Ἀόρατοι ἀσκητές της Ραϊθοῦ τὴν ἁγία Μεγάλη Πέμπτη

Αόρατοι γυμνοί ασκητές της Ραϊθού την αγία Μεγάλη Πέμπτη

 ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

 Ο αββάς Στέφανος ο Καππαδόκης μας διηγήθηκε τα εξής: «Πριν από πέντε χρόνια ήμουν στη Ραϊθού και την αγία Μεγάλη Πέμπτη, ενώ στεκόμουν στην εκκλησία και τελούνταν η αγία αναφορά, βλέπω δυο αναχωρητές να μπαίνουν στην εκκλησία. Ήταν γυμνοί, αλλά κανένας άλλος από τους πατέρες δεν είδε ότι ήταν γυμνοί εκτός από μένα. Όταν λοιπόν μετάλαβαν το άχραντο Σώμα και Αίμα του Χριστού, του Θεού μας, βγήκαν από την εκκλησία και μαζί τους κι εγώ.

ΓΙΑΤΙ Ο ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΙΕΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ, ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝΟ ΑΓΙΟ ΜΑΣ;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΙΣ ΩΦΕΛΙΜΩ ΔΙΗΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΙΝΑ.

ΘΕΜΑ: ΓΙΑΤΙ Ο ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΙΕΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ, ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝΟ ΑΓΙΟ ΜΑΣ;

ΩΦΕΛΙΜΩΣ ΔΙΗΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΙΝΑ.

ΑΒΒΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΣΑΒΒΑΪΤΗΣ (Η΄)

« Ο ίδιος ο αββάς Ιωάννης ο Σαββαΐτης διηγήθηκε τα εξής: « Όταν καθόμουν στην πιο μακρινή έρημο, μού ήλθε κάποιος αδελφός από το μοναστήρι να με επισκεφθεί. Τον ρώτησα λοιπόν· < Πώς είναι οι πατέρες; >. Και λέγει· < Με τις ευχές σου, καλά >. Τον ρώτησα λοιπόν και για κάποιον αδελφό, που είχε κακή φήμη και όνομα. Και μου απαντά αυτός· < Πίστεψέ με, πάτερ, ακόμη δεν έχει απαλλαγεί απ' εκείνη τη φήμη >. Όταν το άκουσα αυτό είπα. < Ούφ >. Και μόλις είπα το < Ούφ > έπεσα σαν σε μιά έκσταση ύπνου και βλέπω τον εαυτό μου να στέκεται μπροστά στον άγιο Κρανίου τόπο και έβλεπα τον Κύριο εσταυρωμένο ανάμεσα στους δύο ληστές.

Όρμησα λοιπόν να προσκυνήσω και να τον πλησιάσω. Και μόλις το είδε αυτό ο Χριστός, διέταξε με δυνατή φωνή τους αγγέλους που ήταν εκεί, λέγοντας· «Πετάξτε τον έξω, γιατί μού είναι αντίχριστος, γιατί πριν εγώ κρίνω αυτός κατέκρινε τον αδελφό του».

Σύναξη πάντων τῶν Σιναϊτῶν Ἁγίων

Εορτάζουν την Τετάρτη της Διακαινησίμου

Το Γεροντικό του Σινά

Όσιος Μεγέθιος, ασκητής της κοιλάδας των Αγ. Τεσσαράκοντα. Είπεν ο αββάς Μεγέθιος: “Στην αρχή συναντιόμασταν μεταξύ μας και συζητούσαμε για την ωφέλεια μας οικοδομώντας ο ένας τον άλλο, γινόμασταν παρέες – παρέες που ανέβαιναν στον ουρανό. Τώρα όμως μαζευόμαστε και μιλώντας ο ένας εναντίον του άλλου πέφτουμε χαμηλά”.

Είπεν ο αββάς Νείλος:

“Αν θέλεις να προσευχηθείς σωστά, να μη πικράνεις καμιά ψυχή, γιατί αλλιώς άδικα κοπιάζεις”.

Λέγει ο αδελφός στον αββά Σιλουανό:

– Εγώ αββά, από τότε που άρχισα να μονάζω, ψάλλω την ακολουθία του κανόνα των ωρών σύμφωνα με την Οκτάηχο.

Αποκρίθηκε ο γέροντας:

– Γι’ αυτό ακριβώς φεύγουν από σένα η κατάνυξη και το πένθος. Θυμήσου τους μεγάλους πατέρες, πως, παρόλο που ήταν αμόρφωτοι και δεν γνώριζαν ούτε ήχους ούτε τροπάρια παρά μόνο λίγους ψαλμούς, έλαμψαν σαν αστέρες στον κόσμο. Τέτοιοι ήταν ο αββάς Παύλος ο απλός, ο αββάς Παμβώ, ο αββάς Απολλώ και οι λοιποί θεοφόροι πατέρες, οι οποίοι και νεκρούς ανέστησαν και μεγάλα θαύματα έκαναν και την εξουσία εναντίων των δαιμόνων είχαν λάβει από το Θεό όχι με τα ψαλσίματα, τα τροπάρια και τις μελωδίες, αλλά με την προσευχή που γίνεται με συντετριμμένη καρδία και με τη νηστεία.

Με αυτά παραμένει αδιαλείπτως ο φόβος του Θεού μέσα στην καρδία και δυναμώνει το πένθος, που καθαρίζει τον άνθρωπο από κάθε αμαρτία και κάνει το νου καθαρότερο από το χιόνι.

Γιατί η ομορφιά του ψαλσίματος δεν σώζει τον άνθρωπο, αλλά ο φόβος του Θεού και η τήρηση των εντολών του Χριστού τον σώζουν. Το ψάλσιμο όμως πολλούς κατέβασε στα τρίσβαθα της γης, όχι μόνο κοσμικούς αλλά και ιερείς, γιατί αδυνάτισε τον χαρακτήρα τους και τους γκρέμισε στην πορνεία και σε άλλα αισχρά πάθη.

Γιατί δέν προσεύχεστε καί δέν παρακαλεῖτε τόν Θεό;

Ένας πατέρας έλεγε για τον αββά Ξόϊο τον Θηβαίο ότι πήγε κάποτε στο Σινά. Όταν έφευγε από κει τον συνάντησε ένας αδελφός και του είπε στενάζοντας:

– Στεναχωριόμαστε αββά, επειδή δεν βρέχει.

Του απαντά ο γέροντας:

– Γιατί δεν προσεύχεστε και δεν παρακαλείτε τον Θεό;

Του αποκρίνεται ο αδελφός:

– Και προσευχόμαστε και λιτανείες κάνουμε και πάλι δεν βρέχει.

Του λέει ο γέροντας:

Εἶδε τά ἀθέατα τῆς Θείας Λειτουργίας καί τῶν Τιμίων Δώρων!

 Ένας μοναχός [της Μονής του Σινά] πάλευε με λογισμούς αμφιβολίας, για το αν τα Τίμια Δώρα είναι πραγματικά Σώμα και Αίμα Χριστού ή απλά σύμβολα και τύποι.

Οι άλλοι μοναχοί, όταν ενημερώθηκαν σχετικά, τον κάλεσαν σε μια θεία λειτουργία, στη διάρκεια της όποιας προσεύχονταν όλοι θερμά να του δείξει ο Θεός με θαύμα την αλήθεια, για να διώξει τους λογισμούς της απιστίας.

 

 Μετά την απόλυση, ο αδελφός αυτός διηγήθηκε στους άλλους τα εξής:

– Όταν ο διάκονος ανέβηκε στον άμβωνα για να διαβάσει το Ευαγγέλιο, είδα ν’ ανοίγει η στέγη της εκκλησίας. Μετά την ευχή της προσκομιδής, είδα να σχίζονται οι ουρανοί και να κατεβαίνει φωτιά πάνω στα Τίμια Δώρα.

Ύστερα παρουσιάστηκε πλήθος αγγέλων κι ανάμεσά τους ένα Παιδί. Μαζί τους κατέβηκαν άλλα δύο πρόσωπα με ομορφιά απερίγραπτη. Κατόπιν οι άγγελοι στάθηκαν κυκλικά γύρω από την Αγία Τράπεζα, ενώ το Βρέφος ενθρονίστηκε πάνω σ’ αυτήν.

Όταν πλησίασαν οι ιερείς για να τεμαχίσουν τον άρτο της προθέσεως, είδα εκείνα τα δύο πρόσωπα να πιάνουν το Παιδί από τα χέρια και τα πόδια, και μ’ ένα μαχαίρι να Το σφάζουν, χύνοντας το αίμα Του στο Άγιο ποτήριο.

Στη συνέχεια έκοψαν το Σώμα του σε μικρές μερίδες, που τις τοποθέτησαν πάνω στα τεμάχια των άρτων. Αμέσως τότε οι άρτοι μεταβλήθηκαν κι αυτοί σε σάρκα.

Στο «Μετά φόβου…», στους αδελφούς που πλησίαζαν, προσφέρονταν κομμάτια από σάρκα. Μόλις όμως έλεγαν «αμήν», γινόταν άρτος στα χέρια τους.