Μια μέρα, ένας δόκιμος από ένα μοναστήρι ήρθε στον πατέρα Γαβριήλ και τον ρώτησε: «Σκοπεύω να επιστρέψω σπίτι, παρακαλώ ευλόγησέ με».
Ο πατέρας Γαβριήλ απάντησε ότι δεν ευλογούσε όσους έφευγαν από το μοναστήρι.
«Γιατί, πατέρα Γαβριήλ; Δεν είναι δυνατόν να είσαι στον κόσμο και να ζεις σαν μοναχός;»
«Όχι, είναι δυνατόν, αρκεί να ζεις στο δάσος και να μην σε φάνε οι λύκοι», απάντησε ο πατέρας Γαβριήλ.
Στη συνέχεια, του ζήτησε να γονατίσει, έβαλε ένα αναμμένο κερί πάνω από το κεφάλι του και προσευχήθηκε για πολλή ώρα.
Δεν του άρεσε όταν οι άνθρωποι έφευγαν από το μοναστήρι. Αναστατωνόταν πολύ αν έφευγε κάποια μοναχή. Τέτοιες μέρες, ο πατέρας Γαβριήλ δεν μιλούσε ούτε έτρωγε. Το στόμα του ήταν στεγνό, αλλά δεν έπινε ούτε νερό. Καθόταν μόνος, μετανιωμένος και σαν να τον εγκατέλειψαν όλοι. Είναι πολύ λυπηρό και δύσκολο για μένα να το θυμάμαι αυτό.
Προς το τέλος της επίγειας ζωής του, νεαροί μοναχοί επισκέπτονταν τον πατέρα Γαβριήλ. Στο τέλος της συζήτησής τους, τον ρώτησαν:
«Πάτερ Γαβριήλ, τι μας αφήνεις ως διαθήκη;»
Ο γέροντας απάντησε:
«Τη σωτηρία της ψυχής
». Πράγματι, τι θα μπορούσε κανείς να επιθυμήσει πιο σημαντικό από τη σωτηρία της ψυχής;
Από τα απομνημονεύματα του Κετεβάν Μπεκαούρι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου