Ὁ ἄνθρωπος στὶς κακές του πράξεις ζητᾶ πάντα τοῦ νά ‘χει καὶ συνένοχο.

Ευγενίου Βούλγαρη: «ΑΔΟΛΕΣΧΙΑ ΦΙΛΟΘΕΟΣ» (Απόδοση: Θ. Σπεράντσα)

Δεν ξέρω γιατί πάντα σχεδόν ο άνθρωπος θέλει να ‘χει στις κακές του πράξεις και κάποιον άλλον σύντροφο και συνένοχο; Και μόνο σ’ εκείνες τις ενέργειες που η συμμετοχή κι ενός τρίτου κάνει τον άλλο ή να στερηθεί αυτό που λαχταρά ή και να το χαρεί λιγότερο και πιο περιορισμένα είτε και γιατί κάθε συνεργασία είναι αδύνατη ή έχει σαν άμεση συνέπειά της να λιγοστέψει το δικό του κέρδος, σ’ αυτές μονάχα επιδιώκει ο άνθρωπος να ‘ναι μόνος του.

Ο φιλάργυρος θέλει ο άλλος να ‘ναι ανοιχτοχέρης. Ο ακατάδεκτος θέλει τον άλλο ταπεινό. Κι αυτός που αγαπά σαν τρελός, θέλει να ‘ναι συγκρατημένοι και φρόνιμοι οι άλλοι. Και ζηλεύει και τον στενότερό του ακόμα φίλο.

Εκείνα όμως τα πάθη που η συμμετοχή κι ενός τρίτου ούτε καταστρέφει ούτε και μειώνει την δική του απόλαυση, ο άνθρωπος θέλει να ‘χει κι έναν τρίτο συμμέτοχο και συνυπεύθυνο στα λάθη του και στις παραλείψεις του και αισθάνεται χαρά, όταν βλέπει πως τον μιμείται και πως τον ακολουθεί.

Ἅγιος Ραφαήλ: Πήγαινε νὰ πεῖς στὴ Βασιλικὴ ὅτι τὸ πρωὶ τὸ παιδὶ θὰ ξυπνήσει ἐντελῶς καλά!

Κατά τας αρχάς Νοεμβρίου 1961, η μικρή κόρη της Βασιλικής Ράλλη, αρρώστησε βαρειά, με πυρετόν και δύσπνοιαν, είχε δηλαδή την λεγομένην πούνταν. Η δυστυχής Βασιλική και όλη η οικογένειά της όλην την νύκτα έμειναν άγρυπνοι, και με μεγάλην αγωνίαν.

Κατά τας 8 η ώρα το πρωί, επήγεν εις το σπίτι του Ράλλη η Μαρία Τσολάκη, και είπε συγκινημένη εις την Βασιλικήν «Μην κλαις, και το παιδί θα ξυπνήσει εντελώς καλά. Το είδα στον ύπνο μου».

Η Βασιλική της απεκρίθη «Καϋμένη Μαρία, ας ξυπνήσει κάπως καλύτερα, κ’ είμαι ευχαριστημένη. Τέτοια χάλια που έχει το παιδί, πώς μπορεί να γίνει εντελώς καλά μέσα σε δυο ώρες;»

Η Μαρία όμως της ξαναείπε με πεποίθησιν ότι θα ξυπνήσει το παιδί χωρίς να έχει απολύτως τίποτα, «γιατί έτσι μου είπε να σου πω ο άγιος Ραφαήλ, που τον εφώναζες με κλάματα όλη τη νύχτα», είπε και διηγήθη το όνειρον που είχεν ιδεί.

Και, ω του θαύματος! Έπειτ’ από ολίγον το παιδί εξύπνησε χωρίς καθόλου πυρετόν, χωρίς καθόλου πόνον εις το πλευρόν, χωρίς δύσπνοιαν, «εντελώς καλά, υγιέστατο», όπως γράφει η μητέρα του Βασιλική.

Ιδού και το όνειρον της Μαρίας Τσολάκη, όπως το έγραψεν η Ιδία:

Περί Θείας Ἀγάπης

❈ Ἡ ἀγάπη πού ἀρέσει στόν Θεό εἶναι ἡ ὁλοκληρωτική ἀγάπη, ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς, ἐξ ὅλης τῆς διανοίας, ἐξ ὅλης τῆς δυνάμεως (Μαρκ. 12,30). Θά πρέπει νά εἶναι ὅλα τά στοιχεῖα τοῦ ἀνθρώπου δοσμένα στόν Θεό. Προσέξτε, ἡ ὁλοκληρωτική ἀγάπη! Δηλαδή, δέν ἐπιτρέπεται νά ἀγαπάει ὁ ἄνθρωπος καί κάτι ἄλλο ἐκτός ἀπό τόν Θεό. Αὐτή εἶναι ἡ πρώτη ἐντολή.

Μετά λέει: «ὁμοία μέ αὐτή», «ὅμοια ἐντολή μ’ αὐτή εἶναι ν’ ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου, ὅπως τόν ἑαυτό σου» (Μαρκ. 12,31). Ἀλλά, ὅταν ἀγαπᾶς τόν πλησίον σου, πάλι ἀγαπᾶς τόν Θεό, γιατί ὁ πλησίον σου εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.

Θά λέγαμε δηλαδή, ὅτι καί ἡ δευτέρα ἐντολή εἶναι μέρος τῆς πρώτης ἐντολῆς. Ἡ πρώτη ἐντολή περιλαμβάνει μέσα ὅλες τίς ἄλλες ἐντολές.

- Ἕνας πού ἀγαπάει τόν Θεό, δέν θά ἀγαπάει καί τά παιδιά τοῦ Θεοῦ;

«Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου».

Ἐν Κυθήροις τῆ 27η Ἀπριλίου 2025

Ἀρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητὲ φίλε ἀναγνώστα, εἶναι τὸ κυρίαρχο, τὸ κεντρικότερο, τὸ κατ’ ἐξοχὴν γεγονὸς τῆς ἐνσάρκου Θείας Οἰκονομίας. Εἶναι τὸ γεγονός, πάνω στὸ ὁποῖο θεμελιώνεται καὶ στηρίζεται ὅλο το οἰκοδόμημα τῆς πίστεως. «Εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἠμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν…Εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαῖα ἡ πίστις ὑμῶν» (Α΄ Κορ.15,14,17), βεβαιώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἐὰν ὁ Χριστὸς δὲν ἀναστήθηκε, δὲν ἔχει πλέον κανένα νόημα καὶ περιεχόμενο τὸ κήρυγμά μας, ἀλλ’ ἐπίσης εἶναι ματαῖα καὶ κούφια ἀπὸ κάθε οὐσιαστικὸ περιεχόμενο καὶ ἡ πίστις σας. Καὶ τοῦτο διότι ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σημαίνει τὴν ἀνάσταση τοῦ ἀνθρώπου, τὴν λύτρωσή του ἀπὸ τὸ πτῶμα τοῦ θανάτου, ἀπὸ τὴν δουλεία τῆς ἁμαρτίας. Σημαίνει τὸ πέρασμά του ἀπὸ τὸν θάνατο στὴν ζωή, στὴν ἀληθινὴ καὶ αἰώνια ζωή. Χωρὶς τὴν ἀνάσταση ὅλο το χριστιανικὸ οἰκοδόμημα καταρρέει καὶ μεταβάλλεται σὲ μιὰ ἰδεολογία, σὲ ἕνα ἀνθρώπινο φιλοσοφικὸ κατασκεύασμα, ἀνίκανο νὰ σώσει, νὰ λυτρώσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν θάνατον, ὁ ὁποῖος εἶναι κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστίνο Πόποβιτς «ἡ μόνη πικρία τῆς ζωῆς, ἡ μόνη πικρία τῆς ὑπάρξεως. Ἐξ αὐτοῦ προέρχεται καὶ ὅλη ἡ τραγικότητα τῆς ζωῆς».

