Ὁ θρύλος τῆς Ὀρθοδοξίας και τῆς Ρωμιοσύνης – Μητροπολίτης Αὐγουστίνος Καντιώτης (+1906-2010)

Ὁ θρύλος τῆς Ὀρθοδοξίας και τῆς Ρωμιοσύνης – Μητροπολίτης Αὐγουστίνος Καντιώτης (+1906-2010)

(Ἐκοιμήθη 28-8-2010)

Τοῦ κ. Νικολάου Ζαχαριάδη, Καθηγητοῦ θεολόγου – συγγραφέως

Ὁ ὑπεραιωνόβιος Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης Κυρὸς Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ πλήρης ἡμερῶν, σὲ ἡλικία 104 ἐτῶν. Ἐγεννήθη τὸ 1906 στὶς Λεῦκες στὴ νῆσο Πάρο.

Χιλιάδες χριστιανοὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξωτερικὸ ἔτρεξαν τὴν 30ή Αὐγούστου 2010 στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Παντελεήμονος στὴ Φλώρινα, γιὰ νὰ ἀποχαιρετήσουν τὸν θρῦλο τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς Ρωμιοσύνης τὸν νέο Χρυσόστομο τοῦ 20οῦ αἰώνα, τὸν δυναμικὸ καὶ δυναμιτικὸ ἱεροκήρυκα, ὁ ὁποῖος δὲν δίσταζε νὰ ἐλέγχει τὸ κακὸ καὶ νὰ ὁμολογεῖ τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως, ἐνώπιον ἀμέσου κινδύνου τῆς ζωῆς του, ἀλλὰ καὶ διότι γνώριζε ὁ Γέροντας κυρὸς ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ νὰ ἐκθέτει μὲ τρόπο γλαφυρὸ καὶ θελκτικὸ τὸν ἐμπνευσμένο κηρυγματικὸ του λόγο. Ἂν ἄλλοι ἀγωνίζονταν τότε μὲ τὸ σπαθί τους, ὁ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ἀγωνιζόταν μὲ τὴν ρομφαία τοῦ θείου λόγου, ποὺ εἶναι κοφτερότερη καὶ ἀποτελεσματικότερη ἀπὸ τὸ ΣΠΑΘΙ!!!

Κήρυττε μὲ ὅλη τὴν θέρμη τῆς καρδιᾶς του σὲ πόλεις, σὲ χωριά, γεμᾶτος ἀγάπη. Ἔμενε πάντοτε ἀνυποχώρητος στὶς ἀρχές του γιὰ μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ ἐλευθέρα καὶ ζῶσα. Ὀρφανοί, χῆρες, ἄρρωστοι, κοντὰ του εὕρισκαν ἀνακούφιση καὶ παρηγοριά. Κόποι, ἀγωνίες, διωγμοί, στερήσεις, κίνδυνοι καί θυσίες σημάδεψαν τὴ δράση του.

Ὁ Ἅγ. Νικόλαος καί ὁ Ἅγ. Σπυρίδων ὑπῆρξαν πρόμαχοι τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐν ζωῇ καί ὑπέρμαχοι τῆς Ὀρθοδοξίας μετά θάνατον!…

Ὁ Ἅγ. Νικόλαος καί ὁ Ἅγ. Σπυρίδων ὑπῆρξαν πρόμαχοι τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐν ζωῇ καί ὑπέρμαχοι τῆς Ὀρθοδοξίας μετά θάνατον!…

Γράφει ὁ κ. Νικόλαος Ζαχαριάδης, Καθηγητὴς Θεολόγος – συγγραφεύς & Πρωτοψάλτης

Ὁσοιδήποτε ὕμνοι καὶ ἂν ἀφιερωθοῦν πρὸς τοὺς δύο αὐτοὺς μεγάλους Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν Ἅγιο Νικόλαο Ἐπίσκοπο Μύρων τῆς Λυκίας καὶ τὸν Κύπριο Ἅγιο Σπυρίδωνα Ἐπίσκοπο Τριμυθοῦντος τῆς Κύπρου, δὲν θὰ ἦσαν ἱκανοὶ, γιὰ νὰ ὑμνήσουν τὶς μεγάλες αὐτὲς Ἐκκλησιαστικὲς προσωπικότητες, ποὺ γιορτάζονται στὶς 6 καὶ 12 Δεκεμβρίου κάθε χρόνο. Ἂν καὶ ἀγράμματοι ἐδογμάτισαν θεοπρεπῶς καὶ ἐθεολόγησαν ἁλιευτικῶς, ὅπως οἱ Ἀπόστολοι, γιατί ἐδέχθησαν τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γνήσιοι ἐκφραστὲς τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ὑπῆρξαν καὶ μετὰ θάνατο, μὲ τὰ ἄφθαρτα καὶ θαυματουργὰ σκηνώματά τους. «Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ ἅγια λείψανα εἶναι τὸ ἀνεκτίμητο θησαυροφυλάκιο τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας καὶ ἡ αἰώνια δόξα της». (μοναχὸς Νικόδημος Μπιλάλης).

Ἔζησαν σὲ μία ἐποχὴ ποὺ τάραζε τὴν Ἐκκλησία ἡ φοβερὴ αἵρεση τοῦ Ἀρειανισμοῦ, ποὺ σήμερα τὰ ἐγγόνια καὶ δισέγγονα τοῦ Ἀρείου εἶναι οἱ μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ ἢ χιλιαστές. Καταπολέμησαν τὶς αἱρέσεις, ἀγωνίστηκαν, ἐβίωσαν τὴν Θεολογία καὶ ἀνεδείχθησαν πρότυπα Ἱεραρχῶν μὲ πίστη, θάρρος καὶ παρρησία, ὁμολόγησαν τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος «ἐστὶν ἡ κεφαλὴ» (Κολασ. 1,18) τῆς Ἐκκλησίας μας.

Θαυματούργησαν ἐν ζωῇ, ἀλλὰ καὶ μετὰ θάνατο. Τὰ σεπτά τους σκηνώματα ἀποτελοῦν τὸ πιὸ εὔγλωττο σύμβολο πνευματικῆς οἰκοδομῆς γιὰ κάθε Ὀρθόδοξο Χριστιανό.