Ματαιότης

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ματαιότης

Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος (Β΄ Πέτρ. β΄, 18) μᾶς συμβουλεύει:

«Διότι μὲ ὑπερβολικὰ καὶ ἐντυπωσιακὰ λόγια γεμάτα ματαιότητα καὶ πλάνη δελεάζουν μὲ τὸ δόλωμα τῶν σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν καὶ ἀκολασιῶν ἀστήρικτους πιστούς, οἱ ὁποῖοι εἶχαν πραγματικὰ ἐγκαταλείψει καὶ εἶχαν φύγει μακριὰ ἀπὸ τοὺς ἐθνικοὺς ποὺ ζοῦν μέσα στὴν πλάνη» .

Γράφει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὸ βιβλίο του «Πνευματικὰ Γυμνάσματα»:

«Σκέψου πὼς ὁ θάνατος εἶναι τέλος τῆς ἀπάτης. Ἡ πλέον δὲ κοινὴ ἀπάτη ὅπου μᾶς πλανᾶ σὲ αὐτὴν τὴν ἄθλια ζωή εἶναι ὅπου νομίζουμε, τὰ μὲν γήϊνα πράγματα τοῦ κόσμου πὼς εἶναι μεγάλα, ἐπειδὴ εἶναι πιὸ κοντὰ στὶς αἰσθήσεις μας, τὰ δὲ οὐράνια νομίζουμε μικρά, διότι εἶναι πιὸ μακριὰ ἀπὸ τὶς αἰσθήσεις μας. Ὁμοίως καὶ οἱ θλίψεις καὶ τὰ βάσανα μᾶς φαίνονται βαρειὰ καὶ οἱ ἁμαρτίες μας φαίνονται ἐλαφριές. Γι’ αὐτὸ λέγομε καλὸ τὸ κακὸ καὶ τὸ κακὸ καλό, σὰν νὰ εἴμαστε μέσα σὲ ἕνα σπίτι γεμᾶτο ἀπὸ καπνό, ὅπου δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ βλέπουμε καθαρά, οὔτε μέσα στὸ σπίτι, οὔτε ἔξω».

Γι’ αὐτὸ λοιπὸν μοναδικός μας σκοπὸς εἶναι ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας· πρέπει νὰ σκεπτώμεθα αἰώνια καὶ ὄχι μάταια καὶ παροδικά.Στὸ ἐξαιρετικὸ βιβλίο «Γιατί ζῆς» τοῦ π. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου, Ἐκδ. «Ὀρθοδόξου Τύπου», ἐπισημαίνεται:

«Πολλοὶ λέγουν ὅτι ζοῦμε, γιὰ νὰ ἀποκτήσουμε χρήματα. Ἀλλὰ καὶ ὅσοι τὰ ἀποκτοῦν, μήπως τὰ χαίρονται; Κάθε ἄλλο! Διότι κόπους καὶ μόχθους ἔχουν, γιὰ νὰ τὰ ἀπο­κτήσουν, κόπους καὶ μόχθους, γιὰ νὰ τὰ κρα­τήσουν. Καὶ ὅταν ἔπειτα ἀπὸ μόχθους κατορ­θώσουν νὰ τὰ ἀποκτήσουν, φεύγουν ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτὸν καὶ τὰ ἀφήνουν. Αὐτοὶ μάλιστα φεύγουν καὶ ἐνωρίτερα. Οἱ ἐπιχειρηματίες καὶ οἱ ἐργοστασιάρχες ζοῦν κατὰ τὴν στατιστική λίγα χρόνια. Ἐνῶ οἱ ἀκτήμονες ἀσκητὲς ζοῦν πολὺ περισσότερο. 105 χρόνια ἔζησε ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, 113 ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος, 120 ὁ Ἅγιος Μακάριος, 120 ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος, 130 ὁ ἀναχωρητὴς Μᾶρκος ὁ ἐξ Ἀθηνῶν, ὁ φιλόσοφος.

Ἄλλοι ἔθεσαν ὡς σκοπὸ τῆς ζωῆς τους τὶς ἀπολαύσεις. Δὲν μποροῦν ὅμως ὅλοι νὰ τὶς ἀποκτήσουν, εἴτε ἀπὸ ἀρρώστιες, εἴτε ἀπὸ πτώ­χειες, εἴτε ἀπὸ δύσκολες καὶ ἀντίξοες περιστά­σεις. Ἑπομένως αὐτοὶ εἶναι χωρὶς προορισμό; ῾Ο προορισμὸς πρέπει νὰ εἶναι κατορθωτὸς ἀπὸ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς ἀνθρώπους. Ἀλλὰ καὶ ὅσοι τὶς ἀπολαμβάνουν δὲν ἱκανοποιοῦνται. Ἀπόδειξις ὅτι τρέχουν διαρκῶς σὰν δαιμονισμέ­νοι ἔξω σὲ ἐκδρομὲς, κέντρα, ἐξοχές, ταξίδια. Δὲν τοὺς χωρεῖ τὸ σπίτι. Μέσα τους διαρκῶς ὑπάρχει κενὸ καὶ τύψεις ἀόρατες τοὺς μαστί­ζουν. Ἐπέρχεται ὁ κάματος «καὶ ἀνάπαυσιν οὐκ ἔχουσιν ταῖς ψυχαῖς αὐτῶν».

Εἴμαστε ἕνα ἄστατο ὄνειρο, ἕνα πέταγμα πουλιοῦ πού χάνεται στά ὕψη....

 

 '' Είμαστε ένα άστατο όνειρο,ένα πέταγμα πουλιού που χάνεται στα ύψη.

 Ένα καράβι που διασχίζει το πέλαγος και σύντομα σβήνουν τα ίχνη του… 

Σκόνη, αχνός, μια πρωινή δροσιά, ένα λουλούδι που δεν προλαβαίνει να ανθίσει και μαραίνεται.''

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος 

https://proskynitis.blogspot.com/2019/03/blog-post_59.html?m=1

“Πῶς μπορῶ νά διατηρήσω τή νήψη μέσα στίς φροντίδες;((Ἁγ.Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου)

“Πώς μπορώ να διατηρήσω τη νήψη μέσα στις φροντίδες;”.

Μ’ ό,τι κι αν ασχολείστε, κάντε το εγκάρδια, προσεκτικά, συστηματικά, χωρίς βιασύνη. Σας αναθέτουν κάποια εργασία; Δεχθείτε την όπως αν σας την είχε αναθέσει ο ίδιος ο Θεός και εκτελέστε την σαν έργο δικό Του. Έτσι η σκέψη σας θα είναι κοντά στο Θεό. Αγωνιστείτε γι’ αυτό, κι Εκείνος θα σας βοηθήσει.

Οι βιοτικές μέριμνες σας πνίγουν τόσο, ώστε δεν ευκαιρείτε ούτε να προσευχηθείτε. Του εχθρού κατόρθωμα είναι τούτο. Το σπίτι, τα ενδύματα, η τροφή και πολλά άλλα πράγματα είναι απαραίτητα για την καλή διαβίωση του ανθρώπου. Χρειάζεται, λοιπόν, να φροντίζουμε για την απόκτησή τους. Αυτό δεν είναι εφάμαρτο. Έτσι θέλησε ο Θεός να ρυθμίσει τη ζωή μας.

Ο πανούργος διάβολος, όμως, καθώς πασχίζει ακατάπαυστα να μεταποιεί καθετί καλό σε κακό, διαστρέφει την εύλογη, μετρημένη και υγιή φροντίδα σε άλογη, συνεχή και αγχώδη μέριμνα, που σκοτίζει το νου και στενοχωρεί τη καρδιά. Αυτή η κατάσταση καταντά, ούτε λίγο ούτε πολύ, σε ψυχική ασθένεια, στη θεραπεία της οποίας στοχεύουν οι νουθεσίες του Κυρίου για την εμπιστοσύνη στη θεία πρόνοια: «Μη μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ή τί πίωμεν ή τί περιβαλώμεθα;… οίδε γάρ ο πατήρ υμών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων… μη ουν μεριμνήσητε εις την αύριον η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής» (Ματθ. 6: 31-34).

Αυτό δεν σημαίνει να μην κάνουμε τίποτε, αλλά, φροντίζοντας για ό,τι είναι αναγκαίο, να μη φορτωνόμαστε με περιττές μέριμνες, που συνεπάγονται κόπο σωματικό και ψυχικό.

Το εφάμαρτο στοιχείο της πολυμεριμνίας είναι τούτο, ότι επιδιώκει εγωιστικά την αυτάρκεια. Όλα θέλει να τα κάνει μόνη της, όλα θέλει να τα κατορθώσει χωρίς το Θεό. Στηρίζοντας κάθε ελπίδα στον εαυτό της, στις ικανότητές της και στα όποια υλικά μέσα διαθέτει, αγνοεί ή και περιφρονεί τη θεία πρόνοια. Ως κύριο σκοπό της ζωής έχει την απόκτηση εγκόσμιων αγαθών. Και την ίδια την επίγεια ζωή τη θεωρεί ως αυτοσκοπό. Για τη μελλοντική και αιώνια ζωή αδιαφορεί.

Ματαιότης τά πάντα!

«Γοργῶς βάδιζε. Μή χάνης καιρόν. Καθότι ὁ θάνατος μᾶς καταδιώκει ὡς κακός ὁδοιπόρος, ὁ δέ κόσμος ὑπάρχει ψεύτης· καί ὁ βίος εἶναι γεμᾶτος ἀπό παγίδες τοῦ Σατανᾶ, διπλοῦν ἐκφέρων τόν θάνατον εἰς ἡμᾶς.

Ὅσο βάζεις ὑλικὰ πράγματα μέσα στὸ σπίτι, τόσο φεύγει ὁ ἀέρας...

Ἀπὸ τὴν Φιλοκαλία - Ἅγιος Μάρκος ὁ Ἀσκητὴς (τὰ 226 κεφάλαια):

112. Ὅ,τι εἶναι τὸ σπίτι γιὰ τὸν ἀέρα, ἔτσι εἶναι καὶ ὁ νοῦς γιὰ τὴν θεία χάρη. Ὅσο βγάζεις ὑλικὰ πράγματα μέσα ἀπὸ τὸ σπίτι, τόσο ἔρχεται ὁ ἀέρας· καὶ ὅσο βάζεις ὑλικὰ πράγματα μέσα στὸ σπίτι, τόσο φεύγει ὁ ἀέρας.

113. Ὑλικὰ τοῦ σπιτοῦ εἶναι τὰ σκεῦη καὶ τὰ φαγητά. Ὑλικὰ τοῦ νοῦ ἡ κενοδοξία καὶ ἡ ἡδονή.

