Ὁ ἅγιος Ἰωνᾶς, μητροπολίτης Κιέβου καί πάσης Ρωσίας

Ο άγιος Ιωνάς, μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ρωσίας

31 Μαρτίου

Ο άγιος Ιωνάς καταγόταν από ένα χωριό της περιοχής Κοστρόμα. Ενεδύθη δωδεκαετής το μοναστικό Σχήμα και παρέμεινε καιρό στη Μονή Σιμόνωφ στη Μόσχα. Αργότερα, σύμφωνα με προφητεία του μητροπολίτη Φωτίου (1408-1431), εκλέχθηκε επίσκοπος των πόλεων Ριαζάν και Μουρόμ (1433) όπου βάπτισε πλήθος ειδωλολατρών.

Θανόντος του μητροπολίτη Φωτίου, ο μέγας πρίγκηπας Βασίλειος Βασίλιεβιτς (1425-1434) συγκάλεσε Σύνοδο από όλη τη ρωσσική επικράτεια, η οποία ομόφωνα εξέλεξε τον Ιωνά, που φημιζόταν για τις αρετές του και την αγιότητά του.

Αυτός ανεχώρησε για την Κωνσταντινούπολη, να επικυρώσει την εκλογή του από τον οικουμενικό πατριάρχη, όπως ήταν το έθος, προτού όμως φθάσει στον προορισμό του πληροφορήθηκε ότι ο Ισίδωρος εκλέχθηκε μητροπολίτης Κιέβου. Ο πατριάρχης του είπε ότι ήταν πολύ αργά να ανακινήσει το θέμα αυτής της εκλογής, του υποσχέθηκε όμως, ότι εάν ο Ισίδωρος τελευτούσε, εδικαιούτο αυτός τον τίτλο του μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ρωσσίας.

Στη Σύνοδο της Φλωρεντίας (1439) ο Ισίδωρος πρωταγωνίστησε υπέρ της ενώσεως των Εκκλησιών, περισσότερο από καιροσκοπισμό παρά από πραγματική πεποίθηση, και τελικά επανήλθε στη Ρωσσία με το βαθμό του καρδιναλίου και τίτλο: «παπικός λεγάτος όλων των εδαφών του Βορρά».

Ὁ ὅσιος Ἰωνᾶς σώζει μουσουλμανικό χωριό ἀπό χολέρα μετά ἀπό παράκληση μουσουλμάνου!

Ο όσιος Ιωνάς σώζει μουσουλμανικό χωριό από χολέρα μετά από παράκληση μουσουλμάνου!

Ο μουσουλμάνος Μεδζίντ Χαντζιμπίεβ γράφει στην εφημερίδα «Φως» το εξής:

Κοντά στην πόλη Αικατερινοντάρ του Κουβάν (περιοχή στη νότιο Ρωσία) βρίσκεται το χωριό Τοχτομουκάι, όπου κατοικούν πάνω από δυο χιλιάδες καυκάσιοι μουσουλμάνοι.

Σ’ αυτό το χωριό εμφανίστηκε φοβερή επιδημία χολέρας.

Κάθε μέρα πέθαιναν 20-25 άτομα. Ο πανικός ήταν απερίγραπτος. Όλες οι ελπίδες είχαν σβήσει, επειδή δεν υπήρχε ιατρική βοήθεια.

Εγώ είμαι κάτοικος αυτού του χωριού και μουσσουλμάνος. Είχα ακούσει από μερικούς γνωστούς μου ρώσους, για την αγιότητα και τη δύναμη της προσευχής του ηγουμένου του μοναστηριούς της Αγίας Τριάδος στο Κίεβο του γέροντα Ιωνά και είχα δει με τα μάτια μου αρκετές περιπτώσεις θεραπείας στο Αικατερινοντάρ που έγιναν με την προσευχή του.

Γι’ αυτό την 29η Ιουλίου έστειλα στο Κίεβο ένα τηλεγράφημα όπου περιέγραφα το δράμα μας, και ζήτησα από τον π. Ιωνά τις προσευχές του για τη σωτηρία μας απ’ τη χολέρα.

Ἡ φιλομόναχος Παναγία Δέσποινα Προστατεύει τὴν Ἀγγελικὴ Τάξη τῶν Μοναχῶν

Ἡ φιλομόναχος Παναγία Δέσποινα Προστατεύει τὴν Ἀγγελικὴ Τάξη τῶν Μοναχῶν «Ἀγάλλεται γι᾿ αὐτοὺς τὸ πνεῦμά Μου καὶ χαίρεται ἡ ψυχή Μου»

«Δὲν μπορῶ νὰ κρύψω καὶ νὰ λησμονήσω», ἔγραφε ὁ Ὅσιος Στάρετς Ἰωνᾶς τοῦ Κιέβου**, ὁ Κτήτωρ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος, «τ᾿ ἀνέκφραστα ἀγαθὰ καὶ ἐλέη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς Παναγίας, ποὺ εἶναι θερμότατη προστάτις τῶν πιστῶν, ποὺ ἀγαποῦν τὸν Θεὸ καὶ μισοῦν τὰ ἔργα τοῦ πονηροῦ διαβόλου. Κάποτε μετὰ τὴν Ἀκολουθία στὸν μεγάλο Ναό, δὲν θυμᾶμαι ποιὸ ἔτος, ὅλοι οἱ Ἀδελφοί, μεγάλοι καὶ μικροί, εἶχαν ἀποσυρθεῖ στὰ κελλιά τους καὶ ἔκαναν τὸν Κανόνα τους. Ἤμουν καὶ ἐγὼ στὸ κελλί μου μόνος καὶ ἑτοιμαζόμουν νὰ ξαπλώσω. Ξαφνικὰ ἦρθε ὁ Δόκιμος Κοδράτος καὶ μοῦ χτύπησε τὴν πόρτα λέγοντας ὡς συνήθως τὴν εὐχή.

Ἀπάντησα: “ἀμὴν” καὶ τοῦ ἄνοιξα.

Ἔτρεμε ἀπὸ τὸν φόβο του καὶ μὲ σπασμένη φωνὴ μοῦ εἶπε: “Ἡ Παναγία Δέσποινα Θεοτόκος... μαζὶ μὲ τὸν ῞Αγιο Πρόδρομο... μ᾿ ἔστειλαν νὰ σᾶς πῶ νὰ ἔρθετε, ποὺ σᾶς περιμένουν... κάτω... κοντὰ στὴν Ἐκκλησία”.

Μόλις τὸ ἄκουσα, ἔνιωσα καὶ ἐγὼ ρῖγος ἀπὸ τὸν φόβο, φόρεσα γρήγορα τὸ ζωστικὸ καὶ τὸν σκοῦφο, εἶπα μία φορὰ τὸ “ ῎Αξιόν ἐστι” κι ἔκανα μετάνοια. “Δόξα” καὶ “νῦν”, “Κύριε, ἐλέησον” τρεῖς φορές, καὶ πάλι μετάνοια. “Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ ἐλέησον ἡμᾶς”, μετάνοια. Κι ἀφοῦ κατέβηκα βιαστικὰ τὶς σκάλες, βλέπω μὲ συγκίνηση τὴν Παναγία Δέσποινα Θεοτόκο καὶ τὸν ῞Αγιο Ἰωάννη τὸν Βαπτιστὴ νὰ μὲ περιμένουν.

- Ἔλα, μὴ φοβᾶσαι, μὲ ἐνθάρρυνε ἡ Παναγία. Ἡ θεία Χάρη ἂς εἶναι μέσα σου καὶ μέσα σὲ ὅλη τὴν θεοσύλλεκτη Ἀδελφότητα πάντοτε, νῦν καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Τότε ὁ ῞Αγιος Πρόδρομος μοῦ λέει: - Πές, “ἀμήν”...

- Ἦρθα νὰ σᾶς ἐπισκεφθῶ, συμπλήρωσε ἡ Παναγία. Ἐγὼ Τῆς ἐβαλα μετάνοια καὶ γονατιστὸς Τὴν παρακάλεσα νὰ εὐλογήσει ὅλη τὴν Μονή, ὅλους τοὺ Ἀδελφοὺς καὶ ἐμένα τὸν ἁμαρτωλό.

Ὁ Κύριος σπάει τήν «καραντίνα» τοῦ ἁγίου Ἰωνᾶ τοῦ Κιέβου

Από τις σημειώσεις του ίδιου του γέροντα Ιωνά γνωρίζουμε, ότι μερικοί από τους μοναχούς ιδιαιτέρως, απ’ αυτούς που είχαν κάποια εξουσία, δεν τον αγαπούσαν και τον ταλαιπωρούσαν. Ήθελαν μάλιστα να τον διώξουν από το μοναστήρι, αλλά τον προστάτευε ο ηγούμενος. Τελικά αυτοί που μισούσαν τον π. Ιωνά κατόρθωσαν να τον απομονώσουν από την αδελφότητα στο κελλί του. Μόνο ο γέροντας του, επιτρεπόταν να τον επισκέπτεται και κανείς άλλος. Έτσι λοιπόν ο πατέρας Ίωνάς βρέθηκε σε ένα ακούσιο εγκλεισμό, που ωστόσο ήταν πολύ ωφέλιμος γι’ αυτόν, ώστε να γράφει ο ίδιος «ζούσα σαν εκτός του σώματος». 

Όταν ελευθερώθηκε από την απομόνωση, άρχισαν καινούργιοι πειρασμοί. Οι αρχαιότεροι μοναχοί που είχαν κάποια εξουσία στο μοναστήρι, έκαναν ανταρσία κατά του ηγουμένου και αξίωναν να συμμετέχει και ο π. Ιωνάς. Εκείνος όμως αρνήθηκε προκαλώντας και πάλι το μίσος τους εναντίον του. Ο γέροντας του, π. Άβελ, είχε κοιμηθεί και ο π. Ιωνάς έμεινε χωρίς στήριγμα. 

Οι αντάρτες μοναχοί κατόρθωσαν μόνο να αλλάξουν τον αρχοντάρη και να βάλουν δικό τους άνθρωπο, τον μοναχό Καισάριο. Ήρθε όμως αμέσως η τιμωρία του Θεού· ο καινούργιος αρχοντάρης έπεσε παράλυτος, ώστε δεν μπορούσε να κινήσει ούτε πόδια ούτε χέρια ούτε καν τη γλώσσα του. 

Τότε αυτοί πρόσταξαν τον π. Ιωνά να περιποιείται τον άρρωστο και να κάθεται συνέχεια κοντά του, τόσο που δεν μπορούσε να απομακρυνθεί από τον Καισάριο ούτε μία ώρα, ακόμη ούτε για να πάει στην εκκλησία. Υπέμενε όμως αυτή τη δοκιμασία με καρτέρια και προθυμία. 

Καθώς όμως πλησίαζε η μεγάλη γιορτή των Θεοφανείων, ένιωσε βαθιά θλίψη μέσα στην ψυχή του, που και πάλι δεν θα μπορούσε να λειτουργηθεί. Αλλά ο Κύριος τον παρηγόρησε με ένα θαυμαστό τρόπο. 

Διηγείται ο ίδιος: 

«Ήμουν πολύ λυπημένος στις 4 και 5 Ιανουαρίου. Μετά τη Θεία Λειτουργία και τον μεγάλο αγιασμό οι γέροντες ήρθαν να αγιάσουν, όταν είχε σχεδόν βραδιάσει κι έτσι αξιώθηκα ν’ ασπαστώ τον Τίμιο Σταυρό και να με ραντίσουν με το Μέγα Αγιασμό. Και τότε όμως μου είπαν πάλι πως είμαι υπό δυσμένεια. Μετά οι άγιοι γέροντες έφυγαν κι εγώ συνέχισα να περιποιούμαι τον άρρωστο. Μόλις νύχτωσε, τον τακτοποίησα και τον έβαλα να κοιμηθεί. Τότε βίασα τον εαυτό μου να φάει κάτι. Ύστερα αφού διάβασα τις προσευχές προ του ύπνου, κάθισα στο σκαμνί για τη νοερά προσευχή. Έσβησα το φως και προσπαθούσα να ξεπεράσω τη συνεχιζόμενη εναντίον μου εχθρική επίθεση των γερόντων αυτών∙ δεν τα κατάφερα όμως. 

Εἶπε ὁ Στάρετς Ἰωνᾶς τῆς Ὄπτινα

Οι Ορθόδοξοι είναι το νέο Ισραήλ, ο λαός του Θεού, μου είπε, ο πατέρας Ιωνάς. Και ο στόχος της ζωής μας είναι να ενωθούμε με τον Θεό για πάντα, να αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα και να δοξολογούμε σωστά τον Θεό.

Ο στάρετς Ιωνάς της Οδησσού

Ὁ ὅσιος Ἰωνᾶς σώζει μουσουλμανικό χωριό ἀπό χολέρα μετά ἀπό παράκληση μουσουλμάνου!

Ο όσιος Ιωνάς (1805-1902).

Ο μουσουλμάνος Μεδζίντ Χαντζιμπίεβ γράφει στην εφημερίδα «Φως» το εξής:

Κοντά στην πόλη Αικατερινοντάρ του Κουβάν (περιοχή στη νότιο Ρωσία) βρίσκεται το χωριό Τοχτομουκάι, όπου κατοικούν πάνω από δυο χιλιάδες καυκάσιοι μουσουλμάνοι.

Σ’ αυτό το χωριό εμφανίστηκε φοβερή επιδημία χολέρας.

Κάθε μέρα πέθαιναν 20-25 άτομμα. Ο πανικός ήταν απερίγραπτος. Όλες οι ελπίδες είχαν σβήσει, επειδή δεν υπήρχε ιατρική βοήθεια.

Εγώ είμαι κάτοικος αυτού του χωριού και μουσουλμάνος. Είχα ακούσει από μερικούς γνωστούς μου ρώσους, για την αγιότητα και τη δύναμη της προσευχής του ηγουμένου του μοναστηριούς της Αγίας Τριάδος στο Κίεβο του γέροντα Ιωνά και είχα δει με τα μάτια μου αρκετές περιπτώσεις θεραπείας στο Αικατερινοντάρ που έγιναν με την προσευχή του.

Γι’ αυτό την 29η Ιουλίου έστειλα στο Κίεβο ένα τηλεγράφημα όπου περιέγραφα το δράμα μας, και ζήτησα από τον π. Ιωνά τις προσευχές του για τη σωτηρία μας απ’ τη χολέρα.

Εἶναι καιρός νά ἀρχίσουμε νά ζοῦμε σύμφωνα μέ τό Εὐαγγέλιο!

Γέροντας Ιωνάς της Οδησσού

Έχουμε μάθει: Να ανάβουμε κεριά και κάνουμε αμβλώσεις. Να αγιάζουμε τα σπίτια μας και να καταστρέφουμε τις οικογένειές μας. Να χτίσουμε εκκλησίες και να ζούμε σε πορνεία. Να φτιάχνουμε εικόνες και να παραμένουμε κουφοί στην ατυχία κάποιου άλλου.

Να πηγαίνουμε στους ναούς και να τυραννάμε το σπίτι μας. Πόσο καιρό θα συνεχιστεί αυτό; Υπάρχει διέξοδος; Φυσικά!

Ὁ στάρετς Ἰωνᾶς ἀξιώθηκε νά δεῖ τήν καινούργια γῆ καί τόν καινούργιο οὐρανό.

   ΓΕΡΟΝΤΑΣ Ίωνάς (κατά κόσμο Ίβάν Μιροσνιτσένκο) γεννήθηκε το 1805 στην κωμόπολη Κριούκοβ του νόμου της Πολτάβας, στην κεντρική Ουκρανία.

Οι γονείς του Παύλος και Μαρία ήταν αγρό­τες. Ή οικογένεια ζούσε σε μεγάλη φτώχεια και δεν μπό­ρεσε να δώσει στον Ίβάν κατάλληλη παιδεία. Το μόνο πού έμαθε στα παιδικά του χρόνια, ήταν να διαβάζει. και αυτό το έμαθε, όπως και τα περισσότερα παιδιά της δικής του κοινωνικής τάξεως από το ωρολόγιο και το ψαλτήρι.

Από τη νηπιακή ακόμη ηλικία και σ' όλη του τη ζωή παρακολουθούσαν τον Ίβάν θεϊκές αποκαλύψεις και σημεία. Ό ίδιος περιγράφει τις θαυμαστές εμφανίσεις σ' αυτόν, όταν ακόμη ήταν μικρό παιδί, ενός σεβάσμιου γέροντα, πού τον ξεναγούσε στις ουράνιες μονές. Έτσι ο μικρός Ίβάν ευτύχησε να δει «την καινούργια γη», πού ήταν καθαρή και φωτεινή σαν διαυγέστατο κρύσταλλο και «τον καινούργιο ουρανό». Εκεί αξιώθηκε να δει και τον Κύριο μέσα στο ανέσπερο φως. Το πρόσωπο του ήταν λαμπερό, ειρηνικό, γεμάτο αγάπη, πού προσείλκυε την καρδιά και το πνεύμα προς τον θείον ερωτά.

Έγινε ακόμη θεατής της ουράνιας κι αιώνιας λειτουργίας, πού τελούσαν οι πολίτες του ουρανού: άγγελοικαι αρχάγγελοι, χοροί των αγίων προφητών, αποστόλων, ιεραρχών, βασιλέων, ιερέων, μαρτύρων και όλων των δι­καίων...

Τα ίδια οράματα ξαναείδε ο Ίβάν κι αργότερα, όταν ήταν επτά και δώδεκα χρόνων, με τον ίδιο πάντα οδηγό, πού ήταν ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, όπως ο ίδιος του αποκάλυψε. Ύστερα από τέτοια θεϊκά σημάδια, σαν εκλεκτό τέκνο του Θεού, δεν είχε κανένα δισταγμό ν' αφιερωθεί σ' αυτόν. Από μικρός αγαπούσε πολύ να επι­σκέπτεται τα μοναστήρια της γύρω περιοχής. "Έτσι το 1824, πού ήταν πια 19 χρονών, άφησε το πατρικό του σπίτι και πήγε να αναζητήσει το μοναστήρι, οπού θα εγκαταβίωνε.

Ὁ Χριστός ἔδειξε τίς πληγές του στόν πικραμένο μοναχό!

 Ήμουν στεναχωρημένος (ο όσιος, στάρετς Ιωνάς) στις 4 και 5 Ιανουαρίου όλη την ημέρα. Είχε σχεδόν βραδιάσει. Μετά τη θεία λειτουργία και τον μέγα αγιασμό οι γέροντες ήρθαν ν’ αγιάσουν κι έτσι αξιώθηκα ν’ ασπαστώ τον Τίμιο Σταυρό και να με ραντίσουν με τον μέγα αγιασμό. 

Ο όσιος, στάρετς, Ιωνάς του Κιέβου (1805-1902).

Και τότε όμως μου είπαν πάλι ότι είμαι υπό δυσμένεια. Μετά αυτοί οι άγιοι γέροντες έφυγαν κι εγώ συνέχισα να περιποιούμαι τον άρρωστο. Όταν νύχτωσε, τον τακτοποίησα και τον έβαλα να κοιμηθεί. Τότε βίασα τον εαυτό μου να φάω κάτι. Ύστερα αφού διάβασα τις προσευχές προ του ύπνου*, κάθισα στο σκαμνί για τη νοερά προσευχή. Έσβησα το φως και προσπαθούσα να ξεπεράσω τη συνεχιζόμενη εναντίον μου εχθρική επίθεση των γερόντων αυτών· δεν τα κατάφερα όμως.

 

 Τελικά νικήθηκα: τόσο πληγώθηκε η καρδιά μου από τη θλίψη, ώστε εξαντλήθηκα εντελώς και με δάκρυα στα μάτια πήγα και ξάπλωσα. Το μόνο που σκεφτόμουν και παρακαλούσα γι’ αυτό τον Θεό, την Παναγία και όλους τους αγίους ήταν να με βοηθήσουν αυτή την ώρα της φοβερής θλίψεως.

 

Στις δέκα σήμαναν οι καμπάνες για την αγρυπνία και πικράθηκα ακόμη περισσότερο: όλοι οι αδελφοί θα ψάλλουν στην αγρυπνία των Θεοφανείων κι εμένα δεν μου επιτρέπουν ούτε να πάω στην εκκλησία. Τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου.

 Ξαφνικά άκουσα κάποιον να μπαίνει μέσα στο κελλί. Όμως εγώ ήμουν ξαπλωμένος με τα μάτια κλειστά και νόμισα ότι ήρθε ο αρχοντάρης, που πότε πότε επισκεπτόταν τον π. Καισάριο. Με πλησίασε και είπε: «Είναι καλός στρατιώτης, αλλά μικρόψυχος και δεν έχει υπομονή». Άγγιξε μετά με το χέρι του το κεφάλι μου και με ρώτησε:

... Ὅταν φθάσαμε στήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Τριχερούσας, μοῦ εἶπε ὁ Κύριος

Όσιος στάρετς Ιωνάς του Κιέβου

 

...Όταν φθάσαμε στην Εικόνα της Παναγίας της Τριχερούσας μου είπε ο Κύριος:

«Να Την τιμάς κι εσύ και όλοι οι πιστοί,που έχουν εξαγοραστεί με το Αίμα μου,γιατί χάρισε στον κόσμο την σωτηρία.

Ὁ στάρετς. Ἡ Θεοτόκος, ἡ ἁγία Βαρβάρα καί ἡ ἁγία Ἀλέξανδρα. Ἕνα μεγάλο σύγχρονο θαῦμα

Αντιθέτως, δες μία πραγματική περίπτωση μεταβάσεως από τη ζωή του Στάρετς Ιωνά: «Κάποιο μέρα, μετά τη θεία λειτουργία, περίπου στις 12 το μεσημέρι, καθόμουν στο κελί μου κι έφτιαχνα πάλι κουτάλια. Ή καρδιά μου θλιβόταν για τον τρομερό Κριμαϊκό πόλεμο. Έξαφνα ακούω κάποιον έξω από την πόρτα του κελιού μου να λέει την ευχή:

"Δι’ ευχών των άγιων πατέρων ημών Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς". Ή φωνή είναι γυναικεία λεπτή και καθαρή. Ακούω και σωπαίνω. Ξέρω ότι - καμιά γυναίκα δεν έρχεται ποτέ στο κελί μου και γι’ αυτό σωπαίνω. Ακούω την ευχή δεύτερη φορά• σωπαίνω. Τρίτη φορά• πάλι σωπαίνω. Τότε, η πόρτα ανοίγει μόνη της, ενώ εγώ πάντοτε είχα  τη συνήθεια να την κλείνω από μέσα με το γάντζο, και εισέρχονται στο κελί μου τρεις γυναίκες. Μόλις μπήκαν, στάθηκαν μπροστά στην εικόνα της, Παναγίας της Τριχερούσας, έκαναν τον σταυρό τους και τρεις μετάνοιες. Εγώ συνεχίζω να κάθομαι, χωρίς να τούς δίνω προσοχή. Σκέπτομαι με θυμό: πώς τόλμησαν αυτές οι γυναίκες να έλθουν σε μένα το μοναχό και μάλιστα άγνωστες: Αυτές, αφού προσευχήθηκαν λίγο, γυρίζουν και μου λένε:

Στάρετς Ιωνάς. Ένας χαρισματούχος γέροντας της Ουκρανικής Εκκλησίας συζητά με τον Μητροπολίτη Βεροίας Παντελεήμονα

Συζήτηση του Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος με έναν στάρετς της Εκκλησίας της Ουκρανίας στην Οδησσό τον γέροντα Ιωνά.

http://anavaseis.blogspot.com/2011/02/blog-post_4785.html