ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ: «Θεραπεῖες» μέσω Τεχνῶν - Χοροθεραπεία τῆς Ἑλένης Ἀνδρουλάκη

	1. Ορισμός και στόχοι της χοροθεραπείας ... Η χοροθεραπεία είναι μια εναλλακτική, ολιστική μέθοδος ψυχοθεραπείας που χρησιμοποιεί την κίνηση και το χορό «για να προάγει την συναισθηματική, κοινωνική, γνωστική και σωματική ολοκλήρωση του ατόμου», για να «εναρμονίσει το νου, το σώμα και την ψυχή» του ανθρώπου και να τον οδηγήσει στην «προσωπική εξέλιξη» και την «αυτογνωσία»[1]. Η χοροθεραπεία αποτελεί «μια αναζήτηση αυτοθεραπείας διαμέσου της σωματικής κίνησης»[2]. Βασίζεται σε δύο αξιώματα : πρώτον ότι «το σώμα καθρεφτίζει την ιστορία, την προσωπικότητα και τη συναισθηματική κατάσταση του ατόμου»[3] και δεύτερον ότι «οι αλλαγές στην κινητική συμπεριφορά επιφέρουν αλλαγές στην ψυχή»[4] ή «την προσωπικότητα». Με απλά λόγια, το σώμα ανάγεται σε μέσο αξιολόγησης, αλλά και θεραπείας.[5] Για παράδειγμα, «χρόνιες μυϊκές εντάσεις σε ορισμένα σημεία του σώματος εκφράζουν παράλληλα χρόνια καταπίεση ορισμένων συναισθημάτων»[6]. Επίσης, «κινητικές δυσκαμψίες αντανακλούν αντίστοιχους περιορισμούς στην προσωπικότητα του ατόμου»[7], ενώ για να γνωρίσεις τον εαυτό σου και τους άλλους απαραίτητη προϋπόθεση θεωρείται «το εύρος της κίνησης».

''Εναλλακτικές Θεραπείες'': Θεραπεία ή Παραθρησκεία;

''Εναλλακτικές Θεραπείες'': Θεραπεία ή Παραθρησκεία;

 Αρχ. Μελέτιος Στάθης, Συνεργάτης της Συνοδικής Επιτροπής επί των αιρέσεων

Αδέλφια μας Ορθόδοξοι Χριστιανοί, προσέχετε, γιατί στις μέρες μας πολλές Αποκρυφιστικές και παραθρησκευτικές ομάδες μπλέκουν με ένα πολύ επικίνδυνο τρόπο, μέσα στις διδασκαλίες τους και θέματα που αφορούν την υγεία.

Βασική διδασκαλία των ομάδων αυτών είναι η "ολιστική" θεώρηση του κόσμου. Σύμφωνα με την θεωρία αυτή υπάρχει ένας απρόσωπος θεός ο οποίος είναι μία παγκόσμια δύναμη ή ενέργεια που ταυτίζεται με το σύμπαν, η λεγόμενη "συμπαντική ενέργεια". Τα πάντα είναι εκδήλω­ση ή απόρροια αυτής της απόλυτης ενέργειας. Δεν υπάρχει διάκριση ουσίας ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο. Ο Θεός και ο άνθρωπος είναι το ίδιο. Θεός, άνθρωπος και Σύμπαν ταυτίζονται.

«Θεραπείες» μέσω Τεχνών - Χοροθεραπεία: Μία ἀκόμη νεοεποχίτικη ἀποκρυφιστική ἀπάτη...

«Θεραπείες» μέσω Τεχνών - Χοροθεραπεία της Ελένης Ανδρουλάκη

	1. Ορισμός και στόχοι της χοροθεραπείας Όταν λέμε «χοροθεραπεία» δεν εννοούμε φυσικά το χορό. Η χοροθεραπεία είναι μια εναλλακτική, ολιστική μέθοδος ψυχοθεραπείας που χρησιμοποιεί την κίνηση και το χορό «για να προάγει την συναισθηματική, κοινωνική, γνωστική και σωματική ολοκλήρωση του ατόμου», για να «εναρμονίσει το νου, το σώμα και την ψυχή» του ανθρώπου και να τον οδηγήσει στην «προσωπική εξέλιξη» και την «αυτογνωσία»[1]. Η χοροθεραπεία αποτελεί «μια αναζήτηση αυτοθεραπείας διαμέσου της σωματικής κίνησης»[2]. Βασίζεται σε δύο αξιώματα : πρώτον ότι «το σώμα καθρεφτίζει την ιστορία, την προσωπικότητα και τη συναισθηματική κατάσταση του ατόμου»[3] και δεύτερον ότι «οι αλλαγές στην κινητική συμπεριφορά επιφέρουν αλλαγές στην ψυχή»[4] ή «την προσωπικότητα». Με απλά λόγια, το σώμα ανάγεται σε μέσο αξιολόγησης, αλλά και θεραπείας.[5] Για παράδειγμα, «χρόνιες μυϊκές εντάσεις σε ορισμένα σημεία του σώματος εκφράζουν παράλληλα χρόνια καταπίεση ορισμένων συναισθημάτων»[6]. Επίσης, «κινητικές δυσκαμψίες αντανακλούν αντίστοιχους περιορισμούς στην προσωπικότητα του ατόμου»[7], ενώ για να γνωρίσεις τον εαυτό σου και τους άλλους απαραίτητη προϋπόθεση θεωρείται «το εύρος της κίνησης». Σε σχετικά συγγράμματα διαβάζουμε ακόμη ότι «το σώμα γίνεται το όχημα για να περάσει κανείς στα εσώτερα επίπεδά του», «να πραγματοποιήσει τις επιθυμητές αλλαγές», να αποκτήσει «ένα αίσθημα ολότητας», «να βελτιώσει την αυτοεκτίμησή του», να οδηγηθεί στην «αυτοπραγμάτωση». Η χοροθεραπεία απευθύνεται σε ανθρώπους κάθε ηλικίας που υποφέρουν από «όλων των ειδών τις ψυχικές, σωματικές και ψυχοσωματικές διαταραχές», αλλά και σε εκείνους που αναζητούν «αυτογνωσία». 2. Οι ρίζες και η εξέλιξη της χοροθεραπείας «Οι παραδοσιακές πρακτικές της χοροθεραπείας…βρίσκονται στα βάθη των αιώνων»[8], όπου ο χορός αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος όλων των θεραπευτικών τελετουργιών. Ο πρωταρχικός σκοπός του χορού υπήρξε «η επιδίωξη επηρεασμού των ανώτερων δυνάμεων»[9], η απομάκρυνση των κακών πνευμάτων, η επίκληση άλλων, αλλά και η θεραπεία ασθενειών. Στις πρωτόγονες κοινωνίες η θεραπεία και η υγεία συχνά συνδέονταν με τον τρόπο κίνησης.