Τό θαῦμα τῆς Ἁγίας Μακρίνας

«Πρό ἐτῶν λειτούργησε τήν Αγ. Μακρίνα ὁ Καλύμνιος ἱερέας Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος μένει στη Λαμία.

Στή συνοδεία του βρισκόταν καί ἕνας θεῖος του. Μετά τή Θεία Λειτουργία ὅλοι κατέβηκαν στη θάλασσα καί ἡ Γερόντισσα τῆς Μονῆς Παναγία ἡ Ἐλεοῦσα, ὅπου ὑπάρχει λείψανο τῆς Ἁγίας Μακρίνας, πρότεινε στόν ἡλικιωμένο γέροντα νά ξαπλώση λίγο να ξεκουρασθῆ. Μετά από μία ώρα βγῆκε στήν αύλή ὁ παππούς καί ρώτησε τή Γερόντισσα ἐπί παρουσία τῆς Ἀδελφῆς Ἐλεούσης:

Ποῦ εἶναι αὐτή ἡ ὄμορφη καλογριά πού ἦρθε μέσα στο δωμάτιό μου καί κάθισε στην πολυθρόνα δίπλα μου;

Η Γερόντισσα κατάλαβε ὅτι ἐπρόκειτο περί ἐμφανίσεως τῆς Ἁγίας καί τόν ρώτησε:

Ἡ θεόσοφος Ἁγία Μακρίνα

Ἡ θεόσοφος Ἁγία Μακρίνα

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος – θεολόγος

Μέσα στὸν ζόφο τῶν ἡμερῶν μας, ποὺ ἡ θλίψη, ὁ πόνος, ἡ ἀπογοήτευση καὶ αὐτὴ ἀκόμη ἡ ἀπελπισία μαστίζουν ὅλους, οἱ Ἅγιοί μας στέκονται, πράγματι, ὡς ὁλόφωτοι φάροι, ὡς λαμπροὶ ὁδοδεῖκτες καὶ ἀληθινοὶ στῦλοι τῆς πίστεως, γιὰ νὰ θυμίζουν καὶ σὲ μᾶς, τοὺς λιγότερο πιστούς, τὸ χρέος μας, νὰ στεκώμαστε ὄρθριοι καὶ νὰ συνεχίζουμε τὸν ἀγῶνα, γιὰ νὰ διαφυλάξωμε ὅ τι μᾶς ἔχει ἀκόμη ἀπομείνει ἀπὸ τὴν ἁγία κληρονομιά μας.

Ἕνας τέτοιος φωτεινὸς ὁδοδείκτης ὑπῆρξε γιὰ τὴν οἰκογένειά της καὶ γιὰ τὴν εὐρύτερη κοινωνία τῆς ἐποχῆς της ἡ Ἁγία Μακρίνα, ποὺ τιμάει ἡ Ἐκκλησία μας στὶς 19 Ἰουλίου. Γόνος μιᾶς εὐλογημένης καππαδοκικῆς οἰκογένειας, ἀναδείχθηκε, μὲ τὴν σειρά της, ἄξιο τέκνο ἀξίων γονέων.

Διαβάζοντας κανεὶς τὸ Συναξάρι τῆς Ἁγίας, πολὺ δὲ περισσότερο τὶς τελευταῖες στιγμές της, ὅπως τὶς παρουσιάζει ὁ ἀδελφός της, Γρηγόριος Νύσσης, στὸν «Βίο τῆς Ἁγίας Μακρίνης», συγκινεῖται πραγματικὰ καὶ συγκλονίζεται ἀπὸ τὴν εὐγενικὴ αὐτὴν καὶ σεβάσμια μορφή. Τὸ σημαντικώτερο, ὅμως, εἶναι ὅτι δὲν νοιώθει πλέον θλίψη, ἀλλὰ ἐντυπωσιάζεται μᾶλλον ἀπὸ τὴν σοφία καὶ τὴν διαύγεια τῆς σκέψεώς της, τὶς κρίσιμες αὐτὲς στιγμὲς πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατό της. Ἀκόμη πιὸ βαθὺς εἶναι ὁ μεταξύ των διάλογος, «Περὶ ψυχῆς καὶ ἀναστάσεως» ἢ ἄλλως, «τὰ Μακρίνεια», γιὰ τὸν ὁποῖον ἀξίζει νὰ γίνῃ λόγος, σὲ ξεχωριστό, βεβαίως, ἄρθρο.

Τὸ ὄνομά της, σύμφωνα μὲ τὸν βιογράφο ἀδελφό της, Γρηγόριο, τὸ ἔλαβε ἡ Μακρίνα ἀπὸ τὴν μάμμη της, τὴν μητέρα τοῦ πατρός της, ἡ ὁποία εἶχε ἐναθλήσει «ταῖς ὑπὲρ Χριστοῦ ὁμολογίαις τῷ καιρῷ τῶν διωγμῶν» καὶ ἀπὸ τὴν ὁποία τόσο ἡ ἴδια ἡ Μακρίνα, ὅσο καὶ τὰ ἀδέλφια της, εἶχαν ἀκούσει γιὰ τὰ μαρτύρια καὶ τὶς ὁμολογίες τῶν ἀγωνιστῶν τῆς πίστεως κατὰ τοὺς τελευταίους ἀρχαίους διωγμούς, ἐπὶ Διοκλητιανοῦ. Δὲν ἦταν, ὅμως, μόνον ἡ γιαγιὰ Μακρίνα ὑπόδειγμα βίου καὶ ζωντανὴ μαρτυρία γιὰ τὴν οἰκογένεια. «Ἦν γὰρ δὴ τοιαύτη κατ' ἀρετὴν καὶ ἡ μήτηρ», ἡ Ἐμμέλεια, κόρη ἐπίσης μαρτύρων, ἡ ὁποία μεγάλωσε τὰ δέκα της τέκνα μὲ πολλὴ φροντίδα καὶ ἀγάπη Χριστοῦ.

Ἡ Ἁγία Μακρίνα

Η ΑΓΙΑ ΜΑΚΡΙΝΑ

ΠΗΓΗ:ΤΟ ΕΙΛΗΤΑΡΙΟΝ

19 ΙΟΥΛΙΟΥ

Αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου [1 Ιαν.] και του αγίου Γρηγορίου Νύσσης [10 Ιαν.], η οσία Μακρίνα ήταν η πρωτότοκη από τα δέκα τέκνα αυτής της οικογένειας αγίων. Τη στιγμή της γέννησής της (327) ένα μυστηριώδες πρόσωπο εμφανίσθηκε τρεις φορές στη μητέρα της, προστάζοντάς την να δώσει στο παιδί το όνομα της αγίας Θέκλας [24 Σεπτ.], αυτής της Πρωτομάρτυρος και προτύπου των χριστιανών παρθένων. Εκείνη, ωστόσο, κράτησε μυστικό το όνομα αυτό και το παιδί έλαβε τελικά το όνομα της γιαγιάς της, της Μακρίνης της Πρεσβυτέρας, η οποία υπήρξε μαθήτρια του αγίου Γρηγορίου του Θαυματουργού [17 Νοεμ.] και είχε ζήσει μέσα στα δάση του Πόντου κατά τους χρόνους του Μεγάλου Διωγμού.

Η μητέρα της, η αγία Εμμέλεια [Β΄ Κυρ. Ιαν. και (στη Δύση) 30 Μαΐ.], ανέλαβε να την καταρτίσει, όχι στη θύραθεν παιδεία και στα ανάξια λόγου πράγματα που συνηθίζονταν στους ανθρώπους της σειράς της, αλλά σε όλα εκείνα που μέσα στη θεόπνευστη Γραφή άρμοζαν στην ηλικία της και στην ηθική διάπλασή της, συγκεκριμένα το βιβλίο της «Σοφίας Σειράχ» και τις «Παροιμίες». Οι Ψαλμοί του Δαβίδ τη συντρόφευαν σε όλες τις δραστηριότητές της: όταν ξυπνούσε, όταν εργαζόταν, όταν τελείωνε την εργασία της, στην αρχή και το πέρας του γεύματος, πριν πλαγιάσει και όταν εγειρόταν τη νύκτα για να προσευχηθεί. Όταν ήταν δώδεκα ετών και η ομορφιά της δεν μπορούσε να παραμείνει κρυμμένη, ο πατέρας της την αρραβώνιασε με έναν νέο χρηστών ηθών, από καλή οικογένεια, που μόλις είχε τελειώσει τις σπουδές του, και ο οποίος υποσχέθηκε να περιμένει μέχρι η Μακρίνα να φθάσει σε ηλικία γάμου. Ο Θεός όμως πήρε τον νέο πριν την ένωσή τους, γεγονός που επέτρεψε στην οσία να εκπληρώσει τον κρυφό πόθο της: να ζήσει εν αγνεία αναζητώντας ειλικρινά και από το βάθος της ψυχής της τον Θεό. Πολλοί μνηστήρες παρουσιάσθηκαν τότε, αλλά η Μακρίνα προτιμούσε να λογίζεται ως χήρα, δίχως καν να έχει γευθεί τις χαρές του συζυγικού βίου. Έχοντας την ελπίδα της στην Ανάσταση, θεωρούσε στην πραγματικότητα ότι ο μνηστήρας της είχε αναχωρήσει για ένα μακρινό ταξίδι.

Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης: «Εἰς τόν βίον τῆς Ὁσίας Μακρίνης»

Μια εκδοχή της ανδρικής οπτικής στη γυναικεία φύση .(Αμαλίας K.Hλιάδη)

 Οδοιπορώντας ανάμεσα στους πλούσιους λειμώνες της Πατερικής γραμματείας, συνάντησα στο μικρό αυτό κείμενο του Γρηγορίου Νύσσης, την πρωτοπόρο γυναικεία οσιακή μορφή, της οποίας η προσωπική ζωή «μεθόριος ην της τε ανθρωπίνης και της ασωμάτου φύσεως». (Γρηγόριος Νύσσης).

Γνώρισα την «Θεολόγον», την «Φιλόσοφον», την «Διδάσκαλον», που με το  παράδειγμά της έθρεψε πνευματικά χορείες παρθένων, και τις οδήγησε προς την Άνω Σιών(Άνω Ιερουσαλήμ-Ουράνια Βασιλεία).Θαύμασα την καλλιτέχνη, που σφυρηλάτησε μεθοδικά και αρμολόγησε με τέχνη τα πρώτα λιθάρια, για το χτίσιμο της προσωπικότητας των αγίων Αδελφών της- Μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας – Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου Νύσσης, Πέτρου Σεβάστειας και Ναυκρατίου.




—————————————————————————————–

Ο εγκωμιαστικός λόγος του «εις τον Βίον  της Οσίας Μακρίνας»(ο επικρατέστερος τίτλος κατά τη χειρόγραφη παράδοση), αν και φέρει μορφή επιστολής, είναι εκτενής, γιατί όπως λέει και ο ίδιος προς τον παραλήπτη, η περιγραφή της ζωής της «Μεγάλης» του αδελφής απαιτούσε μια τέτοια μακρηγορία.

Ἡ Ὁσία Μακρίνα

 «H ΟΣΙΑ ΜΑΚΡΙΝΑ»

ἀπό τό βιβλίο «ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ»

ΤΟΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος, ἐπίσκοπος Νύσσης, ἐπισκέφθηκε στό μοναστήρι της τήν ἄρρωστη ἀδελφή του ὁσία Μακρίνα (+ 379). Στό ἐγκώμιο πού ἔγραψε ἀργότερα γιά τήν θαυμαστή ἡγουμένη περιγράφει τήν μακαρία κοίμησί της:

«Ἡ Μακρίνα βασανιζόταν ἀπό τήν ἀρρώστια. Ἦταν ξαπλωμένη, ὅμως ὄχι σέ κρεββάτι ἤ σέ στρῶμα, ἀλλά καταγῆς, πάνω σέ μιά σανίδα! Μιά ἄλλη σανίδα, λοξά τοποθετημένη, στήριζε τό κεφάλι της ἀντί γιά προσκέφαλο, ὑποβαστάζοντας ἀνακουφιστικά τόν αὐχένα.

Μόλις μέ ἀντίκρυσε νά πλησιάζω στήν πόρτα, ἀνασηκώθηκε στηριζόμενη στόν ἀγκώνα της. Νά ἔρθῃ ὅμως κοντά μου δέν μποροῦσε βεβαίως, γιατί ὁ πυρετός εἶχε ἐξαντλήσει τίς δυνάμεις της.

Ἡ Ὁσία Μακρίνα

Μια γυναίκα που το όνομα και το έργο της έμειναν πολύ σεβαστά στην ιστορία της Εκκλησίας είναι η οσία Μακρίνα, της όποιας την ιερή μνήμη εορτάζουμε σήμερα. Η οσία Μακρίνα είναι αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου και πρωτότοκη σε μιαν οικογένεια με εννέα παιδιά, που έδωκε στην Εκκλησία τρεις επισκόπους. Πατρίδα της είναι η Καππαδοκία, μια επαρχία με πλούσια και μεγάλη εκκλησιαστική παράδοση, πατρίδα πολλών αγίων και μεγάλων ιεραρχών. Η οικογένεια της οσίας Μακρίνας ήταν από τις πιο ξεχωριστές οικογένειες της Καππαδοκίας, με προγόνους αγίους μάρτυρες στα χρόνια των διωγμών και με διδάσκαλο τον άγιο Γρηγόριο τον θαυματουργό.

Ο άγιος Γρηγόριος ο επίσκοπος Νύσσης, αδελφός της οσίας Μακρίνας, έγραψε τον βίο της, αλλά και ο άλλος αδελφός της, ο Μέγας Βασίλειος, μας δίνει πληροφορίες, ώστε να γνωρίζουμε πολλά και με ακρίβεια για την οσία του Θεου.

Ἡ Ὁσία Μακρίνα-19 Ἰουλίου

Η οσία Μακρίνα 

Η οσία Μακρίνα έζησε τον 4ο αιώνα μ. Χ. και ήταν αδελφή του Μ. Βασιλείου και του αγίου Γρηγορίου Νύσσης. Ο δεύτερος συνέγραψε τον βίο της, τον οποίο αξίζει να μελετήσουμε όλοι, επειδή έχουμε πολλά να ωφεληθούμε. Ήταν η πρώτη στην σειρά από τα δέκα παιδιά των γονέων της και απετέλεσε πρότυπο και στήριγμα για τα μικρότερα αδέλφια της. Την αρραβώνιασε ο πατέρας της, αλλά πριν γίνει ο γάμος ο αρραβωνιαστικός της εγκατέλειψε ξαφνικά τα γήινα. Τότε η αγία εθεώρησε σωστό να αφιερωθή στον Θεό και «η απόφασή της ήταν σταθερότερη από την ηλικία της».

Τό ἰαματικό χάρισμα

«ΤΟ ΙΑΜΑΤΙΚΟ ΧΑΡΙΣΜΑ»

Εἰς τόν βίον τῆς ὁσίας Μακρίνης

ἀπό τό βιβλίο «ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ»

ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ

Τό ἰαματικό χάρισμα ἀνταποκρίνεται στά τελευταῖα, πρό τῆς Θ. Ἀναλήψεως, λόγια τοῦ Κυρίου: «Σημεῖα δέ τοῖς πιστεύσασι ταῦτα παρακολουθήσει· ἐν τῷ ὀνόματί Μου ...ἐπί ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι, καί καλῶς ἕξουσιν».

Ὡρισμένα χαρίσματα ἐκδηλώθηκαν σέ μέγιστο βαθμό μεταξύ τῶν πρώτων χριστιανῶν, κατά τήν θεμελίωσι τῆς Ἐκκλησίας, καί ἀργότερα ἔγιναν σπάνια, χωρίς βεβαίως νά ἐκλείψουν. Τό ἰαματικό ὅμως χάρισμα, σάν μιά ἄμεση ἀπόδειξι τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ, δέν ἔπαυσε νά ἐκδηλώνεται παντοῦ καί πάντοτε, ὅπου ὑπάρχει ἀνθρώπινος, ψυχικός ἤ σωματικός, πόνος.

Καί οἱ σκοτεινές δυνάμεις θεραπεύουν σέ ὡρισμένες περιπτώσεις, πλήν ὅμως μέ βαρύ ἀντάλλαγμα, μέ ψυχολογικές-νευρικές βλάβες καί ὁπωσδήποτε μιά δαιμονική ἐπικυριαρχία στόν ἄνθρωπο πού καταφεύγει σ᾿ αὐτές.

ΟΣΙΑ ΜΑΚΡΙΝΑ – 19 Ιουλίου

Μια γυναίκα που το όνομα και το έργο της έμειναν πολύ σεβαστά στην ιστορία της Εκκλησίας είναι η οσία Μακρίνα, της όποιας την ιερή μνήμη εορτάζουμε σήμερα. Η οσία Μακρίνα είναι αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου και πρωτότοκη σε μιαν οικογένεια με εννέα παιδιά, που έδωκε στην Εκκλησία τρεις επισκόπους. Πατρίδα της είναι η Καππαδοκία, μια επαρχία με πλούσια και μεγάλη εκκλησιαστική παράδοση, πατρίδα πολλών αγίων και μεγάλων ιεραρχών. Η οικογένεια της οσίας Μακρίνας ήταν από τις πιο ξεχωριστές οικογένειες της Καππαδοκίας, με προγόνους αγίους μάρτυρες στα χρόνια των διωγμών και με διδάσκαλο τον άγιο Γρηγόριο τον θαυματουργό.

Ο άγιος Γρηγόριος ο επίσκοπος Νύσσης, αδελφός της οσίας Μακρίνας, έγραψε τον βίο της, αλλά και ο άλλος αδελφός της, ο Μέγας Βασίλειος, μας δίνει πληροφορίες, ώστε να γνωρίζουμε πολλά και με ακρίβεια για την οσία του Θεου.

Αρχίζοντας τη βιογραφία της αδελφής του, ο άγιος Γρηγόριος γράφει· «Αυτά που γράφω είναι αξιόπιστα, γιατί δεν τα διάβασα, αλλά μου τα δίδαξε η πείρα, και σε όσα με ακρίβεια έχω να σας πω δεν θα επικαλεσθώ ξένη μαρτυρία». Η Μακρίνα λοιπόν ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας και ανατράφηκε από τους γονείς της με πολλή επιμέλεια· «και της ψαλμωδουμένης γραφής ουδ’ ο,τιούν ηγνόει», εκτός δηλαδή από τα άλλα, ήξερε και όλο το Ψαλτήριο.