Ἡ "ἀποστολικὴ" φιλία σὲ καιροὺς ἀφιλίας.....

Η "αποστολική" φιλία σε καιρούς αφιλίας.....

Πρωτοπρ. Ιωάννου Γκιάφη, Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου -Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου

«Πάντων κτημάτων κράτιστόν ἐστί φίλος σαφὴς κἀγαθός». Αιώνες πριν μια σημαντική διαπίστωση κάνει ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Σωκράτης: "Απ' όλα τα αποκτήματα το ωραιότερο είναι ο ειλικρινής και πιστός φίλος". Η φιλία στην ανθρώπινη ζωή είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός γιατί όχι μόνο προσδίδει χαρά, κουράγιο και ελπίδα στην κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά και την οδηγεί στην πνευματική της τελείωση. Όταν κάποιος γίνεται φίλος με κάποιον άλλον, μαθαίνει να μοιράζεται πράγματα και καταστάσεις και να μην κλείνεται στα όρια της ατομικότητάς του. Η φιλία επίσης ως αρετή συμβάλλει στην εξυπηρέτηση του κοινού καλού και στην κοινωνική πρόοδο, αφού διαπλάθει χαρακτήρες και καλλιεργεί τα ανώτερα συναισθήματα της ανιδιοτέλειας, της αλληλεγγύης και της αυτοθυσίας. Συνεπώς η γνήσια φιλία στοχεύει στο ηθικό καλό και προάγει το αγαθό.

Ίσως όμως γεννηθεί ο προβληματισμός τι σχέση υπάρχει μεταξύ της "φιλίας" και των δύο αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων του Χριστού, Πέτρου και Παύλου; Την απάντηση μας την δίνει το δοξαστικό των αποστίχων του εσπερινού της εορτής της 29ης Ιουνίου: "Χαῖρε, Πέτρε Ἀπόστολε, καὶ γνήσιε φίλε, τοῦ σοῦ διδασκάλου Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Χαῖρε Παῦλε παμφίλτατε, καὶ κήρυξ τῆς πίστεως, καὶ διδάσκαλε τῆς οἰκουμένης." Ο διαπρεπής υμνογράφος του Βυζαντίου Εφραίμ Καρίας εξυμνώντας τους δύο ενδόξους και πανεύφημους αποστόλους Πέτρο και Παύλο, τους προβάλλει συν τοις άλλοις και ως παράδειγμα αληθινής φιλίας. Τους παρουσιάζει στον ύμνο του ως υπόδειγμα αληθινής αγαπητικής σχέσης με τον Θεάνθρωπο Κύριο.

Μιὰ ἄδικη "θανατικὴ ποινὴ" στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων (Κυριακὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ)

Μια άδικη "θανατική ποινή" στους αιώνες των αιώνων

Πρωτοπρ. Ιωάννου Γκιάφη, Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου, Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου

Από την αρχαιότητα μέχρι και τον 20ο αιώνα στην ελληνική νομοθεσία προβλέπονταν η θανάτωση όσων είχαν διαπράξει μεγάλα και ειδεχθή εγκλήματα. Και πράγματι από τις δικαστικές αρχές σ' έναν εγκληματία επιβάλλονταν η θανατική ποινή, η "εσχάτη των ποινών". Ειδικότερα στην αρχαία Ελλάδα ο Δράκοντας στους περίφημους νόμους του είχε μεριμνήσει και για την επιβολή της ποινής του θανάτου σ' όσους εμφάνιζαν εγκληματική συμπεριφορά. Συνηθέστεροι τρόποι θανάτωσης ήταν η σφαγή και ο αποκεφαλισμός. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή εισήχθη η μέθοδος της σταύρωσης και του κατασπαραγμού από άγρια θηρία, ενώ την εποχή του Μεσαίωνα προστίθεται ο θάνατος στην πυρά. Στην Ελλάδα η θανατική ποινή ίσχυσε έως το 1993, οπότε και καταργήθηκε. Η "ποινή του θανάτου" για όσους εγκληματούν πλέον δεν υφίσταται, αφού η κάθε ανθρώπινη ζωή απολαμβάνει την έννομη προστασία ως μοναδική και αναφαίρετη.

Κι όμως θα μας γεννηθεί ένας εύλογος προβληματισμός, τι σχέση υπάρχει μεταξύ της θανατικής ποινής και του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού που λιτανεύει η Αγίας μας Εκκλησία την 14η Σεπτεμβρίου καθ' εκάστου έτους.

Ὁ "πνευματικὸς μηδενισμὸς" ἑνὸς ἀξιωματούχου τῆς ρωμαϊκῆς κοινωνίας (Κυριακὴ Δ' Ματθαίου)

Ο "πνευματικός μηδενισμός" ενός αξιωματούχου της ρωμαϊκής κοινωνίας

(Κυριακή Δ' Ματθαίου)

Πρωτοπρ. Ιωάννου Γκιάφη, Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου -Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου

Μια ξεχωριστή φιλοσοφική κατεύθυνση μέσα στον χώρο της φιλοσοφίας είναι αυτή του μηδενισμού ή νιχιλισμού. Ως θεωρία διατείνεται την ολοκληρωτική άρνηση. Απορρίπτει τις ηθικές αξίες. Αρνείται τη συνεργασία με πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς, όπως την κρατική εξουσία, την Εκκλησία, την εκπαίδευση κ.ά. Δεν αποδέχεται την ιστορική εξέλιξη και υποστηρίζει ότι η ανθρώπινη ιστορία καταλήγει στην καταστροφή και στο αδιέξοδο. Δεν πιστεύει στην ύπαρξη νοήματος στη ζωή. Όλα τα ενατενίζει με έναν "ισοπεδωτικό οφθαλμό". Παντού στον μηδενισμό κυριαρχεί το απόλυτο μηδέν και απουσίαζει η ελπίδα για ανάπτυξη και ευημερία.

Όμως ίσως μας γεννηθεί ο προβληματισμός τι σχέση υπάρχει μεταξύ του "φιλοσοφικού μηδενισμού" και της ευαγγελικής περικοπής της Κυριακής Δ' Ματθαίου. Και η απάντηση κρύβεται στο πρόσωπο που μας παρουσιάζει ο ιερός ευαγγελιστής Ματθαίος, τον Ρωμαίο Εκατόνταρχο. Παρουσιάζοντάς μας τη συνάντηση του Κυρίου μετά του Εκατόνταρχου στην πόλη της Καπερναούμ, επικεντρώνεται στο πρόσωπο του Ρωμαίου αξιωματούχου, ο οποίος προσήλθε στον Ιησού για να τον θερμοπαρακαλέσει για τον παραλυτικό δούλο του. Κι ο Χριστός ανταποκρίνεται καταφατικά στο αίτημά του για να ανακουφίσει τον υπηρέτη του από το κρεβάτι του πόνου στο οποίο βασανίζονταν. Συγκεκριμένα του απαντάει ότι θα τον επισκεφτεί στην οικία του προκειμένου να θεραπεύσει τον δούλο του. Και ο Εκατόνταρχος του αντιλέγει ότι: "Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. "(Ματθ. η',8). Θεωρεί πως δεν είναι άξιος ο ίδιος ο Υιός του Θεού να τον επισκεφτεί στην οικία του, αρκεί το θεϊκό του κέλευσμα για τη σωτηρία του ασθενή δούλου του. Κι εδώ φανερώνεται όχι ο "φιλοσοφικός μηδενισμός", αλλά ο "πνευματικός μηδενισμός" του Ρωμαίου αξιωματούχου.

Ἡ δρακοντομαχία τοῦ ἁγίου Γεωργίου καὶ οἱ "δρακοντομαχίες" τῶν σημερινῶν χριστιανῶν

Πρωτοπρ. Ιωάννου Γκιάφη, Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου- Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου

Ένα πολύ γνωστό μυθικό πλάσμα της αρχαιότητας ήταν ο δράκοντας. Συνήθως εμφανίζονταν ως ένα τεράστιο ερπετό και ιδίως με τη μορφή μιας μεγάλης σαύρας. Βεβαίως το κοινό χαρακτηριστικό όλων των δρακόντων υπήρξε τόσο το μεγάλο μέγεθος, όσο και η μεγάλη δύναμή τους. Στην ελληνική αρχαιότητα και γενικότερα στην ευρωπαϊκή μυθολογία οι δράκοντες ταυτίζονταν με την παρουσία του κακού στο χωροχρόνο. Και εδώ να θυμηθούμε πολύ ενδεικτικά: τη Λερναία Ύδρα που αντιμετώπισε ο Ηρακλής, τον δράκοντα της Κολχίδας που προστάτευε το χρυσόμαλλο δέρας, τον Υιό του Άρεως που φρουρούσε την Αρεία πηγή της Θήβας κ.ά. Και φυσικά όπου βρίσκονταν οι δράκοντες σημειώνονταν μεγάλες καταστροφές, ακόμη και "ανθρωποφαγίες". Άρα ο δράκοντας ήταν η ενσάρκωση του κακού μέσα στην αρχαία κοινωνία.

Αλλά αμέσως θα μας γεννηθεί ο προβληματισμός τι σχέση υπάρχει μεταξύ του δράκοντος και της εορτής της 23ης Απριλίου; Μα παρατηρώντας κανείς μετά προσοχής το ιερό εικόνισμα του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, θα παρατηρήσει πως ο άγιος αγιογραφείται ως ένας έφιππος στρατιωτικός που με το "ακόντιό" του εξολοθρεύει έναν δράκοντα. Και πράγματι μέσα από το βίο του διασώζεται το περιστατικό της θαυματουργικής επέμβασής του για τη σωτηρία της Βασιλοπούλας της Αλαγίας από έναν αιμοσταγή και ανθρωποφάγο δράκοντα.