«Ὁ Θεολόγος Λαρίσης – (1918-1996)» (Ἀρχέτυπον ἀρετῆς – Μνήμη πνευματικῆς ἀνατάσεως)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Κάθε φορά, μέσα στις τρικυμίες της εκκλησιαστικής ζωής της Λάρισας, που προκαλεί ο τωρινός επίσκοπος Ιερώνυμος, πότε με τις παρουσίες του στην Εβραϊκή συναγωγή και παλαιότερα με τα εμβολιαστικά κέντρα στους Ι. Ναούς, η μνήμη μου στρέφεται (από το Βόλο) στο υψηλής πνευματικής ζωής και χάριτος πρόσωπο του μακαριστού Θεολόγου.

Η σφραγίδα του μακαριστού Θεολόγου στο έργο του, θυμίζει επισκόπους από την αρχαία ιστορία της Εκκλησίας, οι οποίοι υπήρξαν «Αρχέτυπα Αρετής».

Τα χαρακτηριστικά τους τα υπογράμμισε ο αυτοκράτορας Ουαλεντινιανός και μας τα παρέδωσε ο ιστορικός Θεοδώρητος:

«Χρή τον επίσκοπον ου λόγω μόνω, αλλά και βίω τους αρχομένους ρυθμίζειν, και πάσης αρετής εαυτόν αρχέτυπον προτιθέναι, και μάρτυρα έχειν της διδασκαλίας την πολιτείαν. Τοιούτον δή ούν και νύν τοις αρχιερατικοίς εγκαθιδρύσατε θώκοις».

Τα λόγια του αυτοκράτορα ειπώθηκαν σε προεκλογική περίοδο αρχιερατικών εκλογών, οι οποίες (τότε) ανέδειξαν τον Αμβρόσιο Μεδιολάνων. Ο ιστορικός Θεοδώρητος σημειώνει στις σελίδες του και μια άλλη επισκοπική προσωπικότητα, τον άγιο Βάρσο, επίσκοπο Εδέσσης (Μεσοποταμίας), ο οποίος κοιμήθηκε εξόριστος, διότι κανένα συμβιβασμό (κοινωνία) δεν είχε με τους αιρετικούς αρειανούς.

«Πορθεῖται σύνολος ἡ τῶν Πατέρων διδασκαλία καὶ τὰ περὶ τὴν πίστιν ναυάγια πυκνά, σιγὰ τῶν εὐσεβούντων τὰ στόματα» (Μ. Βασίλειος – Ἐπ. 92)

«Πορθείται σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία και τα περί την πίστιν ναυάγια πυκνά, σιγά των ευσεβούντων τα στόματα» (Μ. Βασίλειος – Επ. 92)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Αναμφίβολα, η έννοια ομολογία της Ορθοδόξου Πίστεως έχει υποστεί, σήμερα, παρόμοια καθίζηση στο αξιολογικό - εκκλησιολογικό περιεχόμενό της, όπως την εποχή (σε αντιστοιχία) του Μ. Βασιλείου. Μετρημένοι στα δάκτυλα είναι πια οι πιστοί (κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί) που αντιστέκονται στην παγκόσμια τάση αποστασίας, περιφρονώντας τον φόβο, την απώλεια χρημάτων και προνομίων, ευθυγραμμιζόμενοι (μόνο) στην Ορθόδοξη παράδοση - διδασκαλία, στο βηματισμό των Πατέρων. Τώρα, όμως, έχουν το αγωνιστικό πλεονέκτημα έκφρασης μέσω εναλλακτικών μορφών επικοινωνίας, όπως (πχ) είναι τα αντι-οικουμενιστικά Ορθόδοξα Ιστολόγια, ως μορφή συλλογικών ορθοδόξων κινημάτων.

Επίσκοποι σαν τον π. Αυγουστίνο Καντιώτη, τον Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιο ή σαν τους ιερομονάχους π. Φιλόθεο Ζερβάκο και Χαράλαμπο Βασιλόπουλο που ήταν (όλοι αυτοί) η ζωντανή συνείδηση της Ορθοδοξίας και παρενέβαιναν στις μεγάλες κρίσεις, έχουν (δυστυχώς) εκλείψει.

Τα λόγια του Μ. Βασιλείου καλύπτουν όλους τους τομείς του σημερινού (στο χαμηλότερο σημείο του) εκκλησιαστικού σώματος. Διαβάζουμε:

«Πορθείται σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία»

Ο πορθητής οικουμενισμός προχωρεί ακόμη και σε περιοχές (Άγιο Όρος, Ι. Μονές, Χριστ. αδελφότητες κλπ) που ως χθες εθεωρούντο πυρήνες αντίστασης.

Ο Μ. Βασίλειος θεωρούσε ότι η των Πατέρων διδασκαλία είναι ένα από τα πλέον αναπαλλοτρίωτα της Εκκλησίας κτήματα. Αυτή τη βαθύτατη πίστη δεν την έχουν σήμερα, συνολικά, οι πιστοί, γι' αυτό και δεν διαμαρτύρονται για τις υποβαθμίσεις της που επιχειρεί η «Μεταπατερική θεολογία».

Η οικουμενική κίνηση (και η Διαθρησκειακή) πορθούν την των Πατέρων διδασκαλία. Σ' αυτό βοήθησαν και οι λεγόμενες Πανορθόδοξες Διασκέψεις των ετών 1961-1968, οι οποίες προετοίμασαν την ψευδοσύνοδο στη Κρήτη (2016). Το σύνθημα είχαν δώσει οι γνωστές Εγκύκλιοι του 1902, 1904 και 1920 του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κων/πόλεως. Ιδού και οι κυριώτερες εκφράσεις - διαπιστώσεις της Δήλωσης του Τορόντο (Π.Σ.Ε.):

1) Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών δεν οφείλει να βασίζεται σε μια οποιαδήποτε ιδιαίτερη αντίληψη περί εκκλησίας.

2) Η ιδιότητα του μέλους του Π.Σ.Ε. δεν συνεπάγεται σχετικοποίηση των εκκλησιολογικών αντιλήψεων κάθε εκκλησίας μέλους.

Είναι εμφανές, πιστεύω, το κριτήριο του Π.Σ.Ε. Προς κοινοποίηση των πνευματικών ανησυχιών του, δεν στηρίζεται στην πίστη των Πατέρων, γι' αυτό και δεν θεωρεί αιρέσεις τις αιρέσεις!

Προωθούν, δηλ. (το Π.Σ.Ε.) και η ψευδοσύνοδος στην Κρήτη (2016), τη συμπληρωματικότητα των ομολογιών - αιρέσεων σε ολιστικό μοντέλο υπερπαγίωσης των θεωριών τους, ως μία Υπερ-εκκλησία, αν και τον αρνούνται τον όρο Υπερ-εκκλησία. Αυτή ακριβώς η εννόηση (Υπερεκκλησία) προαναγγέλλεται από τις συμπληρωματικές συνδέσεις (των αιρέσεων) που επιχειρούν στις «συνάξεις» του Π.Σ.Ε. Αυτό είναι το έσχατο νόημα των προσπαθειών του Π.Σ.Ε.

Γράφει ο π. Γαβριήλ Διονυσιάτης στο «ΛΑΥΣΑΪΚΟΝ» του Αγίου Όρους: «Προσέτι οι Πατέρες, εξηγούντες την συμβουλήν του Κυρίου, "γίνεσθε φρόνιμοι ως οι όφεις", λέγουν ότι δια ταύτης μας συμβουλεύει να φυλάττωμεν υπέρ πάν άλλο την πίστιν, όπως ο όφις διωκόμενος προσπαθεί να σώση την κεφαλήν του, καθότι και η πίστις κεφάλαιον είναι πασών των αρετών».

Συνεχίζει ο Μ. Βασίλειος με την εξής σημαντική διαπίστωση (σελ. 46): «τα περί την πίστιν ναυάγια πυκνά».

Σήμερα οι Αστοχριστιανοί (κατά Ν. Ψαρουδάκη – εύστοχος χαρακτηρισμός) δεν έχουν κατανοήσει ότι με την αποδοχή του οικουμενισμού από την επίσημο εκκλησία θα γίνουν οι αποστερημένοι εκ της Πατερικής διδασκαλίας κάτοικοι της αιωνιότητας!

Με την εφαρμογή της Πατερικής διδασκαλίας απωθείται ο αιώνιος θάνατος (κόλασις) και εξασφαλίζονται ανοιγμένες οι θύρες του Παραδείσου, γι' αυτό και ο Μ. Βασίλειος τονίζει την επικινδυνότητα, ότι «πορθείται (κυριεύεται) σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία». Η γνώση και η άνωθεν σοφία του Μ. Βασιλείου θα τόνιζε σήμερα: «πορθείται συνοδικά σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία»! Η οικουμενιστικοφιλοσοφία των σημερινών Ιεραρχών έχει παρασύρει σε «περί την πίστιν ναυάγια» πολλούς εκ των τάξεων του Κλήρου, εκ του Μοναχισμού και εκ των (του πληρώματος) Λαϊκών.

Οικουμενιστής σημαίνει άνθρωπος εγωκεντρικός, χωρίς ουσιαστική κοινωνία με το Θεό της Αλήθειας∙ άνθρωπος αυτόνομος, ξεκομμένος από την Πατερική διδασκαλία την δια των Οικουμενικών Συνόδων διατυπωθείσα. Αιρετικός δηλ!

1ο Σχόλιο: Για θέματα Πίστεως και Ομολογίας, εξετάζουμε ποιαν οδόν υποδεικνύουν οι Ι. Κανόνες, ώστε να κανονίζωμεν εαυτούς προς τα υπ' αυτών εντελλόμενα. Δεν είναι δυνατόν κληρικοί - Γέροντες που αδιαφορούν για τις αιρετικές δοξασίες του οικουμενισμού ν' αποτελούν και κριτήρια Ορθοδοξίας! (τέλος σχολίου)

Επειδή ο οικουμενισμός προβλήθηκε - συνδέθηκε με «Πατριαρχική - επισκοπική παράδοση» από τη μια και τον φόβο «εξέγερσης» από την άλλη, γι' αυτό και ο Μ. Βασίλειος ελέγχει τους σημερινούς πιστούς: «σιγά των ευσεβούντων τα στόματα».

Το πανάρχαιο εκκρεμές από το φόβο στην σιωπή της προδοσίας και αντίστροφα, έχει αντικαταστήσει την Ευαγγελική - Πατερική στάση έναντι των αιρέσεων.

Στην Μητρόπολή μου (Δημητριάδος) πολλές «ημιαγρυπνίες» γίνονται, αλλά αυτοί «οι νυκτερινοί θεοσεβείς μηδέποτε εν φωτί τολμούν παρρησιασθήναι» (Αγ. Θ. Στουδίτης).

2ο σχόλιο: Δυστυχώς, οι πρωταίτιοι της εισαγωγής του οικουμενισμού βρίσκουν στηρίγματα, σε Ι. Μονές και επαινούνται και από το πλήθος της «δοκούσης Ορθοδοξίας».

Διαμαρτύρεται ο Μ. Βασίλειος:

«Ημίν δε προς τω φανερώ πολέμω των αιρετικών έτι και ο παρά των δοκούντων ορθοδοξείν επαναστάς, προς έσχατον ασθενείας τας εκκλησίας κατήγαγεν» (επιστ. 92).

Οι Ι. Μονές (πχ) εκτός κάποιων εξαιρέσεων, έχουν (λόγω σιωπής τους) ξεθωριάσει τις Ιερές Εικόνες των Αγίων εκείνων, που είχαν εσχατολογική στράτευση εναντίον των αιρέσεων. Αναζητούμε το ορθόδοξο στίγμα τους στην Πατρολογία, διότι οι «κεντρικές» εκδηλώσεις πολλών Μονών και Μητροπόλεων τους απωθούν.

Η εκκλησιαστική Ιστορία δεν απλουστεύει τους αγώνες των Πατέρων για την ορθή πορεία της Εκκλησίας εν μέσω των αιρέσεων, όπως έγινε δυστυχώς και στο Ημερολόγιο της Ι. Μονής Βατοπαιδίου για τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, όπου έχει απόλυτα αποδεσμευθεί ο όσιος από την Αγιοπνευματική κριτική του για τον παπισμό και τον οικουμενισμό!

Ο τόνος και η σημασία των αντι-αιρετικών διδασκαλιών του Μ. Βασιλείου, του Ι. Χρυσοστόμου, του Αγίου Μάρκου Ευγενικού, του Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού ή του νοήματος του ΙΕ' κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, δεν προβάλλονται καθόλου στο λαϊκότερο αισθητήριο του πληρώματος της Εκκλησίας.

Ερώτημα: οι ανωτέρω Πατέρες είναι μικρότερης πνευματικής βαρύτητας από τους σημερινούς σύγχρονους τιμώμενους αγίους, άγιο Πορφύριο, άγιο Παΐσιο, άγιο Ιάκωβο; Άπαγε της βλασφημίας. (Τέλος σχολίου)

Αυτή είναι η ιδιοσυγκρασιακή οπτική των οικουμενιστών-αιρετικών «ποιμένων», να υποκρύπτουν, όπου τους παίρνει, τον αντι-αιρετικό πυρήνα των αγίων καθώς και των σύγχρονων Αγίων που αναφέραμε.

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

https://aktines.blogspot.com/2026/08/92.html#more

«Ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ του Ναζωραίου – (Πράξ. 3,6)». Ἡ Ἰσχὺς τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ.

σ.σ. Απάντηση στους οικουμενιστές που λένε ότι η Θεία Λειτουργία τελείται στο όνομα του επισκόπου!

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Ύψιστη πνευματική σφαίρα είναι η επίκληση του ονόματος του Χριστού· είναι (η επίκληση) περιεκτική και αδιασάλευτη.

Ασύγκριτα υψηλής σημασίας το δώρο του Απ. Πέτρου προς τον χωλό: «αργύριον και χρυσίον ουχ υπάρχει μοι· ό δε έχω τούτο σοι δίδωμι· εν τω ονόματι Ιησού Χριστού του Ναζωραίου έγειρε και περιπάτει» (Πράξ. 3,6).

Στην εξίσωση της πνευματικής ουσίας (θεολογικού νοήματος) με τη γλωσσική εκφορά του ονόματος, φανερώνεται η ισχύς του ονόματος του Χριστού. Βλέπουμε ότι το όνομα Ιησούς Χριστός είναι βαθιά ταυτόσημο με τον δημιουργικό Λόγο και λόγο, ως αποτέλεσμα της ένσαρκης οικονομίας του Χριστού.

Μέγιστη ευεργεσία του Θεού το δώρημα της δημιουργικής Του δύναμης στον άνθρωπο κατά χάρη!

Στο φως της Καινής Διαθήκης η Θεϊκή απειρότητα του Χριστού δηλώνεται ως εξής:

Α) «Το πρυτανεύον εν τη Καινή Διαθήκη όνομα είναι το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, όσα εν τη Καινή Διαθήκη λέγονται ή γίνονται υπέρ ή περί ή ένεκεν του ονόματος του Χριστού» (Ν. Ι. Σωτηρόπουλος).

«Τὸ θέμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι προσωπικόν».

(Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης – 4/10/87)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Το όνομα του Κυρίου «ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ» συμπυκνώνει πολλές ή μάλλον πολλαπλές στοιβάδες νοήματος πρωταρχικού Θείου Φωτός.

Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης και των Ιερών ακολουθιών ξεχειλίζουν από το Θεανθρώπινο περιεχόμενο του ονόματός Του. Όσο μικρό και αν φαίνεται το όνομα, διατηρεί στο ακέραιο τις νοηματικές του Θείες δυνάμεις, που χαρίζουν στον πιστό (όταν το επικαλείται) προνομιακό είδος συνείδησης, ως αποτέλεσμα της ένσαρκης οικονομίας Του.

Ενσωματώνει (το όνομά Του) κατά φυσικό τρόπο και ενθουσιωδώς το Μυστικό όραμα (=πραγματικότητα) της Βασιλείας Του.

Εμφανής η σημασία του Ονόματός Του στη Γραφή, όπως: «ού εισί δύο ή τρείς συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών» (Ματθ. ιη΄, 20).

Σε προσωπική συζήτηση η χρήση του σε απλή καθομιλούμενη γλώσσα είναι (ως γνωστό): «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».

Αυτή η επίκληση, πολύπλοκα υφασμένη με το έργο του, ελκύει τη θεία χάρη και σε αποστασιοποιεί από τους δαίμονες, τους χειρώνακτες αυτούς εργάτες της αμαρτίας. Σ’ όλο το Σύμπαν, σ’ όλους τους κόσμους, δεν υπάρχει κενό ισχύος του Χριστού.

Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ Κατουνακιώτης καὶ ἡ «σύνοδος» στὴν Κρήτη. ΜΕΡΟΣ Δ’ (Τελευταῖο)

(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Στους αναθεωρητικούς μετασχηματισμούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1920) υπήρχαν και σκέψεις κλιμακωτής αναθεωρήσεως του Μοναχικού Πολιτεύματος. Αυτή τη δυνάμει νεωτερική σχηματοποίηση του Μοναχισμού, ο Όσιος Δανιήλ την αντιλήφθηκε (κατανόησε) ως διψαλέα ανάγκη του οικουμενισμού, ως χαμηλόφωνη στην αρχή εισήγηση του δολομήτου (πανούργου) Σατανά, γι’ αυτό και έγραψε ο Όσιος:

«Και ήδη βλέπομεν να γίνεται λόγος και περί της τούτου αναθεωρήσεως. Το Μοναχικόν όμως πολίτευμα έχει υψίστην αποστολήν και είναι έν εκ των κυρίως συστατικών, το οποίον εστερέωσε την του Χριστού Εκκλησίαν και διεφύλαξε το Χριστεπώνυμον πλήρωμα αλώβητον από πάσης αιρέσεως και ηθικής καταστροφής, και είναι ανεπίδεκτον και της ελαχίστης αναθεωρήσεως» (σελ. 31-32).

π. Γαβριὴλ Διονυσιάτης (1886-1983) – Ὡς Ὁμολογιακή – Ἀσκητικὴ ἔκφραση τοῦ Μοναχισμοῦ.

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Αναμφίβολα ο αρχαίος Ορθόδοξος Μοναχισμός είχε και αντι-αιρετική κατεύθυνση∙ ποτέ το φρόνημά του δεν είχε εξανεμισθεί μέσα σε παθολογίες Γεροντισμού στο όνομα μιας «αγάπης» ή «υπακοής» αρνητικής ως προς το ορθό Δόγμα, όπως συμβαίνει σήμερα σε πολλές περιπτώσεις.

Η σημερινή φροντίδα πολλών Ι. Μονών για καλυτέρευση των βιοτικών όρων της Μοναχικής Πολιτείας, για αυτοσυντήρηση, τις έχει αποσυνδέσει από την ομολογία της Πίστεως έναντι των αιρέσεων και κυρίως του οικουμενισμού.

Την ανωτερότητα του αρχαίου μοναχισμού τη βλέπουμε στους αγώνες του για το αίτημα της ορθής πίστεως και όχι μόνο στην συζευγμένη με την Ομολογία (πρακτική) άσκηση.

Σήμερα (γενικά) δεν βλέπουμε μια απάντηση των Ι. Μονών στην πίεση του οικουμενισμού∙ μια απάντηση που να είναι κυριολεκτικά συνώνυμη της ενεργητικής δράσης των αρχαίων, των παλαιών και σύγχρονων πατέρων.

Ο Ασκητικός και ομολογιακός τρόπος ζωής έχει χαρακτηρίσει στην πορεία του τον π. Γαβριήλ, ως ηρωική αντίληψη του Μοναχισμού. Την δεκαετία του 1960 (και μετά), ο αγώνας των Ελλήνων ορθοδόξων μοναχών έναντι του οικουμενισμού εκφράσθηκε ως επανάληψη μιας λαμπρής εποχής στην Ιστορία της Εκκλησίας. Το κήρυγμα – παράδειγμα των αρχαίων Μοναχών δικαιολογούσε τις πρωτοβουλίες τους, στην πρώτη γραμμή των οποίων ήτο και ο π. Γαβριήλ Διονυσιάτης, ως καθοριστικός παράγων στην καθολική σχεδίαση της αντίδρασης των Ελλήνων Ορθοδόξων μοναχών.

Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ Κατουνακιώτης καὶ ἡ «σύνοδος» στὴν Κρήτη (ΜΕΡΟΣ Γ' )

«Ο Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης και η «σύνοδος» στην Κρήτη»

(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)

ΜΕΡΟΣ Γ' Δείτε και το (ΜΕΡΟΣ Α' ) & (ΜΕΡΟΣ Β' )

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Η ιδιομορφία (αναθεωρητισμός) των οικουμενιστών είχε ζητήσει απ’ αρχής την «αναθεώρηση των περί νηστείας διατάξεων». Στα προφητικά κείμενα του Οσίου Δανιήλ, διαβάζουμε: «Άπαντα τα περί του Χρόνου λατρείας, αργίας Κυριακής και άλλων ημερών, περί νηστείας και διαρκείας αυτής προβαλλόμενα προς αναθεώρησιν και μεταρρύθμισιν, ως τα πράγματα στεντορείως κηρύττουσι, τούτο μεν όπως ακολουθήσωμεν την πλατείαν και αντευαγγελικήν οδόν, παρά την διαγόρευσιν του Ιερού Ευαγγελίου, χάριν των ραθύμων και ψυχικών ανθρώπων, τούτο δε όπως φαιδρύνωμεν τας όψεις και προσδοκίας των αιρετιζόντων, δια να εγκαυχώνται, ότι ημείς πλησιάζομεν προς αυτούς» (Σελ. 23 του βιβλίου «ΦΩΝΗ ΕΞ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ – ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ»).

Πράγματι στην Α' Διορθόδοξη Προπαρασκευαστική Επιτροπή το 1971 (μετά από 50 χρόνια περίπου), στον κατάλογο των δέκα (10) θεμάτων για την «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο», τον οποίο και ενέκρινε η Α' Προσυνοδική Πανορθόδοξη Διάσκεψη το 1976, υπάρχει και το θέμα: «Αναθεώρησις των περί νηστείας διατάξεων».

Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ Κατουνακιώτης καὶ ἡ «σύνοδος» στὴν Κρήτη (ΜΕΡΟΣ Β' )

«Ο Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης και η «σύνοδος» στην Κρήτη»

(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)

ΜΕΡΟΣ Β' - Δείτε και το (ΜΕΡΟΣ Α' )

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Έχω διαβάσει ότι «ουδείς πλέον αγνώμων του ευεργετηθέντος», ως παλαιό παροιμιακό γνωμικό, συχνά-πάντα επαληθευόμενο. Αυτό ισχύει για τους αιρετικούς οικουμενιστές, που πήραν το τραίνο (εν κινήσει) της ορθοδοξίας και το οδηγούν (προσπαθούν) σε άκρως αντιφατικούς, αντιθετικούς και σχιζοφρενικούς - παραλόγους σταθμούς με οδηγό την «σύνοδο» του 2016. Μας βλέπουν ως σχισματικά «χορταράκια» που πρέπει να «ξεπατωθούν», όπως άκουσα σε κήρυγμα οικουμενιστή επισκόπου, διότι δεν ακολουθούμε τη διαδρομή προς Ρώμη.

Ένα τέτοιο ομολογιακό-άγιο χορταράκι φύτρωσε εδώ και εκατό (100) χρόνια, με κόπο και ιδρώτα, στους βράχους των Κατουνακίων, που εξετίμησε την αλήθεια της ορθοδοξίας πραγματικά και αποτελεί, σήμερα, συντριπτική απάντηση στους διανοούμενους-παρανοούμενους οικουμενιστές και είναι ο Όσιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης. Εδώ και εκατό (100) χρόνια πριν, έβγαλε το προσωπείο της «προσεχούς οικουμενικής συνόδου» που έγινε στην Κρήτη (Ιούνιος 2016), όπως τονίσαμε και στο Α' Μέρος της μικρής εργασίας μας.

Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ Κατουνακιώτης καὶ ἡ «σύνοδος» στὴν Κρήτη (ΜΕΡΟΣ Α' )

«Ο Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης και η «σύνοδος» στην Κρήτη»

(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)

ΜΕΡΟΣ Α'

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Όταν ανοίγω να διαβάσω λόγους του Οσίου Δανιήλ («εξ ερήμου διατυπώσεις»), τότε μονομιάς εισέρχομαι στις θερμότερες περιοχές της ορθής πίστεως και ομολογίας. Συμπληρώνονται δέκα (10) ολόκληρα χρόνια από τη σύγκλιση της ψευδοσυνόδου της Κρήτης (2016), τομή της οποίας προξένησε ο Όσιος Δανιήλ, δίχως προηγούμενο στην Ιστορία, προφητικά, πριν ακόμη συγκληθεί, στη μελέτη του «Φωνή εξ Αγίου Όρους διά την προσεχή οικουμενικήν Σύνοδον». Έχει γραφεί ότι: ο Όσιος Γέροντας Δανιήλ όχι απλώς κατείχε, λόγω της καθαρότητας της θεόληπτης καρδιάς του, το "θείον δώρημα της Θεολογίας" (άγιος Διάδοχος), αλλά αγρυπνούσε και διακαώς αγωνιζόταν για την διάσωση της ακραιφνούς ορθόδοξης πίστης».

Πασίδηλη και εντυπωσιακή η συγχρονικότητα της συνειδήσεώς του με αυτήν του Μ. Βασιλείου.

Στο λόγο του «Περί πίστεως» ο Μ. Βασίλειος τονίζει: «Άλλο γάρ είδος λόγου ελεγκτικού και άλλο είδος λόγου παρακλητικού.

«Tὶς εἶδε νεκρὸν φυλαττόμενον; μᾶλλον δὲ τὶς εἶδε νεκρὸν πολεμούμενον;»

(Αμφιλόχιος Ικονίου – Λόγος Ε΄ – Εις την Ημέραν του Αγίου Σαββάτου – Migne 39, 89-95)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Οι λόγοι του Επισκόπου Αμφιλοχίου (Ικονίου) είναι λόγοι μεγίστης πνευματικής βαρύτητας, τους οποίους η αμείλικτη φθορά του χρόνου δεν μπορεί να τους βυθίση στη λήθη, διότι ευρίσκονται στο βάθρο της ορθής εκκλησιολογίας. Είναι λόγοι σφουγγάρι Αγιοπνευματικής έμπνευσης, που ελέγχουν τη ρηχότητα της αμφισβήτησης στο πρόσωπο του Χριστού και στην Ανάστασή Του. Η διδασκαλία του Αγίου είναι πλημμύρα και χιονοστιβάδα και κατά των αιρέσεων.

Πολλές προσπάθειες της αρνητικής κριτικής εμφανίζονται «ως σύγχρονες απόψεις – αναθεωρήσεως» κατά της Αναστάσεως του Χριστού, σ’ αντίθεση δηλ. με την αληθινή – λυτρωτική καταγραφή της στα Ιερά Ευαγγελικά κείμενα.

Ο λόγος του Αγίου Αμφιλοχίου όχι μόνο αναλύει το γεγονός της Αναστάσεως («Εις την Ημέραν του Αγίου Σαββάτου») αλλά διατέμνει εγκάρσια όλη την ψυχολογία των αρνητών, αφελών αρνητών της Αναστάσεως.

Ο σημερινός κόσμος στο σύνολό του (και στην πατρίδα μας) αποκρούει κάθε είδους ειλικρινή προσφυγή στη Χριστιανική Ορθόδοξη διδασκαλία για διαμόρφωση σωτηρίας οδού, προσωπικής και κοινωνικής. Τον οραματισμό του Κυρίου για ορθή πίστη και ενωμένη (σ’ αυτή) ανθρωπότητα πάσχισαν (εχθρικά) οι ηγεσίες των Εβραίων να τον αμφισβητήσουν, να τον πολεμήσουν, υπακούοντας στο διαμονικό θέλημά τους (φθόνος), χωρίς τη συνοδοιπορία τους με τις προφητείες περί Χριστού.

«Tὶς εἶδε νεκρὸν φυλαττόμενον; μᾶλλον δὲ τὶς εἶδε νεκρὸν πολεμούμενον;

«Tίς είδε νεκρόν φυλαττόμενον; μάλλον δε τίς είδε νεκρόν πολεμούμενον; »

(Αμφιλόχιος Ικονίου – Λόγος Ε΄ - Εις την Ημέραν του Αγίου Σαββάτου – Migne 39, 89-95)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Οι λόγοι του Επισκόπου Αμφιλοχίου (Ικονίου) είναι λόγοι μεγίστης πνευματικής βαρύτητας, τους οποίους η αμείλικτη φθορά του χρόνου δεν μπορεί να τους βυθίση στη λήθη, διότι ευρίσκονται στο βάθρο της ορθής εκκλησιολογίας. Είναι λόγοι σφουγγάρι Αγιοπνευματικής έμπνευσης, που ελέγχουν τη ρηχότητα της αμφισβήτησης στο πρόσωπο του Χριστού και στην Ανάστασή Του. Η διδασκαλία του Αγίου είναι πλημμύρα και χιονοστιβάδα και κατά των αιρέσεων.

Πολλές προσπάθειες της αρνητικής κριτικής εμφανίζονται «ως σύγχρονες απόψεις – αναθεωρήσεως» κατά της Αναστάσεως του Χριστού, σ’ αντίθεση δηλ. με την αληθινή – λυτρωτική καταγραφή της στα Ιερά Ευαγγελικά κείμενα.

Ο λόγος του Αγίου Αμφιλοχίου όχι μόνο αναλύει το γεγονός της Αναστάσεως («Εις την Ημέραν του Αγίου Σαββάτου») αλλά διατέμνει εγκάρσια όλη την ψυχολογία των αρνητών, αφελών αρνητών της Αναστάσεως.

Ο σημερινός κόσμος στο σύνολό του (και στην πατρίδα μας) αποκρούει κάθε είδους ειλικρινή προσφυγή στη Χριστιανική Ορθόδοξη διδασκαλία για διαμόρφωση σωτηρίας οδού, προσωπικής και κοινωνικής. Τον οραματισμό του Κυρίου για ορθή πίστη και ενωμένη (σ’ αυτή) ανθρωπότητα πάσχισαν (εχθρικά) οι ηγεσίες των Εβραίων να τον αμφισβητήσουν, να τον πολεμήσουν, υπακούοντας στο διαμονικό θέλημά τους (φθόνος), χωρίς τη συνοδοιπορία τους με τις προφητείες περί Χριστού.

«Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς» (Τὸ ὀρθόδοξον οἰκουμενικὸν σήμαντρον)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Έτσι συνοψίζει, ο μακαριστός Ορθόδοξος επίσκοπος Ύδρας Ιερόθεος, την Πατερική παρουσία του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, ως «ορθόδοξον οικουμενικόν σήμαντρον, ιδιαιτέρως επίκαιρον και εξόχως αναγκαίον εις τας κρισίμους ημέρας τας οποίας διέρχεται ο Ορθόδοξος Ελληνισμός» (Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Ιερόθεος). Αυτή η πολύ γνήσια (πνευματικά) δήλωση του μακαριστού επισκόπου, αποτελεί (πλέον) μια διαχρονική ατέρμονη προλόγιση της παρουσίας του Αγίου για ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο.

Ο Όσιος κοιμήθηκε την ημέρα της εορτής του Ακαθίστου Ύμνου (7 Απριλίου 1979).

Οι άξονες της σπουδής – κατάρτισης του Αγίου Ιουστίνου είναι γνωσιολογικοί, οντολογικοί, φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα, οργανωμένοι δηλ. σύμφωνα με τις λειτουργίες της Πατερικής – Αγιοπνευματικής όρασης.

Στη μελέτη του: «Το πρόβλημα της σωτηρίας κατά την διδασκαλίαν του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου», γράφει:

«Ὁ Κύριος στὸν ὁρίζοντα τῆς Κτίσης – φύσης» (Ἕνα διάγραμμα τῆς πνευματικῆς οἰκολογικῆς ζωῆς Του)

«Ο Κύριος στον ορίζοντα της Κτίσης – φύσης»

(Ένα διάγραμμα της πνευματικής οικολογικής ζωής Του)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Η διδασκαλία, η δράση του Κυρίου και η σχέση του με την φύση, δημιουργούν εξαιρετική – πνευματική αίσθηση στην ψυχή του πνευματικού ανθρώπου, σε μια προσεκτική μελέτη του Ευαγγελίου.

Η συμπεριφορά του Κυρίου (ως ανθρώπου) απέναντι στη φύση (περιβάλλον) της επίγειας ζωής Του, αποτελεί διαχρονικό εγκόλπιο βιωσίμου αναπτύξεως της ανθρώπινης ύπαρξης.

Επιβάλλεται να σημειώσουμε – υπογραμμίσουμε την δραστηριότητα του Χριστού μέσα στο φυσικό περιβάλλον της εποχής Του, που αποκαλύπτει τη διαρκή μέριμνα του Χριστού (ως δημιουργού) για την Κτίση, για τον άνθρωπο και για όλο τον κόσμο.

Σήμερα, που η ανθρωπότητα βουλιάζει στην βαρβαρότητα της καταστροφής του Περιβάλλοντος, η εμβάθυνση στα οικολογικά μηνύματα του Ευαγγελίου είναι έργο (αν και δύσκολο) αναγκαίο.

Μελετώντας το βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα (η ζωή του Χριστού) αντιλαμβανόμαστε στον λογοτεχνικό λόγο της (και θεολογικό εν πολλοίς) την αποκωδικοποίηση της σχέσεως του Κυρίου με την φύση – κτίση.

Υπέροχο είναι και το πόνημα (1948) του Ανδρ. Ζ. Κεραμιδά, Θεολόγου και καθηγητού (τότε) της Βαρβακείου Προτύπου Σχολής, με τίτλο «Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΦΥΣΙΣ». Η ζωή του Χριστού καλύπτει πλήρως (και ακόμη περισσότερο) τη σύγχρονη ορολογία – έννοια «προστασία του περιβάλλοντος», ως «μέτρα περιορισμού της μόλυνσης του περιβάλλοντος∙ μέτρα διατήρησης και διαχείρισης των εξαντλήσιμων φυσικών πόρων καθώς και την προστασία της ζωής και της υγείας των ανθρώπων και την προστασία του ζωικού και φυσικού περιβάλλοντος». (βλέπε βιβλίο «Νόμος και Φύση», Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα).

«Ἡ Σύγκρουση Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου (Α΄) καὶ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη».

(Σύνοδος της Ιεραρχίας της Ελλάδος 15-30 Νοεμβρίου 1972)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Η διερεύνηση αυτής της Συνόδου άπτεται και μιας σειράς αναστοχασμών, προκειμένου να κατανοήσουμε τις προσδιοριστικές υφές της σύγκρουσης μεταξύ του τότε (μακαριστού) Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου (Α’) και του (επίσης μακαριστού) επισκόπου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτη στη προσπάθειά τους για οριοθέτηση της εκκλησιολογικής νόησης του Καταστατικού Χάρτη της Eκκλησίας της Eλλάδoς, προκειμένου ο Χάρτης αυτός να έχει για πληρότητα oρθότητας∙ εχρειάζετο δηλ. στην περίπτωση αυτή εκ μέρους των επισκόπων υπευθυνότητα στις επιλογές που υιοθετούσαν, αλλά και στις θέσεις-επιλογές που δεν επιχειρούσαν.

Ήμουν στο πρώτο έτος φοιτητής και είχα διαπιστώσει ότι ο Αρχιεπίσκοπος δεν ήταν (πραγματικά) επιθυμητός στην 21η Απριλίου, μιάς και είχε φανερή εξεγερσιακή λειτουργία έναντι της δικτατορίας (λόγω διαμαρτυριών του) για τις φυλακίσεις και βασανισμούς πολιτικών κρατουμένων.

Αυτή την εξεγερσιακή συνείδηση έναντι του καθεστώτος την είχε (έτι περισσότερο) ο π. Γεώργιος Πυρουνάκης, ως συνειδητοποίηση της αδικίας της επιβολής δικτατορίας στον Ελληνικό λαό.

«H σφραγῖδα τοῦ Χριστοῦ».

(Η ηγεμονική δωρεά του Τριαδικού Θεού, ως απερινόητη αγάπη)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Διάβασα ότι: «Η κοινωνιολογική σκέψη στην Ελλάδα είναι υπό διωγμό από κυβερνήσεις, συντεχνίες και άλλες δυνάμεις που φοβούνται το φως της κοινωνιολογικής ανάλυσης» (Βασίλης Ντακούμης – Κοινωνιολόγος).

Πολύ περισσότερο είναι υπό διωγμό η ουράνια φωνή του Ευαγγελίου, του νηπιάσαντος Υιού του Θεού, περί προσώπου – ψυχής και αξίας του σώματος.

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, υπογραμμίζει:

«το μυστήρον του Βαπτίσματος και το μυστήριον του Χρίσματος είναι εν δυαδικόν μυστήριον. Ενσωματωθέντες δια του Βαπτίσματος εις τον Θεάνθρωπον Χριστόν, εις το σώμα Του, την Εκκλησίαν, οι Χριστιανοί λαμβάνουν εις το μυστήριον του Χρίσματος την «σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος» (Ορθόδοξη Εκκλησία και οικουμενισμός – Σελ. 105).

Η σημερινή «επιστημολογούσα» κυβερνητική διανόηση, εγκλωβισμένη σε «θετικιστικά» πλαίσια μιας μονομερούς (υλιστικής) θεώρησης της κοινωνίας δεν κατανοεί, ότι ο Προσωπικός Αριθμός (Π.Α.) ως αριθμός ανθρώπου, αποτελεί πρωτοβάθμια ενέργεια στο οικοδομούμενο κοινωνικό σύστημα που δημιουργεί η πλανεμένη νόηση∙ η νόηση της Αποστασίας από τον Αληθινό Τριαδικό Θεό, όπως προφητεύει η Ι. Αποκάλυψη. Η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, που πολλές φορές αναζήτησε βεβαιότητα και πορεία πνεύματος στο Κράτος, δεν προχώρησε σε ελάχιστες προσπάθειες διαφώτισης του κυβερνητικού – πολιτικού χώρου περί του σφραγίσματος του Χριστού και του χαράγματος του Αντιχρίστου.

Τα προσκυνήματα των πολιτικών είναι (εν πολλοίς) επιφάνεια επικάλυψης του ψυχισμού τους, που υιοθετεί «γάμο ομοφυλοφύλων», «εκτρώσεις» κ.λπ.

Να πληροφορήσουμε την πολιτική ηγεσία (κυβέρνηση και κόμματα), ότι ο λόγος της Γραφής δεν εκλύεται σε εφήμερη δημοσιότητα, όπως ο λόγος τους, που είναι έκφραση ρηχής (πνευματικά) ζωής…

Η δραστηριότητα των πολιτικών (προσώπων) αντλεί τη γνώση της (κυρίως) από τις τρεις κύριες σχολές, που είναι ο αισθησιοκρατικός εμπειρισμός, ο ορθολογισμός και ο Καντιασμός, γι’ αυτό και αποκρούουν τις σφραγίδες – ευλογίες του Χριστού, που είναι «φως ταις τρίβοις ημών» όπως προφήτευσε ο Δαυίδ.

Να θυμίσουμε, ότι το Ιερό Ευαγγέλιο είναι βιβλίο σφραγισμένο με την σφραγίδα του Θεού.

Ὅσιος Δανιὴλ Κατουνακιώτης – Κανῶν Ὁμολογιακοῦ Ἤθους

(Ως Έκφραση Νηπτικής και Ομολογιακής Αυτοσυνειδησίας – Κανών Ομολογιακού Ήθους)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ. ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Ο Όσιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης υπήρξε η μυστική πηγή του Αγίου Πνεύματος, που ξεδίψασε τις καρδιές των Ορθοδόξων Χριστιανών. Εξ αρχής κατενόησε, ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κων/λεως εξελίσσετο σε «εστία οικουμενιστικής ανανεώσεως», γι’ αυτό και σε γραπτό μήνυμά του για τη «Μελλοντική Οικουμενική Σύνοδο» – εξέθεσε – ως θέμα ιδιάζοντος χρέους έναντι της Ορθοδοξίας προφητικά τις αποστατικές αποκλίσεις της «συνόδου» (2016-Κρήτη). Σε κάποιο υψηλόβαθμο κληρικό, ο οποίος ευρίσκετο υπό την επίδραση οικουμενιστικής θεωρήσεως της αγάπης, τόνισε: «Αυτή η νοοτροπία προαλείφει το έδαφος για την κακοδοξία. Οι Πατέρες αφιέρωσαν χρόνο, κόπο και αίμα για την ορθή πίστη. Υπέφεραν εξορίες, φυλακές, βασανιστήρια, θάνατο. Δεν μπορούμε να αδιαφορούμε για το δόγμα. Είμαστε όλοι επιφορτισμένοι με ιερό καθήκον να παραδώσουμε την ορθοδοξία ανόθευτη στις επόμενες γενιές. Θα δώσουμε λόγο, ο καθένας ανάλογα με τη θέση του, για το πόσο πιστός έμεινε στην Ορθοδοξία. Διότι χωρίς πίστη αποκοπτόμαστε από την Εκκλησία, μέσω της οποίας γινόμαστε κοινωνοί της Θείας Χάριτος. Χωρίς τη χάρη δεν μπορεί να έρθει η αγάπη, η οποία είναι χάρισμα του Αγίου Πνεύματος. Η αγάπη χωρίς Χριστό δεν είναι αληθινή, αλλά ιδιοτελής και ψεύτικη».

Η άσκηση αυτής της μορφής Εκκλησιολογικού – Δογματικού ελέγχου από τον όσιο Δανιήλ υπογραμμίζει (αναμφίβολα) την αποστασιοποίησή του (μη πνευματική κοινωνία) από την κοινωνία των (τότε) αγαπολόγων Πατριαρχικών Οικουμενιστών, οι οποίοι στο όνομα της αγάπης εβύθιζαν τους πιστούς στην αίρεση.

Ἀνοικτὴ Ἐπιστολή, «Πρὸς τὸν Ἐπίσκοπο Τυχικό – κανονικὸ Μητροπολίτη Πάφου»

(Όχι απλά πίσω στους Πατέρες, αλλά εμπρός με τους Πατέρες)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Σεβασμιώτατε

Στην άμεση πρακτική της μορφή η παρέμβασή μου (επιστολή) αποσκοπεί, πρώτα, στην σταθεροποίηση της υγείας σας, ψυχικής και σωματικής∙ δεύτερον αποσκοπεί, συνοδευόμενη υπό των προσευχών πλήθους πιστών, προς εκκλησιολογική ανάταξη της πνευματικής καρδιάς του επισκόπου και στην απάλειψη των συνεπειών αρνήσεώς σας του Ιερού 15ου Κανόνα της πρωτοδευτέρας Συνόδου.

Το ευσεβές ορθόδοξο πλήρωμα δεν επιθυμεί να καταλήξετε σε μία ενθαδική βιότευση προς όφελος του οικουμενισμού. Εάν ήτο εν ζωή γήινη ο μακαριστός – Άγιος επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης, αποφεύγοντας τον έγκοπο λόγο, θα σας έλεγε: «Αρπάξατε και πάλιν το άροτρον και καλλιεργήσατε τας ψυχάς των παιδίων» (Βλέπε Εγκύκλιό του Αριθ. 6/ 7-10-67, με θέμα: «Το πρώτον έργον του Κληρικού»).

Η ανάταξή σας στην πρότερη κατάσταση δεν είναι έργο (μόνο) δικό σας, αλλ’ έργο (εάν θελήσετε) της δικαιοσύνης του Θεού, των Αγίων Του και της Αγιοπνευματικής δυνάμεως των Ι. Κανόνων.

«Ἡ Μαρτυρία τοῦ ἱερομονάχου π. Μάξιμου Καραβὰ ἡγουμένου τῆς Ι.Μ. Ἁγίας Παρασκευῆς – Πτολεμαΐδος» (Ὡς ἔκφραση ὁμολογίας πίστεως)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Σήμερα, οι Ομολογητές είναι δυσεύρετοι, και το Ομολογιακό βίωμά τους εκλαμβάνεται (πολλές φορές) ως αίρεση ή σχίσμα ή και ως ανυπακοή στην επίσημη εκκλησία, όταν υπάρχει ο κυριαρχικός πέπλος της άγνοιας στο Ορθόδοξο πλήρωμα.

Πολλοί κληρικοί – μοναχοί ή λαϊκοί, αφοσιώνονται στα νοήματα του Ευαγγελίου, αλλά λίγοι θα εκφρασθούν στο ύψος μιας συνολικής Ορθόδοξης ευθύνης, Ομολογίας.

Όταν «η Εκκλησία διεξήγε σφοδρό αγώνα εναντίον των αιρετικών, η ονομασία «πατέρες» απεδόθη στους επιφανείς εκείνουν άνδρες, οι οποίοι δίδαξαν ορθοδόξως και συμμετέσχον ενεργώς σε μεγάλες συνόδους. Αυτούς άλλωστε ονομάζει «Πατέρας» και το δοξαστικό της Κυριακής των αγίων πατέρων, αφιερωμένο στους 318 Πατέρας της Α΄ εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου ως και στους Πατέρας των άλλων Οικουμενικών Συνόδων. Έτσι βλέπουμε ότι στους πατέρας βρίσκομε τη μαρτυρία της Ορθοδοξίας και την αυθεντία, οι οποίες αποτελούν θεμέλιο της πίστεώς μας. Γι’ αυτό και σ’ όλες τις Συνόδους απαντάται η φράσι∙ «επόμενοι τοις αγίοις πατράσι» (αρχιμ. Ειρηναίος Ι. Χατζηεφραιμίδης, στην ομιλία του «ΜΕΛΕΤΗ ΠΑΤΕΡΩΝ» στο ΙΘ Γενικό Ιερατικό Συνέδριο, 18-20 Αυγούστου, που έγινε στην Ι. Μητρόπολι Φλωρίνης). Στο Ιερατικό εκείνο Συνέδριο, Ποιμαντικός διάλογος στην πραγματικότητα, με θέμα «Η εσωτερική ζωή του Ιερέως», τονίχθηκε όχι μόνο η «σιωπηλή ευγλωττία του αγίου βίου», αλλά και το ομολογιακό φρόνημα των Πατέρων, συστατικό του αγίου βίου.

Ὁ Παπουλάκος (Ἕνας Μάρτυρας τῆς Ὀρθοδοξίας, ἕνας προφήτης τοῦ Γένους)

«Ο ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ»

(Ένας Μάρτυρας της Ορθοδοξίας, ένας προφήτης του Γένους)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Αναμφίβολα, είναι τεράστιο το ιστορικό και πνευματικό στίγμα του Παπουλάκου, διότι ως λειτουργική σύνθεση Πατριωτικού-Εθνικού και Ορθοδόξου φρονήματος, ξεπέρασε την Ιστορική σχετικότητα και αποτελεί φράγμα στη σημερινή «σύγχρονη αναθεώρηση» των Ορθόδοξων αξιών. Ήταν ένας αληθινός και σεμνός μοναχός, που ομιλούσε (πάντα) με πάθος και ιερότητα για την ορθόδοξη πίστη και για την Ελλάδα.

Χρειάζεται, σήμερα, να προσδιορίσουμε όλες τις συνάψεις που επικοινωνούν με τις παραδόσεις της Ορθοδοξίας και του Έθνους, διότι οι σημερινοί πολιτικοί (γενικά) είναι αρνητές των πατροπαράδοτων δομών, προσπαθώντας να περάσουν στους ανθρώπους (ιδίως στους νέους) την αντίληψη ότι Ορθοδοξία και Έθνος είναι συστήματα και διαδικασίες «επιβεβλημένης άγνοιας».

Ανιχνεύοντας το παρελθόν με Ορθόδοξα, Εθνικά, επιστημονικά και παιδαγωγικά κριτήρια, συναντούμε και την αγιασμένη μορφή του «ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΥ» (Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος). Η δράση του και η διδασκαλία του αποτελούν τις συντεταγμένες της πνευματικής αγωνίας του (προσδοκιών του) για τους Έλληνες κάθε εποχής, που κινδυνεύουν να γίνουν (σήμερα) «Homo Electronicus».

«Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν – Π.Σ.Ε.».

(«παντί δόγματι και λόγω της αληθείας εχομένω, παραφύεται τι ψεύδος»)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Η φράση ανήκει στον Απολογητή Αθηναγόρα (2ος μ.Χ. αιώνας), στο «περί αναστάσεως των νεκρών» σύγγραμά του, δηλ. «δίπλα σε κάθε αλήθεια και σε κάθε καλό ξεφυτρώνει το ψεύδος και η παραφθορά».

Το Π.Σ.Ε., ως οργανισμός – πραγματικότητα, υπάγεται στον γενικότερο τρόπο οργάνωσης του Παγκόσμιου Κράτους (Παγκοσμιοποίηση).

Η «λογική» του γενεαλογία είναι η ακόλουθη:

«θνητή διάνοια – κράμα πλάνης, αιρέσεων και ψιχίων αληθείας».

Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος τόνισε (όταν ορθοτομούσε):

«στις συνάξεις του Π.Σ.Ε. υπάρχουν παγανιστικές, ανιμιστικές και ειδωλολατρικές αντιλήψεις περί Αγίου Πνεύματος». (Βλέπε: Μητροπολίτου Δημητριάδος Χριστοδούλου «Π.Σ.Ε. Λέσχη θρησκευόμενων ανθρώπων» – Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία, Αριθμ. 4, σελ. 588 – Μάρτιος ‘91).

Από πλευράς «ορθοδόξων» επισκόπων, η ενεργή συμμετοχή τους στο Π.Σ.Ε., είναι η φανερή προβολή της μεταβάλλουσας πράξης τους πάνω στην υφιστάμενη κατάσταση (παραδοσιακή) του ορθοδόξου πληρώματος. Οι σημερινοί επίσκοποι έχουν οικουμενιστική θεώρηση της Εκκλησίας, στην οποία τα διάφορα αιρετικά τμήματα θεωρούνται (χωρίς μετάνοια) ισόκυρα, η συνένωση των οποίων θα απαρτίση την «πλήρη» εκκλησία (θεωρία των κλάδων)! Το Π.Σ.Ε., ακόμη και επί Προέδρου Αναστασίου Γιαννουλάτου (2006-2013), ουδέποτε παρουσίασε το βάθος (κατά την Γραφή) των εννοιών αιρέσεως και σχίσματος, που παρουσιάσθηκαν στον ορίζοντα του ιστορικού χρόνου της Εκκλησίας. Αυτό το φαινόμενο της «συμφιλιώσεως» με τις αιρέσεις παρουσιάσθηκε, ως έμπρακτη απόδειξη του φρονήματος των επισκόπων, και στην οικουμενιστική σύνοδο της Κρήτης (2016). Όλα αυτά προοιωνίζουν την αυριανή σχεδιασμένη Υπερεκκλησία στις ημέρες του Αντιχρίστου.