Γαλλία: 27 σοβαρὲς ἀντιρρήσεις στὸν προτεινόμενο νόμο γιὰ τὴν εὐθανασία

Όποιος διαβάσει προσεκτικά τον προτεινόμενο νόμο για την «βοήθεια κατά τον θάνατο» θα διαπιστώσει ότι είναι αδύνατο να τον υποστηρίξει. Προκειμένου να ανοίξω τα μάτια και το μυαλό των ανθρώπων στις επιπτώσεις αυτού του κειμένου, έχω συντάξει μια λίστα με 27 σοβαρά προβλήματα με αυτόν τον προτεινόμενο νόμο.

Κάθε ένα από αυτά τα προβλήματα θα πρέπει να είναι επαρκές για να πείσει τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης να απορρίψουν το νομοσχέδιο και το Συνταγματικό Συμβούλιο να το καταργήσει.

Αυτό το νομοσχέδιο επηρεάζει τον καθένα μας. Αν το νομοσχέδιο περάσει, όλοι μας θα έχουμε τουλάχιστον ένα αγαπημένο μας πρόσωπο που θα πεθάνει με αυτόν τον τρόπο. Διακυβεύεται η έμφυτη ανθρώπινη αξιοπρέπειά μας από την πρώτη μέχρι την τελευταία μας αναπνοή!

Αυτό το νομοσχέδιο είναι ριζοσπαστικό. Όχι μόνο στις προϋποθέσεις πρόσβασης στον θάνατο, αλλά ακόμη περισσότερο στη διαδικασία ευθανασίας —η τελική απόφαση της οποίας εναπόκειται αποκλειστικά στη διακριτική ευχέρεια ενός γιατρού και λαμβάνεται με περιορισμένη εποπτεία.

Εδώ είναι τα 27 σοβαρά προβλήματα που εντοπίζονται στον προτεινόμενο νόμο:σχετικά με το δικαίωμα βοήθειας στον θάνατο“:

1. Ένας μόνο γιατρός αποφασίζει για ολόκληρη τη διαδικασία ευθανασίας (Άρθρα 5 και 6).
2. Ο νόμος δεν απαιτεί καμία τυπική απαίτηση σχετικά με την έκφραση της επιθυμίας θανάτου. Το αίτημα μπορεί να υποβληθεί γραπτώς ή «με οποιοδήποτε άλλο μέσο έκφρασης κατάλληλο για τις ικανότητες του ατόμου» (Άρθρο 5, III).
3. Στην πράξη, η επιβεβαίωση της επιθυμίας του ασθενούς να πεθάνει από τον γιατρό είναι επαρκής. Δεν απαιτείται μάρτυρας για να βεβαιώσει τη γνησιότητα ενός τέτοιου αιτήματος. Σε κάθε περίπτωση, ο γιατρός συναντάται με το ενδιαφερόμενο άτομο κατ’ ιδίαν (άρθρα 5, 6 και 7).
4. Ο γιατρός μπορεί να συναντήσει το αιτούν άτομο για πρώτη φορά την ημέρα του «αιτήματος» θανάτου και δεν χρειάζεται να είναι ο γιατρός πρωτοβάθμιας περίθαλψης του ατόμου (Άρθρο 5).
5. Η ευθανασία επιτρέπεται για άτομα που βρίσκονται υπό κηδεμονία ή επιμέλεια ή για άτομα των οποίων η κρίση έχει μειωθεί (Άρθρο 5).
6. Εφόσον η κρίση του δεν έχει επηρεαστεί «σοβαρά», μπορεί να θεωρηθεί ότι το άτομο εκφράζει το αίτημά του για θάνατο (Άρθρο 6, Ι).
7. Ένα άτομο με σοβαρή ψυχική διαταραχή, όπως αυτοκτονικές τάσεις, δεν αποκλείεται από τη διαδικασία (άρθρο 4, παρ. 4).
8. Δεν είναι απαραίτητο ο ασθενής να είναι σε τελικό στάδιο ασθένειας· ένα άτομο που έχει ακόμη πολλά χρόνια ζωής μπορεί να λάβει υποβοηθούμενη θνησιμότητα (άρθρο 4, παρ. 3).
9. Το άτομο δεν έχει «δικαίωμα» στην παρηγορητική φροντίδα, η οποία σε μεγάλο βαθμό δεν είναι διαθέσιμη στη Γαλλία.
10. Ο ιατρός συμβουλεύεται δύο άτομα της επιλογής του: έναν ιατρό και είτε έναν ιατρικό βοηθό είτε έναν βοηθό νοσηλευτή, ο οποίος μπορεί να βρίσκεται υπό την εποπτεία του ιατρού (Άρθρο 6, II).
11. Η διαβούλευση με αυτά τα δύο άτομα μπορεί να διεξαχθεί μέσω βιντεοδιάσκεψης χωρίς να έχει προηγηθεί ποτέ συνάντηση με τον αιτούντα ή επαλήθευση της εγκυρότητας του αιτήματός του για βοήθεια κατά τον θάνατο (Άρθρο 6, II).
12. Ακόμα και αν ένα άτομο υπό κηδεμονία ή επιμέλεια ζητήσει να συμβουλευτεί ένα μέλος της οικογένειάς του, ο γιατρός μπορεί να αρνηθεί (Άρθρο 6, II, παρ. 4).
13. Ο γιατρός μπορεί να λάβει τελική απόφαση αμέσως μετά τη συμβουλευτική συνεδρία (Άρθρο 6, III).
14. Ο ιατρός δεν υποχρεούται να εξετάσει τον αιτούντα δεύτερη φορά (Άρθρα 6, IV και V).
15. Η προθεσμία περίσκεψης του αιτούντος είναι μόνο δύο ημέρες από την απόφαση του γιατρού (Άρθρο 6, IV).
16. Ενδεχομένως, ολόκληρη η διαδικασία θα μπορούσε να ολοκληρωθεί σε τρεις ημέρες.
17. Οι συγγενείς του αιτούντος δεν έχουν το δικαίωμα να ενημερώνονται ότι βρίσκεται σε εξέλιξη διαδικασία ευθανασίας (άρθρο 6, II, παρ. 4 και άρθρο 7).
18. Οι συγγενείς δεν έχουν το δικαίωμα να προσβάλουν την απόφαση του γιατρού στο δικαστήριο (άρθρο 12).
19. Ο γιατρός ή ο νοσηλευτής πρέπει να διασφαλίσει ότι η οικογένεια και οι φίλοι του ατόμου δεν ασκούν καμία πίεση για να αναγκάσουν το άτομο «να αποσύρει το αίτημά του για χορήγηση της θανατηφόρας ουσίας» (Άρθρο 9, Ι).
20. Το αιτούν πρόσωπο ενημερώνεται «για τον τρόπο δράσης της θανατηφόρας ουσίας» μόνο αφού επιβεβαιώσει το αίτημά του για θάνατο (Άρθρο 6, V).
21. Οι αντιρρησίες συνείδησης (ιατροί) που αρνούνται να εκτελέσουν ευθανασία υποχρεούνται να ορίσουν άλλον ιατρό που συμφωνεί να εκτελέσει ευθανασία στη θέση τους (Άρθρο 14).
22. Τα ιδιωτικά ιδρύματα, ιδίως τα θρησκευτικά, ακόμη και αν όλο το προσωπικό τους είναι αντιρρησίες συνείδησης, υποχρεούνται να φιλοξενούν κινητές ομάδες ευθανασίας και να επιτρέπουν την ευθανασία στους ενοίκους και τους ασθενείς τους υπό την ποινή δίωξης και διοικητικών και οικονομικών κυρώσεων (Άρθρο 14).
23. Οι φαρμακοποιοί δεν έχουν ρήτρα συνείδησης και υποχρεούνται να παρασκευάσουν το θανατηφόρο φάρμακο υπό την ποινή πειθαρχικών κυρώσεων (άρθρα 8 και 14).
24. Οι τροπολογίες που αποσκοπούσαν στον διαχωρισμό των διαδικασιών ευθανασίας από τις διαδικασίες αφαίρεσης οργάνων απορρίφθηκαν όλες (για παράδειγμα, η τροπολογία αριθ. 547).
25. Η «αναθεώρηση» της διαδικασίας διεξάγεται μετά θάνατον αποκλειστικά με βάση τις πληροφορίες που παρέχονται από τον ιατρό (Άρθρα 11 και 15).
26. Η «αναθεώρηση» διεξάγεται από επιτροπή που αποτελείται από τέσσερα μέλη από ενώσεις και επαγγελματίες των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών, δύο γιατρούς και μόνο δύο δικαστές (Άρθρο 15 IV).
27. Το συνολικό κόστος της διαδικασίας, συμπεριλαμβανομένων των τελών και της αποζημίωσης, καλύπτεται από την Κοινωνική Ασφάλιση (Άρθρο 18). 

Επιπλέον, πρέπει να ληφθούν υπόψη οι ακόλουθες πραγματικότητες:

• Το 10% των Γάλλων παίρνουν αντικαταθλιπτικά.
• 1.000.000 Γάλλοι είναι επιλέξιμοι για αυτήν τη διαδικασία, σύμφωνα με τη Γαλλική Εταιρεία Υποστήριξης και Παρηγορητικής Φροντίδας (SFAP).
• Περίπου είκοσι τμήματα δεν διαθέτουν μονάδες παρηγορητικής φροντίδας και καλύπτεται επί του παρόντος λιγότερο από το ήμισυ των αναγκών για παρηγορητική φροντίδα. Επιπλέον, αυτή η κάλυψη θα μειωθεί αναλογικά με τη γήρανση του πληθυσμού.
• Η νομιμοποίηση της υποβοηθούμενης θνησιμότητας θα εξοικονομήσει περίπου 1,4 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως σε κόστος υγειονομικής περίθαλψης, φροντίδας ηλικιωμένων και συνταξιοδότησης (εκτίμηση Fondapol, 2025).

Όπως μπορείτε να δείτε, η λεγόμενη «ελευθερία του θανάτου» που θεσπίζει αυτός ο νόμος θα είναι επίσης —και πάνω απ’ όλα— ένα «δικαίωμα στη θανάτωση». Ο νόμος θα είναι σχεδόν αδύνατο να αμφισβητηθεί και να αποδοθεί δικαιοσύνη για όλες τις καταχρήσεις που αυτή η διαδικασία είναι αναπόφευκτο να διευκολύνει και να πολλαπλασιάσει.

Άτομα που είναι γεροντικά, κατάκοιτα ή νοητικά ανάπηρα διατρέχουν ιδιαίτερο κίνδυνο βάσει αυτού του νομοσχεδίου. Εάν ψηφιστεί, το νομοσχέδιο θα καταστήσει δυνατή την εξάλειψή τους.

Υπάρχει ακόμα χρόνος να αντιταχθούμε σε αυτό το νομοσχέδιο και να ειδοποιήσουμε τους αγαπημένους μας και τους αιρετούς αξιωματούχους.

eclj.org

orthodoxostypos

https://aktines.blogspot.com/2026/07/27.html#more