Αὐτή ἡ συμπεριφορά δέν εἶναι συμπεριφορά ἀγάπης.

Ερώτηση 486 

Κάποιος μοναχός πού έμενε σ' ένα ξένο κελί, έκτισε ένα δικό του κελί κοντά σ' αυτό. Πήγε τότε ένας αδελφός πού χρειαζόταν κελί και του ζητούσε να του επιτρέψει να μείνει αυτός στο κελί πού έκτισε. Επί πλέον δε τού ζητούσε να του το δωρίσει, συντάσσοντας κάποιο σχετικό έγγραφο. Εκείνος τότε συμφώνησε να του το δωρίσει, αν του δώσουν ευλογία οι Γέροντες και με την προϋπόθεση ότι θα τον αφήνει να αντλεί κάθε εβδομάδα δύο στάμνες νερό από το πηγάδι πού βρισκόταν μέσα στην αυλή του κελιού. 

Απόκριση Βαρσανουφίου. 

Αυτό δεν είναι γνώρισμα μοναχών. Διότι αν ζητάτε έγγραφο ο ένας από τον άλλο και αν πρόκειται να φθάσετε στα δικαστήρια, αύτη η συμπεριφορά δεν είναι συμπεριφορά αγάπης. Καλύτερα έτσι, χωρίς έγγραφο, να μένει ο αδελφός στο κελί.

Ἡ γλυκεῖα ἐκείνη φιλονεικία τὸ ἑαυτὸν βούλεσθαι νικᾶν ἐν τῇ ἀγάπῃ ἑκάτερον.

Ἡ γλυκεῖα ἐκείνη φιλονεικία τὸ ἑαυτὸν βούλεσθαι νικᾶν ἐν τῇ ἀγάπῃ ἑκάτερον.

Εἶναι γλυκιὰ ἐκείνη ἡ φιλονικία, το νὰ θέλει δηλαδὴ ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς δύο νὰ νικᾶ τὸν ἑαυτό του στὴν ἀγάπη. 

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης

https://wra9.blogspot.com/2020/01/blog-post_3.html

Ὁ ἐριστικός ἄνθρωπος

 Ἀντιόχου τοῦ Πανδέκτη

Ὁ ἐριστικὸς ἄνθρωπος ὄχι μόνο με τοὺς συγγενεῖς του δὲν εἰρηνεύει ποτέ, μὰ οὔτε καὶ μὲ τοὺς ξένους.

Γιατὶ, θέλοντας νὰ ἱκανοποιήσει τὸν ἐριστικό του λογισμό, πάντα καταφεύγει σὲ ρᾳδιουργίες καὶ συνεχῶς ὀργίζεται, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄλλους ταράζει, καὶ φτάνει ἔτσι νὰ γίνεται ἀντιπαθητικός σε ὅλους.

Εἶναι γραμμένο σχετικὰ στὴ Γένεση, ὅτι ὁ Ἠσαῦ πῆρε γυναῖκες ἀλλόφυλες, ποὺ μάλωναν μὲ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὴ Ρεβέκκα (26:35).

Γι᾿ αὐτὸ εἶπε ἡ Ρεββέκα στὸν Ἰσάακ: «Προσώχθικα τῇ ζωῇ μου διὰ τὰς θυγατέρας τῶν υἱῶν Χέτ» (27:46).

Αὐτὸ τὸ χωρίο φανερώνει, ὅτι τὰ μαλώματα ταιριάζουν στοὺς ἄθεους καὶ ὄχι στοὺς πιστοὺς καὶ εὐσεβεῖς.

Πῶς δημιουργοῦνται διαφωνίες μεταξύ τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων

  ~ Ανάμεσα στούς ἀδελφούς πού ἀκόμη εἶναι ἀδύναμοι καί διέπονται ἀπό τό σαρκικό φρόνημα, ὁ δαίμονας δέν ἀργεῖ νά σπείρει τήν ὀργή καί τήν ἀσυνεννοησία μέ ἀφορμή πράγματα εὐτελή καί τιποτένια.

Στούς πνευματικούς ὅμως ἀνθρώπους, ὁ Πονηρός φέρνει τή διάσταση μέ τή διαφορά τῶν ἀντιλήψεων. Αὐτή εἶναι, χωρίς καμιά ἀμφιβολία, ἡ συνηθισμένη αἰτία τῶν προστριβῶν καί τῶν διενέξεων, τίς ὁποῖες καταδικάζει ὁ ᾿Απόστολος. Αὐτές ἀκριβῶς δίνουν τήν εὐκαιρία στόν ζηλόφθονο ᾿Εχθρό, νά ὁδηγήσει στήν ἀντιδικία καί στό χωρισμό ἀδελφούς πού μέχρι ἐκείνη τήν στιγμή ἦταν ὁμόψυχοι. ῾Ο σοφός Σολομώντας λέει κάτι σχετικό· «Τό μίσος», λέει, «προξενεῖ διαμάχες, ἀλλά αὐτούς πού δέν φιλονικοῦν τούς σκεπάζει ἡ ἀγάπη τῆς φιλίας» (Παροιμ. 10, 12).

***

-Γιά τό ὅτι πρέπει νά ἐξαλείψουμε καί τίς διχόνοιες πού ἀνακύπτουν ἀκόμα καί πάνω σέ πνευματικά θέματα.

"Φιλονικία" μοναχῶν!

Ο υποτακτικός κάποιου Γέροντα έμενε σε μια καλύβα δέκα μίλια μακριά από τη σκήτη. Μια μέρα θέλησε να τον ειδοποιήσει ο Γέροντας να έλθει να πάρει το ψωμί του. Ύστερα όμως σκέφθηκε:
Για λίγα ψωμιά να κάνω τον Αδελφό να περπατήσει δέκα μίλια; Ας του τα πάω μόνος.

Έβαλε το ταγάρι στον ώμο και ξεκίνησε.

Πηγαίνοντας, σκόνταψε σε μια πέτρα κι έκανε τέτοια πληγή στο πόδι, που ήταν αδύνατον να σταματήσει το αίμα. Από τον υπερβολικό πόνο που ένιωσε άρχισε να κλαίει.

- Γιατί κλαίς, Αββά; Άκουσε πίσω του μια γλυκειά φωνή να τον ρωτά.