«Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον, καί ἐγώ ἀναστήσω αὐτόν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ»[1]. «Ἐπειδή τό μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας δέν εἶχε ἱδρυθεῖ ἀκόμη», λέει ὁ μακαριστός θεολόγος Νικόλαος Σωτηρόπουλος, «γι' αὐτό τίς μετοχές ἐνεστῶτος «τρώγων» καί «πίνων» πρέπει νά θεωρήσουμε ὡς μελλοντικῆς σημασίας. Ὡς μελλοντικῆς δέ σημασίας πρέπει συνεπῶς νά θεωρήσουμε καί τό ρῆμα «ἔχει». Κι ἔτσι μεταφράζουμε: ὅποιος θά τρώγει τήν Σάρκα μου καί θά πίνει τό Αἷμα μου θά ἔχει ζωή αἰώνια κι ἐγώ θά τόν ἀναστήσω κατά τήν τελευταία ἡμέρα.Στόν προηγούμενο στίχο», αὐτός εἶναι ὁ πεντηκοστός τέταρτος τοῦ ἕκτου κεφαλαίου τοῦ κατά Ἰωάννου, στόν προηγούμενο, στόν πεντηκοστό τρίτο στίχο, «ὁ Χριστός τήν ἀλήθεια, ὅτι ἡ αἰώνια ζωή ἐξαρτᾶται ἀπό τήν βρῶσι τῆς Σάρκας του καί τήν πόσι τοῦ Αἵματός του ἐξέφρασεν ἀρνητικῶς. Στόν παρόντα δέ στίχο ἐκφράζει θετικῶς. Προηγουμένως εἶπε: «ἐάν δέν φάγετε τήν Σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί δέν πίετε τό Αἷμα του δέν θά ἔχετε ζωή μέσα σας. Τώρα λέγει: ὅποιος θά τρώγει τήν Σάρκα μου καί θά πίνει τό Αἷμα μου θά ἔχει ζωή αἰώνια»[2].Κάτι παρόμοιο ἔκανε ὁ Κύριος καί μέ τή διδασκαλία του περί συγχωρήσεως. Μᾶς εἶπε καί ἀρνητικῶς καί θετικῶς τό ἴδιο πρᾶγμα. «Ἐάν μή ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν οὐδέ ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ Οὐράνιος ἀφήσει τά παραπτώματα ὑμῶν. Καί ἐάν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καί ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ Οὐράνιος τά παραπτώματα ὑμῶν»[3]. Τονίζει λοιπόν μέ διπλό τρόπο τίς μεγάλες ἀλήθειες.«Συνεχῶς ὁ Χριστός στρέφει τόν λόγο», λέει ὁ μακαριστός Νικόλαος, «γύρω ἀπό τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τονίζοντας ἔτσι τήν πραγματικότητα, τήν ἀναγκαιότητα καί τήν ὑψίστη σπουδαιότητα τοῦ μυστηρίου.Ἄξιο παρατηρήσεως ὅτι ὁ Χριστός χρησιμοποιεῖ μετοχές ἐνεστῶτος, «Ὁ τρώγων... καί πίνων», πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι διαρκῶς πρέπει νά τρώγουμε τό Σῶμα καί νά πίνουμε τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, μέ ἄλλα λόγια νά κοινωνοῦμε συχνά, ὄχι μία φορά.Ἀφοῦ ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι τροφή, πρέπει τακτικά νά λαμβάνουμε τήν οὐράνια αὐτή τροφή, γιά νά ἔχουμε πνευματική ζωή, ὅπως τακτικά λαμβάνουμε τήν ὑλική τροφή, γιά νά ἔχουμε σωματική ζωή. Οἱ πρῶτοι χριστιανοί κοινωνοῦσαν συχνά, γι' αὐτό καί ἦταν ρωμαλέοι χριστιανοί. Σήμερα κατά κανόνα οἱ χριστιανοί κοινωνοῦν τέσσερις ἤ τρεῖς ἤ δύο ἤ μία ἤ καμία φορά τοῦ ἔτους καί γι' αὐτό εἶναι καχεκτικοί χριστιανοί.Καί πολλοί ἱερεῖς», ἀλλά καί λαϊκοί δυστυχῶς, «κρατοῦν τούς ἄλλους χριστιανούς ἤ τούς προτρέπουν νά μένουν μακριά ἀπ' τή Θεία Κοινωνία, εἴτε ἀπό ἄγνοια εἴτε ἀπό ὑπερευλάβεια», κακή εὐλάβεια. «Κατακρίνουν τούς ὀλίγους χριστιανούς οἱ ὁποῖοι κοινωνοῦν συχνά. Σοῦπα, λέγουν, εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία;Ἐπίσης πολλοί πνευματικοί πατέρες», λέει ὁ μακαριστός θεολόγος Νικόλαος, «συνδέοντας τήν Θεία Κοινωνία μέ τήν νηστεία καί ἀπαιτώντας νηστεία προκειμένου νά κοινωνήσει κανείς, πολλές φορές ἀπομακρύνουν τούς χριστιανούς ἀπό τό Ποτήριον τῆς ζωῆς. Οἱ νηστεῖες τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι περίπου 230 ἡμέρες τό ἔτος. Ὅποιος εἶναι ὑγιής καί τηρεῖ αὐτές τίς νηστεῖες, δέν εἶναι ὑποχρεωμένος νά νηστεύσει περισσότερο»[4].Καί βέβαια ἔτσι εἶναι, ἀλλά δυστυχῶς οἱ πλεῖστοι χριστιανοί ἀπό μιά κακή παράδοση πού πέρασε δέν κάνουν σωστή νηστεία. Οἱ πλεῖστοι καταλύουνε λάδι Τετάρτη καί Παρασκευή. Ἐνῷ ἡ σωστή νηστεία εἶναι τό ἀλάδωτο ὅλο τόν χρόνο τήν Τετάρτη καί τήν Παρασκευή, ὅπως καί τίς Σαρακοστές τίς ἡμέρες πού ὁρίζεται.Γιά παράδειγμα ἡ Μεγάλη Σαρακοστή εἶναι οἱ πέντε ἡμέρες ἀλάδωτο καί οἱ δύο μέ λάδι. Δυστυχῶς πολλοί χριστιανοί λένε ὅτι νηστεύουν, ἀλλά ἐννοοῦν ὅτι καταλύουν λάδι καί τίς Τετάρτες καί τίς Παρασκευές ὅλο τό ἔτος καί τίς Σαρακοστές. Ἀλλά αὐτό δέν εἶναι νηστεία, εἶναι κατάλυση τῆς νηστείας. Ὅσοι βέβαια τηροῦν, ὅπως λέγει καί ἐδῶ ὁ μακαριστός Νικόλαος, κανονικά τίς νηστεῖες, βέβαια δέν ἀπαιτεῖται μετά νά κάνουν ἰδιαίτερη νηστεία πρίν ἀπό τήν Θεία Κοινωνία. Σύμφωνα ὅμως μέ τούς Ἁγίους Πατέρες μιά μικρή ἐγκράτεια ἀπαιτεῖται πάλι. Θά λέγαμε, νά ἀποφεύγουνε τό κρέας τήν παραμονή, τήν ἡμέρα γιά παράδειγμα τοῦ Σαββάτου καί νά καταλύουν ἀπό τά ὑπόλοιπα. Ἀλλά βέβαια αὐτό εἶναι στήν διάκριση τοῦ πνευματικοῦ τους. Ὁπωσδήποτε ὅμως «γιά τούς ἐγγάμους πρό τῆς Θείας Κοινωνίας», ὅπως λέει καί ὁ μακαριστός Νικόλαος ἐδῶ, «ἀπαιτεῖται τριήμερη ἀποχή ἀπό τήν σαρκική συνάφεια. Καί γιά ὅλους ἀπαιτεῖται φόβος Θεοῦ, πίστις καί ἀγάπη, μέ ἐξομολόγηση κατά διαστήματα σέ πνευματικό πατέρα καί ἀγῶνα νά γινόμεθα καλύτεροι»[5].Ὅποιος προσέχει τήν πνευματική του ζωή, λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, ἄς κοινωνεῖ κάθε μέρα. Ὅποιος δέν προσέχει, οὔτε τό Πάσχα! Γιατί ὑπάρχει καί αὐτή ἡ κακή ἀντίληψη ὅτι τήν ἡμέρα τοῦ Πάσχα, τό βράδυ τῆς Ἀναστάσεως, ἐπιτρέπεται ὅλοι νά κοινωνήσουν. Ὄχι, βεβαίως! Ἄν ὅλο τόν χρόνο εἶσαι ἀνάξιος, πῶς ξαφνικά ἐκεῖνο τό βράδυ γίνεσαι ἄξιος;«Στούς στίχους 39, 40 καί 44» τοῦ παρόντος κεφαλαίου, τοῦ ἕκτου κεφαλαίου τοῦ κατά Ἰωάννη Εὐαγγελίου, «ὁ Χριστός ὁμίλησε γιά Ἀνάσταση, ἔνδοξη Ἀνάσταση τήν ὁποία κατά τήν τελευταία ἡμέρα, τήν ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας θά ἐνεργήσει σέ κάθε πιστό ὁ ὁποῖος κοινωνεῖ τό Σῶμα καί τό Αἷμα του.Καί τώρα στόν στίχο 54 -πού ἐξετάζουμε- ὁμιλεῖ πάλι γιά ἀνάσταση, ἔνδοξη ἀνάσταση τοῦ πιστοῦ ὁ ὁποῖος κοινωνεῖ τό Σῶμα καί τό Αἷμα του. Ὁ Χριστός πολλές φορές ὁμιλεῖ γιά τήν αἰώνια ζωή. Ἔτσι πολλές φορές ὁμιλεῖ καί γιά τήν ἔνδοξη Ἀνάσταση, ἐπειδή θέλει νά δώσει ἔμφαση, ἰσχυροτάτη ἔμφαση στά δύο αὐτά ὑψίστης σημασίας πράγματα, τήν αἰώνια ζωή καί τήν ἔνδοξη Ἀνάσταση. Ἀλλά καί ἐπειδή θέλει νά δείξει καί νά τονίσει ὅτι αὐτός εἶναι ἡ Ἀνάσταση καί ἡ Ζωή, ὅπως θά διακηρύξει ἀργότερα ἀπευθυνόμενος στήν ἀδελφή τοῦ Λαζάρου, τήν Μάρθα. Τόν πιστό πού κοινωνεῖ τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ ὁ Χριστός θά ἀναστήσει ἔνδοξο. Ὅλοι βεβαίως κατά τήν ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας θά ἀναστηθοῦν»[6]. Θά ἀναστηθοῦν τά σώματα καί θά ἑνωθοῦν μέ τίς ψυχές καί κάθε ψυχή θά βρεῖ τό δικό της σῶμα. «Ἀλλά οἱ ἀσεβεῖς θά εἶναι δύσμορφοι, σκοτεινοί, ἀπαίσιοι. Ἐνῷ οἱ εὐσεβεῖς θά λάμπουν ὡς ὁ ἥλιος. Μέ τήν Θεία Κοινωνία μέσα στόν πιστό καταβάλλεται τό σπέρμα τῆς ἀθανασίας, τῆς καλῆς ἀφθαρσίας καί τῆς δόξης πού θά ἀποκτήσει τό σῶμα του κατά τήν Δευτέρα Παρουσία καί τήν κοινή ἀνάσταση τῶν νεκρῶν.Ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν θά εἶναι κοινή», δηλαδή γιά ὅλους, «ἀλλά ὄχι καί καινή», δηλαδή καινούργια, «ὅλων τῶν νεκρῶν. Καινή», καινούργια, λαμπρή, δηλαδή καί πανέμορφη καί ἔνδοξη «θά εἶναι ἡ ἀνάσταση τῶν πιστῶν δυνάμει τῆς Θείας Κοινωνίας. Ὅπως ὁ Χριστός ἀναστήθηκε ἔνδοξος, ἔτσι καί οἱ κοινωνοῦντες τόν Χριστό θά ἀναστηθοῦν ἔνδοξοι.«Ὁ Χριστός «μετασχηματίσει τό σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν εἰς τό γενέσθαι αὐτό σύμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ κατά τήν ἐνέργειαν τοῦ δύνασθαι αὐτόν καί ὑποτάξαι αὐτῷ τά πάντα»[7]», ὅπως λέγει στήν πρός Φιλιππησίους, στό τρίτο κεφάλαιο, στόν εἰκοστό πρῶτο στίχο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Δηλαδή, «ὁ Χριστός θά μεταμορφώσει τό ταπεινό μας σῶμα γιά νά γίνει ὅμοιο πρός τό δικό Του ἔνδοξο σῶμα μέ τήν ἐνέργεια, μέ τήν ὁποία δύναται νά ὑποτάξει στόν ἑαυτό Του τά πάντα.Μεγάλη, ἀπερίγραπτη, ἀφάνταστη θά εἶναι ἡ δόξα τῶν πιστῶν, κατά τήν Δευτέρα Παρουσία καί στήν ἀπέραντη αἰωνιότητα»[8]. Πόσο φιλάνθρωπος εἶναι ὁ Κύριος πού ἀξιώνει καί ἐμᾶς τά πλάσματά Του τόσο μεγάλης δόξης μετοχῆς στήν δική Του ἄπειρη δόξα! «Ὅταν κοινωνοῦμε», λέει ὁ μακαριστός Νικόλαος, «τόν Κύριο τῆς δόξης, ὁ νοῦς μας ἄς πηγαίνει καί στήν ἀναμενόμενη δική μας δόξα καί ἡ καρδιά μας ἄς σκιρτᾶ γιά τήν δόξα ἐκείνη, ἐνώπιον τῆς ὁποίας ὅλες μαζί οἱ δόξες τοῦ παρόντος κόσμου εἶναι ἀσθενέστερες ἀπό τή λάμψη μιᾶς πυγολαμπίδας»[9].Τῷ δέ Θεῷ ἡμῶν δόξα πάντοτε νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης
https://hristospanagia3.blogspot.com
[1] Ἰωάν. 6, 54.[2] Τό Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννου (Α΄ τόμος), Νικολάου Σωτηρόπουλου, ἔκδ. Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος «Ὁ Σταυρός» (στό ἑξῆς: Τό Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννου, Νικολάου Σωτηρόπουλου).[3] Ματθ. 6, 14-15.[4] Τό Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννου, Νικολάου Σωτηρόπουλου.[5] Ὅ.π.[6] Ὅ.π.[7] Φιλ. 3, 21.[8] Τό Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννου, Νικολάου Σωτηρόπουλου.[9] Ὅ.π.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου