Ὅσο ἀνεβαίνεις τόσο μονάχος θά γίνεσαι

 ΡΩΤΗΣΕ ἕνας Ἁγιονορείτης Γέροντας κάποιους προσκυνητές: 

-Ἔχετε ἀνέβει ποτέ σᾶς στήν κορυφή τοῦ Ἄθωνα. 

-Ναί ,πέρσι στήν ἑορτή τῆς Θείας Μεταμορφώσεως. 

-Νά, βλέπετε παιδάκια μου τά Θεῖα καί ἱερά γεγονότα συνήθως συμβαίνουν στά ὑψηλά,ὅπως στήν κορυφή τοῦ Σινᾶ πού ἔδωσε τίς ἐντολές Τοῦ ὁ Θεός στόν Μωϋσῆ. 

Ὅμως οἱ κορυφές καί τά ὕψη ἔχουν δύο χαρακτηριστικά; 

1ον Θέλει κόπο πολύ γιά νά ἀνέβεις. 

ΘΕΟ-ΦΟΡΟΙ ἤ ΒΑΘΜΟ-ΦΟΡΟΙ. π.Διονύσιος Ταμπάκης

ΘΕΟ-ΦΟΡΟΙ  ή ΒΑΘΜΟ-ΦΟΡΟΙ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΜΕ  πρίν καιρό και ἀπροσδόκητα ἕναν μεσόκοπο Αγιονορείτη Μοναχό νά καθαρίζει τίς καβαλίνες ἀπό τόν σταῦλο ἑνός Κελλιοῦ που’χᾶν γιά νά σταλιάζουν τά μουλάρια.

 Μάθαμε ὅτι ὡς λαϊκός εἶχε ἀξιοζήλευτη θέση στά Πανεπιστήμια ,μέ μεταπτυχιακά καί περγαμηνές, τά ὁποία παράτησε γιά τό οὐράνιο Πανεπιστήμιο τῆς καλογερικῆς καί τῆς ἀφάνειας.

-Γέροντα εὐλογεῖτε.Δῶστε μου τήν εὐχή σας, πάω καί ἐγώ γιά Ἱερομόναχος ἴσως καί γιά Μητροπολίτης ἄν μπορέσω.

-Ἀγαπητό μου παιδί,ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ἀνάγκη ἀπό Θεοφόρους καί ὄχι ἀπό βαθμοφόρους.

ΕΝΑΣ Γέροντας εἶδε κάποτε στόν ὕπνο του τόν ἱερομόναχο τῆς ἀδελφότητας, ὁ ὁποῖος εἶχε προσφάτως κοιμηθεῖ, καί τόν ρώτησε:

ΕΝΑΣ Γέροντας είδε κάποτε στον ύπνο του τον ιερομόναχο της αδελφότητας, ό όποιος είχε προσφάτως κοιμηθεί, και τον ρώτησε:

-           Τί κάνεις, παιδί μου, εκεί που βρίσκεσαι; Πώς πέρασες την εξέταση;

-           Ώς προς τα καλογερικά τα πήγα καλά. O Δεσπότης Χριστός ήταν επιεικής μαζί μου.

ΕΛΕΓΕ μοναχός: Στόν Παράδεισο δέν πᾶμε μέ γραβάτα. Βλέπετε τούς ἁγίους;

ΕΛΕΓΕ μοναχός:

Στον Παράδεισο δεν πάμε με γραβάτα. Βλέπετε τούς αγίους; Ποιος πήγε με την ανθρώπινη εξυπνάδα του στον Παράδεισο; Άλλος χωρίς κεφάλι , άλλος χωρίς χέρια, άλλος χωρίς πόδια, φτωχοί  συκοφαντημένοι, άρρωστοι... Στενή είναι η στράτα, πού οδηγεί στην ευρυχωρία τού Παραδείσου .όπως το λέει ο προφήτης Δαυίδ: εν θλίψει επλάτυνάς με.

Μέσα από τη στενότητα των θλίψεων θα πλατυνθούμε  και θα ανθίσει η καρδιά μας από αιώνια χαρά.  Μην ζητάμε, λοιπόν, έναν έξυπνο, ατσαλάκωτο πτυχιούχο χριστιανισμό, θεωρώντας όλους εκείνους  τούς απλούς και περιφρονημένους, «τα μωρά κόσμου», ως Βλάχους και χωριάτες, πού δεν μπορούν  να σταθούν δίπλα στη δόξα του Χριστού. Γιατί αυτοί θέ νά δούν πρώτοι το πρόσωπο του Θεού. Όράτε μη καταφρονήσητε ενός των μικρών λέγω γάρ ύμΐν ότι οι άγγελοι αυτών εν  ουρανοίς  διά παντός βλέπουσι το πρόσωπον τού  Πατρός μου του εν ουρανοίς. (Ματθ., ιη',10)

Θυμάμαι στη δεκαετία τού '80 έμενε εδώ, στο Άγιο  Όρος, ένας λαϊκός πολύ ταπεινός και απαρατήρητος.

Μοῦ ἐπιτέθηκε ὁ διάβολος

ΡΩΤΗΣΕ μοναχός:

-        Ορθόδοξος χριστιανός είσαι;

-        Ναι.

-        Σταυρό φοράς;

-        ’Όχι, τον ξέχασα.

-        Έ, τότε τί σόι χριστιανός είσαι; Να φοράτε  πάντα τον τίμιο Σταυρό στον λαιμό σας, είτε  ακριβός και πολύτιμος είναι είτε φτηνός  και  απλός.  Άλλοι θυσίασαν τη ζωή τους και αποκεφαλίστηκαν γιά να μη βγάλουν τον Σταυρό από επάνω τους, όπως ό άγιος νεομάρτυρας Ευγένιος  από τη Ρωσία. Εσείς γιατί δεν τον φοράτε.  Σας  βιάζει ή σάς απειλεί μήπως κανείς;

Πριν λίγο καιρό μάς επισκέφτηκε έδώ. "κελί, ένα νέο παιδί, ό όποιος μάς διηγήθηκε  κάτι  συγκλονιστικό: «Πριν ένα μήνα περίπου πήγαινα με το αυτοκίνητο από τ’ Άνάπλι προς τήν Επίδαυρο.

Στα μισά του δρόμου μου έκανε σημάδι να  σταματήσω ένας γεράκος για να τον πάρω μαζί  μου. Τον λυπήθηκα, σταμάτησα και τον πήρα στο αμάξι.