Κίνδυνος εἰδωλολατρείας

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ χριστιανοὶ προφανῶς ἀρνοῦνται τὴν εἰδωλολατρία. Ἀρνοῦνται τοὺς ψεύτικους καὶ φανταστικοὺς θεοὺς τῆς πρὸ Χριστοῦ ἐποχῆς, ἀλλὰ καὶ τοὺς μετὰ Χριστόν πού, δυστυχῶς, λατρεύονται ἀπὸ λαοὺς πού εἶναι πολὺ χαμηλοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέδου. Ἀρνοῦνται ἐπίσης κι ἐκείνους πού «θεοποιοῦν» τοὺς λεγόμενους «μεγάλους» ἡγέτες, τοὺς ἐπιστήμονες, τοὺς λογοτέχνες, τοὺς ἠθοποιοὺς καὶ τοὺς καλλιτέχνες, ἀλλά καὶ τοὺς ἀθλητές, πού στὶς ἡμέρες μας προβάλλονται ὡς παράδει­γμα γιά τοὺς νέους.

Εἶναι ἀδιανόητο νὰ παίρνουν οἱ θνητοὶ ἄνθρωποι, πού ἔχουν κάποιο χάρισμα, τὴ θέση τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ γίνονται εἴδωλα, πού θά λατρεύονται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους πού δὲν ἔχουν γνωρίσει τὸν ἀληθινὸ Θεό. Οἱ συνειδητοὶ χριστιανοὶ εἶναι πολὺ προσεκτικοὶ στὰ διάφορα εἴδωλα τῶν κοσμικῶν. Ἀποφεύγουν κάθε προσωπικὴ προβολή. Ἡ ἀρετὴ τῆς ταπείνωσης δὲν τοὺς ἐπιτρέπει νὰ γίνουν εἴδωλα. Ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμα τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, πού ἔζησαν χωρὶς φιλοδοξίες καὶ μοναδικό τους ἔργο ἦταν ἡ ταπεινὴ τήρηση τῶν ἐντολῶν καὶ τίποτα πιὸ πέρα. Μερικοὶ βέβαια εἶχαν ἀποκτήσει φήμη, ἀλλὰ δὲν ἦταν δική τους ἐπιδίωξη, ἀλλὰ ἦταν ἔργο τοῦ Θεοῦ, γιά νὰ στηρίξουν πνευματικὰ μὲ τὸ παράδειγμά τους καὶ τίς ἐμπειρικὲς διδαχές τους τό λαό, πού βρισκόταν μακριὰ ἀπὸ τό δρόμο τῆς ἀρετῆς.

Οἱ χριστιανοὶ δὲν εἶναι ὅλοι συνειδητοί. Οἱ περισσότεροι εἶναι ἀκαλλιέργητοι πνευματικὰ καὶ ζοῦν ὅπως οἱ ἀδιάφοροι κοσμικοί, γι’ αὐτό καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης μιλοῦσε γιά τὴ σύγχρονη εἰδωλολατρία στὸ χριστιανισμό, τὴν ὁποία προκαλοῦν «ἡ φιλαυτία, ἡ φιλοδοξία, οἱ κοσμικὲς ἀπολαύσεις, ἡ λαιμαργία, ἡ ἰδιοτέλεια, ἡ φιληδονία. Τὰ πάθη αὐτὰ ἀπομακρύνουν τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ τίς καρδιές μας ἀπὸ τό Θεό καὶ τὴν οὐράνια χώρα καὶ μᾶς καρφώνουν στή γῆ.

Οἱ χριστιανοὶ στὴν πλειονότητά τους δέχονται τὴν ἱκανοποίηση τῶν παθῶν τους, δηλ. ρέπουν πρός τίς ἁμαρτίες, ἐνῶ γιά τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ἔχουν μειωμένο ἐνδιαφέρον, γιά νὰ μὴ ποῦμε ὅτι τίς ἔχουν λησμονήσει. Εἶναι ἀποκαλυπτικὴ ἡ περιγραφὴ τῆς πραγματικότητας ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη: «Ἀλίμονο, ἔχουμε μάθει πολλά γράμματα μερικοί, ἀλλὰ ἀγνοοῦμε τὴν ἐπιστήμη τῆς ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὰ ἁμαρτήματα καὶ εἴμαστε συχνὰ ἐντελῶς ἀστοιχείωτοι ὡς πρός αὐτή τή γνώση. Δὲν μαθητεύσαμε πραγματικὰ στό Θεῖο διδάσκαλο, τό Χριστό, πού εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἀλήθεια. Εἴμαστε ἀναλφάβητοι ἀπέναντι στό Εὐαγγέλιο. Καὶ ὅσο πιὸ μορφωμένοι εἴμαστε κατὰ κόσμον, τόσο μεγαλύτερη καὶ χειρότερη εἶναι ἡ ἄγνοιά μας αὐτή. Γιατί δὲν ξέρουμε καὶ δὲν πράττουμε τὸ ἕνα καὶ μοναδικό πού ἔχουμε ἀνάγκη, ἀλλὰ ὑπηρετοῦμε τυφλὰ τὸ ἐγώ μας καὶ τίς ἐπιθυμίες τοῦ “παλαιοῦ” ἀνθρώπου».

Ἡ τραγικὴ αὐτή κατάσταση δὲν διορθώνεται εὔκολα. Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ ἐπισημαίνει τὸν πνευματικό κίνδυνο, νὰ ἀφυπνίζει μὲ τό μήνυμά της τὰ ναρκωμένα μέλη της καὶ νὰ τονίζει ὅτι ἡ ἀλήθεια δὲν βρίσκεται στά πάθη, ἀλλὰ στίς ἀρετές. Μὲ τοὺς ἐνάρετους κληρικοὺς μπορεῖ νὰ πετύχει πολλά. Ἀναφέρουμε ἐνδεικτικὰ τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὰ πάθη, τή στροφή πρός τὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ, τήν ἐπιλογή τῶν θείων ἐντολῶν ὡς κανόνες ζωῆς καὶ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὰ μάταια, τὰ ἐφήμερα καὶ καθετί πού εἶναι ψυχοφθόρο.

orthodoxostypos

https://aktines.blogspot.com/2026/07/blog-post_805.html#more