🔸 «Στη Μαντζουρία, στα σύνορα μεταξύ Ρωσικής Σιβηρίας και Κίνας, όπου έζησε και πέθανε ο επίσκοπος Ιόνα, υπήρχε μια ρωσική οικογένεια: ένας υπάλληλος στον Ανατολικό Σιδηρόδρομο, η γυναίκα του και ο γιος του. Δεδομένου ότι ο πατέρας της οικογένειας εργαζόταν για τους κομμουνιστές, η οικογένεια δεν έδειξε ενδιαφέρον για την πίστη και την Εκκλησία. Όμως ο γιος τους αρρώστησε και δεν ανάρρωσε για αρκετούς μήνες. Τα πόδια του παρέλυσαν, έγιναν σαν να ήταν ξένα. Οι γονείς έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν, καταφεύγοντας σε γιατρούς και φάρμακα. Αλλά τίποτα δεν βοήθησε. Το αγόρι γινόταν όλο και χειρότερο. Ρώσοι και Ιάπωνες γιατροί κλήθηκαν, έκαναν ακτινογραφίες. Και καμία βελτίωση. Οι γονείς σε απόγνωση περίμεναν τον θάνατο του παιδιού τους. Στο μεταξύ εμφανίστηκε ο τοπικός επίσκοπος Ίωνας. Αυτό συνέβη στις 20 Οκτωβρίου 1925. Εξαιτίας του θανάτου του αγαπημένου αρχιεφημέριου, όλη η πόλη ήταν σε σύγχυση. Η μητέρα τάισε το άρρωστο παιδί της στο κρεβάτι, το σπάργανε και βγήκε στην πόλη για δουλειές. Όταν επέστρεψε στο σπίτι, το παλιότερα ακίνητο αγόρι, ο γιος της, έτρεξε έξω από το δωμάτιό του και φώναξε χαρούμενα: «Μαμά, θεραπεύθηκα!».
🔸 Η μητέρα δεν πίστευε στα μάτια της. Αγκάλιασε τον γιο της, τον φίλησε, έκλαψε από χαρά και άρχισε να ρωτάει πώς έγινε αυτό. Και ο γιος της της είπε:
