Ἀπό αὐτό μπορεῖς νά καταλάβεις ἄν ἔχεις μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτό σου...

Λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ὅτι ἕνα δεῖγμα ὅτι ἔχουμε πίστη στόν ἑαυτόν μας εἶναι νά ἀπογοητευόμαστε πάρα πολύ ὅταν κάνουμε ἕνα λάθος.

Ὅταν ἔχεις μία πτώση, ὅταν κάνεις μία ἁμαρτία, ὅταν ὑποκύψεις σ΄ ἕνα πάθος, ἄν ἔχεις μεγάλη γνώμη, μεγάλη πίστη στόν ἑαυτόν σου, τότε συντρίβεσαι, καταπίπτεις, τά χάνεις, ἀπελπίζεσαι, λυπᾶσαι πάρα πολύ. Αὐτό εἶναι ἕνα κριτήριο.

Γιατί τί σημαίνει αὐτό; Ἐπειδή εἶχες μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτόν σου, καί ἔχεις μεγάλη ἰδέα, πέφτοντας σοῦ γκρεμίζεται αὐτή ἡ ἰδέα, ὁπότε χάνεις τό στήριγμά σου. Σάν ἕνα τεράστιο οἰκοδόμημα πού σωριάζεται. Ἔτσι γίνεται καί ἡ ψυχή σου, γιατί εἶχες στηριχτεῖ στά μπράτσα σου, στόν ἑαυτόν σου, ἀκόμα καί γιά τόν πνευματικό σου ἀγῶνα καί γιά τά καθημερινά.

Γι' αὐτό βλέπετε μιά ἀποτυχία - ἀφῆστε τά πνευματικά - στά βιοτικά, πολλούς ἀνθρώπους τούς διαλύει. Γιά μιά ζωή! Τούς ἀχρηστεύει! Γιατί; Γιατί ἤλπισαν στόν ἑαυτόν τους καί ὄχι στόν Θεό. Ἐνῶ αὐτός πού ἐλπίζει στόν Θεό, θά πεῖ:

- Ἐντάξει, λάθος ἔκανα. Θά πάω νά ἐξομολογηθῶ. Θά κάνω ὅ,τι μπορῶ ἀνθρωπίνως καί μετά ἔχει ὁ Θεός.

Ποτέ δέν θά φτάσει σέ μιά ἀκραία λύπη, σέ μιά ἀκραία ἀπελπισία, νά ἀχρηστευτεῖ.

Αὐτό εἶναι ἔνα σημάδι, ἕνα κριτήριο. Ἀπό αὐτό μπορεῖς νά καταλάβεις ἄν ἔχεις μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτό σου, πῶς ἀντιδρᾶς μπροστά στίς πτώσεις σου, μπροστά στά λάθη σου.

Βλέπετε πολλοί ἄνθρωποι τρέμουν νά κάνουν λάθος.

Γιατί τρέμεις νά κάνεις λάθος; Τρέμουν ν' ἀκούσουν μιά παρατήρηση. Δέν θέλουν ν' ἀκούσουν μιά παρατήρηση. Θέλουν νά εἶναι ἄψογοι, τέλειοι. Καί ἅμα κάνουν λάθος... πάει τά ἔχασα ὅλα.

Αὐτό δείχνει μεγάλο ἐγωισμό, μεγάλη ὑπερηφάνεια, μεγάλη ἰδέα στόν ἑαυτόν σου. Καί ἐπειδή εἶχες στηριχτεῖ στόν ἑαυτόν σου, σωριάζεται τό εἴδωλο καί μετά τά χάνεις. Ἐνῶ, ὅταν ἔχεις τήν ἐλπίδα σου στόν Θεό, δέν ὑπάρχει αὐτό τό εἴδωλο, στηρίζεσαι στόν Θεό. Ἐντάξει ἔκανες λάθος. Καί ποιός δέν κάνει λάθη; Ἀνθρώπινο...

Τό μωρό πού πάει νά περπατήσει, δέν πέφτει; Τί θά πρέπει νά κάνει τό μωρό δηλαδή; Νά πεῖ δέν ξανασηκώνομαι; Ἄν δέν ξανασηκωθεῖ, δέν θά μάθει ποτέ νά περπατάει. Ἔτσι εἴμαστε καί ἐμεῖς. Πᾶμε νά περπατήσουμε, πέφτουμε. Θά σηκωθοῦμε. Πάλι θά πέσουμε. Πάλι θά σηκωθοῦμε. Μέχρι νά μάθουμε νά μήν πέφτουμε.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 14 - 5 - 2018)