Μή ζητᾶς νά γίνεις πλούσιος

❈ Ὁ Χριστός ζητάει ἀπό ἐμᾶς νά ἔχουμε αὐτάρκεια. Νά μή θέλουμε νά γίνουμε πλούσιοι. Αὐτό τό ζητάει ἀπό ὅλους, γι' αὐτό λέει "μακάριοι οἱ πτωχοί" (Λουκ. 6,20). Εἶναι μακάριοι, λέει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, οἱ φτωχοί.

Περί Πλούτου

❈ Τί εἶναι καλύτερο «τά πλούτη ἤ ἡ φτώχεια;». Μέχρι ἑνός ὁρίου εἶναι καλός ὁ πλοῦτος. Εἶσαι σάν τόν Ἀβραάμ; Νά μήν βλαφτεῖς ἀπό τόν πλοῦτο; Τότε ἐντάξει. Πόσοι εἶναι ὅμως σάν τόν Ἀβραάμ καί δέν παρασύρονται ἀπό τόν πλοῦτο; Συνήθως αὐξάνεται ὁ ἐγωισμός τους καί γίνονται ἄσπλαχνοι, σκληρόκαρδοι, καχύποπτοι καί γεμάτοι ἄγχος καί ἀγωνία μήν χάσουν τόν πλοῦτο πού ἔχουν.

Πλοῦτος καί Ἁγία Γραφή

Πλοῦτος καί Ἁγία Γραφή

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ’ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦσχολείου Ἑκάλης

Ποιὰ εἶναι ἡ θέση τῆς Ἁγίας Γραφῆς γιὰ τὸν πλοῦτο; Συμβιβάζεται τὸ νὰ εἶναι κανεὶς πλούσιος καὶ χριστιανός; Ἀλλὰ ἡ σχέση μεταξὺ πλούτου καὶ πίστεως εἶναι ξεκάθαρη εὐθὺς ἐξαρχῆς. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καταδικάζει τὴ συσσώρευση πλούτου, τὴν ἀδικία, τὴν ἐκμετάλλευση καὶ διδάσκει τὴν κοινωνικὴ δικαιοσύνη, τὴν οἰκονομικὴ ἰσότητα, τὴν ἀλληλεγγύη καὶ τὴν ἀγάπη. Ἤδη ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη τονίζεται ὅτι «ὅποιος ἀγαπᾶ τὸν πλοῦτο δὲν πρόκειται νὰ γίνει δίκαιος» ( δηλ. ἐνάρετος ) (Σοφ. Σειρὰχ λδ΄5 ). Καὶ «στὴν ἀφθονία τοῦ πλούτου ( τῶν ἄλλων ) μὴ δίνετε σημασία» (Ψαλμ. ξα΄ 11 ).

Στὴν Καινὴ Διαθήκη ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀνάμεσα στὶς ἄλλες νουθεσίες του πρὸς τὸν Τιμόθεο γράφει: «Εἶναι κέρδος μεγάλο νὰ εἶσαι εὐσεβὴς καὶ ταυτόχρονα ὀλιγαρκὴς» ( Α΄ Τιμ. στ΄6). Ὁ Κύριός μας ὕστερα ἀπὸ τὸ διάλογο ποὺ εἶχε μὲ τὸν πλούσιο νέο περὶ τοῦ τρόπου τῆς σωτηρίας κατέληξε, λέγοντάς του: «ὕπαγε, πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ.ιθ΄21 ). Αὐτὸ βέβαια δὲν σημαίνει τὴν πλήρη ἔλλειψη καὶ στέρηση βασικῶν ἀγαθῶν, ἀλλὰ τὴν ἀποφυγὴ τῆς πλεονεξίας καὶ τῆς συσσώρευσης πλούτου. Ὁ Χριστὸς ὑπόσχεται ὅτι ὅλα ὅσα τοῦ ζητήσουμε θὰ τὰ ἔχουμε, ἀρκεῖ πρῶτα νὰ ἐνδιαφερόμαστε γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Προτεραιότητα γιὰ τὸν χριστιανὸ εἶναι ἡ ἀπόκτηση τῶν πνευματικῶν ἀγαθῶν κι ὄχι τῶν ὑλικῶν. Θὰ δώσει καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ ὁ Θεὸς στὸ μέτρο ποὺ τὰ χρειαζόμαστε, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουμε τὶς βιοτικές μας ἀνάγκες καὶ νὰ βοηθήσουμε ὅσους μᾶς χρειάζονται, ἀλλὰ ποτὲ δὲν θὰ γίνουν σκοπὸς στὴ ζωὴ μας.

Ἡ κακὴ διαχείριση τοῦ αἰφνίδιου πλούτου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἡ κακὴ διαχείριση τοῦ αἰφνίδιου πλούτου καὶ τὸ ἄφημα στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ-φιλαργυρία καὶ σκληρότης τῶν πλουσίων, Ἔὐεργετινός- Γ' τόμος, 21/10/2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου  Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἡ κακή χρήση τοῦ πλούτου. Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου. Εὐεργετινός, Γ τόμος, ὑπόθεσις ΜΗ

Η ΚΑΚΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ, ΑΡΧ. ΣΑΒΒΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, Γ΄ ΤΟΜΟΣ, ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΜΗ΄ , 21-10-2023

 

«H ἀδάπανος εὐλάβεια... Τί ὄφελος τούτοις τῆς λοιπῆς ἀρετῆς;»

(Μ. Βασίλειος - Πρὸς πλουτοῦντας - Ε.Π.Ε., 6)

Γράφει ὁ ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Παρ᾿ ὅλο ποὺ ὁ ἀρχαῖος κόσμος καὶ ὁ σύγχρονος κόσμος διαφέρουν, ὡς σκέψη καὶ ὡς τρόπος ὕπαρξης, ὁ διαχρονικὸς λόγος τοῦ Μ. Βασιλείου δημιουργεῖ ὑγιῆ προσαρμογὴ τοῦ κοινωνικοῦ εἶναι τοῦ πληρώματος στὸ σημερινὸ περιβάλλον.

Ἡ ὁμιλία του «πρὸς πλουτοῦντας» ἀναδεικνύει τὸ οὐσιαστικό - ὀρθὸ ἦθος ἑνὸς Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ.

Ἀναφέρεται, ὅπως διευκρινίζει, ὄχι στὸν νομικὸ ποὺ ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς (10, 25), ἀλλὰ στὸν «νεανίσκο» τοῦ Ματθ. (19, 16), ποὺ ρώτησε (καὶ αὐτὸς) τί πρέπει νὰ πράξῃ γιὰ νὰ κληρονομήσῃ ζωὴν αἰώνιον. «Ὁ μὲν γὰρ πειραστὴς ἦν, εἰρωνικὰς τὰς ἐρωτήσεις ποιούμενος· οὗτος δέ, ὑγιῶς μὲν ἐρωτῶν, οὐκ εὐπειθῶς δὲ καταδεχόμενος» (Ματθ. 19, 22), παρατηρεῖ ὁ Μ. Βασίλειος.

Στὴν ὁμιλία του, διαβάζουμε: «οἴδα πολλοὺς νηστεύοντας, προσευχομένους, στενάζοντας, πᾶσαν τὴν ἀδάπανον εὐλάβειαν ἐνδεικνυμένους, ὀβολὸν δὲ ἕνα μὴ προϊεμένους τοῖς θλιβομένοις. Τί ὄφελος τούτοις τῆς λοιπῆς ἀρετῆς; Οὐ γὰρ παραδέχεται αὐτοὺς ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν· διότι "εὐκοπώτερον, φησί, κάμηλον διὰ τρυμαλιὰς ραφίδος διελθεῖν, ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν"».

Ἑρμηνεία - Μετάφρασις:

«Γνωρίζω ὅτι πολλοὶ νηστεύουν, προσεύχονται, στενάζουν, φανερώνουν ὅλην τὴν ἀνέξοδον εὐλάβειαν, δὲν ἀφήνουν ὅμως ἕνα ὀβολὸν (ἀσήμαντο - μικρὸ νόμισμα) εἰς αὐτοὺς ποὺ θλίβονται. Ποῖον τὸ ὄφελός των ἀπὸ τὴν λοιπὴν ἀρετήν;

Διότι δὲν τοὺς δέχεται ἡ βασιλεία τῶν οὐρανών· διότι εἶναι «εὐκολότερον, λέγει, νὰ περάσῃ μία καμήλα ἀπὸ τὴν τρῦπα μιᾶς βελόνας, παρὰ νὰ ἐμβῇ ἕνας πλούσιος εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν».

Οἱ Πατέρες τονίζουν κατηγορηματικὰ τὴν ποικιλία τῶν τρόπων τῆς ἐλεημοσύνης, τὴν εὐρύτητα καὶ δυναμικὴ τῆς ἐντολῆς. Παραδείγματα:

Α) «Ἔλεος ἐστὶν ἐπὶ τῶν δυσφορούντων ἐπὶ τισιν ἀνιαροῖς ἀγαπητικὴ διάθεσις», δηλ. «ἔλεος εἶναι ἡ ἀπὸ ἀγάπη συμπάθεια σὲ ὅσους ὑποφέρουν γιὰ τὰ δυσάρεστα ποὺ τοὺς βρίσκουν» (Ἁγ. Γρηγόριος Νύσσης - Εἰς τοὺς Μακαρισμούς).

Β) «Καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἐν τῇ ἐλεημοσύνῃ τοῦ πλησίον ἐγκέκρυπται» (Ἁγ. Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής - P.G. 90, 952 - 956).

Mετὰ τὴν ψευδοσύνοδο στὴν Κρήτη, ἀποδείχθηκε ὅτι ὁ σημερινὸς ἀνθρωπολογικὸς τύπος τοῦ πληρώματος (γενικὰ) τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς (εὐρύτερα), εἶναι ὁ ἰδιωτεύων καὶ ἀδιάφορος γιὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν Ἐκκλησία.

Τὴν πίστη δὲν τὴν ἀντιμετωπίζουν ὡς αἰώνιο μέγεθος, ποὺ πρέπει νὰ τὴν διαφυλάττουμε, ὅπως μᾶς τὴν παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. «Σήμερα (Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας) ἡ Ἐκκλησία ὁμολογεῖ μεγαλοφώνως καὶ ὑποστηρίζει ἐκείνη τὴν παλιὰ πίστη καὶ τὴν παράδοση, τὴν ὁποία παραλάβαμε ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες, ἐνῶ σὲ ὅσους παραβιάζουν, μετακινοῦν καὶ ἀλλάζουν τὰ ὅρια αὐτῆς τῆς πίστης τους ἀνακοινώνει ὅτι ἔχουν ἐκβληθῆ, ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ βρίσκονται ὑπὸ τὸ ἀνάθεμα», διδάσκει ὁ ἅγιος Γαβριήλ, ἐπίσκοπος Ἰμερετίας (στὴν Γεωργία).

