«Ὅσοι ἐπιμένουν ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι μιὰ παθητική, δειλὴ καὶ "πασιφιστικὴ" θρησκεία, ἂς διαβάσουν πρῶτα τὴν ἱστορία τοῦ Ἁγίου Ἀρτεμίου.»

«Όσοι επιμένουν ότι ο Χριστιανισμός είναι μια παθητική, δειλή και "πασιφιστική" θρησκεία, ας διαβάσουν πρώτα την ιστορία του Αγίου Αρτεμίου.»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Αρτέμιος, ο ένδοξος Πατρίκιος και Δούκας της Αιγύπτου, αποτελεί μία από τις λαμπρότερες μορφές της Εκκλησίας μας. Ένας άνθρωπος που από τα ύπατα αξιώματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανέβηκε στο υψηλότερο αξίωμα που μπορεί να λάβει ο άνθρωπος το στεφάνι του Μάρτυρος του Χριστού.

Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας στις 20 Οκτωβρίου κατ΄ έτος και έχει οριστεί ως προστάτης Άγιος της Ελληνικής Αστυνομίας,καθώς και πολιούχος της Μυκόνου.

Δεν ήταν ένας ασκητής της ερήμου ούτε ένας άνθρωπος που έζησε μακριά από τον κόσμο. Ήταν στρατηγός. Διοικητής. Άνθρωπος της ευθύνης, της πειθαρχίας και της δράσης. Η παράδοση τον συνδέει στενά με την Πάτρα, όπου επέβλεψε την κατασκευή υδραγωγείου, ενώ στρατοπεδευμένος στην περιοχή της σημερινής Μονής Γηροκομείου φρόντιζε τους φτωχούς, τους αδύναμους και ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους. Γιατί ο αληθινός άρχοντας δεν εξουσιάζει αλλά διακονεί.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα πρώτα οργανωμένα νοσοκομεία, πτωχοτροφεία, ορφανοτροφεία και γηροκομεία γεννήθηκαν μέσα από τη χριστιανική αγάπη. Σε έναν κόσμο όπου η αξία του ανθρώπου μετριόταν με τη δύναμη, τον πλούτο ή την κοινωνική θέση, η Εκκλησία δίδαξε ότι κάθε άνθρωπος είναι εικόνα Θεού και αξίζει σεβασμό, φροντίδα και αγάπη.

Όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης επιχείρησε να αναβιώσει την ειδωλολατρία και εξαπέλυσε νέους διωγμούς κατά των χριστιανών στην Αντιόχεια, ο Άγιος Αρτέμιος δεν σιώπησε. Δεν υπολόγισε αξιώματα, ούτε τη ζωή του. Παρουσιάστηκε ενώπιον του αυτοκράτορα και με παρρησία τον ήλεγξε δημόσια για τις αδικίες και τις διώξεις εναντίον των πιστών του Χριστού.

Εκείνη τη στιγμή συγκρούστηκαν δύο κόσμοι.

Από τη μία, η αλαζονεία της αυτοκρατορικής εξουσίας, που πίστευε ότι μπορεί να επιβάλει την αλήθεια με τη βία.

Από την άλλη, ένας άνθρωπος που δεν κρατούσε σπαθί, αλλά είχε μέσα του κάτι ισχυρότερο από κάθε λεγεώνα την ακλόνητη πίστη στον Χριστό.

Ο Ιουλιανός απάντησε όπως απαντούν διαχρονικά όλοι οι τύραννοι όταν αδυνατούν να νικήσουν την αλήθεια, με βασανιστήρια.

Το σώμα του Αγίου συντρίφθηκε. Τα οστά του έσπασαν. Η σάρκα του υπέφερε αφάνταστα. Η ψυχή του όμως έμεινε όρθια.

Ο μάρτυρας νίκησε.

Όχι επειδή επιβλήθηκε στον αντίπαλό του, αλλά επειδή δεν λύγισε μπροστά στον φόβο.

Επιτρέψτε μου όμως μια προσωπική παρατήρηση.

Ακούω συχνά ανθρώπους τον τελευταίο καιρό, οι οποίοι είτε αγνοούν είτε δεν έχουν μελετήσει την ιστορία της Εκκλησίας, να επαναλαμβάνουν ότι ο Χριστιανισμός είναι δήθεν μια παθητική, άτολμη ή αποκλειστικά πασιφιστική θρησκεία.

Δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος.

Ο Χριστός δίδαξε την αγάπη, ακόμη και προς τον εχθρό. Δεν δίδαξε όμως ποτέ τη δειλία, την υποταγή στην αδικία ή την άρνηση της αλήθειας.

Η Εκκλησία δεν αγιοποίησε ποτέ τους δειλούς.

Αγιοποίησε ανθρώπους που προτίμησαν να πεθάνουν παρά να προδώσουν τον Χριστό.

Και ανάμεσά τους δεσπόζει μια ολόκληρη χορεία στρατιωτικών Αγίων.

Ο Άγιος Αρτέμιος.

Ο Άγιος Δημήτριος.

Ο Άγιος Γεώργιος.

Ο Άγιος Μερκούριος.

Ο Άγιος Μηνάς.

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης.

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων.

Ο Άγιος Προκόπιος.

Άνδρες εκπαιδευμένοι στα όπλα, οι οποίοι απέδειξαν ότι η χριστιανική ανδρεία δεν ταυτίζεται ούτε με την επιθετικότητα ούτε με τη δειλία. Υπηρέτησαν την πατρίδα και το καθήκον τους, αλλά όταν τους ζητήθηκε να θυσιάσουν την πίστη τους για να σώσουν τη ζωή ή την καριέρα τους, προτίμησαν το μαρτύριο.

Αυτός είναι ο Χριστιανισμός.

Όχι η λατρεία της βίας.

Αλλά ούτε και η λατρεία της δειλίας.

Είναι η δύναμη να αγαπάς χωρίς να μισείς.

Να συγχωρείς χωρίς να υποχωρείς στην αδικία.

Να αντιστέκεσαι στο ψέμα χωρίς να χάνεις την ανθρωπιά σου.Να είσαι έτοιμος να θυσιάσεις ακόμη και τη ζωή σου, αλλά ποτέ την αλήθεια.

Λίγους μήνες αργότερα, κατά την εκστρατεία του εναντίον των Σασσανιδών, ο Ιουλιανός τραυματίστηκε θανάσιμα από λόγχη. Οι ιστορικές πηγές δεν συμφωνούν για το ποιος έδωσε το θανατηφόρο πλήγμα. Η ιερή όμως παράδοση της Εκκλησίας διασώζει ότι ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Μερκούριος, με θεία παραχώρηση, έγινε όργανο της θείας δικαιοσύνης.

Η ιστορία έχει τον δικό της τρόπο να αποδίδει δικαιοσύνη.Ο διώκτης έφυγε από τον κόσμο με μια λόγχη στο πλευρό.Ο Μάρτυρας έμεινε ζωντανός στις καρδιές εκατομμυρίων πιστών.

Οι αυτοκρατορίες διαλύθηκαν.

Τα ανάκτορα έγιναν ερείπια.

Οι θρόνοι χάθηκαν.Όμως ο Άγιος Αρτέμιος εξακολουθεί να τιμάται, να επικαλείται και να εμπνέει.Γιατί οι περισσότεροι αυτοκράτορες γράφουν πρόσκαιρα την ιστορία οι Άγιοι όμως γράφουν την αιωνιότητα.

…………………………………..

Άγιε Μεγαλομάρτυ Αρτέμιε, ένδοξε στρατηγέ, ατρόμητε ομολογητή του Χριστού και προστάτη των αδικουμένων, πρέσβευε υπέρ ημών και χάριζέ μας θάρρος να μένουμε πάντοτε πιστοί στην αλήθεια, όσο κι αν κοστίζει. Αμήν.

Ο Άγιος Αρτέμιος μέσα από το απαράμιλλο βλέμμα της περίφημης Μακεδονικής Σχολής. Έργο του σπουδίου Μανουήλ Πανσέληνου στον Ιερό Ναό του Πρωτάτου, Άγιον Όρος (περ.τέλη 13ου αιώνα).

facebook

https://aktines.blogspot.com/2026/07/blog-post_693.html#more