Ὁ πατέρας Γαβριὴλ κι ἐγὼ γνωριζόμασταν μόνο ἕνα χρόνο, ἀλλὰ ἐκείνη ἡ χρονιὰ ἦταν μιὰ σπουδαία πνευματικὴ ἀκαδημία γιὰ μένα.

Ο πατέρας Γαβριήλ κι εγώ γνωριζόμασταν μόνο ένα χρόνο, αλλά εκείνη η χρονιά ήταν μια σπουδαία πνευματική ακαδημία για μένα.

Δεν ξέρω γιατί ή γιατί πήγα να τον δω (δεν είχα κάποια συγκεκριμένη ερώτηση ή αίτημα), αλλά όποιος τον συνάντησε και τον γνώρισε έστω και μία φορά ήθελε να είναι μαζί του συνέχεια.

Με ενδιέφερε όλα όσα έλεγε. Προσπαθούσα να μην χάνω λέξη. Αυτά ήταν λόγια που δεν μπορούσες να αμφισβητήσεις.

Πάντα μας δεχόταν με μεγάλη αγάπη και μας κερνούσε φαγητό. Μια μέρα, πήγαμε σε αυτόν πολύ πεινασμένοι. Μάντεψε και ανησύχησε, καθώς δεν είχε τίποτα να μας προσφέρει. Τότε θυμήθηκε ένα μπαγιάτικο καρβέλι ψωμί κρυμμένο στο ντουλάπι. Ρώτησε τη μητέρα Παρασκευή:

«Ζεστάνετέ το στη σόμπα».

Αυτό το ψωμί ήταν τόσο νόστιμο. Δεν είχαμε φάει ποτέ κάτι παρόμοιο. Καθίσαμε για ώρες με τον πατέρα Γαβριήλ. Στο κελί του, κάθε αίσθηση του χρόνου εξαφανίστηκε. Χωρούσε τόσους πολλούς ανθρώπους που μείναμε και εμείς οι ίδιοι έκπληκτοι!..

Ένα καλοκαίρι, μια φίλη μου με κάλεσε να πάω διακοπές μαζί της για μια εβδομάδα. Στην αρχή, αρνήθηκα, μετά αποφάσισα να μην την προσβάλω και, παρά τη θέλησή μου, πήγα μαζί της στην παραλία. Νόμιζα ότι θα μπορούσα επιτέλους να αντέξω μια εβδομάδα με κάποιο τρόπο.

Εκεί, συνέβη αυτό που φοβόμουν στην πραγματικότητα. Έχασα εντελώς τον δρόμο μου: διασκέδαζα, σταμάτησα να προσεύχομαι, όλα ήταν σε αταξία και η Σαρακοστή είχε ξεκινήσει, αλλά τίποτα από αυτά δεν με ενοχλούσε πια. Είναι μια κατάσταση όπου η αμαρτία συσσωρεύεται στην αμαρτία και γλιστράς σε μια άβυσσο. Όλα αυτά είχαν μια βαθιά επίδραση πάνω μου.

Ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Ἀρχιερέα Ἄρτσιλ Μιντιασβίλι.

Ένα πρωί νωρίς, ο Γέροντας Γαβριήλ έφτασε στην Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην Τιφλίδα, όπου είμαι ο εφημέριος, συνοδευόμενος από αρκετούς ενορίτες. Άκουγα εξομολογήσεις εκείνη την ώρα. «Πάτερ Αρχίλ, θα δεχτείς καλεσμένους;» μου απάντησε θερμά ο ιερέας. «Κάθε καλεσμένος είναι ένας δωρός από τον Θεό», απάντησα και κάλεσα τον ιερέα να στρώσει το τραπέζι στην τραπεζαρία. Το τραπέζι στρώθηκε και αρχίσαμε να τρώμε.

Ο Γέροντας Γαβριήλ φαινόταν πολύ μεθυσμένος. Κατά καιρούς, μάλιστα, έβγαζε τα λόγια του. Κάποια στιγμή, απευθύνθηκε σε μια γυναίκα με άσεμνη, αν θέλετε, άσεμνη γλώσσα. Αυτά τα λόγια ήταν τόσο συγκλονιστικά στα αυτιά μου που σηκώθηκα και είπα θυμωμένα στον γέροντα:

Ἔλεγε ἕνας σύγχρονος Ἅγιος, ὁ Ἅγιος Γαβριήλ ὁ Γεωργιανός:

 ❈ Ἔλεγε ἕνας σύγχρονος Ἅγιος, ὁ Ἅγιος Γαβριήλ ὁ Γεωργιανός: "καί ἡ σκόνη πού ἔχει τό δάπεδο τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει τόση Χάρη πού, ἄν τό γνωρίζαμε, θά τήν παίρναμε καί θά πλενόμαστε, θά χριόμαστε μέ τήν σκόνη ἀπό τό πάτωμα τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας!"

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία στίς 24 - 9 - 2020)

Ὥστε δὲν τὸ πιστεύεις; εἶπε ὁ πατέρας Γαβριήλ...

Μια φορά κι έναν καιρό, ένα ανδρόγυνο ήρθε στον Πατέρα τον Άγιο Γαβριήλ για ευλογία. Η σύζυγος ήταν έγκυος. Ο πατήρ Γαβριήλ άρχισε να τους δίνει οδηγίες να ζουν μια χριστιανική ζωή, να μην ενοχλούνται, να παρακολουθούν την ομιλία τους κ.τ.λ.

Το παιδί ακούει τα πάντα.

Ο σύζυγός της είχε αντίρρηση για εκείνη:

- Τι λες πάτερ Γαβριήλ: δεν μπορείς να ακούσεις τη συζήτηση πίσω από τον τοίχο, αλλά ακούς το παιδί στην κοιλιά;

- Ώστε δεν το πιστεύεις; - είπε ο πατέρας Γαβριήλ και, γυρίζοντας στη μητέρα του, ρώτησε το παιδί με δυνατή φωνή:

Ὁ Κύριος λέει: «Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, γιατί αὐτοί θά ἐλεηθοῦν». Μέ ποιόν τρόπο πρέπει νά μᾶς ἐλεήσει ὁ Κύριος;

Ο Κύριος λέει: «Μακάριοι οι ελεήμονες, γιατί αυτοί θα ελεηθούν». Με ποιον τρόπο πρέπει να μας ελεήσει ο Κύριος; Όχι σε αυτά που είμαστε καλοί, αλλά σε αυτά που αμαρτάνουμε και δείχνουμε αδυναμία.

«Ὁ γέροντας Γαβριήλ καθόταν δίπλα στό κρεβάτι μου». Νέες μαρτυρίες γιά τά θαύματα τοῦ Ὁσίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) «Ὁ γιός μου εἶχε διαγνωστεῖ με Σύνδρομο Γκιγιέν-Μπαρέ»

Η Ζάννα Σολογκασβίλι:

– Όταν ο γιος μου Αρτσίλ έγινε 15 χρονών, αρρώστησε από μια σπάνια ασθένεια, η οποία είναι γνωστή ως Σύνδρομο Γκιγιέν-Μπαρέ (GBS). Πρόκειται για μια σπάνια πάθηση, στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα περιφερειακά νεύρα. Οι ιατροί μάς προειδοποίησαν ότι η ασθένεια αποτελεί ενδεχόμενο κίνδυνο για τη ζωή του παιδιού. Ιδιαίτερες ελπίδες για ανάρρωση του γιου μου δεν μας έδιναν. Στο νοσοκομείο είχαν επιχειρήσει αρκετά επεξεργασμένες και δαπανηρές θεραπείες. Μετά την ολοκλήρωσή τους, μας έδωσαν εξιτήριο και μας προειδοποίησαν: «Ο Αρτσίλ έχει οξεία ανοσοανεπάρκεια που έχει προκληθεί από τη συγκεκριμένη ασθένεια. Να προσέχετε πολύ! Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αρρωστήσει ή να μολυνθεί από κάποιον άλλον ιό». Το δωμάτιο στο οποίο κοιμόμουν εγώ, είχε κρύο, γι΄ αυτό τον βάλαμε στο δωμάτιο όπου κοιμόταν η μάνα μου. Εκεί είχε ζέστη. Η μάνα μου είναι και αυτή ανάπηρη και μετακινείται με αναπηρικό καροτσάκι. Εκείνη τη νύχτα, κάμποσες φορές μπήκα στο δωμάτιο, έχοντας την έγνοια για τον ύπνο και την υγεία του παιδιού μου. Μια από τις νύχτες, είχα σκεπάσει καλά τον Αρτσίλ με πάπλωμα, του έκανα το σημείο του σταυρού και πριν βγω από το δωμάτιο ζήτησα από τον γέροντα Γαβριήλ να «προσέξει το παιδί». Κοιμήθηκα. Μετά από λίγες ώρες, ακούω στον ύπνο μου μια καθαρή φωνή: «Σήκω! Σήκω! Κοίτα το παιδί…». Πρώτα σκέφτηκα ότι ήταν όνειρο, αλλά, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, με τη βοήθεια του Θεού, ανέλυσα τίνος ήταν η φωνή, πήδηξα από το κρεβάτι και έτρεξα στο δωμάτιο του Αρτσίλ. Το παιδί κοιμόταν, το πάπλωμα ήταν στο πάτωμα. Επειδή οι μύες του Αρτσίλ έχουν προσβληθεί και δε λειτουργούν, δε θα μπορούσε με τίποτα να σκεπαστεί με πάπλωμα. Εκτός από αυτό, κοιμόταν βαθειά και δεν καταλάβαινε ότι κρυώνει.

Ο Κύριος, με τις πρεσβείες του γέροντα Γαβριήλ, για δεύτερη φορά μου χάρισε το αγόρι μου.

Ἡ μόνη τράπεζα πού δέν κλείνει ποτέ!

Η ΜΟΝΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!

Η μόνη τράπεζα που σε περιμένει στο μεγαλύτερο θαύμα του σύμπαντος κόσμου.

Η μόνη τράπεζα που σε περιμένει σε έναν συμπόσιο άφεσις αμαρτιών και ζωής αιώνιον.

Η μόνη τράπεζα που δεν ζητά καταθέσεις υλικές, και δεσμέυσεις αλλά μια καρδιά αγαπητική.

Η μόνη τράπεζα που εκεί επάνω προσφέρεται ο Θεός ο ίδιος προσωπικά σε μια θυσία πραγματική.

Στην μόνη τράπεζα που ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός κατά χάριν.

Παπούτσια πού φοροῦσε ὁ Ἅγιος Γαβριήλ, ὁ διά Χριστόν σαλός

ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΠΟΥ ΦΟΡΟΥΣΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/08/blog-post_758.html