Κράτα τόν νοῦ σου στόν Ἅδη, καί μήν ἀπελπίζεσαι

❈ Μιά μέρα ὁ Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης προσπαθοῦσε νά κάνει καθαρή προσευχή καί δέν μποροῦσε καί σκέφτηκε νά κάνει μετάνοιες. Ἀλλά βλέπει μιά γιγαντιαία μορφή Δαίμονα, πού στεκόταν μπρός στήν εἰκόνα καί περίμενε νά δεχτεῖ τήν προσκύνηση.

Καταλαβαίνετε... Πῆγε νά κάνει μετάνοια στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καί ἦταν μπροστά στήν εἰκόνα ὁ Διάβολος. Θά ἔκανε δηλαδή μετάνοια στόν Διάβολο.

Τό κελλί ἦταν γεμάτο Δαίμονες. Ὁ Σιλουανός κάθισε στό σκαμνί καί, ἀφοῦ ἔσκυψε τό κεφάλι, λέγει μέ θλιμμένη καρδιά τήν προσευχή:

- Κύριε, βλέπεις πώς θέλω νά προσευχηθῶ μέ καθαρό νοῦ, μά οἱ Δαίμονες δέν μ' ἀφήνουν. Δίδαξέ με τί πρέπει νά κάνω γιά νά μή μέ ἐνοχλοῦν;

Βλέπετε; Ὅταν ἀπογοητεύεται τελείως, στρέφεται πρός τόν Θεό. Καί τότε εἶναι ἡ ὥρα τοῦ Θεοῦ...

Καί ἀκούει στήν ψυχή του τήν ἀπάντηση:

- Οἱ ὑπερήφανοι πάντα ὑποφέρουν ἔτσι ἀπό τούς Δαίμονες.

Τοῦ λέει ὁ Κύριος ἀμέσως τήν αἰτία, γιατί ὑποφέρει ἀπό τούς Δαίμονες. Ἔχει ὑπερηφάνεια...

Καί κατάλαβε ὅτι αἰτία τῆς ἀπώλειας τῆς Χάρης δέν ἦταν ὁ Θεός, ἀλλά ὁ ἴδιος, ἡ ὑπερηφάνειά του, ὅτι ἡ ψυχή δέν κατεῖχε τήν σωστή γνώση καί οὔτε εἶχε τίς ἀπαιτούμενες δυνάμεις γιά νά τήν διαφυλάξει. Γιατί πῆρε ἀπό τήν ἀρχή τῆς μοναχικῆς του πορείας μία πολύ μεγάλη δόση Θείας Χάρης, ἀλλά ἡ ψυχή του δέν γνώριζε πῶς θά φυλάξει αὐτή τήν Χάρη. Γιατί τό ζητούμενο δέν εἶναι νά πάρει κανείς τήν Χάρη, ἀλλά καί νά τήν βαστάξει καί νά τήν φυλάξει.

"Κύριε", λέει ὁ Ἅγιος Σιλουανός, "δίδαξέ με τί πρέπει νά κάνω γιά νά ταπεινωθεῖ ἡ ψυχή μου;".

Καί νέα ἀπάντηση ἀπό τόν Θεό στήν καρδιά:

- Κράτα τόν νοῦ σου στόν Ἅδη, καί μήν ἀπελπίζεσαι.

Αὐτή ἡ περίφημη φράση, πού εἶναι ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ θά λέγαμε.

Τί ἐννοοῦσε ὁ Θεός ὅταν τοῦ εἶπε "κράτα τόν νοῦ σου στόν Ἅδη καί μήν ἀπελπίζεσαι"; Εἶναι κάτι ἀνάλογο μ' αὐτό πού βίωνε ὁ Ἀββᾶς Ποιμήν, δηλαδή ζοῦσε σάν κολασμένος, ἤδη ἀπό αὐτήν τή ζωή, ἀκριβῶς γιατί εἶχε μάθει τό μάθημα αὐτό τῆς ταπείνωσης.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 22 - 2 - 2015)