Ὑπάρχει ἕνα ἀφελὲς ἐπιχείρημα ποὺ ἀκούω δυστυχῶς ὅλο καὶ πιὸ συχνὰ ἀπὸ ὑποτίθεται ἀνθρώπους "διαβασμένους καὶ μορφωμένους" ποὺ δὲν πιστεύουν στὸν Θεό..

Υπάρχει ένα αφελές επιχείρημα που ακούω δυστυχώς όλο και πιο συχνά από υποτίθεται ανθρώπους "διαβασμένους και μορφωμένους" που δεν πιστεύουν στον Θεό..

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

ΑΦΟΥ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΥΠΟΑΝΑΠΤΥΚΤΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΑΡΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ

Υπάρχει ένα αφελές επιχείρημα που ακούω δυστυχώς όλο και πιο συχνά από υποτίθεται ανθρώπους "διαβασμένους και μορφωμένους" που δεν πιστεύουν στον Θεό και ομολογώ ότι πάντοτε με προβληματίζει όχι βέβαια για το βάθος του, αλλά για την ευκολία με την οποία παρουσιάζεται ως ακαταμάχητη απόδειξη,

«Αν υπάρχει Θεός, γιατί πεθαίνουν παιδιά στην Αφρική; Γιατί υπάρχει πείνα, πόνος, αρρώστια και αδικία; Γιατί δεν επεμβαίνει;»

Και κάπου εκεί, σύμφωνα με τη δική τους λογική του παραλόγου μπαίνει τελεία.. Άρα Θεός δεν υπάρχει.

Ας δεχθούμε όμως καλοπροαίρετα πάντα, για χάρη της συζήτησης, ότι ο Θεός επενέβαινε κάθε φορά που ένας άνθρωπος υπέφερε. Κάθε φορά που κάποιος αρρώσταινε, πεινούσε, αδικούνταν, κινδύνευε ή έκανε μια καταστροφική επιλογή, ο Θεός θα παρενέβαινε και θα διόρθωνε αμέσως την κατάσταση. Τότε όμως τι θα απέμενε από την ανθρώπινη ελευθερία;

Αν ο Θεός διόρθωνε υποχρεωτικά κάθε συνέπεια των πράξεών μας, δεν θα ήταν πλέον Θεός που καλεί τον άνθρωπο σε ελεύθερη σχέση μαζί του αλλά ένας κοσμικός Δεσπότης, ένας παντοδύναμος Τύραννος και Δυνάστης που θα ρύθμιζε κάθε λεπτομέρεια της ζωής μας, προκειμένου να μην υποφέρουμε ποτέ.

Τότε είμαι σίγουρος ότι οι ίδιοι ακριβώς που έχουν αυτή την αντίληψη θα είχαν την αντίστροφη απαίτηση,

«Γιατί ο Θεός δεν μας αφήνει ελεύθερους;»

π. Γεώργιος Μεταλληνός: ''Ζοῦμε στὴν ἐποχὴ ποὺ οἱ Θεολογικὲς σχολὲς βγάζουν ἄθεους, οἱ Φιλοσοφικὲς σχολὲς ἀγράμματους καὶ οἱ Νομικὲς σχολὲς ἄδικους..."

''Ζούμε στην εποχή που οι Θεολογικές σχολές βγάζουν άθεους, οι Φιλοσοφικές σχολές αγράμματους και οι Νομικές σχολές άδικους..." ~ π. Γεώργιος Μεταλληνός † 19.12.2019

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Η παραπάνω φράση του μακαριστού π. Γεωργίου Μεταλληνού αποτελεί μια βαθιά κριτική της σύγχρονης παιδείας και, ευρύτερα, του πολιτισμού μας. Δεν αφορά απλώς την εκπαίδευση, αλλά την απομάκρυνση της γνώσης από το ήθος, της θεωρίας από το βίο και της επιστήμης από τη σοφία. Η παρατήρηση αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστούμε πόσο έχουμε απομακρυνθεί από το Βυζαντινό μας παρελθόν, μια παράδοση όπου η παιδεία και η πίστη ήταν αλληλένδετες και μορφοποιούσαν τον άνθρωπο ολοκληρωμένα.

Η Ορθόδοξη θεολογία δεν είναι απλή επιστήμη είναι βίωμα σχέσης με τον Θεό. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος υπενθυμίζει ότι ο αληθινός θεολόγος είναι αυτός που «κεκαθαρμένος τω σώματι και ψυχή» γνωρίζει τον Θεό.

Σήμερα, πολλοί από τους υποτιθέμενους κορυφαίους θεολόγους που διδάσκουν τα παιδιά μας και έχουν σημαντικές θέσεις επιρροής της δημόσιας σφαίρας έχουν επηρεαστεί αρνητικά από τις σπουδές τους στο εξωτερικό, όπου η θεολογία διδάσκεται με βάση δυτικά φιλοσοφικά και συστηματικά πρότυπα, αποκομμένα από την Ορθόδοξη Παράδοση. Η θεολογία σιγά σιγά μετατρέπεται σε θεωρητική επιστήμη, αποξενωμένη από την εκκλησιαστική ζωή και τον πνευματικό βίο. Το αποτέλεσμα είναι η γνώση που δεν γεννά πίστη, η θεωρία που δεν μεταμορφώνει, η σοφία που χάνει την ψυχή της.

«Πῶς γίνεται νὰ εἶσαι Φυσικός/Χημικός/Βιολόγος καὶ νὰ πιστεύεις στὸν Θεό;;;»

«Πώς γίνεται να είσαι Φυσικός/Χημικός/Βιολόγος και να πιστεύεις στον Θεό;;;»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Η θρησκευτική εμπειρία του κόσμου είναι η αιτία των πιο επίμονων και ευγενών επιστημονικών ερευνών». ~Αλβέρτος Αϊνστάιν~

Διάβασα σε μια σελίδα που υποτίθεται ότι είναι επιστημονική και απευθύνεται δίνοντας τροφή για σκέψη σε «σκεπτόμενους ανθρώπους» το παραπάνω ερώτημα, συνοδευόμενο από ένα κείμενο που θα ήταν πραγματικά αστείο, αν δεν αποτύπωνε μια τόσο θεμελιώδη σύγχυση.

Η λογική του είναι περίπου αυτή,

«Αν σπούδασες Φυσική, Χημεία ή Βιολογία και εξακολουθείς να πιστεύεις στον Θεό, τότε δεν έμαθες πραγματικά. Αν συνεχίζεις να πιστεύεις σε “μεταφυσικές μπούρδες”, μάλλον δεν θα έπρεπε να σου δίνουν πτυχίο!»

Ας κάνουμε λοιπόν ένα μικρό μάθημα ιστορίας της Επιστήμης.Γιατί η πραγματική επιστήμη δεν συνεπάγεται αθεΐα αλλά ακριβώς το αντίθετο.

Μάλιστα, μερικοί από τους μεγαλύτερους επιστήμονες της ιστορίας πίστευαν όχι απλώς γενικά σε «κάτι ανώτερο», αλλά στον Θεό και στη δημιουργία του κόσμου από τον Θεό.

«Ὅσοι ἐπιμένουν ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι μιὰ παθητική, δειλὴ καὶ "πασιφιστικὴ" θρησκεία, ἂς διαβάσουν πρῶτα τὴν ἱστορία τοῦ Ἁγίου Ἀρτεμίου.»

«Όσοι επιμένουν ότι ο Χριστιανισμός είναι μια παθητική, δειλή και "πασιφιστική" θρησκεία, ας διαβάσουν πρώτα την ιστορία του Αγίου Αρτεμίου.»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Αρτέμιος, ο ένδοξος Πατρίκιος και Δούκας της Αιγύπτου, αποτελεί μία από τις λαμπρότερες μορφές της Εκκλησίας μας. Ένας άνθρωπος που από τα ύπατα αξιώματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανέβηκε στο υψηλότερο αξίωμα που μπορεί να λάβει ο άνθρωπος το στεφάνι του Μάρτυρος του Χριστού.

Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας στις 20 Οκτωβρίου κατ΄ έτος και έχει οριστεί ως προστάτης Άγιος της Ελληνικής Αστυνομίας,καθώς και πολιούχος της Μυκόνου.

Δεν ήταν ένας ασκητής της ερήμου ούτε ένας άνθρωπος που έζησε μακριά από τον κόσμο. Ήταν στρατηγός. Διοικητής. Άνθρωπος της ευθύνης, της πειθαρχίας και της δράσης. Η παράδοση τον συνδέει στενά με την Πάτρα, όπου επέβλεψε την κατασκευή υδραγωγείου, ενώ στρατοπεδευμένος στην περιοχή της σημερινής Μονής Γηροκομείου φρόντιζε τους φτωχούς, τους αδύναμους και ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους. Γιατί ο αληθινός άρχοντας δεν εξουσιάζει αλλά διακονεί.

Ἀπὸ τὴν «Ἁγία Ἑλληνικὴ Οἰκογένεια»... στὸ «Δὲν ὑπάρχει ἑλληνικὴ οἰκογένεια». Ἡ πορεία μιᾶς κοινωνίας ποὺ κινδυνεύει νὰ ξεχάσει ποιά εἶναι.

Από την «Αγία Ελληνική Οικογένεια»... στο «Δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια». Η πορεία μιας κοινωνίας που κινδυνεύει να ξεχάσει ποια είναι.

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος. Πρέπει να μιλήσουμε για το inclusion και τη διαφορετικότητα.»

Αυτή ήταν η πρόσφατη δήλωση της Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας.

Ομολογώ πως, όταν την άκουσα, δεν με ξένισε μόνο το περιεχόμενό της. Με προβλημάτισε ακόμη περισσότερο ο συμβολισμός της. Γιατί δεν ειπώθηκε από έναν πανεπιστημιακό ή έναν σχολιαστή της επικαιρότητας. Ειπώθηκε από την πολιτική προϊσταμένη του ίδιου του Υπουργείου που φέρει στον τίτλο του τη λέξη «Οικογένεια».

Και τότε αναρωτήθηκα:

Πώς φτάσαμε από την Αγία Ελληνική Οικογένεια, τη μικρή Εκκλησία του σπιτιού, το θεμέλιο της ελληνικής κοινωνίας επί αιώνες, στο σημείο να ακούγεται από επίσημα χείλη ότι «δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια του μέλλοντος»;

Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι η πραγματική τραγωδία της εποχής μας.

Δεν πρόκειται απλώς για μια πολιτική διαφωνία.

Πρόκειται για μια βαθύτερη πολιτισμική και πνευματική μετατόπιση.

Ἀπὸ τὸ «κατ' εἰκόνα» στόν... ἀριθμό;

Από το «κατ' εικόνα» στον… αριθμό;

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

~Η ελευθερία δεν χάνεται μεμιάς, χάνεται με μικρές παραχωρήσεις.~

«Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή.»— Ρήγας Φεραίος

Ο παραπάνω συγκλονιστικός λόγος του Ρήγα Φεραίου δεν είναι απλώς ένας εθνικός στίχος. Είναι μια διαχρονική ομολογία πίστεως στην ελευθερία. Είναι η κραυγή κάθε ανθρώπου που αρνείται να ανταλλάξει την αξιοπρέπειά του με την ασφάλεια, τη συνείδησή του με την ευκολία και την ψυχή του με την άνεση.Η ελευθερία δεν είναι πολιτικό σύνθημα. Είναι θεϊκό δώρο.

Ο Θεός, όταν δημιούργησε τον άνθρωπο, δεν δημιούργησε έναν δούλο ούτε μια βιολογική μηχανή που υπακούει σε εντολές. Τον δημιούργησε «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν», προικισμένο με λογική, αυτεξούσιο και ελεύθερη βούληση. Ούτε ο ίδιος ο Δημιουργός δεν παραβιάζει την ελευθερία του ανθρώπου. Στέκεται έξω από την πόρτα της καρδιάς και κρούει,δεν την σπάζει ποτέ.Αν λοιπόν ο ίδιος ο Θεός σέβεται τόσο βαθιά την ανθρώπινη ελευθερία, με ποιο δικαίωμα μπορεί οποιαδήποτε επίγεια εξουσία να θεωρεί ότι δικαιούται ολοένα μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στον άνθρωπο;

«Κρυφὸ Σχολειό - Ἀπὸ τοὺς βάρβαρους Ὀθωμανοὺς μέχρι τοὺς ἀνίερους σύγχρονους ψευδοϊστορικούς, τὸ φῶς τῆς γνώσης ἐπιβιώνει»

«Κρυφό Σχολειό - Από τους βάρβαρους Οθωμανούς μέχρι τους ανίερους σύγχρονους ψευδοϊστορικούς, το φως της γνώσης επιβιώνει»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Να ισχυρίζεται κανείς κατηγορηματικά ότι το Κρυφό Σχολειό «δεν υπήρξε ποτέ» δεν είναι απλώς λάθος,είναι εντελώς ανιστόρητο,είναι μια ολομέτωπη επίθεση στην ιστορία μας και στις ρίζες μας. Είναι μια αναίσχυντη προσπάθεια να σβηστεί η μνήμη ενός λαού που κράτησε ζωντανή τη φλόγα της γνώσης, της γλώσσας και της πίστης του .

Οι λόγοι αυτής της στάσης είναι πολλοί και διάφοροι. Πρώτον, υπάρχει ο αντι-ρομαντικός ορθολογισμός των νεότερων ιστορικών ρευμάτων, που θεωρεί ύποπτο οτιδήποτε εμπεριέχει συγκίνηση, πίστη ή εθνικό πάθος. Δεύτερον, λειτουργεί ένας ιδεολογικός μηδενισμός, που επιχειρεί να αποδομήσει τις συλλογικές μνήμες στο όνομα μιας ψυχρής «αντικειμενικότητας», παραβλέποντας πως η ιστορία δεν είναι μόνο γεγονότα, αλλά και βίωμα. Τρίτον, υπάρχει μια πολιτισμική μόδα απομυθοποίησης όσο πιο ριζοσπαστικά αμφισβητεί κανείς τα σύμβολα του παρελθόντος, τόσο πιο «προοδευτικός» μοιάζει. Έτσι, η ιστορική αλήθεια υποχωρεί μπροστά στην πρόθεση εντυπωσιασμού.

Ωστόσο οι ιστορικές πηγές και οι μαρτυρίες είναι αδιαψευστες,από τον 15ο αιώνα ήδη οι πηγές μιλούν για περιορισμούς στην ελληνική παιδεία. Ο πρώτος Πατριάρχης μετά την Άλωση, Γεννάδιος Σχολάριος, το 1460 σημειώνει: «πού τα παιδευτήρια της σοφίας;

Τελικὰ κάνουν τὰ ράσα τὸν παπᾶ;

Τελικά κάνουν τα ράσα τον παπά;

Γράφει ο Στυλ. Καβάζης 

«Όποτε τυχαίνει να συναπαντήσω κανέναν παπά, και προ πάντων αν τύχη να είναι ευμορφάνθρωπος, στέκουμαι και τον θαυμάζω για την μεγαλοπρέπεια του, για το επιβάλλον και μαζί για την σεμνότητα που έχει η όψη του, και για την εμπιστοσύνη που έχει το παρουσιαστικό και η αμφίεσή του. Ιερό πρόσωπο! Αλλά και τι γραφικότητα έχει όλο το παράστημά του.

Είμαι ζωγράφος, το μάτι μου είναι ακονισμένο στο τι είναι γενικά το έμορφο κι' όχι μοναχά δεν βρίσκω κανένα ψεγάδι απάνω του, αλλά και τον θαυμάζω. Και να συλλογίζεσαι πως υπάρχουν κάποιοι Έλληνες, και θεολόγοι μάλιστα, που ξυνίζουνε τα μούτρα τους, που τον βρίσκουνε ''αντιαισθητικόν''! Αντιαισθητικόν βρίσκουνε τον Όμηρο, τον μάντη Τειρεσία, τον Μέντορα, τον Αχιλλέα με τα μαύρα στριφτά γένια, τον Θεμιστοκλή, τον άγιο Βασίλειο, τον άγιο Λουκιανό που τον είδε και τάχασε ο σκληρός Διοκλητιανός, τον άγιο Νικόλαο, τον Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο, τον Θανάση Διάκο, τον Παπαφλέσσα, τον Ησαΐα Σαλώνων, τέλος βρίσκουνε άσχημο τον πνευματικό λέοντα με την φυσική χαίτη του, και έχουνε για όμορφον εκείνον τον μαδημένον, που είναι σαν το κριάρι που το κουρέψανε και γίνηκε αγνώριστο, με τα στραβά ποδάρια του, με το λαιμό της γαλοπούλας και με το κωμικό μούσι! Μη χειρότερα! Πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος από ξιπασιά για να φανή ευρωπαϊσμένος! Εμείς που κάτι λογάμε από τέχνη, νοιώθουμε αυτά τα αισθήματα, κ' οι απελέκητοι και κακόγουστοι ''αχαλούν για την άκομψον και βάρβαρον εμφάνισιν των κληρικών''! Ποιοί; εκείνοι που το μάτι τους θέλει να βλέπει τριμμένα κι' ανέκφραστα σχήματα.»