Μέ τήν ἀπαγόρευση τῆς θρησκευτικῆς κηδεύσεως οἱ γεμάτοι ἀγάπη πρός τόν ἄνθρωπο Ἅγιοι Πατέρες διασφαλίζουν τά ἑξῆς σημαντικά ζητήματα...

Αὐτός πού αὐτοκτονεῖ δηλαδή δέν ἐπιτέπεται νά κηδευτεῖ ἀπ’ τήν Ἐκκλησία - ἑκτός βέβαια ἐάν εἶναι παράφρονας σύμφωνα μέ τόν 14ο ἱερό Κανόνα τοῦ Ἁγίου Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας, ὁ ὁποῖος ἔχει Οἰκουμενικό κύρος μετά τήν ἐπικύρωσή του ἀπό τόν 2ο Κανόνα τῆς ἕκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Μέ τήν ἀπαγόρευση τῆς θρησκευτικῆς κηδεύσεως οἱ γεμάτοι ἀγάπη πρός τόν ἄνθρωπο Ἅγιοι Πατέρες διασφαλίζουν τά ἑξῆς σημαντικά ζητήματα:

Α) Μέ τήν ἀπαγόρευση τῆς κήδευσης οἱ Ἅγιοι Πατέρες φωνάζουν σέ ὅλους τούς Χριστιανούς μέ κραυγαλέα φωνή, ὅτι ὅποιος αὐτοκτονεῖ, βλασφημεῖ στό Πνεῦμα τό Ἅγιο καί δέν ἔχει ἄφεση ἁμαρτιῶν. Πῶς ἀλλιῶς νά τό ποῦνε γιά νά τό καταλάβεις; Λένε «δέν πρόκειται νά σέ κηδέψω. Δέν ὑπάρχει χειρότερο πράγμα ἀπ’ αὐτό». Τούς στηρίζει ψυχικά μέ αὐτόν τόν σαφή, ἀπόλυτο καί μονοσήμαντο τρόπο, ὥστε νά ἀποκρούουν κάθε παρόμοιο λογισμό, ἀκόμη καί σέ περίπτωση σοβαρῶν ἀνθρωπίνων δυσκολιῶν.

Ὅσο μεγάλες καί ἄν εἶναι κάποιες δυσκολίες θά πρέπει νά ἀποκρούσεις ἀμέσως αὐτόν τόν λογισμό τῆς αὐτοκτονίας. Τί τούς λέει: Μόνον ὅποιος ἀγωνισθεῖ ρωμαλέα μέσα ἀπό τίς ποικίλες ἀντιξοότητες τῆς ζωῆς ἔχει δυνατότητα νά σταθεῖ μέ θάρρος μπροστά στό βῆμα τοῦ ἀδέκαστου Κριτοῦ τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Ὄχι ὅποιος δειλιάζει, κιοτεύει ὅπως λέγανε παλιότερα καί ἀφαιρεῖ τήν ζωή του καί νομίζει πώς τάχατες θά ἡσυχάσει καί θά γλιτώσει ἀπό τά προβλήματα. Ἐκεῖ εἶναι πού δέν πρόκειται νά γλιτώσει ποτέ καί θά βασανίζεται αἰώνια.

Πῶς μπορεῖ ἑπομένως νά ὑποχρεωθεῖ ἡ Ἐκκλησία νά ψάλλει:

«Μακαρία ἡ ὁδός ᾗ πορεύει σήμερον..» σέ αὐτόχειρα, ἀφοῦ γνωρίζουμε, ὅτι ἡ ὁδός πού ἀκολούθησε δέν εἶναι καθόλου «μακαρία» (δηλαδή εὐτυχισμένη); Μακάριος εἶναι ὁ δρόμος ἤ διαβολικός;

Ἤ ἄν πᾶς καί πεῖς «Ἄμωμοι ἐν ὁδῷ, Ἀλληλούϊα» καί «τό ἀπολωλός πρόβατον ἐγώ εἰμι καί βρῆκα τόν δρόμο μου» (Ψαλμ. 118)... Ποιόν δρόμο βρῆκες; Τόν δρόμο γιά τήν κόλαση βρῆκες μ’ αὐτό πού ἔκανες. Ἐμπαίζουμε δηλαδή τόν Θεό, κάνοντας κηδεία.

Ὁ πρῶτος λόγος λοιπόν πού ἀπαγορεύεται ἡ κήδευση εἶναι ἀκριβῶς γιά νά βροντοφωνάξει ἡ Ἐκκλησία:

- Μήν τό κάνετε!

Β) Ὑπάρχει καί ἕνας ἄλλος λόγος πιό πνευματικός, γιά τόν ὁποῖο δέν πρέπει νά γίνεται νεκρώσιμη ἀκολουθία στούς αὐτόχειρες, ὁ ἑξῆς: Ἡ κοινωνική περιφρόνηση πρός τόν αὐτόχειρα, τό νά μήν τόν κηδεύσουμε ὡς σῶμα Χριστοῦ, ὡς κοινωνία τῶν μελῶν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὡς Τοπική Ἐκκλησιαστική Κοινότητα νά μήν κάνουμε κηδεία. Αὐτή ἡ πράξη πού φαίνεται σάν περιφρόνηση, ἐμπεριέχει μιά σιωπηλή προσευχή πρός τόν Θεό νά τόν ἐλεήσει. Μιά σιωπηλή, ταπεινή προσευχή στόν Θεό:

- Θεέ μου δέν μποροῦμε νά ποῦμε τίποτα γι’ αὐτόν, τόν ἀφήνουμε σέ Σένα. Ἐσύ ξέρεις καί γι’ αὐτόν.

Κάθε ταπείνωση τοῦ ἀνθρώπου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ αὐξάνει τό Θεῖο ἔλεος. Αὐτό εἶναι νόμος πνευματικός. Ὅταν ταπεινώνεσαι, τραβᾶς τή Χάρη, ὅταν ὑπερηφανεύεσαι, διώχνεις τή Χάρη, δηλαδή τόν Θεό.

Ἑπομένως, ἀπό φιλανθρωπία τῆς Ἐκκλησίας δέν κηδεύονται οἱ αὐτόχειρες. ➤Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 8 – 7 – 2012)