Ἐπειδὴ δὲ ἀκριβῶς ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ θεμελιακὸ γεγονὸς τῆς πίστεως, ἔπρεπε τὸ γεγονὸς αὐτὸ, νὰ βεβαιωθῆ, ὡς ἀδιάψευστη ἱστορικὴ πραγματικότητα, ἀπὸ πολλοὺς αὐτόπτες μάρτυρες. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ ὁ Κύριος μετὰ τὴν ἀνάστασή του ἐμφανίστηκε πολλὲς φορὲς ἐπὶ σαράντα ἥμερες, σὲ διάφορα πρόσωπα καὶ σὲ διάφορους τόπους.

Ζωοδόχου Πηγῆς - Νὰ φοβηθοῦμε τὸ φραγγέλλιο!... (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

Νὰ φοβηθοῦμε το φραγγέλλιο!...

 

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 

«Μὴ ποιεῖτε τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου οἶκον ἐμπορίου» (Ἰω. 2,16)

Ἑορτάζουμε καὶ πανηγυρίζουμε, ἀγαπητοί μου, σήμερα τὴν Ζωοδόχο Πηγὴ τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία γιὰ μᾶς τοὺς Χριστιανοὺς εἶνε ἡ γλυκειά μας μάνα, ἡ βασίλισσα τῶν ἀγγέλων, ἡ προστάτις τῶν ἁμαρτωλῶν, τῶν μετανοούντων ἁμαρτωλῶν. Ἑορτάζουμε· ἀλλὰ πῶς πρέπει νὰ ἑορτάζουμε; Νά ἕνα ζήτημα σπουδαῖο. Γιατὶ σὲ χίλια πανηγύρια καὶ ἑορτὲς κι ἂν πηγαίνῃς, ἐὰν δὲν πηγαίνῃς ὅπως θέλει ὁ Κύριος, δὲν κερδίζεις τίποτα. Κι ὄχι μόνο δὲν κερδίζεις, ἀλλὰ προσθέτεις στὰ τόσα ἁμαρτήματά σου ἕνα ἀκόμη ἁμάρτημα.

30 Ἀπριλίου. Ἰακώβου ἀποστόλου, ἀδελφοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου (†44). Κλήμεντος ὁσίου, Δονάτου ἐπισκόπου Εὐροίας, Ἀργυρῆς νεομάρτυρος (†1725). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἀποστόλου, Σαβ. δ΄ ἑβδ. Πράξεων (Πρξ. ιβ΄ 1-11).

Πραξ. 12,1         Κατ᾿ ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν ἐπέβαλεν Ἡρῴδης ὁ βασιλεὺς τὰς χεῖρας κακῶσαί τινας τῶν ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας.

Πραξ. 12,1                Κατά τον καιρόν εκείνον, ο βασιλεύς Ηρώδης Αγρίππας, άπλωσε τα χέρια και επιασε μερικούς από τους πιστούς της Εκκλησίας, δια να τους κακοποιήση.

Πραξ. 12,2         ἀνεῖλε δὲ Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν Ἰωάννου μαχαίρᾳ.

Πραξ. 12,2               Εξετέλεσε δε δια μαχαίρας τον απόστολον Ιάκωβον, αδελφόν του ευαγγελιστού Ιωάννου.

Τί σημαίνει ὁ χαιρετισμός τοῦ Κυρίου μας «εἰρήνη ὑμῖν»;

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Τί σημαίνει ὁ χαιρετισμός τοῦ Κυρίου μας «εἰρήνη ὑμῖν»;

(Ἀπόσπασμα ἀπό κήρυγμα τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

Ὁ Κύριος, καί τίς δύο φορές πού ἐμφανίσθηκε στούς Ἀποστόλους μετά ἀπό τήν Ἀνάστασή Του, τούς εἶπε: «εἰρήνη ὑμῖν».

Αὐτός ὁ χαιρετισμός ἔχει σχέση μέ τόν φόβο τοῦ θανάτου. Οἱ ἄνθρωποι ταρασσόμαστε, γιατί φοβόμαστε τόν θάνατο. Ὅ,τι συμβαίνει στή ζωή μας καί ὅποιος φόβος καί ὅποια δειλία καί ὅποια ἀναστάτωση ὑπάρχει μέσα μας ὀφείλεται στό ὅτι φοβόμαστε μήν ἀρρωστήσουμε, μήν πάθουμε, μή μᾶς καταδιώξουν, μή δέν ἔχουμε νά φᾶμε. Καί ὅλα προέρχονται ἀπό τήν δειλία καί τόν φόβο τοῦ θανάτου. Καί χάνουμε τήν εἰρήνη μας, τήν ψυχική μας εἰρήνη.

Ὅλες σχεδόν οἱ ἀρρώστιες δημιουργοῦνται ἀπό τήν ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης στόν Θεό

❈ Λέει ὁ Ἅγιος Πορφύριος: «Ὅλες σχεδόν οἱ ἀρρώστιες προέρχονται ἀπό τήν ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης στόν Θεό καί αὐτό δημιουργεῖ τό ἄγχος». Βλέπετε τί ἁπλά καί σοφά!

Ὅλες σχεδόν οἱ ἀρρώστιες δημιουργοῦνται ἀπό τήν ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης στόν Θεό.

Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 18 – 2 – 2016)

Τί ἐμοί καί σύ γύναι;'' , Τό πρῶτο θαῦμα τοῦ Κυρίου στήν Κανά, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό εὐαγγέλιο τοῦ Ιωάννου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τί ἐμοί καί σύ γύναι;'' , Τό πρῶτο θαῦμα τοῦ Κυρίου στήν Κανά, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό εὐαγγέλιο τοῦ Ιωάννου, 27-4-2025, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἡ αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ Β΄- Παπικές κακοδοξίες, Ἱ.Μ. Παρακλήτου καί Ἀπειλή γιά τήν Ὀρθοδοξία μας, Γ. Ψαλτάκη, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ Β΄- Παπικές κακοδοξίες, Ἱ.Μ. Παρακλήτου καί Ἀπειλή γιά τήν Ὀρθοδοξία μας, Γ. Ψαλτάκη, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου (Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς)

Ἄλλωστε μόνο μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἀναστημένου Θεανθρώπου, Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, μποροῦσε νὰ δοθεῖ καὶ δίδεται καὶ πάντοτε θὰ προσφέρεται ἡ δύναμη σὲ κάθε Χριστιανό, ἀπὸ τὸν πρῶτο ἕως τὸν τελευταῖο, ὥστε νὰ ξεπεράσει ὅλη τὴ θνητότητα – ἀκόμη καὶ τὸν ἴδιο τὸν θάνατο, ὅλη τὴν ἁμαρτία – ἀκόμη καὶ τὴν ἴδια τὴν ἁμαρτία, ὅλους τοὺς διαβόλους – ἀκόμη καὶ τὸν ἴδιο τὸν διάβολο. Ἐξάλλου, μόνο μέσῳ τῆς Ἀνάστασής Του ὁ Κύριος ἔδειξε καὶ ἀπέδειξε, ὅτι ἡ ζωὴ Του εἶναι Αἰώνια ζωή, ἡ ἀλήθειά Του εἶναι Αἰώνια Ἀλήθεια, ἡ ἀγάπη Του εἶναι αἰώνια Ἀγάπη, τὸ καλὸ Του εἶναι Αἰώνιο Καλό, ἡ χαρὰ Του εἶναι Αἰώνια Χαρὰ καὶ ὅτι Αὐτὸς δίνει τὰ πάντα σὲ κάθε Χριστιανὸ ἀπὸ ἀπαράμιλλη φιλανθρωπία. Δὲν ὑπάρχει κανένα γεγονός, ὄχι μόνο στὸ Εὐαγγέλιο ἀλλὰ καὶ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, τὸ ὁποῖο νὰ εἶναι τόσο τεράστιο, τόσο συντριπτικό, τόσο ἀναμφισβήτητο, ὅπως εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

Ἀναμφίβολα, σέ оλόκληρη τὴν ἱστορική του πραγματικότητα, τὴν ἱστορικὴ δύναμη καὶ τὴν παντοδυναμία του, ὁ Χριστιανισμὸς βασίζεται στὸ γεγονὸς τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ καὶ αὐτὸ σημαίνει πίστη στὴν αἰώνια ζωντανὴ προσωπικότητα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.

Ἀπὸ τὰ θαύματα τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς ΙΙ

Ας έλθουμε τώρα και στην Βασίλισσα Θεοδώρα, εκείνην που εγκωμίασε την Παναγία, την Βασίλισσα όλων. Η Θεοδώρα αυτή, σύζυγος του βασιλιά Θεοφίλου, η οποία είχε επίσημο γνώρισμα την Ορθοδοξία, είχε μία θυγατέρα ωραιότατη και χαριτωμένη, Θέκλα στο όνομα. Σε αυτήν παρουσιάστηκε ασθένεια θέρμης, δηλαδή πυρετών σφοδρών και ατάκτων, και τόση λάβρα και θερμότητα είχε, που δεν μπορούσε άνθρωπος να κρατήσει το χέρι του επάνω της.

Πάσχοντας λοιπόν έτσι πολύν καιρό, παρακινήθηκε από την μητέρα της να πάει στον ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ζωοδόχου Πηγής. (*) Και με το που ήλθε και ήπιε, σαν διψασμένο ελάφι, από εκείνο το ιερό νερό, έσβησε η υπερβολική λάβρα και θερμότητα που είχε, και εξέλιπε τελείως το πάθος της από το ιαματικό νερό της Θεομήτορος. Επέστρεψε λοιπόν υγιής στον οίκο της, και την ευχαρίστησε με διάφορα χρυσά σκεύη, κατάλληλα για εκκλησιαστική υπηρεσία.

Καταδικάζει ἡ Ι. Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀλβανίας τὴν Μασονία; Καὶ περὶ τοῦ ἀποθανόντος κυροῦ Ἀναστασίου Γιαννουλάτου.

τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ (Ζήση)

«Λοιπόν, θά ἐλέγξει ἡ Ἱ. Ἀρχιεπισκοπή Ἀλβανίας τά μασονικά δημοσιεύματα; Θά ἀποκαταστήσει τήν ὑστεροφημία (μασονικῶς βαλλόμενη) τοῦ κυροῦ Ἀναστασίου;»

Πρό ἑνός περίπου μηνός, ἡ Ἱ. Ἀρχιεπισκοπή Ἀλβανίας ἐξέδωσε ἀνακοίνωση (κρυφή, τρόπον τινά), στήν ὁποία: (α) ἀπορρίπτει ὁποιαδήποτε σχέση τοῦ ἀποθανόντος Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας κυροῦ Ἀναστασίου (Γιαννουλάτου) μέ τήν Μασονία, (β) ὑποβαθμίζει ἀπρεπῶς τίς σχετικές ἀναφορές καί τά ντοκουμέντα περί τῆς λήψεως μασονικῶν δωρεῶν ἀπό τόν ἀποθανόντα καί (γ) παροτρύνει τήν ἑλληνόφωνη-ἀγγλόφωνη ὀρθόδοξη ἱστοσελίδα Helleniscope.com, ἡ ὁποία ἀναφέρθηκε στό ἐν λόγῳ θέμα, νά δημοσιεύσει τήν διάψευσή της αὐτή [1].

Ἡ ἐκκλησιαστική συνείδησή μας, καθώς καί λόγοι συγγραφικῆς δεοντολογίας, ἐπιβάλλουν τήν ἐκ μέρους μας ἀπάντηση· πρωτίστως, ἐπειδή ἡ Μασονία ὡς ἕνας «πρωτεύων παίκτης» στό πεδίο τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων συνιστᾷ ἤδη ἐδῶ καί πολλά ἔτη τόν «ἐλέφαντα στό δωμάτιο» τοῦ πεδίου αὐτοῦ· δευτερευόντως, διότι ἡ ἀναφορά στήν σχέση αὐτή (Ἀναστασίου Γιαννουλάτου καί Μασονίας), ἀναφορά ἐπικρινόμενη ἀπό τήν Ἀρχιεπισκοπή Τιράνων, καί μέ βάση τά ντοκουμέντα πού δημοσίευσε ὁ Μοναχός Ἀβέρκιος, ἔγινε ἀπό τόν Πρωτοπρεσβύτερο καθηγητή π. Θεόδωρο Ζήση καί τόν γράφοντα Μοναχό Σεραφείμ σέ σχετική ὁμιλία στό διαδίκτυο τῆς Katihisis.gr [2]· αὐτήν τήν ἀνέδειξε χάριν καί τῶν ὁμογενῶν μας στό ἐξωτερικό ἡ εὐσυνειδησία τῶν ὑπευθύνων τῆς ἱστοσελίδος Helleniscope.com (καί τοῦ ἐκδότου κ. Νικολάου Σταματάκη) [3]. Παραδόξως, ἡ Ἱ. Ἀρχιεπισκοπή Ἀλβανίας δέν ἀπηύθυνε τήν διάψευσή της ἐκεῖ ὅπου δημοσιεύθηκαν τό πρῶτον οἱ σχετικές πληροφορίες-ντοκουμέντα, λ.χ. στήν Katanixi.gr, ἀλλά ἐκεῖ πού γνώρισαν πολλαπλάσια ἐπισκεψιμότητα, λόγῳ καί τῆς ἀγγλικῆς γλώσσης, δηλαδή ἐκεῖ πού οἱ πληροφορίες «ἐνοχλοῦν» περισσότερο.

Ἐντρέπομαι, δέν μπορῶ νά τό κρύψω, διότι τήν ἀνακοίνωσή της αὐτή ἡ Ἀρχιεπισκοπή Ἀλβανίας δέν τήν δημοσίευσε καί στήν (ὁλο)δική της ἱστοσελίδα (orthodoxalbania.org), ἀλλά τήν ἀπέστειλε μόνον στήν Helleniscope.com. Δέν θέλουν ἆραγε τά Τίρανα νά γνωρίζει καί ὁ τυχών ἀναγνώστης τους τό περιεχόμενο τῆς περί Μασονίας καί Ἀναστασίου διαψεύσεώς τους;

Ἐπιστροφή στά βασικά (“back to basics”): Καταδικάζει ἡ Ἱ. Ἀρχιεπισκοπή Ἀλβανίας τήν Μασονία;

Ἄς μή ἐκφεύγει τῆς προσοχῆς μας ἐν πρώτοις τό γεγονός – πρίν περάσουμε στά εἰδικότερα – , ὅτι ἡ Ἱ. Ἀρχιεπισκοπή Ἀλβανίας ἀπέφυγε, σέ μιά τόσο μεγάλη εὐκαιρία, νά καταδικάσει τήν Μασονία! Ὅμως, ὡς ἐναλλακτική λύση, ἡ ἄρνηση τῆς σχέσεως τοῦ Ἀναστασίου Γιαννουλάτου μέ τήν Μασονία, δέν συνιστᾷ καταδίκη τῆς Μασονίας· ἡ Ἀρχιεπισκοπή θά μᾶς διαβεβαίωνε εὐκόλως καί εὐνοήτως, ὅτι ὁ ἀποθανών κυρός Ἀναστάσιος δέν ὑπῆρξε οὔτε συλλέκτης, σκακιστής, νηπιαγωγός, σιδηρουργός ἤ ὁδηγός βυτιοφόρου κ.ἄ., καί βεβαίως τοῦτο δέν συνιστᾷ διόλου καταδίκη τῶν ἀντιστοίχων τεχνῶν καί δεξιοτήτων. Ἄς παρέλθει πλέον τούτη ἡ ἀπάτη καί δολιότητα, τήν ὁποία μετῆλθε προηγουμένως καί τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, τό ὁποῖο μέν «διέψευσε κατηγορηματικῶς» τό ἔτος 2013, ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος «ἔχει οἱανδήποτε σχέσιν μέ τήν Μασονίαν» [4], ἀλλά δέν ἔχει καταδικάσει τήν Μασονία ἀπό τό ἔτος 1902 (!)[5], ἐξαιρέσει τῆς αὐτονόμου Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης (1977) καί τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου (τότε) Ν. Ζηλανδίας κ. Ἀμφιλοχίου (Τσούκου) τό ἔτος 2007 [6]. Ἀντιθέτως, ἐπισημότατοι ἐκπρόσωποι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ὑποστήριξαν τήν Μασονία διά τῆς γραφίδος τους [7] καί τοὐλάχιστον πέντε (5) Οἰκουμενικοί Πατριάρχες τοῦ 20οῦ αἰῶνος ὑπῆρξαν τεκμηριωμένως Μασόνοι (Ἰωακείμ Γ΄, Μελέτιος Δ΄ ὁ Μεταξάκης, Βασίλειος Γ΄ ὁ ἀπό Ἀγχιάλου, Ἀθηναγόρας [8] καί Δημήτριος [9]). Ὅλοι τους, αἱρετικοί Οἰκουμενιστές, ὅσο καί ὁ Γιαννουλᾶτος καί τά πνευματικά τέκνα του!

Γιατί συκοφαντοῦνται δίκαιοι ἄνθρωποι...

Επειδή θα γεννηθή ίσως το ερώτημα σε μερικούς ανθρώπους, γιατί να επιτρέπη ο Θεός να ταλαιπωρούνται με δοκιμασίες, συκοφαντίες κ.τ.λ. δίκαιοι άνθρωποι, όπως και ο άνθρωπος του Θεού Χατζη-Γεώργης, ενώ ήταν εξαγνισμένη ψυχή κι από μικρό παιδάκι, θεώρησα καλό να γράψω αυτό που νιώθω.

Φυσικά τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος· αλλά μια από τις πολλές περιπτώσεις ίσως να είναι και αυτή, κατά τον λογισμό μου. Εάν δεν επέτρεπε ο Θεός να συκοφαντηθούν και ορισμένοι δίκαιοι, πώς θα μπορούσαν να καλυφθούν ορισμένοι ένοχοι, που δεν μπορούν να σηκώσουν το σφάλμα τους από εγωισμό; Η μεν γη δεν τους χωράει, και οι δαίμονες ευκαιρία ζητάνε να τους φέρουν σε απόγνωση, να κάνουν κακό στον εαυτό τους, να κολασθούν.

Η πολλή όμως αγάπη του Θεού, για να μην απωλεσθή καμμιά αδύνατη ψυχή, επιτρέπει να κατηγορούνται και να συκοφαντούνται και δίκαιοι, άδικα, αλλά στο τέλος φανερώνεται η αλήθεια.

Μ’ αυτόν δε τον τρόπο βοηθάει και εμάς να φέρουμε καλούς λογισμούς πάντα, για ό,τι κακό ακούμε να διαδίδεται για τον πλησίον μας και να αναρρωτιώμαστε· «μήπως είναι συκοφαντία;» Τότε φυσικά παρηγορούνται και οι ένοχοι και σιγά – σιγά αισθάνονται την ενοχή τους, ελέγχονται από την συνείδηση τους και διορθώνονται, εάν έχουν καλή διάθεση. Με λίγα λόγια, ορισμένες φορές ο Θεός ελαφρώνει το βάρος των ενόχων με το να συκοφαντηθούν δυνατοί δίκαιοι.

Φυσικά οι αδικημένοι, είναι τα πιο αγαπημένα παιδιά του Θεού. Οι ίδιοι όμως, κατά τον λογισμό μου, δεν έχουν τέτοιους λογισμούς. Αντιθέτως πιστεύουν ότι μπορούσε να ήταν και οι ίδιοι ένοχοι, εάν τους εγκατέλειπε η Χάρις του Θεού, και να ήταν ακόμη και σε φυλακή ως ένοχοι και να τους έτρωγε και το σαράκι, ο έλεγχος της συνειδήσεως. Ενώ σαν αδικημένοι, έχουν στην καρδιά τους τον αδικημένο Χριστό και αγάλλονται στην εξορία και στην φυλακή σαν στον Παράδεισο, διότι όπου Χριστός εκεί Παράδεισος.