Οἱ πλούσιοι καί οἱ πτωχοί

Οἱ πλούσιοι καί οἱ πτωχοί

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Πάντα παρουσιάζει ἐνδιαφέρον καὶ προκαλεῖ συζητήσεις τὸ κοινωνικὸ πρόβλημα: Πλούσιοι καὶ πτωχοί. Οἱ ἄνθρωποι συνήθως εἶναι χωρισμένοι σὲ δύο κατηγορίες. Οἱ πλούσιοι ὑποστηρίζουν ὅτι ἐργάστηκαν καὶ ἀπέκτησαν τὶς περιουσίες τους. Καὶ αὐτὸ ἦταν θεμιτὸ καὶ κανένας δὲν πρέπει νὰ τὸ ἀμφισβητεῖ. Οἱ πτωχοὶ κατηγοροῦν τοὺς πλούσιους ὅτι ἀπέκτησαν τὸν πλοῦτο τους μὲ ἀδικίες καὶ ἄγρια ἐκμετάλλευση τῶν συνανθρώπων τους, γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ παρέμβει τὸ κράτος καὶ νὰ μοιράσει τὸν πλοῦτο τους σ’ αὐτούς. Μόνο ἔτσι θὰ ὑπάρξει δικαιοσύνη στὴν κοινωνία.

Τὰ ἐπιχειρήματα τῶν πτωχῶν ἀνθρώπων δὲν στηρίζονται πάντα στὴν πραγματικότητα. Ὅλοι δεχόμαστε ὅτι ὁ ἐργατικὸς καὶ συγχρόνως ἱκανὸς ἄνθρωπος ἔχει περισσότερα οἰκονομικὰ ἀπὸ τὸν μὴ ἐργατικὸ καὶ κάποτε ἀδύναμο ἄνθρωπο, ποὺ μὲ τὶς μικρές του δυνάμεις προσπαθεῖ νὰ ἐξασφαλίσει τὰ ἀναγκαῖα ὑλικὰ ἀγαθὰ, γιὰ νὰ ζήσει ὁ ἴδιος καὶ ἡ οἰκογένειά του. Μὲ δεδομένο ὅτι οἱ ἄνθρωποι δὲν εἶναι ἴδιοι οὔτε ἔχουν τὰ ἴδια χαρίσματα, εἶναι φυσικὸ νὰ ὑπάρχει αὐτὴ ἡ κοινωνικὴ διαφορά, πλούσιοι καὶ πτωχοί.

Τὸ κράτος φυσικὰ πρέπει νὰ ἐνισχύει τοὺς πτωχοὺς καὶ νὰ τοὺς διευκολύνει στὶς δραστηριότητές τους. Οἱ πλούσιοι συνήθως ἔχουν καὶ πολιτικὴ δύναμη καὶ δὲν συμφωνοῦν νὰ στερηθοῦν μέρος τοῦ πλούτου τους γιὰ νὰ ὠφεληθοῦν οἱ πτωχοί. Αἰχμάλωτοι τοῦ πάθους τῆς πλεονεξίας καθὼς εἶναι, ἐπιδικώκουν μὲ κάθε τρόπο καὶ μέσο νὰ αὐξήσουν τὸν πλοῦτο τους ἀδιαφορώντας γιὰ τοὺς πτωχούς, τοὺς ὁποίους περιφρονοῦν προκλητικά.

α) Γιατί ὁ πλούσιος γίνεται ἀκόμα πιό πλούσιος ἐξαπατώντας β)Ἡ ἐκούσια κακοπάθεια, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

«Ἔφερες τά λεφτά, ἔδιωξες τήν χαρά»

Π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

~ Θυμάμαι κάποιο λαϊκό παραμυθάκι, πολύ διδακτικό!

Ένας ήταν πολύ πλούσιος και στο άκρο του κτήματός του, σε μια καλυβούλα μέσα, έμενε ένας φτωχός οικογενειάρχης. Με κόπο τάβγαζε πέρα. Μεροκαματιάρης, δουλευτής· και είχε και πολλά παιδιά. Αλλ’ η χαρά βασίλευε μέσα σ’ αυτό το σπίτι.

Κάποτε αποφάσισε ο πλούσιος να βοηθήση τον φτωχό. Παίρνει, λοιπόν, ένα πουγγί γεμάτο χρυσά φλουριά και του το πηγαίνει. Κάθε βράδυ στου φτωχού το σπίτι, μετά το φαγητό, τα παιδιά τραγουδούσαν, γελούσαν και έπαιζαν. Εκείνο το βράδυ άκρα σιγή. Σιγή νεκροταφείου στο σπίτι του φτωχού.

Ο πλούσιος συνηθισμένος ν’ ακούη τις φωνές των παιδιών και τα γέλια και τα τραγούδια, παραξενεύθηκε· δεν άκουγε τίποτε. Έβαλε αυτί, περίμενε, περίμενε, περίμενε…

Μετά από λίγο, αντί ν’ ακουσθούν τραγούδια, ακούσθηκαν φωνές, μαλώματα. Άρχισαν να γκρινιάζουν. Ο πατέρας έλεγε: «Μ’ αυτά ν’ αγοράσουμε ένα σπίτι μεγάλο, ευρύχωρο, δικό μας». Η μητέρα έλεγε: «Να τα φυλάξουμε για να παντρέψουμε τις κόρες».

Λέει μἰα λαϊκή παράδοση, ὅτι κάποτε πέθαναν δύο γείτονες. Ἕνας πολύ πλούσιος καί ἕνας πολύ φτωχός. Καί παρουσιάστηκαν καί οἱ δύο αὐθημερόν στόν Ἀπόστολο Πέτρο.

Λέει μια λαϊκή παράδοση, ότι κάποτε πέθαναν δύο γείτονες. Ένας πολύ πλούσιος και ένας πολύ φτωχός. Και παρουσιάστηκαν και οι δύο αυθημερόν στον Απόστολο Πέτρο.

Ο Απόστολος Πέτρος έστειλε τον πλούσιο σε μια παράγκα και τον φτωχό σε ένα διώροφο σπίτι. Ξινίστηκε ο πλούσιος και τόλμησε και είπε στον Απόστολο:

- Άγιε Πέτρε, μήπως κάνετε λάθος; Εγώ έμενα στο διώροφο και αυτός έμενε στη γη σε παράγκα.

Ο Απόστολος Πέτρος του είπε:

- Όχι δεν έκανα λάθος. Δεν ισχύουν αυτά που ίσχυαν κάτω, εδώ πάνω. Ό,τι στέλνει ο καθένας εδώ πάνω, του χτίζουμε και του ετοιμάζουμε.

Εσύ τί έστειλες εδώ πάνω; Τα έφαγες και τα γλέντησες... ωστόσο σε φυλάει η συνεισφορά του φτωχού!

Συνομιλία μέ τόν Ἀββᾶ Παφνούτιο. (Περὶ πλούτου). Ἀββᾶς Κασσιανός

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΒΒΑ ΠΑΦΝΟΥΤΙΟ

Τὰ ὑπάρχοντα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι τριῶν εἰδῶν.

Ὁ ὅρος «πλούτη» ἔχει μέσα στὴν Ἁγία Γραφή, τρεῖς διαφορετικὲς σημασίες. Ὑπάρχει ὁ «καλὸς πλοῦτος», ὁ «κακὸς πλοῦτος», και αυτὸς ποὺ δὲν εἶναι οὔτε τὸ ἕνα οὔτε τὸ ἄλλο.

Τὰ κακὰ πλούτη ειναι αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποία ἔχει εἰπωθεῖ: «Πλούσιοι σὲ φτώχεια ξέπεσαν καὶ πείνασαν» (Ψαλμό. 33, 11) καὶ «ἀλίμονο σ’ ἐσᾶς τοὺς πλούσιους, γιατί τὴν ἀμοιβή σας τὴν ἔχετε πάρει ἤδη σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο» (Λούκ. 6, 24). Τὸ νὰ ἀπαρνηθεῖ κανεὶς αὐτὰ τὰ πλούτη εἶναι ἔνδειξη πνευματικῆς τελείωσης. Ἀπόδειξη τῆς ἀλήθειας αὐτοῦ ποὺ λέω εἶναι τὸ ὅτι οἱ ἀληθινοὶ φτωχοὶ εἶναι αὐτοὶ τοὺς ὁποίους ὁ Κύριος μακαρίζει στὸ Εὐαγγέλιο, λέγοντας: «Μακάριοι ὅσοι νιώθουν τὸν ἑαυτὸ τοὺς φτωχὸ μπροστὰ στὸν Θεό, γιατί δική τους εἶναι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Μάτθ. 5, 3). Τὰ ἴδια λέει καὶ ὁ Ψαλμωδός: «Φώναξε ὁ φτωχὸς καὶ ὁ Κύριος τὸν ἄκουσε» (Ψαλμό. 33, 7). Καὶ ἀκόμα λέει: «Ὁ φτωχὸς καὶ ὁ ἀκτήμονας θὰ ὑμνήσουν τὸ ὄνομά Σου» (Ψαλμό. 73, 21).

Ὑπάρχουν ἐπίσης καὶ τα καλὰ πλούτη. Ἡ ἀπόκτηση αὐτῶν εἶναι σημάδι μεγάλης ἀρετῆς καὶ σπάνιας ἀξίας. Ὁ Προφήτης Δαυὶδ ἐγκωμιάζει τὸν δίκαιο ποὺ κατέχει αὐτὰ τὰ πλούτη καὶ λέει: «Ἰσχυροὶ καὶ ἀκατάβλητοι θὰ εἶναι στὴ γῆ οἱ ἀπόγονοί του, ὡς γενεὰ δικαίων καὶ εἰλικρινῶν ἀνθρώπων θὰ ἀπολαύσει τὶς εὐλογίες τοῦ Κυρίου. Δόξα καὶ πλούτη θὰ πλεονάζουν στὸ σπιτικό του, ἡ ἀρετή του θὰ ἐγκωμιάζεται ἀπὸ τοὺς ἐπιζῶντες στοὺς αἰῶνες» (Ψαλμό. 111, 2-3). Ἡ Ἁγία Γραφὴ ἐπίσης λέει: «Ὁ πλούσιος μὲ τὰ πλούτη τοῦ μπορεῖ νὰ γλιτώσει τὴ ζωὴ τοῦ» (Παροιμ. 13, 8). Γι’ αὐτὰ τὰ πλούτη τὰ καλὰ γίνεται λόγος καὶ στὴν Ἀποκάλυψη, ἡ ὁποία ἐπικρίνει τὸν φτωχὸ ποὺ στερεῖται αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰ ἀγαθὰ καὶ τὸν ἐπιτιμὰ γιὰ τὴν ἀνέχειά του καὶ γιὰ τὴ γυμνότητά του καὶ τοῦ λέει: «Θὰ σὲ ἀποβάλλω σὰν ἐμετὸ ἀπὸ τὸ στόμα μου».

Ντρέπομαι....

Ντρέπομαι κάθε φορά που βλέπω πολλούς πλούσιους να γυρίζουν εδώ κι εκεί, να ιππεύουν άλογα με χρυσά χαλινάρια, κι όταν έλθει η ώρα να δώσουν κάτι στον φτωχό, γίνονται από τους φτωχούς φτωχότεροι ! 

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

(αυτά έλεγε ο Χρυσόστομος, αυτός που καθημερινά 7.000 άνθρωποι έβρισκαν τροφή στο Πατριαρχείο του)

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/09/blog-post_567.html

«Πόσο δύσκολα θὰ μποῦν στὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν αὐτοὶ ποὺ ἔχουν χρήματα!»...«Ποιὸ τὸ ὄφελος ἂν κάποιος κερδίσει ὅλο τὸν κόσμο, χάσει ὅμως τὴν ψυχή του;»

Ἕνας Γέροντας ἔλεγε ὅτι δὲν πρέπει κανεὶς νὰ μεριμνᾷ γιὰ τίποτε παρὰ μόνο γιὰ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Καὶ πρόσθετε:

«Κι ἂν ἀναγκασθῶ νὰ φροντίσω γιὰ γήινη ἀνάγκη, ποτὲ δὲν τὴν σκέφτομαι πρὶν ἀπὸ τὴν ὥρα της».

Ἔλεγαν οἱ Γέροντες ὅτι ὅπως ἡ φωτιὰ καίει τὰ ξύλα, ἔτσι καὶ τὸ ἔργο τοῦ μοναχοῦ ὀφείλει νὰ καίει τὰ πάθη.

 Γιὰ κάποιο Γέροντα ποὺ κατοικοῦσε σὲ κοινόβιο ἔλεγαν οἱ ἀδελφοὶ τῆς ἴδιας μονῆς ὅτι αὐτὰ τὰ τρία πλεονεκτήματα ἀπέκτησε περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο μοναχὸ αὐτῆς τῆς γενιᾶς: τὸ νὰ νηστεύει πολύ, τὸ νὰ ἀγρυπνεῖ πολὺ καὶ τὸ νὰ ἐργάζεται πολύ.

14. Ὁ ἅγιος Γέροντας Θεόδωρος ποὺ καταγόταν ἀπ᾿ τὰ Ἄδανα, μᾶς διηγήθηκε ὅτι ὅταν ζοῦσε στὰ μέρη τῆς Ἁγίας Πόλεως, στὸ κοινόβιο τοῦ Πενθουκλᾶ, κοντὰ στὸν ἅγιο ποταμὸ Ἰορδάνη, ἦρθε κάποιος ἀπ᾿ τὰ μέρη τῆς Ἀσίας θέλοντας νὰ γίνει μοναχὸς στὸ μοναστῆρι αὐτό. Καὶ ὁ ἡγούμενος τὸν δέχτηκε.

Ἔμεινε κάποιο χρονικὸ διάστημα καὶ ἐπειδὴ ὠφελήθηκε πνευματικὰ ἀπ᾿ τὴν καλὴ κατάσταση τοῦ μοναστηριοῦ, μιὰ ποὺ εἶχε ἀρκετὸ χρυσάφι τὸ φέρνει καὶ τὸ δίνει στὸν ἀββᾶ, λέγοντάς του:

«Ἀββᾶ, ἐπειδὴ ὠφελήθηκα ἀπ᾿ τὴν ζωὴ στὸ κοινόβιο καὶ θέλω ἐὰν καὶ ὁ Θεὸς συγκατανεύει, νὰ κάνεις τὴν κουρά μου καὶ νὰ μοῦ δώσεις τὸ ἅγιο σχῆμα, πᾶρε αὐτὴν τὴν εὐλογία καὶ διαχειρίσου την ὅπως νομίζεις», καὶ τοῦ δείχνει τὸ χρυσάφι.

Ὁ ἡγούμενος ὅμως ποὺ ἦταν ἄνθρωπος ἐνάρετος καὶ εἶχε φόβο Θεοῦ, δὲν ἔσπευσε νὰ πάρει τὸ χρυσάφι, ἀλλὰ τοῦ λέει:

«Αὐτά, παιδί μου, ἐδῶ δὲν τὰ χρειαζόμαστε. Ὅπως γνωρίζεις δὲν εἴμαστε πολυέξοδοι στὶς ἀνάγκες μας, ἀλλ᾿ ὅπως τύχει μὲ φτηνὰ πράγματα περνοῦμε, καθὼς ζοῦμε ἐδῶ στὴν ἔρημο. Ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, πήγαινε καὶ δώσ᾿ τα στοὺς φτωχοὺς καὶ θὰ ἔχεις θησαυρὸ στοὺς οὐρανούς». Ἐκεῖνος ὅμως ἐπέμενε νὰ παρακαλεῖ καὶ νὰ λέει:

«Τὸ ἔταξα, πάτερ, ὅπου ἐγκαταβιώσω, ἐκεῖ νὰ τὰ προσφέρω».

Κι ὁ Γέροντας τοῦ ἀπαντᾶ:

Στήν πόλη ὅμως τῶν φτωχῶν, τέτοιο πρόβλημα ἐπιβίωσης δέν θά ὑπάρξει...

Ο Κύριος τα οικονόμησε έτσι τα πράγματα, ώστε τόσο πολύ να εξαρτόμεθα μεταξύ μας οι άνθρωποι, ώστε ούτε ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου, να μην είναι απαλλαγμένος απ' αυτήν την αλληλοεξάρτηση. Και *όχι μόνο οι φτωχοί έχουν ανάγκη των πλουσίων, αλλά και οι πλούσιοι έχουν ανάγκη τους φτωχούς και μάλιστα μεγαλύτερη.*

Για να το διαπιστώσεις αυτό, υπέθεσε δύο πόλεις, που στην μία ζούνε μόνο φτωχοί και στην άλλη μόνο πλούσιοι. Ποιά από τις δύο, θα μπορέσει να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της; 

Θεμελιώνει στήν ἄμμο, ὅποιος ἔχει πολλά χρήματα καί τά διαχειρίζεται ἐγωιστικά

Κάποτε ήλθε εδώ ένας πολύ γνωστός γιατρός για να μιλήσουμε. Ήταν και η γυναίκα του γιατρός, θρησκευόμενοι άνθρωποι και οι δύο. Παραπονιόταν ότι τα παιδιά του ζούσαν κοσμική ζωή και όχι μόνο δεν τηρούσαν τις εκκλησιαστικές παραδόσεις της οικογένειας τους, αλλά και τις ειρωνεύονταν.

Χαρακτήριζαν τους χριστιανούς καθυστερημένους, βολεμένους, ανειλικρινείς, υποκριτές και θεομπαίχτες, επειδή η ζωή τους -έλεγαν- δεν συμβαδίζει με τα λόγια τους και τα έργα τους δεν είναι χριστιανικά.

Ακόμη και στο ευχέλαιο, που οι γονείς κάνουν μία φορά το χρόνο στο σπίτι τους και τα παιδιά, όσο ήταν μικρά συμμετείχαν, τώρα αντιδρούν και δεν παρευρίσκονται.

Ο γιατρός έδειχνε πολύ κουρασμένος και απελπισμένος για την πνευματική αδράνεια των παιδιών του. Και νόμιζε ότι όλες οι προσπάθειες, οι δικές του και της γυναίκας του πήγαν χαμένες, δεν έπιασαν τόπο, δεν άγγιξαν τα παιδιά.

Σε κάποια στιγμή ο γιατρός, βάζοντας το κεφάλι μέσα στις δυό του παλάμες, σαν να ήθελε να καλύψει το πρόσωπό του από ντροπή, μου είπε: Φοβάμαι πως το πολύ χρήμα μας έχει κάνει ζημιά.

Ἀληθινή ἱστορία. Ὁ πλούσιος καί τά ὀρφανά!

Ο Μητροπολίτης Κοζάνης Διονύσιος, διατηρούσε στην Κοζάνη ένα ορφανοτροφείο και πολλοί κάτοικοι της πόλης, βοηθούσαν στη συντήρηση των ορφανών.

Ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους της πόλης, παρουσιαζόταν κάθε φορά, παραμονές Χριστουγέννων και έδινε κάποια δωρεά, για τα ορφανά.

Ο Μητροπολίτης, έκανε πολλές εκκλήσεις για βοήθεια προς τα ορφανά και υπενθύμιζε, ότι αυτή η βοήθεια πρέπει να δίνεται, όσο το δυνατόν συχνότερα, γιατί τα ορφανά δεν έχουν ανάγκη και δεν τρώνε μόνο τις παραμονές των μεγάλων εορτών. Λίγοι όμως ανταποκρινόταν...

Έτσι κάποια φορά, που ο προαναφερόμενος πλούσιος εμφανίστηκε στον Μητροπολίτη, για να κάνει τη δωρεά του, για τα ορφανά, ο Μητροπολίτης που ήξερε, ότι το ενδιαφέρον του πλουσίου, δεν ήταν για τα ορφανά, αλλά για τον εφησυχασμό της συνείδησής του, του είπε:

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, ὁ πλοῦτος τῆς ὁλιγάρκειας

Ὁ πλοῦτος τῆς ὀλιγάρκειας

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος 

Γνωστό παραμύθι μιλάει γιά ἕναν δυστυχισμένο βασιλιά μέ ἀμύθητα πλού­τη, πού φθόνησε τήν προσωπική καί οἰκογενειακή χαρά τοῦ φτωχοῦ εὐ­τυχισμένου γείτονά του τσαγκάρη καί θέλησε νά τόν δοκιμάσει στέλνοντάς του ἕνα πουγκί φλουριά. Μετά τή «γενναία ἐπιχορήγηση» ἡ ζωή τοῦ γείτονα γέμισε ἔγνοιες καί ἄδειασε ἀπό εὐτυχία. Γι’ αὐτό ὁ τσαγκάρης μας ἐ­πέ­στρε­ψε τό πουγκί στόν δωρητή, ὁ­μολο­γώντας: «Βασιλιά μου, τά λεφτά μπῆκαν ἀπό τήν πόρτα καί ἡ ὀλιγάρκεια πῆρε τήν εὐτυχία καί ἔφυγαν ἀπό τό παράθυρο»!

Πράγματι ἡ ὀλιγάρκεια εἶναι ὕψιστη ἀρετή. Σπουδαῖοι φιλόσοφοι καί διανοητές ἔζησαν καί δημιούργησαν ὑπέροχα ἔργα, υἱοθετώντας τήν ἑ­κούσια πενία, τήν ἀκτημοσύνη, τήν ἐγκράτεια.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τήν ὁρίζει ὡς ἑξῆς· «Αὐτάρκεια δέ τῇ χρείᾳ τούτων ὁρίζεται, ὧν ἄνευ ζῆν οὐκ ἔνι». Ὅ,τι ὑπερβαίνει τό ὅριο τῆς ἀ­νάγκης εἶναι περιττό καί ἄχρηστο. Τό ὅριο αὐτό τῶν ἀναγκῶν εἶναι κοινό γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους· περιλαμβάνει τά ἀπολύτως ἀπαραίτητα γιά τή διατήρηση τοῦ ἀνθρώπου στή ζωή κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο· «Ἔ­χοντες δὲ δια­τρο­­­φὰς καὶ σκεπάσμα­τα, τούτοις ἀρκεσθησόμεθα» (Α´ Τι 6,8). Ἐξάλλου ὁ ἄν­θρωπος πλάσθηκε ἀπό τόν Θεό ὀλιγοδεής.

Τήν ἀρετή τῆς λιτότητας, τή δωρι­κότητα ὡς τρόπο ζωῆς, τή συναντοῦ­με σέ πολλές πτυχές τῆς ἱστορίας μας, ἀπ’ ὅπου παραθέτουμε σχετικά παραδείγματα.

Ὅλοι γνωρίζουμε τόν σκληρό τρό­πο ζωῆς τῶν ἀρχαίων Σπαρτια­τῶν καί τή λιτή ζωή τους. Ὅταν κάποτε ὁ με­γά­λος βασιλιάς τῶν Λακεδαιμονίων Ἀ­γησίλαος κατέλαβε τή Θά­σο, οἱ κάτοικοι τοῦ νησιοῦ ἔτρεξαν νά τοῦ προσ­φέρουν πλούσια δῶρα: κριθαρένια ψω­μιά, χῆνες, μελόπιτες, καρύδια καί κάστανα εἰδικῶς παρασκευασμένα. Ἐ­κεῖ­νος κράτησε μόνο τά κριθαρένια ψω­μιά καί διέταξε νά πάρουν τά ἄλλα πίσω. Στήν ἐπιμονή τῶν Θασιτῶν νά τά κρατήσει, διέταξε νά τά δώσουν στούς δούλους πού ἀκολουθοῦσαν τόν στρα­τό. Ἐξήγησε τόν λόγο: «Δέν ἁρ­μόζει σέ γενναίους καί ἀ­γαθούς ἄν­­δρες νά τρῶ­νε τέτοιες λιχου­διές· αὐ­τά πού δελεάζουν τούς δούλους εἶναι ξένα γιά τούς ἐλεύθερους».

Ἅγιος Παΐσιος: Ἀπὸ τὴν κοσμικὴ εὐτυχία βγαίνει τὸ κοσμικὸ ἄγχος

Ὅσο ἀπομακρύνονται οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν φυσικὴ ζωή, τὴν ἁπλή, καὶ προχωροῦν στὴν πολυτέλεια, τόσο αὐξάνει καὶ τὸ ἀνθρώπινο ἄγχος. Καὶ ὅσο ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸν Θεό, ἑπόμενο εἶναι νὰ μὴ βρίσκουν πουθενὰ ἀνάπαυση. Γι' αὐτὸ γυρίζουν ἀνήσυχοι ἀκόμη καὶ γύρω ἀπό τὸ φεγγάρι -σάν τὸ λουρὶ τῆς μηχανῆς γύρω ἀπό τὴν τρελλὴ ρόδα -, γιατί ὁλόκληρος ὁ πλανήτης μας δὲν χωράει τὴν πολλή τους ἀνησυχία.

Ἀπὸ τὴν κοσμικὴ καλοπέραση, ἀπὸ τὴν κοσμικὴ εὐτυχία, βγαίνει τὸ κοσμικὸ ἄγχος. Ἡ ἐξωτερικὴ μόρφωση μὲ τὸ ἄγχος ὁδηγεῖ καθημερινῶς ἑκατοντάδες ανθρώ-πων (ἀκόμη καὶ μικρά,μικρᾷ μὲ ἄγχος) στὶς ψυχαναλύσεις καὶ στοὺς ψυχιάτρους καὶ κτίζει συνεχῶς Ψυχιατρεῖα καὶ μετεκπαιδεύει ψυχιάτρους, ἐνῶ πολλοὶ ψυχίατροι οὔτε Θεὸ πιστεύουν οὔτε ψυχή,ψυχῇ παραδέχονται. Ἑπομένως, πῶς εἶναι δυνατὸν αὐτοὶ οἱ άν-θρωποι νὰ βοηθήσουν ψυχές, ἀφοῦ καὶ οἱ ἴδιοι εἶναι γεμᾶτοι ἀπὸ ἄγχος; Πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ ἄνθρωπος νὰ παρηγορηθῆ ἀληθινά, ἂν δὲν πιστέψη στὸν Θεὸ καὶ στὴν ἀληθινὴ ζωή, τὴν μετὰ θάνατον, τὴν αἰώνια; Ὅταν συλλάβη ὁ ἄνθρωπος τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς τῆς ἀληθινῆς, τότε φεύγει ὅλο τὸ ἄγχος του καὶ ἔρχεται ἡ θεία παρηγοριά, καὶ θεραπεύεται. Ἄν πήγαινε κανεὶς στὸ Ψυχιατρεῖο καὶ διάβαζε στοὺς ἀσθενεῖς τὸν Ἀββᾶ Ἰσαάκ, θὰ γίνονταν καλὰ ὅσοι πιστεύουν στὸν Θεό, γιατί θὰ γνώριζαν τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς.

Πᾶνε νὰ ἠρεμήσουν οἱ ἄνθρωποι εἴτε μὲ ἠρεμιστικὰ εἴτε μὲ θεωρίες γιόγκα, καὶ τὴν πραγματικὴ ἠρεμία, ποὺ ἔρχεται, ὅταν ταπεινωθῆ ὁ ἄνθρωπος, δὲν τὴν ἐπιδιώκουν, γιὰ νὰ ἔρθη ἡ θεία παρηγοριὰ μέσα τους. Καὶ οἱ διάφοροι τουρίστες, ποὺ ἔρχονται ἀπὸ ξένες χῶρες καὶ περπατοῦν στοὺς δρόμους, μέσα στὸν ἥλιο, στὴν ζέστη, μέσα στήν σκόνη, μέσα σὲ τόση φασαρία, σκέψου πόσο ὑποφέρουν! Τί ζόρισμα, τί σφίξιμο ἐσωτερικὸ ἔχουν, ὥστε τὸ σκάσιμο αὐτὸ τὸ ἐξωτερικὸ τὸ θεωροῦν ἀνάσα! Πόσο τοὺς διώχνει ὁ ἑαυτός τους, ποὺ θεωροῦν ἀνάπαυση ὅλη αὐτὴν τὴν ταλαιπωρία!

Κυριακή τῆς Τυροφάγου. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γιά τήν ἀξία τῆς ἀποταμίευσης οὐρανίων θησαυρῶν

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ[:Ματθ.6,14-21]

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΗΣ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΘΗΣΑΥΡΩΝ 

[Υπομνηματισμός των εδαφίων Ματθ.6,19-23]

«Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διαρύσσουσι καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν(:Μη συσσωρεύετε για τον εαυτό σας θησαυρούς πάνω στη γη, όπου ο σκόρος και η φθορά της σαπίλας ή της σκουριάς αφανίζουν τα αποθηκευμένα είδη του πλούτου και όπου οι κλέφτες τρυπούν τους τοίχους των θησαυροφυλακίων και τα κλέβουν. Μαζεύετε για τον εαυτό σας θησαυρούς στον ουρανό, όπου ούτε ο σκόρος ούτε η σαπίλα και η σκουριά αφανίζουν τους αποθηκευμένους θησαυρούς σας και όπου οι κλέφτες δεν τρυπούν τους τοίχους των θησαυροφυλακίων σας, ούτε κλέβουν. Πρέπει λοιπόν να θησαυρίζετε θησαυρούς στον ουρανό, για να είναι και η καρδιά σας προσκολλημένη στον Θεό και στα ουράνια˙διότι εκεί όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας)»[Ματθ.6,19-21].

[…]Αφού έβγαλε από την ψυχή μας το νόσημα της κενοδοξίας, στην κατάλληλη στιγμή πλέον ομιλεί και περί ακτημοσύνης˙διότι τίποτε δεν προετοιμάζει τόσο τον άνθρωπο στην αγάπη των χρημάτων, όσο ο έρως της κενοδοξίας: για τη δόξα οι άνθρωποι επινοούν και τις αγέλες των δούλων, και το πλήθος των ευνούχων, και τα χρυσοστόλιστα άλογα και τα αργυρά τραπέζια και τα άλλα που είναι περισσότερο ακόμη καταγέλαστα· όχι βέβαια για να ικανοποιήσουν κάποια ανάγκη, ούτε για να απολαύσουν κάποια ηδονή, αλλά για να επιδειχθούν στους πολλούς. 

Πιο πάνω βέβαια έλεγε μόνο ότι πρέπει να ελεούμε, εδώ όμως υποδεικνύει και πόσο πρέπει να δίδουμε, όταν λέγει: «Μη θησαυρίζετε». Επειδή δεν ήταν δυνατόν να παρουσιάσει από την αρχή όλο μαζί τον λόγο για την περιφρόνηση των χρημάτων, καθόσον είναι τυραννική η κυριαρχία του πάθους, αφού τον χώρισε σε μέρη και τον ελευθέρωσε από αυτήν, τον σταλάζει στην ψυχή των ακροατών Του, ώστε να γίνει εύκολα παραδεκτός. Για τον λόγο αυτό έλεγε πρώτα, «Μακάριοι οι ελεήμονες» και έπειτα «Ἴσθι εὐνοῶν τῷ ἀντιδίκῳ σου ταχὺ ἕως ὅτου εἶ ἐν τῇ ὁδῷ μετ᾿ αὐτοῦ(:να είσαι συμβιβαστικός και να έχεις συμφιλιωτικές διαθέσεις απέναντι στον δανειστή με τον οποίο βρίσκεσαι σε δίκη)»[Ματθ.5,25]. Και στη συνέχεια· «καὶ τῷ θέλοντί σοι κριθῆναι καὶ τὸν χιτῶνά σου λαβεῖν, ἄφες αὐτῷ καὶ τὸ ἱμάτιον(:και σε εκείνον που θέλει να κάνει δίκη μαζί σου και να σου πάρει το πουκάμισο, άφησέ του και το πανωφόρι σου)»[Ματθ.5,40]. Εδώ όμως είπε το μεγαλύτερο από όλα. Εκεί είχε πει· «αν δεις να πλησιάζει δικαστικός αγώνας, να κάνεις τούτο: αντί να το κρατήσεις με φιλονικία, καλύτερα να αποφύγεις τη διαμάχη και ας μην το έχεις». Αλλά εδώ χωρίς να παρουσιάζει ούτε αντίδικο, ούτε κατηγορούμενο, ούτε να μνημονεύει κάποιον άλλο σχετικό, μας συμβουλεύει την ίδια την περιφρόνηση των χρημάτων, και μας δείχνει ότι θέτει αυτόν τον νόμο όχι τόσο για αυτούς που ευεργετούνται, όσο για αυτόν που ευεργετεί. Ώστε και αν ακόμη δεν υπάρχει κανείς να μας αδικεί ή να μας σέρνει στο δικαστήριο, ακόμη και έτσι να περιφρονούμε τα υπάρχοντά μας και να τα μοιράζουμε σε όσους έχουν ανάγκη.

28. Ὁ πλοῦτος τῶν πλουσίων εἶναι πάντα ἀπό τόν Θεό;, 29-1-2020, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

28. Ὁ πλοῦτος τῶν πλουσίων εἶναι πάντα ἀπό τόν Θεό; Ἁγ. Ἀναστασίου Σιναΐτου-Ἐρωταποκρίσεις (11η), 29-1-2020, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, Ἀμπελειές (Ἱ.Ν. Ἁγ. Ἀθανασίου) Πέλλας http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr