Το ράσο δεν κάνει τόν παπᾶ.

«Στο Κίεβο ἔγινε τό ἑξῆς γεγονός; Κηδεύθηκαν συγχρόνως ἕνας μεγαλόσχημος κι ἕνας δόκιμος.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης. Χειροθεσία σὲ μοναχή.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς γιά πνευματικές εμπειρίες. 

Χειροθεσία σε μοναχή

Ἐχειροτονήθην εἰς τήν 1η Οκτωβρίου του 1962 Συγκλητική μοναχή παρά τοῦ ἁγίου Γέροντος ἡμῶν Ἐφραίμ ἱερομονάχου, έγκαταβιοῦντος εἰς Νέα Σκήτη Ἁγίου Ὄρους, καί τῆς σεβαστῆς Γεροντίσσης Μακρίνης μοναχῆς, εἰς Σταγιάτες Βόλου, ἡμέρα Κυριακή.

Τί σοί προσφέρω, Κύριε, πού τόσον μέ ἠγάπησας, νά γίνω νύμφη σου, ἡ πτωχή καί ἀναξία; Τά ἄπειρά σου ἀγαθά σκορπᾶς στήν κάθε διψασμένη καρδιά. Σ᾽ εὐχαριστῶ, Κύριε, πού ἀνοίγεται ἡ ζωή μου στά θεῖα σου ἀγαθά, νά ἐντρυφῶ ἐλεύθερα τά θεῖα μεγαλεῖα.

Τελείωσα ἕνα βράδυ τήν προσευχή. Τί ὕπνος! Μακάριος! Βλέπω ἀπό τόν οὐρανό μοῦ ἔφερναν οἱ ἄγγελοι τό ἅγιο σχῆμα νά τό φορέσω, κρατώντας το ἀπό τό ἕνα καί ἀπό τό ἄλλο μέρος, μέ μεγάλη υμνωδία πολλῶν φωνῶν ἀλλά σιγανῶν, ἀνεκδιήγητα, ἀνεκλάλητα, ἀνέκφραστα.

Ρητορικοτέρα Ρημάτων, Δακρύων Ροή

Ρητορικοτέρα Ρημάτων, Δακρύων Ροή

(κι απ' τα πιο περίτεχνα λόγια, αξίζουν περισσότερο τα δάκρυα της μετάνοιας, που δείχνουν αληθινή αγάπη για τον Θεό)

Από την ερμηνεία των συμβόλων του Μεγάλου Αγγελικού Σχήματος

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/03/blog-post_87.html

Ἀνεξάλειπτο τὸ μοναχικὸ σχῆμα

Ο γερω-Μακάριος εγεννήθη στο Άργος το έτος 1892. Εκάρη μοναχός στην Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου, αλλά έπειτα ο πειρασμός κατάφερε να τον βγάλη από την μετάνοιά του στον κόσμο και νυμφεύθηκε. Απέκτησε μάλιστα και ένα παιδάκι. Ζούσε λοιπόν εν λήθη των υποσχέσεων του, ώσπου μία μέρα ο Θεός του έδειξε σημείο και συγκλονίστηκε:

Παίζοντας μία μέρα με το παιδάκι του τον ρώ­τησε εκείνο όλο αθωότητα:

-Μπαμπά, τι είναι αυτά τα κόκκινα που έχεις πά­νω σου;

Κοίταξε ο πατέρας το άσπρο πουκάμισό του και ρώτησε με απορία το μικρό.

-Ποια κόκκινα, παιδί μου; Τι βλέπεις;

-Να, αυτός ο κόκκινος σταυρός με τα σχέδια και τα γράμματα… Τι είναι;

Ἡ σημασία τοῦ ἀγγελικοῦ σχήματος

-Παιδί μου, εἶπε ὁ ῾Ηγούμενος, ὅποιος γίνεται μεγαλόσχημος μοναχός, φοράει αὐτό τό σχῆμα, πού εἶναι τό σύμβολο τοῦ δεύτερου βαπτίσματος του.

Τό σχῆμα ἔχει κεντημένο πάνω του, με κόκκινη κλωστή, τό Σταυρό,   πάνω στό Γολγοθᾶ (πού παριστάνεται σά βάθρο), τή λόγχη καί τό σπόγγο – σύμβολα τοῦ Πάθους τοῦ Κυρίου μας. Τά γράμματα πού εἶναι κεντημένα πάνω στό μοναχικό σχῆμα συμβολίζουν: Οἱ πρῶτες σειρές ἔχουν εὔκολους συμβολισμούς. ῎Ητοι:

ΤT ΔΦ Τοῦτο τό Σχῆμα Δαίμονες Φρίττουσι. (Δηλαδή, αὐτό τό ἀγγελικό σχῆμα τό τρέμουν οι δαίμονες).

ΡΡ ΔΡ Ρητορικοτέρα Ρημάτων, Δακρύων Ροή (Δηλαδή κι ἀπ᾽ τά πιό περίτεχνα λόγια, ἀξίζουν περισσότερο τά δάκρυα τῆς μετάνοιας, πού δείχνουν ἀληθινή ἀγάπη γιά τό Θεό).

Θά σᾶς πῶ γιά τήν ἀδελφή Θεοδώρα.ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ

Θα σας πω για την αδελφή Θεοδώρα. ’Έλεγε: Τέλος αγαθό να έχω και τότε να λάβω το Σχήμα- άμα δέν έρθη η αλλοίωσις, δέν λαβαίνω το Μέγα και αγγελικό Σχήμα». Μόλις χειροτονήθηκε, χάρηκε πολύ κι έλεγε: «Τί ωραία ρούχα είναι αυτά, πού να τα έβαλα πιο μπροστά να τα χαρώ! Τώρα είμαι ασθενής καί δέν μπορώ να αισθανθώ το μεγαλείο του Θεού και του Σχήματος». Τί ωραίο είναι το Μέγα καί Αγγελικό Σχήμα! Νυφούλα γίνεσαι, άγγελος πού πετάει απ’ εύθείας στόν ουρανό καί συμπληρώνει το τάγμα των Αγγέλων. Θυμάστε, που σας έλεγα για μια Μαρία, ένα κοριτσάκι που δέν πρόλαβε να το διαβάση ο παλιός μας πνευματικός; Την είδε μια ψυχή στον ύπνο της νά τρέχη καί τήν ρώτησε: «Γιατί, Μαρία, τρέχεις;».

«Καλύτερα νά λυπήσης τόν Θεό, παρά τόν Γέροντά σου καί τήν Γερόντισσά σου»

Διδαχές τῆς ἀείμνηστης Γερόντισσας Μακρίνας

Ἰούλιος 1984

Θά σᾶς πῶ γιά ἕνα παππούλη πού γνώρισα στήν Ἀθήνα προπολεμικά. Ὅταν ἔκανε Εἴσοδο (στήν Θεία Λειτουργία), ἔσκυβε τόσο, σάν νά εἶχε στήν πλάτη του τόν Χριστό. Ἔτσι Τόν αἰσθανότανε, ὅτι Τόν εἶχε στήν πλάτη του. Ὅπως σκύβουν οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι στήν τοιχογραφία τῆς Θείας Λειτουργίας μέσα στό ἱερό, ἔτσι κι αὐτός, πήγαινε σκυφτά. Ἔλεγες, τώρα θά πέση, καί δέν ἔπεφτε. Ὅταν ἔλεγε τό «Πάντων ἡμῶν», πήγαινε σιγά-σιγά σάν χελώνα· τί ἔβλεπε! Τί γινόταν μέσα στό Ἱερό, τί Χάρι, τί συνομιλία θά εἶχε μέ τούς Ἀγγέλους καί τούς Ἀρχαγγέλους, πόση Χάρι αἰσθανόταν μέσα του! Τήν ὥρα πού ἔλεγε: «Λάβετε φάγετε», «ἰδού προσέρχομαι...» καί ἑτοιμαζόταν νά κοινωνήση, ἔκανε πόση ὥρα νά τελειώση τό Θεῖο Μυστήριο! Οἱ ἄνθρωποι ἔξω περίμεναν, περίμεναν γιά νά συνεχίση. Ὅταν πήγαιναν νά λειτουργηθοῦν, ἑτοίμαζαν τό φαγητό τους ἀποβραδίς, γιατί τό πρωΐ ἦταν «ἀτελείωτη» ἡ Θεία Λειτουργία.

Τό Μοναχικό ἤ ἀγγελικό σχῆμα

 

Αυτό είναι το μοναχικό ή αγγελικό σχήμα. Όποιος γίνεται μεγαλόσχημος μοναχός, φορά­ει το σχήμα, που είναι το σύμβολο του δεύ­τερου βαπτίσματός του.

Έχει κεντημένο πάνω του με κόκκινη κλωστή τον Σταυρό, πάνω στον Γολ­γοθά (που παριστάνεται σαν βάθρο), την λόγχη και τον σπόγγο –σύμβολα του Πάθους του Κυρίου μας.
Ας δούμε τί συμβολίζουν τα κεντημένα γράμματα πάνω στο μοναχικό σχήμα.

Οι πρώτες σειρές έχουν εύκολους συμβολι­σμούς.
ΤΣ ΔΦ Τούτο το Σχήμα Δαίμονες Φρίττουσι.
(Δηλαδή, αυτό το αγγελικό σχήμα το τρέμουν οι δαίμονες)
ΡΡ ΔΡ Ρητορικοτέρα Ρημάτων, Δακρύων Ροή
(Δηλαδή κι απ’ τα πιο περίτεχνα λόγια, αξίζουν περισσότερο τα δάκρυα της μετάνοιας, που δείχνουν αληθινή αγάπη για τον Θεό)

Ὁ Ρασοφόρος Μοναχός μετέχει τῆς μοναχικῆς ἰδιότητος; (Ι.Μ. Παντοκράτορος)

ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ

Αγιορείτης Μοναχός

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΙΣ ΑΡΧΑΡΙΟΝ ΡΑΣΟΦΟΡΟΥΝΤΑ
Ή ΚΑΤΑ ΠΟΣΟΝ Ο ΕΧΩΝ ΥΠΟΣΤΗ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ
ΕΙΣ ΑΡΧΑΡΙΟΝ ΡΑΣΟΦΟΡΟΥΝΤΑ
ΜΕΤΕΧΕΙ ΤΗΣ ΜΟΝΑΧΙΚΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤΟΣ

Όπως όλες οι ακολουθίες και τα τυπικά δεν αποτελούν δημιουργήματα μιας συγκεκριμένης στιγμής αλλά καταστάλαγμα και κατάληξη πολλών και ποικίλων διεργασιών εντός της μακραιώνος Εκκλησιαστικής ζωής και Παραδόσεως, επιστατούσης της Θείας Χάριτος, έτσι και η «Ακολουθία εις Αρχάριον Ρασοφορούντα» αποτελεί κατάληξιν μακράς εξελίξεως αρχομένης από τον 8ο αιώνα και εξής[1].

Κατά τον 12ον αιώνα εγένετο, ως φαίνεται εκ της επιστολής του Αγιωτάτου Πατριάρχου Αντιοχείας Θεοδώρου Βαλσαμώνος[2], ευρεία συζήτησις περί της αξίας της εν τω ρασοφώρω υπαρχούσης Μοναχικής ιδιότητος[3]. Ο Βαλσαμών αφού εκθέσει τας διαφόρους περί του θέματος απόψεις δέχεται τας κανονικάς συνεπείας της Μοναχικής ιδιότητος διά τον ρασοφόρον, όστις «ου δυνήσεται μετασχηματισθήναι και εις γάμον ελθείν»[4].

Tα ενδύματα των μοναχών- το αγγελικό σχήμα

Φως μοναχοίς άγγελοι. Φως δε πάντων ανθρώπων μοναδική Πολιτεία, είναι η ζωή κατά μίμηση των Αγγέλων, αυτή στήριξε και στηρίζει την Οικουμένη και ο άνθρωπος, ο χριστιανός που ενδύεται το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα είναι άξιος πολλών επαίνων και μακαρισμών.

Όταν κάποιος, λοιπόν, προσέρχεται για να αφιερώσει τη ζωή του εξ όλης της ψυχής και της διανοίας του στο Νυμφίο Χριστό τότε χαίρεται και αγάλλεται ο ουρανός και πανηγυρίζει ο κόσμος των Αγγέλων γιατί ένας ακόμα άνθρωπος τάχθηκε να μιμηθεί τη ζωή τους. Ο μοναχός και η μοναχή κινούνται μέσα στην ιερή προσμονή του Ουράνιου Νυμφίου τους. Ζουν και κινούνται σε μια πνευματική όαση με το νοσταλγικό λόγο "ελθέτω χάρις και παρελθέτω ο κόσμος ούτος". Και μαζί με τον κόσμο παρέρχεται το όνομα το παλαιό και λαμβάνει νέο όνομα, διότι αφού εγκαταλείπει τον παλαιό άνθρωπο και ενδύεται το νέο άνθρωπο.
      Την ώρα της μοναχικής κουράς προσέρχεται ο δόκιμος μοναχός ή μοναχή ανυπόδητος, ασκεπής, φορώντας μόνο έναν απλό λευκό χιτώνα και δηλώνοντας έτσι ότι όλα τα περιττά και κοσμικά τα απέρριψε και είναι έτοιμος να ενδυθεί το τιμημένο ράσο και τα άγια ρούχα του μοναχού.
Κατά τη μοναχική κουρά ο δόκιμος μοναχός ή μοναχή, ενδύεται το λέντιον (ή ζωστικό ή αντερί) το οποίο είναι μαύρου χρώματος, που συμβολίζει το χιτώνα της ευφροσύνης και της αγαλλιάσεως αντί της γυμνώσεως και της καταισχύνης, την οποία φορέσαμε με την παρακοή μας και αντί της φθοράς και του θανάτου που μας προξένησε αυτή η παρακοή και την οποία φθορά αναιρεί το μοναχικό σχήμα με την υπακοή και τον ενάρετο βίο.