Ὅσο λιγότερα ἔχει κάποιος τόσο πιό εὐτυχισμένος εἶναι

 Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΜΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΛΙΓΟΚΤΗΜΟΣΥΝΗΣ
 «Ὅσο πιό μέτριο (ταπεινό) βίο (καί μικρή περιουσία) ἔχει κάποιος», μᾶς διδάσκει ὁ Μέγας Ἀντώνιος, «τόσο πιό εὐτυχισμένος εἶναι. (Καί αὐτό συμβαίνει) Διότι δέν φροντίζει γιά πολλά. (Δέν φροντίζει) Γιά δούλους, γεωργούς καί τήν ἀπόκτηση ἀλόγων ζώων. 

Διότι (ἐκεῖνο πού συμβαίνει συνήθως εἶναι ὅτι) προσηλώνοντας σ’ αὐτά τούς ἑαυτούς μας καί περιπίπτοντας στίς δυσκολίες (πού ἀνακύπτουν) ἀπό αὐτά (στή συνέχεια) κατηγοροῦμε τόν Θεό.  

H αφοσίωση στο χρήμα (Γιώργος Μπάρλας, Θεολόγος-Φιλόλογος)

Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ: "Τι κρίμα που απόψεις σαν και αυτή που καταγράφεται παρακάτω, δεν έγιναν έγκαιρα συνείδηση, σε μια κρίσιμη μάζα πολιτών! Ίσως με αυτόν τον τρόπο να είχαμε αποφύγει τα χειρότερα, που δυστυχώς ήρθαν. Τώρα πια είναι ώρα για μετάνοια."


Το ότι ο άνθρωπος είναι προσκολλημένος μόνο σε τούτη τη ζωή δεν χρειάζεται να το αποδείξουμε με λόγια, το βλέπουμε στις επιδιώξεις του. Αλλωστε ό,τι είναι ο καθέ­νας καθορίζεται απ' αυτό που θέλει. Αυτές οι επιδιώξεις έχουν καθαρά υλιστικό χαρα­κτήρα κι αυτό, ανάμεσα στα άλλα, φανερώ­νεται και από την υπερχρέωση των ελληνικών νοικοκυριών σε δάνεια και πιστωτικές κάρτες. Πολλές μάλιστα απ' αυτές βρίσκο­νται ήδη στο «κόκκινο», δηλαδή οι κάτοχοί τους δυσκολεύονται πολύ να τις ξεχρεώ­σουν. Το πλαστικό χρήμα διευκολύνει πολύ τον καταναλωτή να καταναλώνει ολοένα και περισσότερα πράγματα χωρίς να αισθάνεται ότι χάνει χρήματα...