Ματαιότης ματαιοτήτων τά πάντα ματαιότης

 Άκουσε τι λέγει ο Σολομώντας, που γνώρισε τα παρόντα πράγματα· «έχτισα», λέγει, «για τον εαυτό μου σπίτια, φύτεψα κήπους και παραδείσους, αμπελώνες και πισίνες με νερά, απέκτησα χρυσό και άργυρο, όρισα να μου τραγουδούν τραγουδιστές και τραγουδίστριες, απέκτησα πρόβατα και βόδια» (Εκκλ. 2, 4-8). Πραγματικά κανένας δεν έκαμε τόσο τρυφηλή ζωή, κανένας δεν υπήρξε τόσο ένδοξος, κανένας τόσο σοφός, κανένας τόσο άρχοντας, κανένας δεν είδε τα πράγματα να συμβαίνουν τόσο πολύ όπως τα ήθελε αυτός. Τι λοιπόν; Τίποτε από αυτά δεν ωφελήθηκε· αλλά τι λέγει μετά από όλα αυτά; «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης» (Εκκλ. 1, 2). Όχι απλώς ματαιότητα, αλλά σε υπερβολικό βαθμό;
Ας πεισθούμε στον Σολομώντα, παρακαλώ, που έφθασε σ’ αυτό με την ίδια την πείρα· ας πεισθούμε σ’ αυτόν, και ας αφοσιωθούμε σε πράγματα, όπου δεν υπάρχει ματαιότητα, όπου υπάρχει αλήθεια, όπου όλα είναι σταθερά και βέβαια, όπου όλα έχουν οικοδομηθεί στην πέτρα, όπου δεν υπάρχουν γηρατειά, ούτε παροδικότητα, όπου όλα ανθούν, όπου όλα ακμάζουν, όπου τίποτε δεν παλιώνει, ούτε γηράσκει, ούτε βρίσκεται κοντά στον αφανισμό.

Θέλετε νά σᾶς πῶ καί ἄλλη αἰτία, γιά τήν ὁποία φοβόμαστε τό θάνατο;

Θέλετε να σας πω και άλλη αιτία, για την οποία φοβόμαστε το θάνατο; Γιατί δεν ζούμε ενάρετη ζωή και δεν έχουμε καθαρή συνείδηση. Αλλιώς ο θάνατος δεν θα μας τρόμαζε. Απόδειξέ μου ότι θα κληρονο­μήσω τη βασιλεία των ουρανών και σφάξε με τώρα κιόλας. Θα σου χρωστάω μάλιστα και χάρη για τη σφαγή μου, αφού θα με στείλεις γρήγορα σ' εκείνα τα αγαθά.
"Αλλά φοβάμαι να πεθάνω άδικα", ίσως θα μου πεις. Ώστε ήθελες να πεθάνεις δίκαια; Και ποιός είναι τόσο ταλαίπωρος, που, ενώ μπορεί να πε­θάνει άδικα, προτιμάει να πεθάνει δίκαια; Αν πρέπει να φοβόμαστε θάνατο, πρέπει να φοβόμαστε εκείνον που μας βρίσκει δίκαια. Όποιος πεθαίνει άδικα, μοι­άζει στους αγίους. Γιατί οι περισσότεροι απ' αυτούς που ευαρέστησαν το Θεό, θανατώθηκαν άδικα. Και πρώτος ο Αβελ. Δεν δολοφονήθηκε γιατί έφταιξε στον Κάιν, αλλά γιατί τίμησε το Θεό.

Περί τῆς Σαμαρείτιδος καί ὅτι πρέπει νά καταφρονοῦμε τά παρόντα.Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Καί ὅτι πρέπει νά καταφρονοῦμε τά παρόντα

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

Ὅλη αὐτή τήν περίοδο πού διανύομε τώρα, ἐπεκτεινομένη σέ πενήντα ἡμέρες, ἑορτάζομε τήν ἀπό τούς νεκρούς ἀνάστασι τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος μας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δεικνύοντας μέ αὐτή τήν παράτασι τήν ὑπεροχή της ἀπέναντι στίς ἄλλες ἑορτές. ῎Αν καί βέβαια αὐτή ἡ περίοδος τῶν ἡμερῶν περιλαμβάνει καί τήν ἐπέτειο μνήμη τῆς ἐπανόδου στούς οὐρανούς, ἀλλά καί αὐτή δεικνύει τή διαφορά τοῦ ἀναστάντος Δεσπότου πρός τούς ἀνθρώπους ἐκείνους πού κατά καιρούς ἔχουν ἀναβιώσει.

Πραγματικά ὅλοι ὅσοι ἀναστήθηκαν ἀπό τούς νεκρούς ἀναστήθηκαν ἀπό ἄλλους καί, ἀφοῦ ἀπέθαναν πάλι, ἐπέστρεψαν στή γῆ. Ὁ δέ Χριστός, ἀφοῦ ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς, δέν κυριεύεται πλέον καθόλου ἀπό τόν θάνατο. Διότι μόνο αὐτός, ἀφοῦ ἀνέστησε τόν ἑαυτό του τήν τρίτη ἡμέρα, δέν ἐπέστρεψε πάλι στή γῆ, ἀλλά ἀνέβηκε στόν οὐρανό, καθιστώντας τό φύραμά μας πού εἶχε λάβει ὁμόθρονο μέ τόν Πατέρα ὡς ὁμόθεο.

Ο ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ.

Είναι σήμερα ό Θεός λιγότερο νοικοκύρης στον οίκο Του απ ότι ήταν τον καιρό του χτισίματος των ινδικών παγόδων ή των ιερών του Νείλου ή του ναού των Ιεροσολύμων ή τού θυσιαστηρίου στην Ακρόπολη; Όχι, ό Θεός είναι νοικοκύρης στον οίκο Του πάντα εξίσου, και τον καιρό πού οι φιλοξενούμενοι στον οίκο Του ήταν ξεμέθυστοι και με φόβο Θεού και τον καιρό πού ήταν μεθυσμένοι και άθεοι.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΑΥΤΟΣ Ο ΠΗΛΟΣ Ο…ΑΥΘΑΔΗΣ

ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΑΥΤΟΣ Ο ΠΗΛΟΣ Ο…ΑΥΘΑΔΗΣ

Λόγος στο ρητό «Πλήν μάτην ταράσσεται πας άνθρωπος ζων

 Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

 Φέρε ουν, αγαπητέ, 
∆αυϊδικής κιθάρας το ψαλμικόν ανακρούσωμεν μέλος, 
και κατά του ∆αυίδ την ανθρωπίνην ευτέλειαν στηλιτεύσαντες, είπωμεν·

Πλήν μάτην ταράσσεται πας άνθρωπος ζων· 
Ταράσσεται, και το τέλος απόλλυται· 
ταράσσεται, και πριν καταστήναι καταποθείται· 
ως πυρ ανακαίεται, και ως καλάμη αποτεφρούται· 
ως θύελλα επαίρεται, και ως κόνις εδαφίζεται· 
ως φλοξ αναριπίζεται, και ως καπνός διαλύεται· 
ως άνθος ωραΐζεται, και ως χόρτος ξηραίνεται· 
ως νέφος υπεραπλούται, και ως σταγών απομειούται· 
ως πομφόλυξ ογκούται, και ως σπινθήρ αποσβέννυται·
ταράσσεται, και τη απληστία κερδαίνει την δυσωδίαν· 
ταράσσεται, και των από της ταραχής ουδέν λαμβάνων απέρχεται.

Μη ζητάτε πρόσκαιρα «αγαθά», μάταια και ψεύτικα

(Αγ. Νεοφύτου του Εγκλείστου. 1134-1220 μ.Χ.)

«Αιτείτε και δοθήσεται υμίν», αλλά μη ζητάτε πρόσκαιρα «αγαθά», μάταια και ψεύτικα. Τα βλεπόμενα είναι πάντα εφήμερα. Όλα αυτά «είναι ματαιοπονία και χίμαιρα», ενώ τα μη βλεπόμενα είναι αιώνια· γι’ αυτό, «ζητάτε και θα σας δοθεί» σας παραγγέλλω, όμως, να μη ζητάτε οτιδήποτε υλικό και σωματικό· «ο ουράνιος Πατέρας σας ξέρει καλά ότι έχετε ανάγκη απ’ όλα αυτά προτού ακόμα του το ζητήσετε»· να ζητάτε, γι’ αυτό, τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του κι όλα αυτά θ’ ακολουθήσουν, τα λοιπά θα σας δοθούν και χωρίς να τα ζητήσετε.