Τά Καθίσματα τοῦ Ὄρθρου τῆς Μεγάλης Τετάρτης

«Ὁ λίμνας καί πηγάς καί θαλάσσας ποιήσας, ταπείνωσιν ἡμᾶς ἐκπαιδεύων ἀρίστην, λεντίῳ ζωννύμενος ὑπερβολῇ εὐσπλαγχνίας καί ὑψῶν ἡμᾶς ἀπό βαράθρων κακίας, ὁ μόνος φιλάνθρωπος».

Αὐτός πού δημιούργησε τίς λίμνες, τίς πηγές καί τίς θάλασσες, θέλοντας νά μᾶς διδάξει τήν τέλεια ταπείνωση, ἀφοῦ ζώστηκε τό λέντιο (ποδιά), ἔνιψε τά πόδια τῶν μαθητῶν, ταπεινούμενος ἀπό ὑπερβολική εὐσπλαχνία, καί ἀνυψώνοντας ἐμᾶς ἀπό τά βάραθρα τῆς κακίας, ὁ μόνος φιλάνθρωπος.

Ἡ ταπείνωση εἶναι θεϊκή ἀρετή· γι᾽ αὐτό κι ὁ Θεός ἀγαπᾶ καί μακαρίζει τούς ταπεινούς. Ἀντίθετα ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι κακία σατανική, τήν ὁποία ἀποστρέφεται ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος «ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν». Βεβαίως ἡ ταπείνωση ἔχει τήν ἀξία της μόνο στό πλέγμα τῆς ἁμαρτωλότητας τῶν ἀνθρώπων. Ἄν δέν ὑπῆρχε ἡ ἁμαρτία, ἡ ταπείνωση δέ θά εἶχε νόημα. Εἶναι φαινόμενο μεταπτωτικό, πού πλήττει θανάσιμα τήν ἁμαρτία.

«Δόξα ἐν Ὑψίστοις Θεῷ»

Κάθισμα

Ὁ ἀχώρητος παντί πῶς ἐχωρήθη ἐν γαστρί;

ὁ ἐν κόλποις τοῦ Πατρός

πῶς ἐν ἀγκάλαις τῆς μητρός;

Πάντως ὡς οἶδεν, ὡς ἠθέλησε καί ὡς ηὐδόκησεν.

Ἄσαρκος γάρ ὤν, ὅ οὐκ ἦν δι᾿ ἡμᾶς.

Καί μή ἐκστάς τῆς φύσεως,

μετέσχε τοῦ ἡμετέρου φυράματος.

Διπλοῦς ἐτέχθη Χριστός, τόν ἄνω

κόσμον θέλων ἀναπληρῶσαι.

«Δόξα ἐν Ὑψίστοις Θεῷ»

Κάθισμα

Τί θαυμάζεις, Μαριάμ, τί ἐκθαμβεῖσαι ᾧ ἐν σοί;

Ὅτι ἄχρονον υἱόν χρόνῳ ἐγέννησα, φησί,

τοῦ τικτομένου τήν σύλληψιν μή διδαχθεῖσα.

Ἄνανδρος εἰμι, καί πῶς τέξω υἱόν;

ἄσπορον γονήν τίς ἑώρακεν;

ὅπου Θεός γάρ βούλεται

νικᾶται φύσεως τάξις, ὡς γέγραπται.

Χριστός ἐτέχθη ἐκ τῆς Παρθένου

ἐν Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας.

«Δόξα ἐν Ὑψίστοις Θεῷ»

Κάθισμα

Δεῦτε ἴδωμεν, πιστοί ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός·

ἀκολουθήσωμεν λοιπόν ἔνθα ὁδεύει ὁ ἀστήρ,

μετά τῶν μάγων ἀνατολῆς τῶν βασιλέων.

Ἄγγελοι ὑμνοῦσιν ἀκαταπαύστως ἐκεῖ·

ποιμένες ἀγραυλοῦσινν ὠδήν ἐπάξιον.

Δόξα ἐν ὑψίστοις, λέγοντες,

τῷ σήμερον ἐν τῷ σπηλαίῳ τεχθέντι

ἐκ τῆς Παρθένου καί Θεοτόκου

ἐν Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας.