Ὑπάρχει ὅριο ἁγιασμοῦ;

Ὑπάρχει ὅριο ἁγιασμοῦ; Δέν ὑπάρχει. Στήν Ἁγία Γραφή λέει: "ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι καί ὁ ῥυπαρός ῥυπαρευθήτω ἔτι" (Ἀποκ. 22,11). Τό "ἔτι" θά πεῖ ἀκόμα. Ὁ ἅγιος νά γίνει ἀκόμα πιό ἅγιος καί ὁ ρυπαρός ἀκόμα πιό ρυπαρός. Ὄχι ὅτι παρακινεῖ ἡ Ἁγία Γραφή τόν κακό νά γίνει ἀκόμα πιό κακός, ἀλλά μέ ποιά ἔννοια;

Τό ἑρμηνεύουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἐννοεῖ ἐδῶ τό Πνεῦμα τό Ἅγιο ὅτι ὁ Θεός ἀφήνει τόν κάθε ἄνθρωπο ἐλεύθερο, τόν ἅγιο νά ἁγιαστεῖ ἀκόμα περισσότερο, καί τότε εἶναι ἅγιος ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἁγιάζεται συνεχῶς, καί τόν ρυπαρό νά εἶναι ρυπαρός. Ἄν ἕνας ἅγιος δέν ἁγιάζεται ἔτι καί ἔτι, δηλαδή δέν πάει ὅλο καί πιό πάνω, τί θά κάνει; Θά πάει πιό κάτω.

Ἔχουμε πεῖ πολλές φορές ἡ πνευματική ζωή μοιάζει μ' ἕναν ἄνθρωπο πού ἀνεβαίνει ἕνα ποτάμι, πάει κόντρα στό ρεῦμα. Ἄν πεῖ κάποια στιγμή: "φτάνει, ἐγώ ἔφτασα σ' ἕνα σημεῖο καλό...", ὅπως λένε καί στά παιδιά τους μερικοί:

- Φτάνει, μέχρι ἐκεῖ... μήν πᾶς πιό πέρα.. εἶναι ἐπικίνδυνα πράγματα... στόν παπα - Σάββα θά γίνεις καλόγερος... μέχρι ἐκεῖ καλά εἶναι...

Λοιπόν, ἄν σταματήσεις ἐκεῖ, θά σέ πάει τό ρεῦμα πίσω, θά χάσεις δρόμο. Καί αὐτός ὁ κόπος πού ἔκανες θά πάει χαμένος. Αὐτό εἶναι, λοιπόν, ἡ ἔννοια τοῦ ἁγιασμοῦ.

Ἅγιος εἶναι αὐτός πού δέν σταματάει νά ἀνεβαίνει, ὄχι αὐτός πού ἔχει φτάσει σ' ἕνα σημεῖο. Ἄν φτάσεις σ' ἕνα σημεῖο καί σταματήσεις, παύεις νά εἶσαι ἅγιος. Θά ἀρχίσεις νά γίνεσαι ρυπαρός, νά πηγαίνεις πρός τά πίσω.

Ἑπομένως δέν μπορεῖ κανείς νά πεῖ: "ἐντάξει ἐγώ εἶμαι ἅγιος". Ἅγιος γίνεσαι συνεχῶς. Εἶναι μιά ἀτέλεστη πορεία, γιατί ἡ τελειότητα εἶναι ἀτέλεστη.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

(Ὁμιλία 2 - 11 - 2017 καί 17 - 6 - 2015)