«Ἡ Στυλιανή Μαραμπότου, Τηνιακιά, στεκόταν στήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ της τήν παραμονή τοῦ δεκαπενταυγούστου του 1971. Τό νησί ἦταν πλημμυρισμένο ἀπό κόσμο καί κατάλυμα γιά τούς προσκυνητές δέν ὑπῆρχε πιά. Δυό γυναῖκες μέ ἕνα μικρό παιδί στάθηκαν καί τῆς ζήτησαν δωμάτιο, ἁπλῶς γιά νά κοιμηθῆ λίγο τό παιδί. Τούς ἀπάντησε ὅτι δωμάτιο δέν εἶχε, ἀλλά “ἐλᾶτε νά ξεκουραστῆτε ἐκεῖ ὅπου θά εἴμαστε καί ἐμεῖς”. Οἱ γυναῖκες κατευθύνθηκαν στό Ναό καί ἔμειναν ἐκεῖ μέχρι τῆς 3 τή νύχτα.
Ἐπειδή, ὅμως, τό παιδί ἄρχισε νά κλαίη τό πῆραν γιά νά πᾶνε στήν κυρία πού θά τούς φιλοξενούσε.
Ὅταν βγῆκαν ἀπ' τό Ναό καί κατηφόρισαν την λεωφόρο Μεγαλόχαρης δέν θυμοῦνταν πρός τά ποῦ εἶναι τό σπίτι. Δὲν εἶχαν ρωτήσει ὄνομα καί στέκονταν ἀμήχανες στη μέση του δρόμου. Ἐκείνη τή στιγμή τίς πλησίασε μιά γυναῖκα καί τούς εἶπε ὅτι αὐτή θά τίς ὁδηγήση. Δέν σκέφτηκαν οὔτε ποῦ τίς ξέρει, οὔτε ποιά εἶναι. Ὅταν ἔφτασαν καί κτύπησαν τήν πόρτα, ἡ νοικοκυρά βλέποντας τρεῖς ἀντί δύο εἶπε:
—Ἐγώ δέν ἔχω τόπο γιά σᾶς καί ἤλθατε περισσότερες;
Τότε ἡ ἄγνωστη ρώτησε:
—Γιά μένα δέν ὑπάρχει τόπος;
Καί ἔγινε ἄφαντη.
Οἱ δυό γυναῖκες τότε συνῆλθαν. Ποῦ τίς ἤξερε;
Ποιά ἦταν; Πῶς γνώριζε τό σπίτι; Τίς εἶχε συνοδεύσει στα στενά σοκάκια τοῦ νησιοῦ στό σπίτι αὐτό πού στις 30 Ιανουαρίου 1823, τό πρῶτο βράδυ κατά τό ὁποῖο βρέθηκε τό εἰκόνισμά Της, ἀπ' τήν ἴδια πόρτα τό εἶχαν περάσει γιά νά τό φυλάξουν στο σπίτι τοῦ Σταματέλου Καγκάδη»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου