Περί χαρισμάτων

Περί χαρισμάτων – 1ον

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

1ον

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν χαρίσματα ἀπὸ τὸ Θεό, ἄλλοι μικρὰ καὶ ἄλλοι μεγάλα, καὶ ἄλλοι λίγα ἢ πολλά, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ θέτουν στὴν ὑπηρεσία τῆς κοινωνίας καὶ νὰ μὴ περιορίζονται μόνο στὸν ἑαυτό τους καὶ τοὺς οἰκείους τους.

Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὅταν γίνεται δεκτὸς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, διαμορφώνει νέα φρονήματα καὶ προεκτείνει τὰ ἐνδιαφέροντά του πρὸς τὸν πλησίον. Ἀνακαινίζεται ὁ νοῦς του, ξεπερνάει τὸν ἑαυτό του μὲ ταπείνωση καὶ ξανοίγεται στὴν ἀπεραντοσύνη τῆς ἀγάπης. Οἱ δυνάμεις του καὶ τὰ χαρίσματά του εἶναι στὴ διακονία τῶν ἄλλων καὶ γενικὰ στὸ σύνολο τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ βέβαια εὔκολα λέγεται, ἀλλὰ δύσ­κολα ἐπιτυγχάνεται. Προϋποθέτει πνευματικὴ καλλιέργεια, ἐγρήγορση στὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ καὶ ἀξιοποίηση τῆς σχετικῆς ἐμπειρίας τῶν ἐνάρετων ἀνθρώπων, ἡ ὁποία ὡς γνωστὸν πείθει, ἐμπνέει καὶ αἴρει ἐπιφυλάξεις καὶ δυσκολίες.

Τὰ χαρίσματα, καὶ τὰ φυσικὰ καὶ τὰ ἐπίκτητα, εὔκολα ὁδηγοῦν τὸν ἄνθρωπο στὴν ὑπερηφάνεια καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ μεγάλη ντροπή, ἀφοῦ ὅλα εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Ὁ ὅσιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, τονίζει σχετικά: «Ὅποιος ὑπερηφανεύεται γιὰ φυσικὰ χαρίσματα, δηλαδὴ ὀξύνοια (γρήγορη ἀντίληψη), εὐκολία στὴ μάθηση, στὴν ἀνάγνωση καὶ στὴν προφορά, εὐφυία καὶ ἄλλα παρόμοια, αὐτὸς οὐδέποτε θὰ ἀποκτήσει τὰ ὑπερφυσικὰ ἀγαθά. Διότι ὁ ἄπιστος στὰ λίγα θὰ φανεῖ καὶ στὰ πολλὰ ἄπιστος καὶ κενόδοξος»1. Καὶ συμπληρώνει ὁ ὅσιος Ἰωάννης: «Γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς τέλειας ἀγάπης καὶ πλούσιων χαρισμάτων καὶ θαυματουργικῆς καὶ προορατικῆς δύναμης, πολλοὶ βασανίζουν καὶ καταπονοῦν ἀδίκως τὸ σῶμα τους. Λησμόνησαν οἱ ταλαίπωροι ὅτι ὄχι οἱ κόποι, ἀλλὰ κυρίως ἡ ταπείνωση εἶναι ἡ μητέρα ὅλων αὐτῶν. Ὅποιος ἀπαιτεῖ πνευματικὰ δῶρα ἀντὶ τῶν κόπων του, ἔβαλε σαθρὸ θεμέλιο. Ὅποιος ὅμως θεωρεῖ τὸν ἑαυτὸ του χρεώστη δοῦλο, αὐτὸς ξαφνικὰ θὰ λάβει ἀπὸ τὸ Θεὸ ἀνέλπιστο πνευματικὸ πλοῦτο».2

Ἰδιαίτερα προσεκτικοὶ πρέπει νὰ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν πολλὰ χαρίσματα ποὺ τοὺς χορηγεῖ ὁ Θεός. Πρέπει νὰ τὰ βλέπουν «σὰν αἰτία μεγαλύτερης τιμωρίας, γιατί δὲν τοὺς ἀξίζουν. Ἔτσι ὁ νοῦς τους θὰ ἀσφαλίζεται ἀπὸ τοὺς κλέφτες, ὄντας κλεισμένος μέσα στὸ ταμεῖο τῆς μετριοφροσύνης».3

Δὲν ἔχουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τὰ ἴδια χαρίσματα. Διαφορετικοὶ οἱ ἄνθρωποι, διαφορετικὰ καὶ τὰ χαρίσματα. Ὅλοι ὡστόσο ἀποτελοῦν τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅπως συμβαίνει καὶ μὲ τὰ μέλη καὶ τὰ ὄργανα τοῦ ἀνθρώπινου σώματος. Τὸ κάθε μέλος ἔχει τὸ δικό του ἔργο καὶ τὸ ἕνα μέλος ἔχει τὴν ἀνάγκη τοῦ ἄλλου καὶ ὅλα μαζὶ συνεργάζονται ἁρμονικὰ καὶ τὸ σῶμα ἔχει πολλὲς δυνατότητες.