Μέ τήν εὐχή ἁγιάζεις τόν τόπο πού κάθεσαι καί τό ἔργο πού κάνεις".

Διά τῆς εὐχῆς", ἔλεγε ὁ Ὅσιος Ἀμφιλόχιος, "γίνεται ὁ ἄνθρωπος σάν παιδί. Τόν ἐπαναφέρει στήν ἁπλότητα καί ἀθωότητα πού εἶχε ὁ Ἀδάμ στόν Παράδεισο πρό τῆς πτώσεως. Παύει τήν διαφορά τοῦ φύλου, "οὐκ ἔνι ἀρσεν καί θῆλυ"∙ ἀποκτᾶ τήν - ἀκατανόητο γιά τούς κοσμικούς -, τήν εὐλογημένη ἁγία ταπείνωση. "Μακάριοι οἱ πτωχοί τῷ πνέυματι ὅτι αὐτῶν ἐστίν ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν". Ὁ ἄνθρωπος διά τῆς εὐχῆς εἶναι πάντα χαρούμενος, γεμάτος, φωτισμένος. Ἡ προσευχή", ἔλεγε πάλι ὁ Ὅσιος Γέροντας Ἀμφιλόχιος, "εἶναι ἡ βενζίνη τῶν ψυχῶν. Ἡ προσευχή ὅμως θά πρέπει νά γίνεται μαζί μέ ἀγάπη, γιατί ἡ προσευχή χωρίς ἀγάπη", ἔλεγε ὁ Ἅγιος Γέροντας Ἀμφιλόχιος, "εἶναι σάν τό πουλί πού τό βλέπεις καλό καί ὄμορφο, ὅμως εἶναι χωρίς φτερά καί δέν μπορεῖ νά πετάξει. Μέ τήν εὐχή ἁγιάζεις τόν τόπο πού κάθεσαι καί τό ἔργο πού κάνεις".

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (5 - 2 - 2019)