Ὅσιος Κόμγαλλος, Κτήτωρ τῆς Μονῆς τοῦ Μπάνγκορ ἐν Ἰρλανδίᾳ.

Όσιος Κόμγαλλος, Κτήτωρ της Μονής του Μπάνγκορ εν Ιρλανδία.

10 Μαΐου.

Γόνος ευγενούς οικογένειας Πικτών [1] της Ιρλανδίας, ο Όσιος Κόμγαλλος (Comgall) γεννήθηκε το 516. Τον ανέθρεψε ο Άγιος Φινδανός, Ηγούμενος Κλόνεναγκ [Fintan of Clonenagh] (τιμάται 17 Φεβρουαρίου) και σύντομα ο Κόμγαλλος απέκτησε βαθιές γνώσεις των αρχών της μοναχικής πολιτείας.

Αφού χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος, διήγαγε για κάποιο διάστημα ερημητικό βίο στο Λοχ Ερν (Lough Erne), με κανόνα άκρας αυστηρότητας. Εν συνεχεία, περί το 555, ίδρυσε στον κόλπο του Μπέλφαστ, την μεγάλη Μονή του Μπάνγκορ (Bangor), η οποία έμελλε να γίνει η επιφανέστερη και πολυπληθέστερη σε όλη την Ιρλανδία. Αριθμούσε περίπου τρεις χιλιάδες Μοναχούς στο Μοναστήρι και τα παραρτήματά του, οι οποίοι ασχολούνταν με χειρωνακτικές εργασίες και αναλάμβαναν την εκπαίδευση των νέων στα θύραθεν και ιερά γράμματα, έχοντες διαρκώς στα χείλη τους λόγους της Αγίας Γραφής και την μνήμη Θεού στην καρδιά.

Ἅγιος Φάρσεϋ (Fursey) τοῦ Μπούργκ-Κάστλ (Burgh-Castle), φωτιστοῦ τῆς Ἀνατολικῆς Ἀγγλίας

Άγιος Φάρσεϋ (Fursey) του Μπούργκ-Κάστλ (Burgh-Castle), φωτιστου της Ανατολικής Αγγλίας.

16 Ιανουαρίου

Γεννήθηκε στη περιοχη του σημερινού Connacht (Ιρλανδία) πιθανόν ήταν γιος του Fintan. Η μητέρα του ονομαζόταν Gelges, χριστιανή κόρη του Aed-Finn, βασιλιά του Connacht.

Βαπτίστηκε από τον Άγιο Μπρένταν (Brendan) τον Ταξιδευτή [16 Μαΐου], τον θείο του πατέρα του. Διαπαιδαγωγήθηκε από τους μοναχούς του Αγίου Μπρένταν, και όταν έφτασε στην κατάλληλη ηλικία εισήχθη στο μοναστήρι όπου αφιέρωσε τον χρόνο του στην πνευματική ζωή. Η μεγάλη αγιότητα του έγινε από νωρίς γνωστή, και μια ιστορία λέει, πως εκεί, δια μέσο των προσευχών του, δίδυμα παιδιά ενός οπλαρχηγού τα οποία σχετίζονταν με τον βασιλιά Brendinus αναστήθηκαν. Έχτισε το δικό του μοναστήρι στην περιοχή Claran έξω από την πόλη του Headford στην κομητεία Galway και έγινε ο προστάτης Άγιος της ενορίας του Headford.

Ήταν ασκητικός, φορούσε λεπτά ρούχα όλο το χρόνο. Πολλοί ήρθαν προκειμένου να γίνουν υποτακτικοί του. Για αυτό το λόγο πήγε στο Munster μαζί με μερικούς μοναχούς.

Τα αδέρφια του ο Φοϊλάν/Foillan [31 Οκτωβρίου] και ο Ούλταν/Ultan [1η Μαΐου] μπήκαν στην κοινότητα του στο Rathmat, όμως ο Άγιος Φάρσεϋ εγκατέλειψε την διοίκηση του μοναστηριού και αφοσιώθηκε στο να κηρύττει σε όλη τη χώρα, συχνά έδιωχνε δαιμονικά πνεύματα. Έπειτα, αφού απαλλάχτηκε από όλα τα επίγεια αγαθά αποσύρθηκε για ένα διάστημα σε ένα μικρό νησί στον ωκεανό. Μετά από μερικά χρόνια ίδρυσε ένα μοναστήρι στο Rathmat στις ακτές του Lough Corrib.

Ο Άγιος Φάρσεϋ ήταν ο πρώτος καταγεγραμμένος Ιρλανδός ιεραπόστολος στην Αγγλοσαξονική Αγγλία. Έφτασε στην Ανατολική Αγγλία με τους αδερφούς του Foillan και Ultan, γύρω στο 630 φέρνοντας μαζί του τα λείψανα των Αγίων Μέλνταν/Meldan [26 Οκτωβρίου] και Μπίοαν/Beoan [16 Δεκεμβρίου], έγινε δεκτός από τον βασιλιά, ο οποίος του έδωσε γη για να εγκαταστήσει ένα μοναστήρι στο Cnobheresburg, όπου υπήρχε ένα εγκαταλελειμμένο Ρωμαϊκό φρούριο το οποίο το συσχετίζουν με το κάστρο Burgh στο Norfolk.

Εργάστηκε εκεί για μερικά χρόνια φέρνοντας στην πίστη τους Πίκτες και τους Σάξονες. Έπειτα αποσύρθηκε για ένα χρόνο για να ζήσει με τον Ultan τη ζωή ενός αναχωρητή. Κατόπιν άφησε τον Foillan σαν ηγούμενο και ξεκίνησε για να πάει στην περιοχή Lagny, στην Γαλλία γύρω στο 644.

Έφτασε στη Γαλλία το 648.

Περνώντας από το Ponthieu, σε ένα χωριό δίπλα στο Mézerolles είδε πως όλοι γύρω θρηνούσαν, γιατί ο μοναχογιός του Δούκα Hayson, του άρχοντα της περιοχής, είχε πεθάνει. Με τις προσευχές του Αγίου Φάρσεϋ το αγόρι αναστήθηκε.

Ἅγιος Πατρίκιος, ἐπίσκοπος καί φωτιστής τῆς Ἰρλανδίας

17 Μαρτίου - Μνήμη του αγίου ΠΑΤΡΙΚΙΟΥ, επισκόπου και φωτιστού της Ιρλανδίας

Ο απόστολος αυτός της Άπω Δύσεως γεννήθηκε στην Βρετανία περί το 383, προερχόμενος από κελτική οικογένεια εκρωμαϊσμένη και χρι­στιανική από παλαιά. Ό πατέρας του, Καλπούρνιος, ήταν διάκονος και έφερε το αξίωμα του δεκουρίωνος (1). Διέθετε πλούσια έπαυλη και άφησε τον γιό του να περάσει τα πρώτα χρόνια της ζωής του επιπόλαια, χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα για τα θεία. Όταν ο Πατρίκιος ήταν δεκαέξι ετών αιχμαλωτίστηκε μαζί με πολλούς άλλους κατοίκους της περιοχής από πειρατές και πουλήθηκε στην Ιρλανδία σε έναν γαιοκτήμονα, ο όποιος του ανέθεσε να φυλάει τα κοπάδια του στο βουνό. Ή τραχύτητα της εξορίας σ' εκείνον τον ξένο τόπο, ολότελα σχεδόν παραδομένο στην ειδω­λολατρία, και η επαφή με την φύση, έστρεψαν την καρδιά του προς τον Θεό και άρχισε να ζει εν μετάνοια, περνώντας τις ημέρες του και το με­γαλύτερο μέρος της νύχτας με προσευχή, γονατιστός πάνω στο παγω­μένο ή μουσκεμένο από τις βροχές έδαφος, χωρίς να νιώθει καμιά ενό­χληση· τόσο ή ψυχή του είχε γεμίσει από την θεία παρηγοριά.

Ύστερα από έξι χρόνια αιχμαλωσίας πού είχε γίνει παράδεισος τρυφής, μια νύκτα άκουσε φωνή να του λέει: «Έπραξες καλά με την νηστεία και την προσευχή, ό Θεός άκουσε την προσευχή, σου, άντε τώρα να επιστρέψεις στην πατρίδα σου, το πλοίο σε περιμένει!» Με πλήρη εμπιστο­σύνη, δραπέτευσε και περπατώντας πάνω από τριακόσια είκοσι χιλιόμε­τρα, έφθασε σ' ένα λιμάνι και ανέβηκε στο πλοίο κάποιων ειδωλολατρών εμπόρων. Μετά τρεις ημέρες αποβιβάστηκαν σε γη έρημη και άγνωστη (2) και ξεκίνησαν αναζήτηση τόπου διαμονής. Περιπλανιόνταν έτσι σχεδόν έναν μήνα και κινδυνεύοντας να πεθάνουν από πείνα ζήτησαν τελικά από τον Πατρίκιο να μεσολαβήσει στον Θεό του για να τους σώσει. Μόλις ο νεαρός χριστιανός σήκωσε τα χέρια του, ένα κοπάδι χοίρων παρουσιά­στηκε και οι άντρες κατάφεραν να σκοτώσουν μερικούς για να χορτά­σουν. Ύστερα από πολλές περιπέτειες ο Πατρίκιος έφθασε στην πατρίδα του, όπου και πάλι πιάστηκε από πειρατές άλλα απελευθερώθηκε σε δύο μήνες, σύμφωνα με πρόρρηση πού του είχε δοθεί.

Αφού επανήλθε στην πατρική οικία, του παρουσιάστηκε νέο όραμα: ένα ουράνιο πρόσωπο ονόματι Βικτώριος εμφανίσθηκε μπροστά του δείχνοντας του μια στοίβα, επιστολές. Ανοίγοντας την πρώτη διάβασε: «Φωνή της Ιρλανδίας! Άγιε νεανία, σε ικετεύουμε να έλθεις ξανά να περπατήσεις ανάμεσα μας». Κάι του φάνηκε σαν να άκουγε την φωνή των ανθρώπων πού έμεναν στο δάσος του Φόκλουτ, εκεί πού είχε περάσει τα χρόνια της αιχμαλωσίας του. Αισθανόμενος μέσα του την κλήση του Θεού, αποφά­σισε να ετοιμαστεί για την διδασκαλία του Ευαγγελίου στους βάρβα­ρους, αφού προηγουμένως ολοκλήρωσε την εκκλησιαστική του κατάρτιση πού είχε παραμελήσει νεώτερος. Πήγε τότε στην Γαλατία και έγκαταβίωσε σε διάφορα μοναστικά κέντρα, προπαντός στο Λερίνο, και παρέμεινε πάνω από δεκαπέντε χρόνια στην Ωξέρ παρακολουθώντας την διδασκα­λία του αγίου Γερμανού [31 Ίουλ.], ό όποιος τον χειροτόνησε διάκονο.

Ἀπό τό Συναξάρι – Ὁ ἅγιος Κολομβανός, ἡγούμενος τοῦ Λουξέιγ

23 Νοεμβρίου

Τον εκχριστιανισμό της Ιρλανδίας από τον άγιο Πατρίκιο [17 Μαρτ.], κατά τον 6ο αιώνα, ακολούθησε πλούσια άνθιση της αγιότητας. Οι μοναχοί συνέρρεαν κατά χιλιάδες για να προσφερθούν εθελοντικά στο μαρτύριο της ασκήσεως, συγκροτώντας μεγάλες κοινότητες, παρόμοιες με τους τεράστιους μοναχικούς οικισμούς της Αιγύπτου, της Συρίας και της Παλαιστίνης. Ο διακαής πόθος τους για τον Θεό, συνδυασμένος με ένα φλογερό χαρακτήρα, τους έκανε ικανούς για ασυνήθιστα ασκητικά κατορθώματα, προσέλκυσε όμως επιπλέον επάνω τους τη Χάρη του Θεού και τη δύναμη να πραγματοποιούν πλείστα θαύματα. Οι γενναίοι αυτοί μοναχοί αποτέλεσαν την καρδιά της Εκκλησίας της Ιρλανδίας και συνέβαλαν τα μέγιστα στη διάδοση και εμβάθυνση του χριστιανισμού σε ολόκληρη τη Δύση κατά την περίοδο εκείνη. Μεταξύ αυτών μία εξαιρετική μορφή υπήρξε εκείνη του οσίου Κολομβανού, του ακάματου ζηλωτή των εντολών του Θεού.

Γεννημένος περί το 540 στην επαρχία Λέινστερ της νοτιοανατολικής Ιρλανδίας, ο Κολομβανός έδειξε μεγάλες ικανότητες στις θύραθεν επιστήμες, που έχαιραν μεγάλης υπολήψεως μεταξύ των χριστιανών Ιρλανδών. Βασανιζόμενος όμως από τη φλόγα των σαρκικών πειρασμών και κατανοώντας τη ματαιότητα των εγκοσμίων, ετέθη υπό την καθοδήγηση ενός αγίου Γέροντος, του Σίνελλ, μαθητή του αγίου Φίννιαν [†549, 12 Δεκ.], ο οποίος τον εισήγαγε στη μελέτη των Αγίων Γραφών και στην ασκητική πολιτεία. Έγινε κατόπιν μοναχός στο Μπάνγκορ, το πιο ονομαστό μοναστήρι της Ιρλανδίας, που αριθμούσε περίπου τριακόσιους μοναχούς, και ολοκλήρωσε τη μοναχική του αγωγή υπό την καθοδήγηση του αγίου Κόμγκαλ [10 Μαΐου].

Περί το 590 ο Κολομβανός αισθάνθηκε μέσα του, όπως και πολλοί άλλοι συνασκητές του την εποχή εκείνη, μια ιδιαίτερη κλήση υπό του Θεού να εγκαταλείψει την πατρίδα και τους δικούς του για να υποβληθεί εθελοντικά σε εξορία, υπηρετώντας έτσι τη διάδοση του Ευαγγελίου σε ξένους λαούς. Πήρε το καράβι λοιπόν για τη Γαλατία με δώδεκα μαθητές, όπως ο Χριστός, και οδηγημένος από τη θεία Πρόνοια ξεκίνησε να κηρύξει το Ευαγγέλιο και την οδό της μετανοίας.

Ὅσιος Φίνταν ὁ Ἰρλανδός τῆς Τάγμον

Γιος Ιρλανδού βάρδου,ο Όσιος Φίνταν εγκατέλειψε τη φύλαξη των κοπαδιών του πατέρα του για να πάει να διδαχθεί γράμματα και την Αγία Γραφή κοντά σ'έναν ερημίτη και ιερέα.

Κατι θαυμαστο έγινε κατά τη διάρκεια της απουσίας του ,

δύο λύκοι φύλαγαν ήμεροι τα κοπάδια.Πήγε κατόπιν στη Μονή του Μπάγκορ για να γίνει υποτακτικός του Αγίου Κόμγκαλλ (τιμάται 10 Μαΐου), ο οποίος του ενέπνευσε με ακρίβεια τις αρχές του ασκητικού βίου.

Στη συνέχεια πήγε να προσκυνήσει στη νήσο Αϊόνα, όπου ο Άγιος Κολόμβας (τιμάται 9 Ιουνίου), που μόλις τότε εκοιμήθη,είχε προφητεύσει ότι ο νεαρός που θα παρουσιαζόταν δεν είχε κληθεί για να εγκαταβιώσει στη Μονή αλλά για να γίνει ποιμένας ψυχών.

Ἀπό τό Συναξάρι – Ὁ ὅσιος Φίνταν τῆς Τάγμον

 

21 Οκτωβρίου

Γιος Ιρλανδού βάρδου, ο όσιος Φίνταν εγκατέλειψε τη φύλαξη των κοπαδιών του πατέρα του για να πάει να διδαχθεί γράμματα και την Αγία Γραφή κοντά σ’ έναν ερημίτη ιερέα· κατά τη διάρκεια της απουσίας του δύο λύκοι φύλαγαν ήμεροι τα κοπάδια.

Πήγε κατόπιν στη Μονή του Μπάγκορ για να γίνει υποτακτικός του αγίου Κόμγκαλλ [10 Μαΐου], ο οποίος του ενέπνευσε με ακρίβεια τις αρχές του ασκητικού βίου. Στη συνέχεια πήγε να προσκυνήσει στη νήσο Αϊόνα, όπου ο άγιος Κολόμβας [9 Ιουν.], που μόλις τότε εκοιμήθη, είχε προφητεύσει ότι ο νεαρός που θα παρουσιαζόταν δεν είχε κληθεί για να εγκαταβιώσει στη μονή αλλά για να γίνει ποιμένας ψυχών.

Ο Φίνταν εγκαταβίωσε για κάποιο διάστημα σε ένα νησάκι, τον ενοχλούσε όμως ο θόρυβος των πολεμιστών και γι’ αυτό συνέχισε την περιοδεία του εμπιστευόμενος τη θεία Πρόνοια. Θεράπευσε το άρρωστο κοπάδι ενός πλουσίου κτηνοτρόφου, ο οποίος από ευγνωμοσύνη του προσέφερε ένα κομμάτι γης όπου έκτισε την Μονή του Τάγμον (Τεχμούννου). Εκεί έλαμψε ο Φίνταν με τα θαύματά του: ανέστησε μια από τις αδελφές του που πέθανε την ώρα που ερχόταν να τον επισκεφθεί, ανέστησε έναν άλλο νεκρό που του τον παρουσίασαν ως κοιμώμενο για να ξεγελάσουν την ταπεινοφροσύνη του. Όταν εκοιμήθη ο άγιος Κόμγκαλλ, οι μοναχοί της Μονής του Μπάγκορ του πρότειναν να τον διαδεχθεί. Ο Φίνταν αρνήθηκε και τρεις άγγελοι τον οδήγησαν ξανά στη μονή του.

Σύντομα στη Μονή του Τάγμον εγκαταβίωναν περισσότεροι από πενήντα μοναχοί, οι οποίοι τρέφονταν μόνο με ψωμί και νερό ανακατεμένο με λίγο γάλα.

Ἁγία Moninne (Μονίννα) τοῦ Killeavy τῆς Ἰρλανδίας

 Η αγία Moninne του Killeavy ήταν μία από τις πρώτες αγίες γυναίκες της Ιρλανδίας. Ίδρυσε μία μοναστική κοινότητα αποτελούμενη από οχτώ παρθένες και μία χήρα με ένα μωρό, στην περιοχή Slieve Gullion, όπου σήμερα βρίσκεται η Κομητεία Armagh. Ζούσαν μία ασκητική ζωή, βασισμένη στην ζωή του προφήτη Ηλία και του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Η Moninne κοιμήθηκε το 517.

 

Βίος

Η Moninne γεννήθηκε γύρω στο 435 στην περιοχή Donaghmore της County Down (Κάτω Κομητεία). Ο πατέρας της ήταν ο Machta, βασιλιάς που η επικράτεια του εξαπλωνόταν από την Louth μέχρι την Armagh και η μητέρα της ονομαζόταν Comwi ή Coman και ήταν κόρη ενός βασιλιά του βορρά. Λέγεται πως βαπτίστηκε από τον άγιο Πατρίκιο. Όταν περνούσε από τα εδάφη του Machta (ο άγιος Πατρίκιος) σταμάτησε στο σπίτι των γονιών της και προφήτεψε λέγοντας πως το όνομα της Moninne θα το θυμούνται για πολλά χρόνια μετά. Λέγεται ακόμη πως και το μοναχικό σχήμα της το έδωσε ο άγιος Πατρίκιος. 

Τό Ψαλτήρι τοῦ Ἁγίου Κολούμπα.

Παρακάτω παραθέτω φωτογραφίες από το Ψαλτήρι του αγίου Κολούμπα. Το Ψαλτήρι του αγίου Κολούμπα είναι γραμμένο στα Λατινικά και είναι το αρχαιότερο σωζόμενο Ιρλανδικό χειρόγραφο και το δεύτερο αρχαιότερο Ψαλτήρι γραμμένο στα Λατινικά.

Ο άγιος Kevin του Glendalough (3 Ιουνίου) – με φωτογραφικό υλικό

Ο όσιος Κεβίνος καταγόταν από ιρλανδική οικογένεια βασιλικής γενιάς. Η γέννησή του αναγγέλθηκε από έναν άγγελο στην μητέρα του (περί τό 498) <Έξ ου και τό όνομα του: «καλογεννημένος» (Coemgen).> και μετά την βάπτισή του ανατέθηκε η μόρφωσή του στους άγιους μοναχούς της Μονής του Κιλλνάμαναγκ. Αφού χειροτονήθηκε πρεσβύτερος αποσύρθηκε σε τόπο έρημο καλούμενο Γκλεντάλω («Κοιλάδα των δύο λιμνών»), νότια του Δουβλίνου. Ξεχασμένος από τον κόσμο, διήγε εκεί βιοτή αφιερωμένη καθ’ ολοκληρίαν στον Θεό, ενδεδυμένος μηλωτή και τρεφόμενος μόνο με τσουκνίδες και ξυνήθρες, περνώντας ολόκληρες νύχτες στο παγωμένο νερό της λίμνης, όπου είχε την φωλιά του ένα τέρας, απαγγέλλοντας το Ψαλτήριο. Αναφέρεται ότι παρέμεινε επτά χρόνια όρθιος, με τά χέρια υψωμένα σε σχήμα σταυρού, δίχως να κλείσει μάτι. Ένα πουλί έκτισε την φωλιά του στην χούφτα του και ο άγιος δεν χαμήλωσε τα χέρια παρά μόνο αφού βγήκαν από το αυγό και μπόρεσαν να πετάξουν οι νεοσσοί. Με παρόμοιους αγώνες απέκτησε τόσην εύνοια παρά τω Θεώ, ώστε οι άγγελοι έδειχναν να συνοδεύουν την προσευχή του, ενώ τα δένδρα έκλιναν τους κλώνους τους στο πέρασμά του.