Μαρτυρία Γέροντος Νικοδήμου Αγιορείτου
Τον μακαριστό άγιο Πορφύριο τον γνώρισα σε ηλικία 19 ετών το 1974 στον Άγιο Νικόλαο στα Καλλίσια. Με ρώτησε τι σπουδάζω, του είπα Χημικός και μου λέει: «Ξέρετε να κάνετε λιβάνι εσείς οι Χημικοί; Όχι αυτά τα έτοιμα λιβάνια με τα αρώματα».
Είχε εκεί στην Εκκλησία αρωματικά φυτά και έκανε απόσταξη από αυτά και έβγαζε λιβάνι πρωτότυπο, όπως έλεγε, και έδειχνε πόσο πολύ καταλάβαινε και εισέδυε στην επιστημονική γνώση.
Τον ξαναείδα αρκετές φορές τον Γέροντα, γιατί είχα ανάγκη, και κάθε φορά με συμβούλευε αναλόγως την κατάσταση που είχα. Για τα φάρμακα τα σχετικά που δίνουν οι ψυχίατροι –για κάποιον καιρό έπαιρνα απ’ αυτά– ενώ τον πρώτο καιρό μου είχε πει να τα παίρνω και ότι η Παλαιά Διαθήκη μας λέει να σεβώμαστε τους γιατρούς και να ακούμε τις συμβουλές τους, αργότερα, όταν με την Χάρη του Θεού δυνάμωσα, μου λέει: «Δεν καταλαβαίνεις ότι τα φάρμακα είναι φαρμάκια;»
Η εικόνα που παρουσίαζε ο Γέροντας ήταν η εικόνα ενός χαριτωμένου ανθρώπου, που σε ανέπαυε και αισθανόσουν εμπιστοσύνη. Εξωτερικά φαινόταν σοβαρός, δεν έλεγε πολλά αλλά καταλάβαινε πολλά περισσότερα και προσευχόταν ιδιαιτέρως για την κάθε ψυχή.
Θυμάμαι που αναφέραμε στον Γέροντα μια περίπτωση ενός μικρού κοριτσιού 8-9 χρονών που ήταν έτοιμο να πεθάνη (ήταν στο νοσοκομείο σε πολύ άσχημη κατάσταση, του έδιναν κορτιζόνη) και λέει ο Γέροντας: «Και τι καθόμαστε, μωρέ; Να αρχίσουμε όλοι προσευχή» και τελικά δι’ ευχών του Γέροντα το κορίτσι έγινε καλά. Ήθελε να μας δείξη πόσο η προσευχή της Εκκλησίας έχει πολύ μεγάλη επίδραση σε ό,τι θέλουμε να βελτιωθή.
Όταν ήμουν καθηγητής στην Αθωνιάδα, είχα ένα παιδί δύσκολο στην τελευταία τάξη, ήταν προβληματικό και προσπαθούσα να το προστατεύω. Όταν κατέβηκα να δω τον Γέροντα, πριν καλά-καλά προλάβω να τον δω, μου λέει: «Τι δύσκολο παιδί αυτός ο Παναγιώτης;!» Τον “έβλεπε”, ενώ ο Γέροντας ήταν στον Ωρωπό και εμείς ήμασταν στην Αθωνιάδα.
