Ἡ νέα Ὁσιομάρτυς Ἐλισάβετ Θεόδωροβνα· Μεγάλη Δούκισσα τῆς Ρωσίας στό Στάρετς Ἀνατόλιο τῆς Ὅπτινα

1. Όρόσημο στην ιστορία της Όπτινα ήταν η επίσκεψη της μεγάλης πριγκήπισσας Ελισάβετ Θεόδωροβνας [ ΕΔΩ ] . Επραγματοποιήθη το 1914. Δυο μήνες πριν αρχίσει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος (Ρούσσκι Πολόμνικ 1914 τ. 29).

Στις 27 Μαΐου 1914 με συνεχείς κωδωνοκρουσίες ολόκληρη η αδελφότητα της Όπτινα υποδέχθηκε στην βορεινή πόλη της Μονής την Μεγάλη Πριγκήπισσα. Έμεινε στην Όπτινα τέσσερες ημέρες, κατά την διάρκεια των οποίων παρακολούθησε (από την αρχή ως το τέλος) όλες τις ιερές ακολουθίες· και δύο φορές στην Σκήτη τον όρθρο, που άρχιζε στις 2:00 μετά τα μεσάνυχτα.

2. Την πρώτη κιόλας ημέρα γνωρίστηκε με τον π. Ανατόλιο [ΕΔΩ ]. Στις 29 Μαΐου παρακολούθησε και την Θεία Λειτουργία, που ετέλεσε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο ο εφησυχάζων τότε στην Όπτινα επίσκοπος Μιχαίας, πρώην Επίσκοπος της πόλης Ουφά, και εκοινώνησε, αφού προηγουμένως εξομολογήθηκε στον π. Ανατόλιο. Ήταν μια ιδιαίτερη ευλογία. Και έγινε αισθητό. Γιατί αμέσως μετά, όσοι την είδαν, την είδαν δακρυσμένη· την είδαν, να χύνει τα γλυκερά δάκρυα της κατάνυξης. Στο τέλος της λειτουργίας αυτής ο επίσκοπος έδωκε στον π. Ανατόλιο ευλογία και δικαίωμα να φοράει επιστήθιο σταυρό.

Ὁσιομάρτυς Μεγάλη Δούκισσα Ἐλισάβετ Θεοδώροβνα. Ἔτος 1908.

 

" Ὅλα εἶναι ἕνα θαῦμα καί δέν ὑπάρχει τίποτε χωρίς θαῦμα " (πόσο βαθειά σκέψη), "διότι ὅλα, τόσο ἁπλά βρίσκονται στό ἄπειρο μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ". Εἶναι θαῦμα ὅτι ὑπάρχουμε, ὅτι εἶναι τόσο ὑπέροχο πρᾶγμα ἡ ζωή καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, εἶναι χαρά νά τόν ὑπηρετεῖ κανείς, εἶναι χαρά ὅτι ὑπάρχει ζωή αἰώνια, ἡ οποία μᾶς περιμένει καί τέλεια ἀνάπαυση ἐνώπιον τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ".

Ὁσιομάρτυς Μεγάλη Δούκισσα Ἐλισάβετ Θεοδώροβνα. Ἔτος 1908.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2018/07/1908.html

Ὁσιομάρτυρες τοῦ 21ου αἰώνα. Βίος καί μαρτύριο τῶν μοναζουσῶν Μακρίνης καί Μακαρίας τῆς Ἱ. Μ. Ἀρτοκωστάς. Ἐπίλογος

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψει καί να αναφέρει κάποιος γεγονότα καί καταστάσεις πνευματικών μορφών, πού αγωνίστηκαν καί εόρτασαν σέ τόσο μεγάλα πνευματικά μέτρα καί μάλιστα, όταν ό ίδιος δεν κατέχει τά ανάλογα βιώματα καί τήν αρετή.

Ωστόσο ηχούν ακόμη τά λόγια τής μακαριστής γερόντισσας όταν ή ίδια διερωτήθηκε: «Τί είναι παράδεισος;» Καί τότε συνειδητοποίησε ότι παράδεισος είναι αυτό: Έσκυψε το κεφάλι της, έκανε το σημείο του Σταυρού καί είπε: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με.

Διακόπηκε προσωρινά το τεραστίας σημασίας έργο τους, καθώς βοηθούσαν αρκετούς ανθρώπους υλικά καί πνευματικά σ’ όλη τήν Ελλάδα.

Θαυμαστές ἐξ οὐρανοῦ ἐνισχύσεις

ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ.-  

Θαυμαστές εξ ουρανού ενισχύσεις

  Η κυρία Κ.Μ. πριν τρία έτη, καί ενώ η γερόντισσα είχε φύγει από τη ζωή για τήν όντως ζωή, τήν είδε να είναι με ένα μικρό μωρό καί να τις εξηγεί: Τούτο το παιδί θα το ονομάσουμε Ζωή.

  Η ίδια, όπως εκθέτει, δεν γνώριζε τίποτα για τήν εγκυμοσύνη τής νύφης της, μετά όμως το πέρασμα του χρόνου καί τη γέννηση τής μικρής εγγονής της, βρέθηκε ενώπιο της η επαλήθευση του παραπάνω ονείρου, αφού η μικρή ονομάστηκε Ζωή, όπως η γερόντισσα είχε αναγγείλει.

Μετά τήν μακαρία κοίμησή της παρουσιάστηκε σέ ενύπνιο σέ κάποιο πνευματικό παιδί της καί είπε: μην δειλιάζετε σέ τίποτε, γιατί ότι καί να συμβεί τά πάντα τά επιτρέπει ο "Άγιος Θεός.

Διάφορα διδακτικά ἀπό τήν χαριτωμένη ζωή τῆς Γερόντισσας Μακρίνας

ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ. 

Διάφορα διδακτικά από τήν χαριτωμένη ζωή τής Γερόντισσας Μακρίνας

Εάν η ηγουμένη έβλεπε κάποιον σκεπτικό τον καλούσε ιδιαιτέρως για να μιλήσει μαζί του, να τον ανακουφίσει από τον πόνο του καί να προσευχηθεί γι’ αυτόν στο Θεό καί τη Παναγία. Όταν ήταν ώρα να φύγει 0 επισκέπτης του έκοβε με τά χέρια της από τον κήπο της Παναγίας ένα λουλούδι για ευλογία. 

Ήταν τόσο απλή καί ταπεινή σαν μικρό παιδί. Η ψυχή της ήταν πλημμυρισμένη από όλα τά άνθη του Θεού καί ξεχείλιζε το άρωμά Του.

Όταν στο μοναστήρι γίνονταν αγρυπνία η Γερόντισσα μετά τις 2:30 το μεσημέρι δεν έτρωγε τίποτε, στη δέ αγρυπνία, παρά το ότι διάβαινε το ογδοηκοστό έτος ηλικίας της, δεν κάθονταν καθόλου, αλλά διακονούσε πάντα τούς Ιερείς μέσα στο Ναό.

Πριν κάνει οποιαδήποτε κίνηση ή έργο στη μονή πάντα έκανε προσευχή για να τήν φωτίσει η Παναγία, αφού Εκείνη επέβλεπε κάθε έργο.

Γεγονότα καί ὡφέλιμες διδαχές τῆς Γερόντισσας Μακρίνης

ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ.

Γεγονότα καί ωφέλιμες διδαχές τής Γερόντισσας Μακρίνης

«Έχει μεγάλη σημασία η εσωτερική καθαρότητα, τήν οποία πετυχαίνουμε με τήν απεριέργεια. Να μή μάς απασχολεί τίποτα με περιέργεια. Τί είπε ό ένας, τί έκανε ό άλλος, γιατί το είπε, πώς ενέργησε, ακόμη καί αν μάς ενόχλησε, αν μάς επίκρανε ένα γεγονός ή μια παράδοξη συμπεριφορά. Όλη ή προσοχή μας να είναι στραμμένη στη δική μας συμπεριφορά. Χρειάζεται πολύ προσοχή καί αδιάλειπτη προσευχή. Το σώμα να βρίσκεται στη γη καί ό νους να περιπολεύει στον ουρανό».

Δεν θα πρέπει να παραλείπουμε να επισημάνουμε, πώς η μακαριστή γερόντισσα Μακρίνα, πριν φάει, πιει ή αγγίξει κάτι ή πριν ξεκινήσει κάποιο διακόνημα έκανε πάντα το σημείο του σταυρού πάνω της καί ακολούθως σταύρωνε καί  το αντίστοιχο αντικείμενο με το όποιο καταπιανόταν.

Ακόμη έλεγε: «Υπάρχουν άνθρωποί καί σήμερα, πού ζουν στην προπτωτική κατάσταση, σέ μια ζωή αγγελικής μακαριότητας, ανώτερης αυτής του Αδάμ». Αυτήν τήν κατάσταση βίωνε καί ή μακαριστή γερόντισσα, καθώς μάς διηγείτο:

«Μακαρία ἡ ὁδός, ᾗ πορεύει σήμερον, ὅτι ἡτοιμάσθη σοιί τόπος ἀναπαύσεως».

ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ.

«Μακαρία η οδός, ή πορεύει σήμερον, οτι ήτοιμάσθη σοί τόπος αναπαύσεως».

Ωστόσο τώρα πλέον, η μέριμνά τους είναι να υπακούσουν σ’ αυτό πού ο Κύριος έχει επιλέξει για τήν έξοδό τους από τον επίγειο καί φθαρτό τούτο κόσμο, στις ουράνιες μονές, στα άφθαρτα καί αιώνια. Διαθέτοντας δηλαδή, η γερόντισσα τής προσευχής, τά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, το προορατικό, το διορατικό καί το ιαματικό καί με τήν παραχώρηση τής Θείας οικονομίας, πληροφορήθηκε το μαρτυρικό τρόπο εξόδου τους. Έτσι, στη ζωή τους, είχαν εφαρμογή τά λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Το έργο το όποιο έδωκάς μοι τετέλεκα, απομένει λοιπόν ό τής δικαιοσύνης στέφανος». Ώς έκ τούτου, δεν παραλείπει να προϊδεάσει τά τέκνα της ώς πνευματική μητέρα με τον παραμυθητικό λόγο: «Ό, τι γίνει, θα είναι διότι αυτό είναι το θέλημα του Θεού, καί μην στεναχωριέστε, μόνο να προσεύχεστε να φύγουμε με μαρτυρικό θάνατο».

Ακόμη, θα ήταν παράλειψη, να μην αναφέρουμε, ότι μιλούσε έντονα για τήν ωραιότητα του παραδείσου, αλλά καί για τις ανησυχίες της, αφού ήδη διάβαινε το ογδοηκοστό έκτο έτος τής ηλικίας της. Τώρα εμείς, έλεγε, θα μπορέσουμε ν’ αντέξουμε το μαρτύριο;

Θαυμαστά γεγονότα πού ὁ Θεός πραγματώνει στή ζωή μας διά μέσου τῶν Ἁγίων

ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ.-

 Θαυμαστά γεγονότα πού ό Θεός πραγματώνει στη ζωή μας διά μέσου των Αγίων

Ή ζωή τής σεβαστής Γερόντισσας, ήταν δοσμένη, στο να δέχεται τον κόσμο πού ερχόταν να προσκυνήσει τήν Παναγία. Άκουγε με προσοχή τον ακροατή - προσκυνητή, καί όλους τούς ενθάρρυνε με τη συμβουλή της καί τις νουθεσίεςτης. 

Στη συνέχεια, με τήν κατ’ ιδίαν προσευχή της, «ουκ ειδών ύπνο τοις όφθαλμοίς, ουδέ άνάπαυσιν τοις κροτάφοις», πετύχαινε τήν λύση των διαφόρων προβλημάτων πού τής είχαν αναθέσει. Ήταν ευγενής καί απέφευγε κάθε κοσμικότητα στη συμπεριφορά της. Δεν εξέφρασε το στόμα της ποτέ λόγο άπρεπή ή πικρό, ούτε κατέκρινε κάποιον.

Άναβε πάντοτε γνήσιο καθαρό κερί καί λαμπάδα, μπροστά στα εικονίσματα καί αυτό το τηρούσε από κείνη τήν ημέρα, πού καθώς έμπαινε στο ναό, άκουσε μια γλυκιά φωνή πού τής είπε: «Θέλω τά πάντα να είναι καθαρά, το λάδι καθαρό καί το κερί μου γνήσιο», καί θεώρησε ότι αυτή ήταν ή φωνή τής Παναγίας. Ακόμη έλεγε ή ίδια: «Δεν μπορείς να φανταστείς, οι φωνές πού ακούγονται από τον ουρανό, πόσο λεπτές, γλυκύτατες καί ευγενικές είναι».

Αξίζει να πούμε, ότι ένα από τά πιο σημαντικά ιερά κειμήλια πού κατείχε ή μονή, ήταν καί τεμάχιο του Τιμίου καί Ζωοποιού Σταυρού, μέσω τού οποίου πολλοί βρήκαν ασπαζόμενοι, αλλά καί σταυρώνοντάς τους ή ίδια ή γερόντισσα, τήν ίαση τής ψυχής καί τού σώματος. Ή ίδια ανέφερε:

Ἡ ἀγαπητική σχέση τους μέ τήν ἄλογη κτίση

ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ. 

Η αγαπητική σχέση τους με τήν άλογη κτίση

Η Γερόντισσα, με τον προσωπικό της αγώνα καί με τήν χάρη του Θεού, απέκτησε αυτήν τήν προπτωτική κατάσταση, αφού συνεννοείτο πλήρως με τά ζώα. Χαρακτηριστικό περιστατικό της ιδιόμορφα αγαπητικής σχέσης της με τά άλογα πλάσματα του Μεγαλοδύναμου, αποτελεί η παρακάτω σκηνή: οικογένεια ασβών, κατέβαινε στα περιβόλια της Μονής καί ξερίζωνε τα φυτεύματα. Όταν τήν είδε στο δρόμο η γερόντισσα, της είπε: «’Έλα έδώ, κυρά μου, που πας με τήν οικογένειά σου καί χαλάς τά περιβόλια της Παναγίας μου;» Η ασβίνα τότε, σταμάτησε καί τήν κοίταξε στα μάτια, ενώ η γερόντισσα συνέχισε:

Κατά τό προσκύνημα στούς Ἁγίους Τόπους Ἱεροσολύμων

ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ. 

Κατά το προσκύνημα στους Αγίους Τόπους Ιεροσολύμων

Στο προσκύνημά μας στους Αγίους Τόπους καί συγκεκριμένα στο Γολγοθά, στο σημείο πού υπάρχει η τρύπα πού στήθηκε ο Σταυρός, έλεγε η γερόντισσα, έσκυψα να προσκυνήσω με δάκρυα στα μάτια, γιατί σκεφτόμουν: «Χριστέ μου, σταυρώθηκες για τις δικές μας αμαρτία». Τότε άκουσα μια γλυκύτατη φωνή να βγαίνει από τήν τρύπα: «Σταυρώθηκα για τη δική σου αγάπη».

Επιπλέον έλεγε: Όταν είχαμε πάει με την αδελφή Μακαρία στο Σινά, την πρώτη φορά πού προσκυνήσαμε τά άγια λείψανα τής 'Αγίας Αικατερίνης, επειδή πήγαμε χωρίς προετοιμασία καί κουρασμένες από τά άλλα προσκυνήματα, είδαμε το χέρι τής Αγίας, χωρίς σάρκα, μόνο οστά καί δέρμα.

Βίος, θαυμαστά γεγονότα καί Μαρτύριο τῶν Μοναζουσῶν Μακρινῆς καί Μακαρίας ἐν τῇ Ἱ. Μονή Ἀρτοκωστάς

ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ.

Ή οσιότατη ηγούμενη τής Ιεράς Μονής Παναγίας Άρτοκωστάς, κατά κόσμο Θεοδώρα Μαννιακούρα, τού Κωνσταντίνου καί τής Αναστασίας, γεννήθηκε στον Πύργο Βαρθολομίου του νομού Ηλείας, το 1921.

Ανατράφηκε εν παιδεία καί νουθεσία Κυρίου, σύμφωνα καί με τά λόγια τού Αποστόλου Παύλου, μαζί με τά υπόλοιπα παιδιά τής οικογενείας της, τον Νικόλαο, τήν Διονυσία, μετέπειτα μοναχή Νεκταρία, τήν Φλώρα, τον Χαρίλαο, τον Αλέξανδρο καί τήν Ελευθερία, μετέπειτα μοναχή Μαρκέλλα. Σέ πολύ μικρή ηλικία, διακρίθηκε ή Θεοδώρα για το ήθος καί τήν ευσέβεια της, καθώς ή φλόγα τού πόθου τής αφιερώσεως στον Θεό είχε νωρίς ανάψει. Διέθετε επίσης διάφανη καθαρότητα νοός, στραμμένη στην ενθύμηση του θείου προσώπου του λυτρωτή καί αρχηγού τής πίστεώς μας Ιησού Χριστού καί τής μητέρας του, άειπαρθένου Μαρίας, αγωνιζόμενη τον καλόν αγώνα. Ανταποκρίθηκε λοιπόν στο κάλεσμά Του για τήν αγιότητα του ανθρώπου, διότι είναι γεγραμμένον: «Άγιοι γίνεσθε, διότι Εγώ είμαι Άγιος» (Α' Πέτρου 1, 15-16), καί αλλού: «διώκετε... καί τον αγιασμόν, ού χωρίς ουδείς όψεται τον Κύριον» (Έβρ. 12, 14).

Βίος καί μαρτύριο τῶν μοναζουσῶν Μακρίνης καί Μακαρίας τῆς Ἱ. Μ. Ἀρτοκωστάς

ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ. 1

«εμοί δέ λίαν ετιμήθησαν οι φίλοι σου, ο Θεός, λίαν εκραταιώθησαν αι αρχαί αυτών εξαριθμήσομαι αυτούς, καί υπέρ άμμον πληθυνθήσονται»  (Ψαλμός 138, 17-18)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Είναι αφιερωμένο τούτο το μικρό πόνημα, ως ένδειξη ελαχίστης ευγνωμοσύνης καί σεβασμού, στις όσιες μοναχές της σεβάσμιας καί ιεράς μονής Ορθοκωστάς ή Αρτοκωστάς, την Ηγουμένη Μακρίνα καί τήν αδελφή Μακαρία, τις ένσαρκες λαμπάδες της αυτοθυσίας, της αγάπης, της απλότητας, της σιωπής, της αδιάλειπτου προσευχής, της υπομονής καί της αφάνειας, για όσα διδάχτηκα καί ωφελήθηκα από το αγιασμένο τους παράδειγμα, τούς φωτισμένους λόγους τους καί το μέχρις αίματος μαρτύριό τους.

Εύχεσθε για μένα κι εγώ με τη σειρά μου για όλους εσάς, η Θεία Χάρις να μάς επισκιάζει πάντοτε καί να έχουμε τήν ευχή τους καί τις πρεσβείες τους. Να τις παρακαλέσουμε επί πλέον να μάς συνοδεύουν στην πορεία τής ζωής μας, δίνοντάς μας το πνεύμα τής θυσίας απέναντι στο Θεό καί το συνάνθρωπο καί τούτο εις δόξαν τού εν Τριάδι 'Αγίου Θεού μας, ο όποιος δοξάζεται καί υμνείται από τούς Αγίους καί Μάρτυρας, τά λογικά θύματα, πού γίνονται δεκτά ενώπιον του, σαν στολίδια πνευματικά τής ουράνιας Βασιλείας Του.