Ὅταν σέ συκοφαντοῦν...

Στην άκρη μίας λίμνης είχαν κατέβει μερικά περιστέρια. Λίγο πιο πέρα, αναπηδούσαν έξω από το νερό, παί­ζοντας, ένα - δύο βατράχια... Καί ένα παιδάκι έριξε κα­τά κει μία πέτρα. Τότε, τα μεν περιστέρια πέταξαν καί υψώθη­καν στον ουρανό, οι δε βάτραχοι βούτηξαν βαθιά στο νερό καί δεν ξαναφάνηκαν.

Το μικρό αυτό μύθο τον αναφέρει ό Μ. Βασίλειος.

Λέγει κα­τόπιν: «Μια συκοφαντία - σαν μία πέτρα πού πέφτει - μπορεί να έχει δύο αποτελέσματα: "Αν είμαστε ένοχοι, θα βουλιά­ξουμε εξ αιτίας της, όπως βούλιαξαν οί βάτραχοι σ' εκείνο το τέλμα. Αν όμως είμαστε καθαροί, θα γίνει αφορμή να βρε­θούμε πιο ψηλά, όπως τα περιστέρια»

Ας μείνουμε για λίγο στη δεύτερη περίπτωση. Πόσες αλήθεια φορές ένας άνθρωπος δε συκοφαντείται άδικα; Τί χρειάζεται να κάνει ό πιστός χριστιανός στις δύσκολες αυτές στιγμές όταν αισθάνεται ότι οί άλλοι τον «πατάνε», τον κατηγορούν καί τον διασύρουν;Χρειάζεται πολλή προσευχή.

«"Οταν εσύ προσεύχεσαι με όλη σου την ψυχή για εκείνον πού σε συκοφάντησε, τόσο καί ό Θεός πληροφορεί για την αθωότητα σου όσους σκανδαλίστηκαν εξ αίτιας της συκοφαντίας», λέγει ό Άγιος Μάξιμος.

Χριστός Ἀνέστη!

 Ιερά Μονή Αγίου Παύλου (Άγιο Όρος) Φωτο: stomenkalosstomenmetafovoutheou.blogspot.gr

Συνέβη το Πάσχα του 1935, στο αγιορείτικο μονα­στήρι του Αγίου Παύλου. Το βράδυ της Ανάστασης, όλοι οι Αγιοπαυλίτες πατέρες βγήκαν στο προαύλιο για την τελετή. Μετά το «Χριστός Ανέστη», ο καθη­γούμενος π. Σεραφείμ γύρισε και είπε στον π. Θωμά, ένα από τα πιο πιστά και υπάκουα γεροντάκια: «Γέ­ροντα Θωμά, πήγαινε, σε παρακαλώ, κάτω στο οστεο­φυλάκιο να πεις στα οστά των κεκοιμημένων πατέ­ρων το “Χριστός Ανέστη”».
Ο π. Θωμάς, ο απλός, ο ταπεινός, ο πρόθυμος εργά­της της υπακοής, χωρίς να σκεφτεί καθόλου, έτρεξε στο οστεοφυλάκιο και είπε μεγαλόφωνα: «Πατέρες και αδελφοί, ο ηγούμενος με έστειλε να σας πω το “Χριστός Ανέστη”». Και τότε συνέβη το υπέρλογο γεγονός.

Κατάρα ἀντί εὐλογίας

Πολλοί καταριούνται με μεγάλη ευκολία ακόμα και τα ίδια τους τα παιδιά. Κατάρα είναι και το «ανάθεμά σε», «αναθεματισμένε» ή να στέλνεις και κάποιον στο διάβολο. «Τί, λοιπόν, είναι αυ­τό το ανάθεμα που λες; Δε σημαίνει αυτός να πάει στο διάβολο, να χάσει τη δυ­νατότητα σωτηρίας και να αποξενωθεί από το Χριστό; Και ποιός είσαι εσύ; Αυ­τό είναι το έργο της εξουσίας και της με­γάλης δυνάμεως του Θεού… Γιατί, λοιπόν, ανέλαβες εσύ ένα τέτοιο έργο;» (Ι. Χρυσόστομος).
Λέει ο Γέροντας Παΐσιος: «Η έκφραση “ας το βρει από το Θεό” είναι κατάρα με ευγένεια. Δεν επιτρέπεται σε Χριστιανό, γιατί ο Χριστός δε μας δίδαξε τέτοιου είδους αγάπη. Όσοι είναι κοντά στο Θεό δεν καταριούνται, γιατί δεν έχουν κακία, αλλά όλο καλοσύνη. Έτσι, ό,τι κακό κι αν πετάξει κανείς σε αυτούς τούς αγιασμένους ανθρώπους, αγιάζεται κι αισθά­νονται μεγάλη, κρυφή χαρά».
Στους αρχαίους Έλληνες, η Κατάρα ήταν η θεότη­τα της εκδίκησης, της καταστροφής και του ολέθρου. Άρα σήμαινε συγχρόνως ευχή και κατάρα. Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα: Ενεργεί, πιάνει η κατάρα;

Μεγαλύτερη ἀγάπη ἀπό αὐτή δέν ἔχει κανείς

Αναφέρεται για τον Όσιο Σάββα τον Ηγιασμένο πως, όταν ήταν υποτακτικός στο μοναστήρι του Αγίου Ευθυμίου, πολύ νέος ακόμα στην ηλικία, του είχαν αναθέσει να ετοιμάζει το ψωμί των αδελφών. Μια βροχερή μέρα, ενώ ζύμωνε, μπήκε ένας αδελφός στο φούρνο και άφησε τα βρεγμένα ρούχα του να στεγνώσουν. Ο Σάββας, που δεν είχε δει τι είχε κάνει ο άλλος, άναψε το φούρνο. Εν τω μεταξύ, ήρθε εκεί­νος να τα πάρει και μόλις είδε το φούρνο αναμμένο, από τη λύπη του κόντεψε να κλάψει, γιατί δεν είχε άλλα ρούχα και εκείνα που φορούσε ήταν δανεικά. Βλέποντας ο Σάββας τη στενοχώρια του αδελφού του, δεν έχασε καιρό. Με ένα πήδημα, βρέθηκε μέσα στο φούρνο και μάζεψε τα ρούχα.