Ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γράφει:

Ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γράφει: «Ποιός εἶναι αὐτός πού ἔχωσε τό τάλαντο; Εἶναι ἐκεῖνος πού φροντίζει μόνο γιά τή δική του ὠφέλεια, καί ὄχι γιά  τήν ὠφέλεια τῶν ἄλλων· εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔχουν μυαλό εὐφυές καί ἐπιτήδειο, μεταχειρίζονται ὅμως τήν εὐφυΐα καί τήν ἐπιτηδειότητά τους, ὄχι σε κοινωφελῆ καί πνευματικά πράγματα, ἀλλά σέ πραγματεῖες καί κοσμικές ὑποθέσεις· αὐτοί καταχώνουν τό τάλαντο τοῦ Κυρίου τους στή γῆ: δηλ. σέ γήινα πράγματα, κατά τήν ἑρμηνεία τοῦ Ἱεροῦ Θεοφυλάκτου»

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2024/03/blog-post_960.html

Ὅλα τὰ χαρίσματα διατηροῦνται ὅσο ὁ ἄνθρωπος δὲν ὑπερηφανεύεται, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Νὰ μὴ ζητᾶμε ἄλλα χαρίσματα, ἀλλὰ μόνο τὸ χάρισμα τῆς μετανοίας , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ ὀρθή ἀξιοποίηση τῶν ταλάντων πού χαρίζει ὁ Θεός στούς ἀνθρώπους, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Ἅγιος Παΐσιος: Ὅποιος θάβει τά δικά του χαρίσματα, ζηλεύει τά χαρίσματα τῶν ἄλλων

– Γέροντα, πῶς θὰ βοηθηθῆ κάποιος ποὺ ζηλεύει νὰ ξεπεράση τὴν ζήλεια;

– Ἂν γνωρίση τὰ χαρίσματα μὲ τὰ ὁποῖα τὸν ἔχει προικίσει ὁ Θεὸς καὶ τὰ ἀξιοποιήση, τότε δὲν θὰ ζηλεύη καὶ ἡ ζωή του θὰ εἶναι Παράδεισος. Πολλοὶ δὲν βλέπουν τὰ δικά τους χαρίσματα· βλέπουν μόνον τὰ χαρίσματα τῶν ἄλλων καὶ τοὺς πιάνει ἡ ζήλεια. Θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους ἀδικημένο, μειωμένο, κι ἔτσι βασανίζονται καὶ κάνουν τὴν ζωή τους μαύρη. «Γιατί αὐτὸς νὰ ἔχη αὐτὰ τὰ χαρίσματα κι ἐγὼ νὰ μὴν τὰ ἔχω;», λένε. Μὰ ἐσὺ ἔχεις ἄλλα χαρίσματα, ἐκεῖνος ἄλλα. Θυμᾶστε τὸν Κάιν καὶ τὸν Ἄβελ; Δὲν ἔψαξε ὁ Κάιν νὰ βρῆ τὰ δικά του χαρίσματα, ἀλλὰ κοιτοῦσε τὰ χαρίσματα τοῦ Ἄβελ· ὁπότε καλλιέργησε τὸν φθόνο πρὸς τὸν ἀδελφό του, μετὰ τὰ ἔβαλε καὶ μὲ τὸν Θεὸ καὶ τελικὰ ἀπὸ τὸν φθόνο ἔφθασε στὸν φόνο[1]. Καὶ μπορεῖ αὐτὸς νὰ εἶχε περισσότερα καὶ μεγαλύτερα χαρίσματα ἀπὸ τὸν Ἄβελ.

– Γέροντα, πῶς μπορεῖ κανείς, ὅταν βλέπη τὰ χαρίσματα τῶν ἄλλων, νὰ μὴ ζηλεύη, ἀλλὰ νὰ χαίρεται;

– Ἂν ἀξιοποιῆ τὰ δικά του χαρίσματα καὶ δὲν τὰ θάβη, τότε θὰ χαίρεται μὲ τὰ χαρίσματα τῶν ἄλλων. Χρόνια τώρα βλέπω ἐδῶ μιὰ ἀδελφὴ τί φωνὴ ἔχει, τί εὐλάβεια, καὶ ὅμως δὲν πάει νὰ ψάλη. Καὶ ἐπειδὴ τὸ δικό της χάρισμα τὸ θάβει καὶ δὲν ψάλλει, μαραζώνει, ὅταν ἀκούη τὴν ἄλλη ποὺ δὲν ἔχει καὶ τόσο καλὴ φωνὴ νὰ ψάλλη. Δὲν σκέφτεται ὅτι σ᾿ αὐτὴν ἔδωσε ὁ Θεὸς καλύτερη φωνή, ἀλλὰ δὲν τὴν καλλιεργεῖ.

Ἅγιος Παΐσιος: Μήν κάνης δικό σου ὅ,τι σοῦ ἔδωσε ὁ Θεός καί, ὅ,τι σοῦ λείπει, μὴν προσπαθῆς νὰ δείχνης ὅτι τὸ ἔχεις.

– Γέροντα, ὑπερηφανεύομαι γιὰ τὶς σωματικὲς ἱκανότητες καὶ γιὰ τὰ πνευματικὰ χαρίσματα ποὺ νομίζω πὼς ἔχω.

– Γιατί νὰ ὑπερηφανεύεσαι; Ἐσὺ «ἐποίησας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν»; Πρόσεξε, μὴν κάνης δικό σου ὅ,τι σοῦ ἔδωσε ὁ Θεὸς καί, ὅ,τι σοῦ λείπει, μὴν προσπαθῆς νὰ δείχνης ὅτι τὸ ἔχεις. Νὰ λὲς στὸν ἑαυτό σου: «Ὁ Θεός, ἐπειδὴ ἤμουν ἀδύνατη, μοῦ ἔδωσε μερικὰ χαρίσματα, γιατὶ ἀλλιῶς θὰ στεναχωριόμουν καὶ θὰ ἤμουν κακορρίζικη. Ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ κάνω τώρα εἶναι νὰ τὰ ἀξιοποιήσω, γιὰ νὰ πλουτήσω πνευματικά. Δόξα σοι, Θεέ μου! Σ᾿ εὐχαριστῶ, ποὺ μὲ λυπήθηκες καὶ μὲ βοήθησες». Ἐσὺ θεωρεῖς ὅτι εἶναι δικά σου ὅλα τὰ χαρίσματα ποὺ ἔχεις· εἶναι ὅμως δικά σου; «Τί ἔχεις ὃ οὐκ ἔλαβες;».

Ἐδῶ χρειάζεται ἡ ἐξυπνάδα, ἐδῶ πρέπει νὰ δουλέψης τὸ μυαλὸ καὶ νὰ καταλάβης ὅτι ὅλα τὰ χαρίσματα εἶναι τοῦ Θεοῦ. Λίγο ἂν μᾶς ἐγκαταλείψη ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, τίποτε δὲν θὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε. Εἶναι ἁπλὰ τὰ πράγματα. Ἔχει, ἂς ὑποθέσουμε, κάποιος μερικὲς ἱκανότητες καὶ ὑπερηφανεύεται γι᾿ αὐτές. Πρέπει νὰ σκεφθῆ: Ποῦ τὶς βρῆκε; Τοῦ τὶς ἔδωσε ὁ Θεός. Αὐτὸς τί ἔκανε; Τίποτε. Δίνει λ.χ. ὁ Θεὸς σὲ κάποιον λίγο παραπάνω μυαλὸ καὶ μπορεῖ νὰ ἔχη μιὰ μεγάλη ἐπιχείρηση καὶ νὰ ζῆ ἄνετα. Νὰ ὑπερηφανευθῆ ὅτι τὰ καταφέρνει; Λίγο νὰ τὸν ἐγκαταλείψη ὁ Θεός, μπορεῖ νὰ χρεωκοπήση καὶ νὰ πάη φυλακή.

Πάντως, ὅποιος ἔχει χαρίσματα, ἀλλὰ δὲν ἔχει ταπείνωση καὶ πληγώνει μὲ τὴν προκλητικὴ συμπεριφορά του τὸν πλησίον του, ἀναγκάζει τὸν Χριστὸ νὰ πάρη τὸ κατσαβιδάκι καὶ νὰ τοῦ λασκάρη λίγο τὴν βίδα, γιὰ νὰ ταπεινωθῆ ἀκουσίως. Ἂς ὑποθέσουμε, κάποιος θέλει νὰ βγάλη ἕναν βράχο καὶ παιδεύεται, γιατὶ δὲν ἔχει πολὺ μυαλό, ὥστε νὰ βρῆ ἕναν τρόπο νὰ τὸν μετακινήση. Ὁπότε τὸν πλησιάζει ἕνας ἄλλος ποὺ εἶναι λίγο ἔξυπνος καὶ τοῦ λέει:

Ὁ κ. Βασιλείου Δημήτριος διηγεῖται:

Ο κ. Βασιλείου Δημήτριος διηγείται:

Ανεβαίναμε από τη Νέα Σκήτη στην Αγία Άννα τρεις προσκυνητές. Ο ένας ήταν οδοντοτεχνίτης και εκείνη την εποχή έπαιρνε μαθήματα ανατομίας του στόματος.

Αυτός έλεγε στους συνοδοιπόρους του ότι πιστεύει στον Θεό, αλλά όχι στην ύπαρξη στις ημέρες χαρισματικών Γερόντων.

Δεν μπορούσε να κατανοήσει, ο ευλογημένος, ότι η χάρη του Θεού κατασκηνώνει μέσα στους ανθρώπους της Εκκλησίας μας και τους αγιάζει, αυτοί δε ι χαριτωμένοι και θεωμένοι χοϊκοί κατά σάρκα είναι ο ίδιος ο Κύριος «παρατεινόμενος εις τους αιώνας».

Όταν φθάσαμε στην Καλύβη του Γέροντος Ανθίμου και δεχθήκαμε το πατροπαράδοτο κέρασμα από τον υποτακτικό του, εμφανίσθηκε Αυτός και έλαμπε τόσο, ώστε μας ήταν αδύνατο να τον δούμε στο πρόσωπο.

Εἶναι μεγάλο χάρισμα νὰ ὑπομένεις τὶς δοκιμασίες ἀγόγγυστα!

Τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου

-Ἕνας γνωστός μου, μετὰ ἀπὸ μία δοκιμασία, εὐρισκόμενος σὲ κατάστασι ἐντόνων αἰσθημάτων μειονεξίας καὶ μελαγχολίας, μοῦ ἔλεγε:

«Μὰ ἐγὼ δὲν ἔχω τίποτε, κανένα τάλαντο. Δὲν μπορῶ νὰ κάνω τίποτε. Τί εἶμαι;».

Προσπάθησα νὰ τοῦ πῶ μερικὰ πράγματα, ἀλλὰ δὲν καταλάβαινε. Σκέπτομαι ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ μποροῦσε νὰ πῆ: «Θεέ μου, ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ κάνω τίποτε μόνος μου. Δῶσε μοῦ τὴν χάρι Σου νὰ πετύχω καὶ ἐγὼ κάτι». Τί λέτε;

- Βεβαίως. Κι ἂν ἔκανε ὑπομονὴ στὶς δοκιμασίες πού... εἶχε, αὐτὸ δὲν εἶναι τάλαντο; Εἶναι μικρὸ τὸ τάλαντο τῆς ὑπομονῆς; Τὸ νὰ ὑπομείνη κανεὶς τὶς ἀντιξοότητες τῆς ζωῆς χωρὶς γογγυσμό, ἀλλ’ εὐχαριστώντας καὶ δοξολογώντας τὸν Θεό, εἶναι μικρὸ χάρισμα αὐτό; Ἂς ζητοῦσε, λοιπόν, τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ὑπομένη.

Γνωρίζω κάποιον, ποὺ εἶναι τελείως ἀνάπηρος καὶ ἔχει σάκχαρο. Κάνει δύο ἰνσουλίνες τὴν ἡμέρα. Βρίσκεται διαρκῶς στὸ κρεββάτι ἢ στὸ καροτσάκι. Τρίτη λύσις δὲν ὑπάρχει.

Οἱ δικοί του τὸν ἔχουν ἐγκαταλείψει ὅλοι. Χριστιανὲς κυρίες τὸν διακονοῦν. Ὑπάρχουν δὲ καὶ νέοι, οἱ ὁποῖοι τὸν παίρνουν καὶ τὸν πηγαίνουν ἐκδρομὲς μὲ τ’ αὐτοκίνητά τους. Ἀκόμη καὶ στὸ Ἅγιο Ὅρος. Ὅλα οἱ ἄλλοι τοῦ τὰ προσφέρουν. Θὰ τὸν σηκώσουν, θὰ τὸν βάλουν στὸ κρεββάτι, θὰ τὸν κατεβάσουν, θὰ τοῦ φορέσουν τὰ ροῦχα του, ὅλα. Δὲν μπορεῖ νὰ κάνη τίποτε μόνος.

Τί σημαίνει νὰ ἔχεις, ἢ νὰ στερεῖσαι, τὴ θεία χάρη

Ὅταν αὐξηθεῖ ἢ χάρη τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο, τότε ἀπὸ τὸν πόθο τῆς ἀρετῆς καταφρονεῖ τὸ θάνατο, καὶ βρίσκει πολλοὺς λόγους, στὴν ψυχή του, γιὰ νὰ ὑποφέρει τὶς θλίψεις.

Καὶ ὅσα θεωροῦνται βλαβερὰ γιὰ τὸ σῶμα, καὶ ἐπέρχονται ξαφνικὰ στὴν ἀνθρώπινη φύση, γιὰ νὰ τὴν κάνουν νὰ ὑποφέρει, δὲν τὰ λογαριάζει καθόλου, συγκρίνοντας τὰ μὲ τὰ ἐλπιζόμενα ἀγαθά.

Ἄλλωστε, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ γνωρίσει τὴν ἀλήθεια χωρὶς τοὺς πειρασμοὺς ποῦ παραχωρεῖ ὃ Θεός. Καὶ αὐτὸ τὸ ξέρει καλά.

Ὅταν ὅμως ὃ ἄνθρωπος στερηθεῖ πολὺ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, τότε ὅλα τὰ λυπηρὰ ποῦ ἀναφέραμε βρίσκονται μπροστά του, καὶ νομίζει ὅτι οἳ ἀνθρώπινες γνώσεις του, μὲ τὶς ὅποιες ἐξετάζει τὰ πράγματα, εἶναι ἀνώτερες ἀπὸ τὴν πίστη στὸ Θεό, καὶ ὅτι ἢ ἐμπιστοσύνη στὸ Θεὸ σὲ τίποτε δὲ βοηθάει, καὶ ὅτι ἢ πρόνοια τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο εἶναι ἀνύπαρκτη. Σὲ ὅλα αὐτά, εἶναι μέσα οἳ πονηροὶ δαίμονες, ποῦ τὸν ἐνεδρεύουν καὶ τοῦ ρίχνουν τὰ βέλη τους, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνει.

Νὰ ἐπιμείνεις στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν τὸν Θεοῦ, κι ἂς μὴν ἔχεις αἰσθητῆ τὴν πείρα τῆς θείας χάρης.

Ἐσὺ νὰ φυλάξεις τοὺς κοινοὺς κανόνες τῆς μοναχικῆς ζωῆς, γιὰ νὰ λυτρωθεῖς ἀπὸ τὶς κοσμικὲς φροντίδες ποῦ σὲ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴ θεωρία τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν στὸ μεταξύ, προτοῦ προλάβεις νὰ λυτρωθεῖς, ἔρθει μέσα σου ἢ χάρη τοῦ Θεοῦ, νὰ τὸ θεωρήσεις ὅτι εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, καὶ ὄχι καρπὸς τῶν κόπων σου. Ἂν δὲν συμβεῖ αὐτό, νὰ ἀκολουθήσεις τὸν κοινὸ δρόμο ὅλων τῶν ἀνθρώπων, τηρώντας τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ὅπως τὶς διδάχθηκες, καὶ ἔτσι νὰ ἀνεβεῖς ψηλὰ στὸν πνευματικὸ πύργο.

Ἂν πεθάνει ὃ ἄνθρωπος, ἔχοντας ζήσει μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ γνωρίσει αἰσθητῶς τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ, καὶ ἂν ἀκόμη δὲ δεῖ αὐτὴ τὴ γῆ τῆς τελειότητας ἀπὸ κοντά, πιστεύω ὅτι θὰ κληρονομήσει τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μαζὶ μὲ τοὺς ἀρχαίους δίκαιούς της Παλαιᾶς Διαθήκης. Αὐτοὶ εἶχαν τὴν ἐλπίδα νὰ φθάσουν τὴν τελειότητα, ἀλλὰ δὲν ἀξιώθηκαν νὰ τὴ δοῦν, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου (Ἔβρ. 11, 39).

Ὁ Θεὸς στὸν κάθε ἄνθρωπο δίνει τὸ χάρισμα πού τοῦ χρειάζεται...

Ὁ ἄνθρωπος βλέπει καλύτερα τὸν ἑαυτὸ του, ὅταν τὸν καθρεφτίζει στοὺς ἄλλους. Ὁ Θεὸς στὸν κάθε ἄνθρωπο δίνει τὸ χάρισμα πού τοῦ χρειάζεται, γιὰ νὰ βοηθηθῆ, ἄσχετα ἂν τὸ ἀξιοποιήσει ἤ ὄχι. Ἄν τὸ ἀξιοποιήσει, θὰ φθάσει στὴν τελειότητα. Τα ἐλαττώματα πάλι εἶναι δικὰ μας.

Ὁ Θεός εἶναι ἀμέριστα εὔσπλαχνος πρός ὅλους μας, ἀφοῦ...

Ο Θεός είναι αμέριστα εύσπλαχνος προς όλους μας, αφού σε κάθε πλασμένο άνθρωπο έχει δώσει και κάποιο χάρισμα. Είναι αλήθεια πως σε μερικούς έχει δώσει περισσότερα και σε άλλους λιγότερα, αυτό όμως δεν αλλάζει με κανένα τρόπο την κατάσταση, αφού ο Θεός απαιτεί περισσότερα από εκείνον που έλαβε πολλά και λιγότερα από αυτόν που έλαβε λίγα.Σε όλους όμως δόθηκαν αρκετά για να σωθούν οι ίδιοι, αλλά και να βοηθήσουν στη σωτηρία των άλλων. 

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Χωρίς τό χάρισμα τῆς ἀγάπης, οἱ μεγαλύτερες δεξιότητες δέν ἔχουν οὔτε δύναμη οὔτε τιμή

Δεν είναι καθόλου συχνό φαινόμενο όταν εμφανίζεται ένας άγιος, που συνδυάζει τέτοια διαφορετικά λειτουργήματα και χαρίσματα όπως την αρχιερωσύνη, την διά Χριστόν σαλότητα, τις θαυματουργίες και τον ακραίο ασκητισμό. Ο Απόστολος Παύλος έγραψε για τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος: «σε άλλον μεν δίνεται διαμέσου του Πνεύματος λόγος σοφίας, σε άλλον δε λόγος γνώσης, σύμφωνα με το ίδιο Πνεύμα· σε άλλον δε πίστη, διαμέσου του ίδιου Πνεύματος· σε άλλον δε χαρίσματα θεραπειών, διαμέσου του ίδιου Πνεύματος· σε άλλον δε ενέργειες θαυμάτων σε άλλον δε προφητεία, σε άλλον δε διακρίσεις πνευμάτων, σε άλλον δε γένη γλωσσών, σε άλλον δε ερμηνεία γλωσσών» (Α’ Κορ. 12, 8-11).

Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος: «Τά χαρίσματα τοῦ Θεοῦ ἔρχονται μόνα τους, ἄν ....

Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος: «Τά χαρίσματα τοῦ Θεοῦ ἔρχονται μόνα τους, ἄν ὁ τόπος τῆς καρδιᾶς εἶναι καθαρός»

https://paraklisi.blogspot.com/2019/10/blog-post_327.html

125. Γιατί δίνει ὁ Θεός τά χαρίσματα, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

125. Γιατί δίνει ὁ Θεός τά χαρίσματα; Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 24-5-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, ζωντανή μετάδοση, Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης. http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Ἅγιος Γέρων Παΐσιος: 1)Προσοχή στους πλανεμένους, 2)Τα φθηνά χαρίσματα των πλανεμένων, 3)Διόρθωση πλανεμένου

Προσοχή στους πλανεμένους

Είναι δυο-τρεις πνευματικοί που έχουν λίγη ευλάβεια και λίγη βλάβη μαζί και μπερδεύουν τον κόσμο. Και όλους τους βγάζουν δαιμονισμένους δεν ακούνε κανέναν. «Είμαι παπάς, λένε, έχω εξουσία.»! Αν σας λένε για τέτοιες περιπτώσεις, να προβληματίζετε τους ανθρώπους, γιατί κάνουν κακό στην Εκκλησία.  Να τους λέτε: «Να βρείτε έναν σωστό πνευματικό να πάτε, για να βοηθηθείτε». Φθάνουν στο σημείο να χρησιμοποιούν το όνομα μου, ακόμη και φωτογραφία μου, για να δίνουν την εντύπωση στον κόσμο ότι έχουν επικοινωνία μαζί μου.

Αυτοί έχουν ελαφρυντικά, γιατί είναι ελαφρούτσικοι. Υπάρχουν όμως κάποια κακοήθη στοιχεία που παρουσιάζουν το ξίδι για κρασί. Ένας έκανε τον λογιστή πρώτα, κάπου δούλευε, αλλά τώρα γυρίζει όλη την βόρεια Ελλάδα και παρουσιάζεται  ότι είναι υποτακτικός  μου. Λέει ότι του έδωσα το διορατικό και άλλα τέσσερα-πέντε χαρίσματα, και πλανά τον κόσμο και μαζεύει χρήματα.

-Κληρικός είναι;

-Όχι λαϊκός. Με είδε μια φορά στην Δάφνη και κρύφθηκε, για να μην τον δω, επειδή είναι… γνήσιο τέκνο μου! Ευτυχώς πίνει, μυρίζει ούζο, τον βλέπουν μερικοί ζαλισμένο, και λίγο προβληματίζονται.

Πόσοι τέτοιοι απατεώνες υπάρχουν που εκμεταλλεύονται τον πόνο του κόσμου και κάνουν εμπόριο! Είπε κάποιος σε μια χήρα γυναίκα: «Το ένα χέρι του ανδρός σου δεν έχει λειώσει, γιατί η ψυχή του έχει ανάγκη από προσευχή». «Τι να κάνω τώρα; λέει η φουκαριάρα. Ας του δώσω χρήματα, για να προσευχηθεί για την ψυχή του ανδρός μου». Αφού της πήρε αρκετά χρήματα, μετά από λίγο της λέει: «Άντε, αποφύγαμε τον πρώτο κίνδυνο, τώρα είναι λίγο καλύτερα…». Δώσ’ του-δώσ’ του χρήματα, της πήρε την μισή περιουσία, για να βρει ανάπαυση ο άνδρας της!

Ὁ μοναχός μέ τό ἰαματικό χάρισμα

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΕ ΤΟ ΙΑΜΑΤΙΚΟ ΧΑΡΙΣΜΑ.

Θεωρούμε κατάλληλη τη στιγμή, χάριν νουθεσίας, να παραθέσουμε τη διήγηση για κάποιο μοναχό ό όποιος υπέταξε το δικό του θέλημα στο θέλημα τού Θεού και απόλαυσε μεγάλη ειρήνη στην ψυχή του, λαμβάνοντας από τον Θεό το ιαματικό χάρισμα. Πολλοί ασθενείς γίνονταν καλά μόνο με το άγγιγμα τού ενδύματος του. Παντού συναντούσε μεγάλο σεβασμό για το πρόσωπο του.

Μεταξύ αυτών, οι αδελφοί της μονής εκπλήττονταν πολύ με όσα γίνονταν από το συμμοναστή τους, επειδή δεν παρατηρούσαν σ' αυτόν κανένα ιδιαίτερα εξέχον ασκητικό αγώνισμα, ούτε αυστηρή νηστεία, ούτε υπερβολικούς κόπους, ούτε κάτι άλλο.

Ζούσε όπως όλοι οι άλλοι.

Ένα μόνο πράγμα κρατούσε με αυστηρότητα. Όλα όσα τού συνέβαιναν τα δεχόταν πρόθυμα και ευχαριστούσε γι' αυτά τον Θεό. Ένα τον διέκρινε: Είχε παραδοθεί ολοκληρωτικά στο θέλημα τού Θεού.

Κάποτε πού ό μοναχός αυτός θεράπευσε κάποιους άρρωστους χωρίς κανένα ιατρικό μέσο διά της ζώσης εν αύτω χάριτος και δυνάμεως, ό προεστώς τού κοινοβίου τον ρώτησε ποιά ήταν ή αιτία της θεραπείας, γιατί οι προσερχόμενοι σ' αυτόν λαμβάνουν την ίαση.

- Και εγώ ό ίδιος εκπλήττομαι πού μπορώ να τούς δίνω την υγεία τους, απάντησε ό μοναχός. Ντρέπομαι πού τα ενδύματα μου έχουν ιαματική δύναμη, γιατί εγώ ούτε με τη νηστεία, ούτε με άλλα ασκητικά, μοναστικά αγωνίσματα, αξιώθηκα να λάβω τέτοιο δώρο από τον Θεό.

- Αυτό είναι αλήθεια, είπε ό προεστώς. Εμείς βλέπουμε ότι είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος και σε σένα δεν υπάρχει τίποτα πού να σε ξεχωρίζει από την τάξη των υπολοίπων πατέρων.

Ό προεστώς της μονής αποφάσισε πάση θυσία να αποκαλύψει την πραγματική αιτία του ζωντανού ιαματικού χαρίσματος πού είχε ό μοναχός. Έκανε μακρές συζητήσεις μαζί του, προσπαθώντας να μάθει όλα τα καλά στοιχεία του και να ξεσκεπάσει το μυστικό της καρδιάς του. Στα ερωτήματα τού ηγουμένου ό μακάριος μοναχός είπε:

Ἑρμηνεία εἰς τήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολήν τοῦ Παύλου, τήν ἀναγινωσκομένην τή ΣΤ’ Κυριακή (Ἀρχιεπίσκοπος Ἀστραχάν καί Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

 

 

(Ρωμ. ιβ’ 6-14)

– Για ποιο λόγο ο απόστολος ανέφερε κατ’ όνομα τα διάφορα χαρίσματα των πιστών;

– Σε ποιους δίδει χαρίσματα ο Θεός; Τι πρέπει να προσέχει αυτός που έχει κάποιο χάρισμα;

– Ποια αγάπη είναι ανυπόκριτος;

– Μπορεί ο απόστολος του Θεού να παραγγέλλει το μίσος ως έργο αρετής;

– Ποια είναι η ερμηνεία του “κολλώμενοι τω αγαθώ”;

Εἶναι παιδί μου, χάρισμα...

Είναι παιδί μου, χάρισμα. Γράφω ευκολώτερα μιάν Ακολουθία, παρά ένα γράμμα ! 

Γέροντας Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας (1903-1991)

 http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2018/05/1903-1991_18.html?m=1

Οἱ συνέπειες τῆς ἁμαρτίας (Γέροντας Εὐστράτιος Γκολοβάνσκι)

Ποιες ήταν οι συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος;

Όπως είναι γνωστό, ο άνθρωπος πλάστηκε «κατ’ εικόνα» του Θεού (Γεν. 1:26). Αυτό σημαίνει πως η ψυχή του αποτελεί εικόνα του Θεού και φέρει τους χαρακτήρες Εκείνου, είναι δηλαδή φύση νοερή, ελεύθερη, δημιουργική κλπ. Επίσης ο άνθρωπος πλάστηκε «καθ’ ομοίωσιν» του Θεού (Γεν. 1:26). Αυτό σημαίνει πως του δόθηκε η δυνατότητα, χρησιμοποιώντας τα χαρίσματα του «κατ’ εικόνα», να φτάσει στη θέωση, να γίνει δηλαδή όμοιος με τον Θεό. Για να πετύχει ευκολότερα αυτόν τον προορισμό του ο πρωτόπλαστος άνθρωπος, εφοδιάστηκε από τον Πλάστη του με μια σειρά πνευματικών χαρισμάτων: την κυριαρχία πάνω στην κτίση, τη θεογνωσία, την απάθεια, την αθανασία του σώματος, την ευθύτητα της θελήσεως (αθωότητα και ακακία) κ.α.

Το προπατορικό αμάρτημα, λοιπόν, αμαύρωσε και έφθειρε το «κατ’ εικόνα». Έτσι, ο νους και η βούληση του ανθρώπου από τον Θεό και τα θεία πράγματα στράφηκαν αντίστοιχα στην ύλη (είδωλα) και στο κακό (αμαρτία).

Μία παράξενη τάση…

Η σύγχρονή μας «χριστιανική»κοινωνία έχει μια παράξενη τάση: Να ψάχνη για θαύματα και να κάνη θαύματα!

Την τάση αυτή δεν πρέπει να την αφήσωμε να περάση απαρατήρητη. Με κανένα τρόπο. Και για πολλούς λόγους. Και ιδιαίτερα, γιατί την τάση αυτή, την τάση που έχουν πολλοί να θέλουν να κάνουν θαύματα και να ψάχνουν για θαύματα, οι άγιοι πατέρες μας την καταδικάζουν πολύ αυστηρά. Και την καταδικάζουν, επειδή κάτω από το «ευσεβές» κάλυμμα της τάση αυτής κρύβεται η φιλαυτία. Και είναι πολύ φοβερό να μπορή η φιλαυτία να κρύβεται στην ψυχή. Γιατί τότε δεσπόζει σ’ αυτήν ανενόχλητα. Και την διαλύει.

Ο μεγάλος διδάσκαλος των μοναχών άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει τα εξής:

Ο Κύριος είναι πάντοτε κοντά μας, έτοιμος να βοηθήση τους εκλεκτούς Του. Μα ποτέ και σε τίποτε δεν δείχνει φανερά την δύναμή Του, αν δεν υπάρχη σοβαρός λόγος. Και αυτό για να μη καταντήσωμε να παρανοήσωμε την βοήθειά Του. Γιατί τότε θα μας βγη σε κακό. Και ενεργεί έτσι από την φροντίδα Του για τους εκλεκτούς Του. Επειδή θέλει να τους δείξη, ότι ούτε στιγμή δεν παύει να φροντίζει γι’ αυτούς, έστω κι αν δεν γίνεται αντιληπτός.