Κυριακή Η Λουκᾶ:«Ἡ ἐπιμέλεια στά ἔργα τοῦ Κυρίου» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 10, 25-37]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 12-11-1995]

[Β 324]

Και πάλι, αγαπητοί μου, μπροστά μας, η θαυμασία παραβολή του καλού Σαμαρείτου. Αυτή η παραβολή-αδάμας· που δείχνει το μέγεθος της αγάπης του Θεού. Λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον». Και εις αυτό το «οὕτω», «οὕτω γὰρ ἠγάπησεν», «τόσο…». Πόσο; «Τόσο!». Που θέλει να εκφράσει το μέγεθος της αγάπης του Θεού, ένα μικρό δείγμα εκφράζεται στην παραβολή του καλού Σαμαρείτου. Και η παραβολή δείχνει την αποστολή και την Ενανθρώπηση του Υιού, όπως και το έργον Του επί της Γης. Ήλθε να βρει τον τραυματισμένο και ημιθανή άνθρωπο. Να σκύψει επάνω του με στοργή. Να τον πάρει επάνω του. Να τον επιμεληθεί. Να του δώσει ζωή και σωτηρία. Γράφει ο Λουκάς: «Καὶ προσελθὼν –ο Σαμαρείτης- κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον … καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ». «Και τον εφρόντισε, τον τραυματία του». Έδειξε, δηλαδή, την προσωπική του επιμέλεια και φροντίδα.

Αλλ΄ ο Κύριος έπρεπε να ανέλθει στον ουρανό, για να ολοκληρώσει εκεί την σωτηρία μας. Γι'αυτό είπε: «Συμφέρει να φύγω Εγώ». Διότι εκεί θα ολοκληρούτο πραγματικά η σωτηρία των ανθρώπων. Και όπως σημειώνει ο Απόστολος Πέτρος σε μια του ομιλία: «Ὃν δεῖ οὐρανὸν μὲν δέξασθαι ἄχρι χρόνων ἀποκαταστάσεως πάντων». «Τον οποίον», λέει, «πρέπει να δεχθεί ο ουρανός» κ.λπ. Έπρεπε να ανέλθει, λοιπόν, εις τον ουρανόν.

Και, συνεπώς, έπρεπε να αφήσει την επιμέλεια της Εκκλησίας Του σε χέρια οικονόμων, διαχειριστών. Και αυτοί θα ήσαν οι Απόστολοί Του, οι ιερείς Του και οι ζηλωταί πιστοί Του. Γι'αυτό είπε ο καλός Σαμαρείτης, δηλαδή ο Χριστός, στον πανδοχέα: «Ἐπιμελήθητι αὐτοῦ». Διότι το «πανδοχείον» είναι η Εκκλησία, ο «πανδοχεύς» είναι ο κλήρος. Και τι λέγει; Αναθέτει και παραγγέλλει: «Ἐπιμελήθητι αὐτοῦ». «Φρόντισέ τον».

Πράγματι βρίσκομε στον λόγο του Κυρίου, που είπε: «Τίς ἄρα ἐστὶν ὁ πιστὸς οἰκονόμος καὶ φρόνιμος, ὃν καταστήσει ὁ κύριος ἐπὶ τῆς θεραπείας αὐτοῦ τοῦ διδόναι ἐν καιρῷ τὸ σιτομέτριον;». «Αλήθεια», λέγει, «ποιος θα βρεθεί εκείνος ο διαχειριστής, ο αξιόπιστος, άξιος εμπιστοσύνης, που διαθέτει και φρόνησιν; - Μπορεί κανείς να είναι αξιόπιστος, αλλά να μην έχει φρόνησιν- ο οποίος, αφού θα κατασταθεί ἐπὶ τῆς θεραπείας του Κυρίου, δηλαδή εις την διακονίαν του Κυρίου, εις το έργον του Κυρίου, που θα μπορεί να δίδει «ἐν καιρῷ τὸ σιτομέτριον». Ποιο είναι το «ἐν καιρῷ σιτομέτριον»; Δηλαδή, στον κατάλληλο χρόνο η κατάλληλη μερίδα τροφής πνευματικής στον λαό: «Τόσο θα σου δώσω. Και πάλι αύριο, και μεθαύριο». Αυτό ανάγεται, βεβαίως, εις την φρόνησιν. Και η πνευματική τροφή είναι τα μυστήρια και ο λόγος του Θεού.

Είναι, όμως, και η επιμέλεια των σωμάτων. Δηλαδή γενικά η φροντίδα, η επιμέλεια των πιστών, που έχουν ανάγκες. Θυμηθείτε, σας υπενθυμίζω, όταν οι πιστοί εκάθηντο εις εκείνα τα γεύματα, τα δείπνα αγάπης. Κάθε μέρα. Κι εκεί κανείς δεν έλεγε: «Αυτό είναι δικό μου κι αυτό είναι δικό σου». Ήσαν, λέγει, «ἃπαντα αὐτοῖς κοινά». Μια εικόνα θαυμασία και ανεπανάληπτη.

Γράφει ο άγιος Ιγνάτιος στον άγιο Πολύκαρπο: «Ἐκδίκει σου τὸν τόπον ἐν πάσῃ ἐπιμελείᾳ, σαρκικῇ τε καὶ πνευματικῇ». Δηλαδή «κάνε την αποστολή σου εκεί που βρίσκεσαι, εις το αξίωμά σου με κάθε επιμέλεια, και σωματική και πνευματική». Ακόμη του γράφει: «Πάντων τάς νόσους βάσταζε». «Να κρατάς, να βαστάζεις τις αδυναμίες, αρρώστιες ψυχικές και σωματικές». Προπαντός αδυναμίες όλων. «Χῆραι μὴ ἀμελείσθωσαν (:να μην αμελείς τις χήρες, να μην αμελούνται οι χήρες γυναίκες)· μετὰ τὸν Κύριον σὺ αὐτῶν φροντιστὴς ἔσο (:μετά από τον Κύριον Ιησούν, συ θα είσαι ο φροντιστής τους). Πυκνότερον συναγωγαὶ γινέσθωσαν (:Όσο μπορείτε, λειτουργικές εκδηλώσεις πυκνότερες και πυκνότερες)· ἐξ ὀνόματος πάντας ζήτει (:όλους να τους αναζητείς με το όνομά τους. Να σου είναι γνωστοί όλοι). Συγκοπιᾶτε ἀλλήλοις (:Να κοπιάζετε μεταξύ σας- Αποτείνεται και εις τον λαόν) συναθλεῖτε, συντρέχετε, συμπάσχετε». Τι ωραίο! Θα το επαναλάβω: «Συγκοπιᾶτε ἀλλήλοις, συναθλεῖτε, συντρέχετε, συμπάσχετε». Είναι αδιανόητον οι εκκλησιαζόμενοι να μην γνωρίζονται μεταξύ των. Αλίμονον όμως: Και να μην συντρέχουν στις μεταξύ των ανάγκες και υλικές και πνευματικές. Δυστυχώς, αλίμονο, η αλλοτρίωσις όλο και περισσότερο καταλαμβάνει έκταση ανάμεσα εις τους Χριστιανούς.

Γράφει πάλι ο Παύλος, εις την προς Τίτον επιστολή του - ήταν επίσκοπος Κρήτης: «Μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τὰς ἀναγκαίας χρείας». «Να μάθουν», λέει, «οι δικοί μας να προΐστανται καλών έργων, εις τας ανάγκας που υπάρχουν εις τους Χριστιανούς. Και πνευματικές και σωματικές ανάγκες». Και μάλιστα προσθέτει: «ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι». «Για να μην είναι άκαρποι».

Αγαπητοί, είναι και η φροντίδα όλων των έργων του Κυρίου. Από το πρόσφορο που θα ζυμωθεί και θα ψηθεί και θα προσφερθεί, μέχρι την ανοικοδόμηση και επιμέλεια του ναού. Μη νομίσομε ότι όλα αυτά ανήκουν εις τον ιερέα. Δεν θα ζυμώσει εκείνος το πρόσφορο. Ούτε εκείνος θα κτίσει τον ναόν. Αλλά όλοι μαζί, όλοι οι πιστοί, όλος ο λαός του Θεού, πρέπει να έχει την αίσθηση αυτής της επιμελείας, της φροντίδος της Εκκλησίας. Οι πιστοί πρέπει να είναι τα χέρια του Επισκόπου ή του πρεσβυτέρου.

Διαβάζομε στα δύο βιβλία του Έσδρα -είναι βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης- ότι όταν επέστρεψαν οι Εβραίοι από την βαβυλωνιακήν αιχμαλωσίαν, βρήκαν φυσικά μια πόλη κατεστραμμένη και προπαντός έναν ναό κατεστραμμένο· και που όλος του ο διάκοσμος, όλα τα σκεύη του τα χρυσά και τα αργυρά είχαν διαρπαγεί από τον Ναβουχοδονόσορα. Τότε ο Ζοροβάβελ, που γύρισε κι αυτός, μαζί με όλον τον λαό, ξεκίνησαν την ανοικοδόμηση του καταστραφέντος ναού. Θα επαναλάβω· με όλο τον λαό. Και τα δύο αυτά βιβλία αναφέρονται εις τα θέματα της ανοικοδομήσεως και της αποκαταστάσεως της πόλεως. Μερικά στοιχεία θα σας πω, πολύ λίγα, έτσι δειγματοληπτικά, τι έκαναν όταν γύρισαν πίσω: «Ηὔξαντο ἐγεῖραι τὸν οἶκον ἐπὶ τοῦ τόπου αὐτοῦ(:Κάναν προσευχή για να ξαναστηθεί ο ναός στον τόπο που ήταν) κατὰ τὴν αὐτῶν δύναμιν (:όση δύναμη είχαν, όσο μπορούσαν) καὶ δοῦναι (:και να δώσουν) εἰς τὸ ἱερὸν γαζοφυλάκιον τῶν ἔργων –«γαζοφυλάκιον» είναι το παγκάρι, είναι το ταμείον του ναού. «Εἰς τὸ ἱερὸν». Είδατε; Εις το ιερόν. Γιατί το χρήμα είναι ιερόν, όταν πέφτει μέσα εις το γαζοφυλάκιον, εις το παγκάρι. Και λέει: «τῶν ἔργων» -που σημαίνει ένα είδος, θα λέγαμε, ερανικής επιτροπής- χρήματα για την ανοικοδόμηση- χρυσίου καὶ ἀργυρίου καὶ στολὰς ἱερατικάς». «Καὶ ἐθεμελίωσαν τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ». «Καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἐσάλπισαν καὶ ἐβόησαν φωνῇ μεγάλῃ, ὑμνοῦντες τῷ Κυρίῳ ἐπὶ τῇ ἐγέρσει (:ἐπὶ τῇ ἀνοικοδομήσει) τοῦ οἴκου Κυρίου». «Καὶ τὰ ἔργα ἐκεῖνα ἐπὶ σπουδῆς γινόμενα –σημειώνει ο ιερός συγγραφεύς- καὶ εὐοδούμενον τὸ ἔργον –δηλαδή με ζήλο έγιναν. Αυτό θα πει το «ἐπὶ σπουδῆς γινόμενα» - ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῶν καὶ ἐν πάσῃ δόξῃ (:με τα χέρια τους και με κάθε λαμπρότητα) καὶ ἐπιμελείᾳ συντελούμενον (:και συνετελέσθη με κάθε λαμπρότητα και με κάθε φροντίδα και επιμέλεια)». Επιμέλεια, είδατε.

Και το καταπληκτικόν είναι ότι ο βασιλεύς των Περσών, ο οποίος κατέκτησε την Βαβυλώνα και απελευθέρωσε τους Εβραίους και επέστρεψαν πίσω, πλην του Δανιήλ- τον εχρειάζετο, ήταν σπουδαίος άνδρας- ο Δανιήλ δεν ξαναείδε την αγαπημένη του Ιερουσαλήμ. Ας είναι. Έτσι, ο βασιλεύς των Περσών, ο Αρταξέρξης, έστειλε επιστολή, αξίζει να διαβαστεί, στον Έσδρα. Ήταν ιερεύς ο Έσδρας. Και μεταξύ πολλών άλλων που γράφει εκεί, που αφορούσαν δωρεές κ.λπ. κ.λπ. του γράφει. Ακούστε. Ο ειδωλολάτρης Αρταξέρξης. «Πάντα κατὰ τὸν τοῦ Θεοῦ νόμον ἐπιτελεσθήτω ἐπιμελῶς τῷ Θεῷ τῷ Ὑψίστῳ (:Όλα να γίνουν με επιμέλεια. Ό,τι αφορά εις τον νόμον του Θεού, για την φροντίδα του ναού), ἕνεκεν τοῦ μὴ γενέσθαι ὀργὴν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ βασιλέως καὶ τῶν υἱῶν αὐτοῦ (:για να μην πέσει -λέει- η οργή του δικού σας Θεού στον βασιλιά, δηλαδή σε μένα και τους απογόνους μου, τους διαδόχους μου)». Είναι καταπληκτικό! Είναι καταπληκτικό!

Αξιοσημείωτο είναι ακόμη ότι ο Αρταξέρξης φοβάται μην παροργίσει τον Θεόν, τον αληθινόν Θεόν, από κάθε, τυχόν, αμέλεια που θα συνέβαινε στην ανοικοδόμηση του ναού. Δεν σας συγκινεί αυτό; Πράγματι, λέει, δια του προφήτου Ιερεμίου ο Θεός: «Ὅτι ἐμοῦ –λέει στους Εβραίους- ἠμέλησας, λέγει Κύριος». «Διότι οἱ ἡγούμενοι τοῦ λαοῦ μου ἐμὲ οὐκ ᾔδεισαν, υἱοὶ ἄφρονές εἰσι καὶ οὐ συνετοί· σοφοί εἰσι τοῦ κακοποιῆσαι, τὸ δὲ καλῶς ποιῆσαι οὐκ ἐπέγνωσαν». Λέγει ο Θεός στον λαό: «Με ημέλησες». Όχι τότε, επί Αρταξέρξου. Αργότερα. «Με ημέλησες». Δηλαδή «τα έργα που αφορούν σε Εμένα». Είναι εκείνο που λέμε, ξέρετε, στην Δοξολογία: «Δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου». «Μάθε με ποια είναι εκείνα που Σου ανήκουν. Τα δικαιώματά Σου. Μάθε με ποια Σου ανήκουν. Τι πρέπει εγώ να κάνω σε Σένα. Γιατί, λέει, οι ηγούμενοι του λαού, οι αρχηγοί του λαού δεν με ανεγνώρισαν. Είναι άνθρωποι άφρονες και ασύνετοι, ου συνετοί. Σοφοί είναι μόνο εις το να κακοποιούν. Τὸ δὲ καλῶς ποιῆσαι οὐκ ἐπέγνωσαν. Το να αγαθοποιούν και να κάνουν το καλό, δεν το εγνώρισαν».

Και η ετυμηγορία του Θεού, ξέρετε ποια είναι; «Αὐτοὶ με ἠμέλησαν». Ωραία. «Κι εγώ –συνεχίζει ο Ιερεμίας- ἠμέλησα αὐτῶν, φησί Κύριος». «Κι Εγώ», λέει ο Κύριος, «τους αμέλησα, τους άφησα». Έτσι βλέπει κανείς ή ένα πρόσωπο ή μια οικογένεια ή –τραγικό- έναν λαό, να τον αμελεί ο Θεός. Λέμε ότι είμεθα το χωράφι του, ο αγρός του, είμεθα το αμπέλι του, ο λαός ο περιούσιος. «Περιούσιος» θα πει «η περιουσία Του». Εάν δεν φροντίζομε, την περιουσία Του ο Θεός θα την αμελήσει και θα βγάλει αγριάδες, χορτάρια· θα αγριέψει. Είναι φοβερό.

Αλλά πώς, αγαπητοί μου, θα φθάσομε να εργαζόμεθα τα έργα του Κυρίου επιμελώς; Εάν ασκούμε επιμέλεια στον εαυτό μας και στο σπιτικό μας. Πρώτα στον εαυτό μας και στο σπίτι μας, μετά παραέξω. Επιμέλεια στη σωτηρία μας, τηρούντες επιμελώς τις εντολές του Κυρίου. Αλλά και των μελών του σπιτιού μας. Τα παιδιά μας θα τα φροντίζομε, αν είμαστε βεβαίως γονείς. Γράφει ο Απόστολος Παύλος εις τον Τιμόθεον, αναφερόμενος εις τον επίσκοπο και βέβαια στον κάθε κληρικό, αλλά αν θέλετε και εις τον κάθε λαϊκό, που έχει το σπιτικό του, που αναλαμβάνει την διακονία την δική Του. Λέγει: «Δεῖ οὖν τὸν ἐπίσκοπον – ή τον ιερέα ή τον λαϊκόν, που έχει διακονία στην Εκκλησία- ἀνεπίληπτον εἶναι (:να μην είναι επιλήψιμος, κατηγορήσιμος) , νηφάλιον, σώφρονα, κόσμιον -εκείνο το «κόσμιον»… να είναι σεμνός άνθρωπος-, φιλόξενον, διδακτικόν (:να αγαπάει να διδάσκει τον λαό), μὴ πάροινον (:κάθεται και προσέχει το κρασί και όλα τα ηδέα του βίου), μὴ πλήκτην, μὴ αἰσχροκερδῆ, ἀλλ’ ἐπιεικῆ, ἄμαχον, ἀφιλάργυρον, τοῦ ἰδίου οἴκου καλῶς προϊστάμενον (:καλώς να προΐσταται του ιδίου οίκου), τέκνα ἔχοντα ἐν ὑποταγῇ (:να είναι σε υπακοή και υποταγή τα παιδιά του) μετὰ πάσης σεμνότητος · εἰ δέ τις τοῦ ἰδίου οἴκου προστῆναι οὐκ οἶδε –ένα επιχείρημα ατράνταχτο- πῶς ἐκκλησίας Θεοῦ ἐπιμελήσεται;(:εάν δεν ξέρει να προΐσταται του σπιτιού του, πώς -λέγει- θα φροντίσει την Εκκλησίαν;)».

Λογικότατο συμπέρασμα. Εάν δεν είσαι καλός οικογενειάρχης, όταν κυβερνάς, δήμαρχος είσαι, νομάρχης είσαι, πρωθυπουργός είσαι, πρόεδρος Δημοκρατίας είσαι, τι είσαι, εάν δεν έχεις μάθει να κυβερνάς σωστά το σπίτι σου, πώς θα φροντίσεις για την πατρίδα σου, την περιοχή σου, την Νομαρχία σου, τον Δήμο σου; Πώς είναι δυνατόν; Λογικότατο συμπέρασμα. Να προσέξομε αυτό το θέμα της επιμελείας, αγαπητοί μου, γιατί αλλιώτικα έρχεται η οργή του Θεού. Να θυμηθούμε τον Ηλί, τον αρχιερέα· που έδειχνε μίαν αμέλειαν ή μάλλον μίαν απαράδεκτον επιείκειαν, μίαν ανοχήν στα παιδιά του, τον Οφνί και τον Φινεές. Του ‘ λεγε ο λαός: «Τα παιδιά σου δεν στέκονται καλά». Κι εκείνος έλεγε στα παιδιά του: «Παιδιά μου, ακούω ότι αρπάζετε, λέγει, από τις θυσίες, πριν θυσιαστούν εις τον Κύριον, κρέατα, και πάτε και τα τρώτε». Με πολλή πολλή ηπιότητα. Τι έπρεπε να κάνει; Να φωνάξει! Θέλετε ακόμη; Δεν θα σας πω πιο πολλά γιατί είναι πολλά αυτά που… Να αποκηρύξει τα παιδιά του, γιατί ήταν αρχιερεύς! «Δεν σας αναγνωρίζω, την στιγμή που σκανδαλίζετε τον λαό με τον τρόπο σας». Και τον ετιμώρησε ο Θεός τον Ηλί. Ετιμώρησε και τον Οφνί και τον Φινεές. Με θάνατο. Και τους τρεις.

Ακόμη, να προσέξομε την κάθε προσφορά μας προς τον Κύριο, να είναι θυσία καθαρή και αποδεκτή εις τον Κύριον. Όχι να προσφέρομε το πρόσφορό μας και την δωρεά μας και ταυτόχρονα να αδικούμε ή να πορνεύομε. «Μίσθωμα πόρνης –λέει ο νόμος ο παλαιός- δεν θα δεχθείς». Χρήματα που έβγαλε η πόρνη γυναίκα, δεν μπορεί να τα προσφέρει εις τον οίκον του Κυρίου. Αν είσαι χωρισμένη γυναίκα, γιατί οι γυναίκες ζυμώνουν τα πρόσφορα, συζείς δε, με άλλο πρόσωπο, δεν είναι δυνατόν να πας πρόσφορο εις την Εκκλησίαν. Δεν είναι δυνατόν αυτό να γίνει ποτέ. Γιατί; Επαναλαμβάνω τον νόμο: «Δεν θα δεχθείς μίσθωμα πόρνης». Και μια τέτοια θυσία, ουσιαστικά στρέφεται εναντίον μας. Λέγει ο Θεός κάτι φοβερό · που πρέπει διαρκώς να το έχομε στη μνήμη μας: «Ἐπικατάρατος ὁ ποιῶν τὰ ἔργα Κυρίου ἀμελῶς (:Επικατάρατος εκείνος που κάνει τα έργα του Κυρίου με αμέλεια)». Εδώ το λέμε «σβάρνισμα». «Σβαρνιάρης είσαι…Α!». Πάω πολλές φορές, αγαπητοί μου, στους ναούς, στο ιερό μέσα να προσκυνήσω. Θα μου πείτε «είναι πολύ μικρό». Ε, πολύ μικρό. Αλλ’ «ἐξ ὄνυχος ὁ λέων». Πάνω από το Ευαγγέλιο βάζομε ένα κάλυμμα. Λοιπόν. Βλέπετε ότι ο ιερεύς αφού λειτούργησε και έφυγε, το κάλυμμα δεν το πρόσεξε. Είναι στραβό, μετακινημένο. Βάλτο όμορφο το κάλυμμα. Δείχνει αμέλεια, σβαρνιάρισμα, άσχημο πράγμα αυτό. Λοιπόν, είδατε; «Επικατάρατος εκείνος που κάνει τα έργα του Κυρίου αμελώς». Απρόσεκτα. Ιερεμίας 31,10. Σας είπα και την παραπομπή.

Αγαπητοί, την αφορμή της επιμελείας και αμελείας μάς έδωσε η σημερινή παραβολή του καλού Σαμαρείτου. Ο Κύριος, ο καλός Σαμαρείτης, γιατί Αυτός είναι, επέδειξε επιμέλεια πολλή στον τραυματία του. Πέρασε ο ιερεύς, πέρασε και ο Λευίτης. Είδαν τον αιμόφυρτο άνθρωπο, αλλά «ἀντιπαρῆλθον». Αμέλησαν το καθήκον της αγάπης. Πέρασε και ο καλός Σαμαρείτης, αλλά δεν αμέλησε, δεν αντιπαρήλθε. Αντίθετα, «ἦλθε κατ’ αὐτὸν (:κοντά του) καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ, ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον· ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ». Τον εφρόντισε, ξενύχτησε. Και επιπλέον, έδωσε τα έξοδα της θεραπείας, τα δύο δηνάρια, εις τον πανδοχέα. Και έδωσε παραγγελία και του είπε: «Ἐπιμελήθητι αὐτοῦ». «Εγώ πρέπει να φύγω. Φρόντισε εσύ αυτόν». Όπως Εκείνος επεμέληθη, έτσι ζητά κι από τους δικούς Του να επιμελούνται της Εκκλησίας Του. Και η αγαθότητά Του προσθέτει: «Καὶ ὅ τι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγὼ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι». «Ό,τι ξοδέψεις παραπάνω από τα δύο δηνάρια».

Και ποια είναι αυτή η «προσ-δαπάνη», η παραπανίσια δαπάνη; Είναι η αγάπη ή ο πόθος που θα επιδείξομε στην επιμέλεια των συνανθρώπων μας και εις τα έργα γενικά του Κυρίου. Ευλογητός ο Θεός, αγαπητοί μου.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

· Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

· https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_653.mp3