*Περί Νοοτροπίας*

❈ Αὐτό πού πάντοτε λέγω, ὄχι ἡ φύσις τῶν πραγμάτων, ἀλλά ἡ δική μας ἡ διάνοια, μᾶς λυπεῖ ἤ μᾶς εὐφραίνει, μᾶς δίνει χαρά. Ἕνα γεγονός γιά ἕναν κοσμικό ἄνθρωπο μπορεῖ νά εἶναι πολύ λυπηρό. Τό ἴδιο γεγονός γιά ἕναν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἶναι πολύ χαρούμενο γιατί τά βλέπει μέ πνευματικό τρόπο.

Γιά παράδειγμα, θά συμβεί κάποιος νά σέ ἀδικήσει. Γιά ἕναν κοσμικό εἶναι μεγάλη αἰτία λύπης καί δικαιολογημένα. Γιά ἕναν πνευματικό εἶναι μεγάλη αἰτία χαράς γιατί ξέρει ὅτι αὐτός πού θά συγχωρέσει αὐτόν πού τόν ἀδίκησε, συγχωρεῖται γιά τίς δικές του ἁμαρτίες. Ἀκόμη κι ἄν δέν ἔχει ἁμαρτίες - πού ποιός δέν ἔχει; - κάνει καθαρές καταθέσεις στόν οὐρανό.

"Ἄν λοιπόν φτιάξουμε τήν ψυχή μας καί τή διάνοιά μας", λέει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, "τέτοια ὅπως πρέπει νά εἶναι, τότε πάντοτε θά ἔχουμε εὐθυμία. Ὅπως ἀκριβῶς τό σῶμα δέν τό βλάπτουνε τόσο οἱ προσβολές τοῦ ἀέρα, οἱ ἐξωτερικές, ὅσο ἡ ἴδια του ἡ κατασκευή". Αὐτό πού λέμε τό πῶς εἶναι φτιαγμένος, δομημένος ὁ κάθε ὀργανισμός. Αὐτό εἶναι πού τόν βλάπτει ἤ τόν ὠφελεῖ. Δηλαδή ἄν ἕνας εἶναι φιλάσθενος, αὐτός ἔχει τόν κύριο ρόλο καί ὄχι τόσο οἱ ἐξωτερικές συνθῆκες. Τό ἴδιο συμβαίνει καί στήν ψυχή. Ἄν ἡ ψυχή εἶναι ἀσθενής, πολύ εὔκολα θά πέφτει στή λύπη. Ἄν ἔχει τά πάθη μέσα της δηλαδή.

Γι' αὐτό κι ὁ Ἀπόστολος Παύλος, ἐνῶ ὑπέφερε μύρια πράγματα, ὅμως δέν πονοῦσε, οὔτε δυσανασχετοῦσε. Ἀλλά τί; Καί ἐκαυχᾶτο καί χαιρόταν. Ἔτσι λέει: "Θά καυχηθῶ στίς θλίψεις μου καί στίς ἀδυναμίες μου" (Β΄ Κορ. 11,30)

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου