Ἑρμηνεία Παλαιᾶς Διαθήκης –Προφήτης Ἠσαΐας (24ον) – (Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἱερεμία)

          IEΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

Δημητσάνα, Παρασκευή 21 Αὐγούστου 2015

ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ  ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ

(Ἡ ἑρμηνεία παρά τήν συντομία της καί τήν ἁπλότητά της εἶναι ἐπιστημονική)

Ἡ ἐργασία αὐτή προσφέρεται στούς ἀναγνῶστες σέ συνέχειες ἑκάστη Δευτέρα καί Παρασκευή διά ἐξεύρεση λαθῶν ἐκ μέρους τους καί ἐνημέρωσή μας πρός διόρθωση, πρίν ἀπό τήν τελική δημοσίευση τοῦ ἔργου.

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ

Ψαλμός (26,7-19)

 (Προλογικό σημείωμα τῆς περικοπῆς)

1. Στήν ἑνότητα 26,7-27,1 ἡ κοινότητα τῶν Ἰουδαίων παρακαλεῖ τόν Θεό γιά νά ἐπιφέρει τήν κρίση Του ἐπί τῶν κακῶν (στίχ. 10.11.15), ἀλλά μία προφητική φωνή ἀπαντᾶ νά ἔχουν ὑπομονή (στίχ. 20) καί ὑπόσχεται ὅτι ἡ ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ θά ἔλθει σύντομα (21. 27,1).

Το αγιογραφικό ανάγνωσμα της Παρασκευής 11-09-2015

Ἡ καθημερινή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Χριστιαν. Ὅπως ὁ ἄρτος γιά τό σῶμα ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά τήν ψυχή ἀποτελεῖ ζωτική ἀνάγκη. Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ ψωμί. ἀλλά καί μέ κάθε λόγο πού ἐκπορεύεται ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 4, 4): «Οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνο ζήσεται ἄνθρωπος ἀλλ' ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ». Εἴθε καθημερινά νά μελετοῦμε τό λόγο Του καί νά τρέφουμε τήν ψυχή μας μ' αὐτόν. Μαζί μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί τόν Πνευματικό ἀγῶνα, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ ἀναμμένη τήν λαμπάδα τῆς πίστεως μέσα μας καί μᾶς καθιστᾶ ζωντανά κυτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Σύν Θεῷ θά ἀναρτῶνται τά ἀναγνώσματα πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἁγία Μας Ἐκκλησία νά ἀναγινώσκονται καθημερινά ἀπό τούς Χριστιανούς γιά τό 2015. Κάνετε κλίκ πάνω στήν εἰκόνα καί μεγενθύνετε γιά νά διαβάσετε τό κείμενο.

Απόστολος: Προς Γαλάτας κεφ. δ΄ 8 - 21

δ΄ 8 - 21





Ευαγγέλιον: Κατά Ιωάννην κεφ. Ιβ΄ 19 - 36

Ιβ΄ 19 - 36






Ευχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει εκπονήσει ὁ μακαριστός θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

«Περί πνευματικῆς ἀναισθησίας» μέρος ε΄

ΟΜΙΛΙΑ 1η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Ὄχι μόνο ἀναίσθητοι, ἀλλά καί θηριώδεις!

Καί συνεχίζει ὁ ἱερός Πατήρ, προσωποποιώντας τήν ἀναισθησία, καί λέγει: «Οἱ ἐμοί ὑπόσπονδοι», ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι μέ λατρεύουν καί μοῦ προσφέρουν σπονδή, «νεκρούς ὀρῶντες γελῶσιν», βλέπουν νεκρούς καί γελοῦν.

Ἀλλά, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ, εἶναι πολύ εὐρεῖα αὐτή ἡ παρατήρηση ἐδῶ τοῦ ἱεροῦ Πατρός. Δέν εἶναι μόνον οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι πού ἁπλῶς βλέπουν νεκρούς καί γελοῦν. Τό νά δεῖς ἕναν πού πέθανε ἤ πού πεθαίνει καί νά γελᾶς, εἶναι ἕνα κάτι· τό νά παίρνεις ὅμως ἕναν γερό ἄνθρωπο, ἕναν ζωντανό ἄνθρωπο, καί νά τόν βασανίζεις καί νά γελᾶς μέ τό νά γίνεσαι θηριώδης ἀπέναντί του, αὐτό εἶναι πολύ βαρύτερο ἀπό τό νά γελᾶς μπροστά σέ ἕναν νεκρό.

Μέ ποιά δύναμη οἱ αἱρετικοί θαυματουργοῦν καί προφητεύουν;

ΜΕ ΠΟΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΥΝ;

ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ

Επισκόπου Θεουπόλεως Αντιοχείας

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ 20^η

Με ποια δύναμη αυτοί που πιστεύουν και κάνουν τα αντίθετα, πολλές φορές προφητεύουν και θαυματουργούν;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Τα διάφορα σημεία και θαύματα και οι προφητείες πολλές φορές γίνονται και από ανάξιους, σύμφωνα με κάποια ανάγκη ή οικονομία, όπως συνέβη με τον Βαρλαάμ¹² και την εγγαστρίμυθο¹³. Και αλλού, οι  απόστολοι, όταν βρήκαν κάποιον άπιστο, «ο οποίος έδιωχνε δαιμόνια με το όνομα του Χριστού»¹⁴, και τον εμπόδισαν και το ανάφεραν στον Χρι­στό, ο Χριστός τους είπε «Μη τον εμποδίζετε, γιατί όποιος δεν είναι ενα­ντίον σας, είναι με το μέρος σας»¹⁵. Επομένως, όταν δης να γίνεται ένα θαύμα και από αιρετικούς και από άπιστους, να μην απορήσεις ούτε να μετακινηθείς από την ορθόδοξη πίστη.

Ἡ ἀπέραντος χαρά τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου

ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (1986)

(+ Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ι. Μ. Γρηγορίου)

Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι εκείνη η οποία συνήργησε όσο κανένας άλλος άνθρωπος στην σάρκωσι του Υιού και Λόγου του Θεού, ως γεννήσασα τον Χριστό εν παρθενία και δοθείσα ολοκληρωτικά στον Χριστό. Έγινε και η πρώτη πολίτης της Βασιλείας των Ουρανών και η πρώτη μετά τον Χριστόν θεωθείσα, ο πρώτος θεωμένος άνθρωπος, θεός μετά τον Θεόν, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, έχουσα τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος, και προΐσταται των σωζομένων, κατά την εύστοχο φράσι Ορθοδό­ξου θεολόγου.

Προΐσταται λοιπόν της Εκκλησίας η Κυρία Θεοτό­κος και όλων των συνάξεων και πανηγύρεων και εορτών της Εκκλησίας και των ευχών και προσευ­χών· έχει την πρώτη θέσι μετά τον Σωτήρα Χριστό, τον Μονογενή της Υιό. Πληρούται στο πρόσωπο της Αειπάρθενου και η δική της προφητεία, την οποία εν Πνεύματι Αγίω είπε· «ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί», αλλά και εκείνης της απλής γυναικός· «μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ους εθήλασας».

ρήματα Ζωῆς: Εἶναι ἀνάρμοστο καί ξένο

Χριστιανός σημαίνει μικρός Χριστός κι ο Χριστός είναι ο Εσταυρωμένος, άρα χριστιανός είναι ο άνθρωπος του σταυρού. Γι’ αυτό είναι ανάρμοστο και ξένο στον χριστιανό να αναζητά τις ευκολίες και την ανάπαυση. Ο Κύριός σου καρφώθηκε στο σταυρό κι εσύ έπιζητας την ανεση και ζεις με πολυτέλεια;

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος 

http://www.pemptousia.gr/rimata_zois/rimata-zois-ine-anarmosto-ke-xeno/

UNLOCKING THE MYSTERIES By St. NikoLaj (Velimirovic), Pascha, 1934; Ochrid, Yugoslavia.

UNLOCKING THE MYSTERIES By St. NikoLaj (Velimirovic), Pascha, 1934; Ochrid, Yugoslavia.
Each Christian feast raises hundreds of questions and gives hun¬dreds of answers. The questions are from men, the answers come from God through the feasts. This is especially true with the feast of Christ’s Resurrection. Here He opens for us, with His keys, hundreds of locked doors. For God has more answers than man has questions; He has more keys than man has mysteries. Let us, then, consider a few such questions. Here is a mystery: Why did Christ rise from the dead? The key: Because Life could not remain in the grave. A thousand years before, the Prophet foretold concerning Christ: ...nor wilt Thou suffer Thy Holy One to see corrup¬tion (Pss 15:10). Christ revealed the living God, the Father, to the world; He revealed the heavens, the living realm of angelic hosts; He revealed life after death and the eternal heavenly kingdom. Would, then, the Restorer of life remain in the darkness of the grave and the embrace of death? Christ raised Jairus’ daughter and the son of the widow of Nain and Lazarus of Bethany. Would He Who raised others not raise up Himself?

«Περί πνευματικῆς ἀναισθησίας» μέρος δ΄

ΟΜΙΛΙΑ 1η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Οἱ δύο φάσεις τῆς ἀναισθησίας.

Ἡ ἀναισθησία, ἀγαπητοί μου, ἔχει δύο φάσεις· ἡ δεύτερη φάση λέγεται πώρωση. Σ᾿ αὐτή δέν ὑπάρχει οὐδεμία δυνατότητα πλέον διακρίσεως τοῦ καλοῦ ἀπό τό κακό. Ἐκεῖνος πού ἔχει πάθει πώρωση δέν ξεχωρίζει τί εἶναι καλό καί τί κακό· δηλαδή ἔχει παντελή ἔλλειψη αὐτογνωσίας. Μπορεῖ νά κάνει τό κακό, νά κάνει ἔγκλημα, καί νά γελᾶ! νά μήν αἰσθάνεται ἀπολύτως τίποτε. Ἀπολύτως! Ἔχουμε τό φαινόμενο τῆς πωρώσεως· εἶναι ἡ ἀναισθησία στό τελευταῖο της στάδιο. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός πιά δέν ἔχει ἐλπίδα νά σωθεῖ· εἶναι νεκρός, πνευματικά νεκρός.

Ἀλλά ἡ πρῶτη φάση, ἡ πιό συνηθισμένη, εἶναι αὐτή πού τήν συναντᾶμε στούς Χριστιανούς μας, ὅπως θά δεῖτε στή συνέχεια τῆς ἀναλύσεως, σ᾿ ἕνα βαθμό ὑπερβολικά ἁπλωμένο καί βαθύ. Ἐμφανίζεται σέ αὐτή ἡ ἀναισθησία εἴτε ὡς πρακτική ἀμετανοησία εἴτε ὡς μή πρόοδος στήν πνευματική ζωή.

Τό Μυστήριο τοῦ Γάμου στήν Καινή Διαθήκη

Μετά την πτώση ο Γάμος φθείρεται

Ενώ όμως είναι ιερός και άγιος ο θεσμός του Γάμου προ της αμαρτίας, προ της πτώσεως των πρωτοπλάστων, με την είσοδο της αμαρτίας στη ζωή του ανθρώπου, όπως τόσοι άλλοι θεσμοί ιεροί διεστράφηκαν, έτσι και ο Γάμος.

Η αμαρτία διέστρεψε τα πάντα. Με την πάροδο δε του χρόνου και η ιερότητα του Γάμου ποδοπατήθηκε. Έπαψε να είναι θεσμός ιερός. Κατήντησε μέσο εκμετάλλευσης και απολαύσεων. Ο Θεός συνέστησε τον Γάμο και τον εστήριξε στον αλληλοσεβασμό και την αλληλοβοήθεια και την πλήρη ενότητα ψυχών και σκοπών. Αλλά η αμαρτία τα διέστρεψε και τα ποδοπάτησε αυτά.

Έτσι η γυναίκα κατήντησε δούλη του άνδρα. Δεν είχε κανένα δικαίωμα στον εαυτό της, στην οικογένειά της, στα παιδιά της. Θυσιαζόταν, σφαζόταν, διωκόταν, χωρίς ο άνδρας να δίνει λόγο σε κανένα. Το αυτό συνέβαινε και στον καρπό του Γάμου, τα παιδιά. Με αποτέλεσμα να εισέλθει η διαφθορά, η πολυγαμία, η ακολασία.

«Ἄραγε, ποιοί ἀπό αὐτούς τούς ἀνθρώπους προετοιμάστηκαν καταλλήλως γιά τό Μυστήριο αὐτό;»

Μιλοῦσα κάποτε μέ μία κυρία καί μέ ρωτοῦσε τί ἔπρεπε νά κάνει, στήν ἀδιαφορία πού ἔδειχνε ὁ ἄνδρας της, τήν εἶπα, νά προσέξει καί νά τόν βοηθήσει σιγά-σιγά, ὥστε μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, νά καταλάβει τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο καί τήν ἀναγκαιότητα τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας. Πάνω ἀπό ὅλα, τῆς εἶπα, εἶναι νά ξεκινήσει σωστά. Ἐκεῖ χώρισαν οἱ δρόμοι μας καί μετά ἀπό ἀρκετές μέρες, ξανασυναντηθήκαμε. Αὐτή μέ μιά χαρά, ἦρθε πάνω μου, νά μέ φιλήσει.

• Κύριε Παναγόπουλε, μέ εἶπε, πραγματοποιήθηκε αὐτό πού ἤθελα καί ὁ σύζυγός μου, Κοινώνησε!

• Τίς εὐχές μου, τῆς εἶπα. Πῆγε τελικά στόν ἱερέα πού σέ συνέστησα; τήν ρώτησα. Καί μέ ἔδωσε μία ἀπάντηση, πού μέ αἰφνιδίασε:
  

Ἑρμηνεία Παλαιᾶς Διαθήκης –Προφήτης Ἠσαΐας (23ον) – (Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἱερεμία)

          IEΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

Δημητσάνα, Δευτέρα 17 Αὐγούστου 2015

ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ

(Ἡ ἑρμηνεία παρά τήν συντομία της καί τήν ἁπλότητά της εἶναι ἐπιστημονική)

Ἡ ἐργασία αὐτή προσφέρεται στούς ἀναγνῶστες σέ συνέχειες ἑκάστη Δευτέρα καί Παρασκευή διά ἐξεύρεση λαθῶν ἐκ μέρους τους καί ἐνημέρωσή μας πρός διόρθωση, πρίν ἀπό τήν τελική δημοσίευση τοῦ ἔργου.

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ

Εὐχαριστήριος ὕμνος (26,1-6)

(Προλογικό σημείωμα τῆς περικοπῆς)

1. Ἡ περικοπή εἶναι ἕνας ὕμνος τῶν Ἰουδαίων γιά κάποια τελική τους νίκη. Πιθανόν ὁ ὕμνος νά ἦταν ἕνα παλαιό λειτουργικό ἆσμα μέ τό ὁποῖο ὑμνοῦσαν τόν Θεό σέ κάθε νίκη τους (βλ. Ψαλμ. 23,7-10. 117,19-20). Ἤ, πιθανόν πάλι, ὁ ὕμνος νά ἦταν ἕνας λιτανευτικός ψαλμός, πού ψαλλόταν ὅταν ὁ λαός εἰσερχόταν στήν Ἱερουσαλήμ. Τιθέμενο τό ἆσμα στήν ἑνότητά μας ἐδῶ ἀκούεται ὡς ἕνας τελικός θρίαμβος τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ. Ἡ «πόλη ἡ ὀχυρά», γιά τήν ὁποία ὁμιλεῖ ἡ περικοπή μας (στίχ. 1), εἶναι ἡ Ἱερουσαλήμ.

Πότε ἀποκτᾶ ψυχή τό ἔμβρυο;

Τὰ τελευταῖα χρόνια μία ἀκόμη αἵρεση ἔχει σηκώσει κεφάλι, πολεμώντας τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἡ αἵρεση αὐτὴ διατείνεται ὅτι τὸ ἔμβρυο ἐμψυχοῦται κατὰ τὸν τρίτο μήνα τῆς κυήσεως. Υἱοθετώντας, ὁ μὴ γένοιτο, κάποιος τὴ θέση αὐτή, ταυτόχρονα, κατὰ συνέπεια, δέχεται ὅτι ἐπιτρέπονται οἱ ἐκτρώσεις μέχρι καὶ τὸν τρίτο μήνα τῆς κυήσεως. Τονίζεται μάλιστα ἐμφαντικὰ ὅτι, σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἄλλο εἶναι τὸ ζῶν καὶ ἄλλο εἶναι τὸ ἔμψυχο ἔμβρυο. Ἔμψυχο, καθίσταται κατὰ τὸν τρίτο μήνα τῆς κυήσεως. Ἡ ἄποψη εἶναι θεολογικὰ καὶ ἐπιστημονικὰ τουλάχιστον ἀπαράδεκτη. Ἡ πάγια ἀκράδαντη θεολογικὴ τοποθέτηση εἶναι ὅτι τὸ ἔμβρυο ἐμψυχοῦται «ἐξ ἄκρας συλλήψεως», δηλαδὴ τὴ στιγμή, ποὺ ἑνώνεται τὸ ὠάριο μὲ τὸ σπερματοζωάριο. Ὑπενθυμίζουμε τὸ πατερικὸ «ἅμα σύλληψη, ἅμα ψυχή». Στὴ διδασκαλία τῶν Πατέρων (βλ. Διδαχὴ τῶν 12 Ἀποστόλων, ἐπιστολὴ Βαρνάβα, ἀπολογητὴ Ἀθηναγόρα κ.ἄ.) τὸ ἀνθρώπινο ἔμβρυο θεωρεῖται πάντοτε ὁλοκληρωμένος ἄνθρωπος.

Πῶς στή Βαβέλ ἀναφέρεται ὅτι δημιουργήθηκαν οἱ γλῶσσες;

Η ιστορία της Βαβέλ είναι και πραγματική αλλά και μεταφορική-συμβολική. Ο εγωισμός των ανθρώπων εκείνων έναντι του Θεού προξένησε και τη μεταξύ τους αντιπαράθεση. Όποιος δε σέβεται το Θεό και δε ζει με την αίσθηση ότι βρίσκεται κάτω από την Πρόνοιά Του, αυτός βλέπει και το συνάνθρωπό του ως αντίπαλο και εχθρό.

Χωρίς Θεό πατέρα δεν υπάρχει και αδελφός συνάνθρωπος. Η άρνηση του Θεού είχε ως συνέπεια το μεταξύ των ανθρώπων μίσος, το οποίο τους απομόνωσε και τους αποξένωσε μεταξύ τους.

Στούς πειρασμούς ὠριμάζει ὁ ἄνθρωπος

Στους πειρασμούς ωριμάζει ο άνθρωπος… και γίνεται πνευματικός· ενώ χωρίς πειρασμούς είναι άσοφος, άμορφος, άχρηστος, κούτσουρο!
Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας 

Πηγή: elderephraimarizona.blogspot.ca
http://www.diakonima.gr