Παιδί μου δέν εἶμαι ἕνας ἀγύρτης νά πλανῶ τούς ἀνθρώπους...

Το 1988 βρισκόμουν στο Άγιον Όρος και συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή Διονυσίου για πνευματικούς λόγους.

Όταν έφευγα, με παρακάλεσαν τόσο ο Γέροντας της Μονής ο μακαριστός Γέροντας Χαράλαμπος, όσο και οι πατέρες, να πάρω στο αυτοκίνητό μου και να εξυπηρετήσω καθώς θα πήγαινα για την Αθήνα, ένα Μοναχό της Μονής, τον Πάτερα Ιλαρίωνα, για να πάρει απάντηση σ’ ένα πνευματικό θέμα που τον απασχολούσε από τον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο της Ευβοίας.

Πρώτη φορά άκουγα εγώ τότε γι’ αυτόν τον Άγιο Γέροντα.Μου έκανε εντύπωση·

Ένα ολόκληρο Άγιον Όρος, με τόσους σοφούς και άγιους πατέρες, ανέθεταν την πνευματική λύση του θέματος του Μοναχού αυτού, σ’ ένα Γέροντα έξω από το Άγιον Όρος.

Πραγματικά τον πήρα με το αυτοκίνητό μου και σκέφτηκα εκεί που θα τον άφηνα να πάει με το καραβάκι για να φτάσει στο Μοναστήρι, λέω, ένα Μοναχό που θυσίασε τη ζωή του ολόκληρη στον Χριστό να τον αφήσω να παιδεύεται να πάει με συγκοινωνίες;Θα κάνω τον κόπο να τον πάω εγώ.

Θαυμαστό γεγονός

Διηγείται ένας προσκυνητής...

Σήμερα Δευτέρα 20 Ιουνίου, είχα την ευλογία να βρεθώ για προσκύνημα στον Όσιο Δαυίδ.

Περιμένοντας στην δεξιά πύλη του ιερού να πάρουμε την ευχή του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής, Γέροντα Γαβριήλ, μαζί με άλλους προσκυνητές, περιμέναμε υπομονετικά βλέποντας έναν ιερέα σκυμμένο στο πετραχήλι του Γέροντα Γαβριήλ να διαβάζει ευχές και να παρακαλεί την Παναγία, και τους Αγίους για το παιδάκι του ιερέα, το οποίο ήταν κι αυτό κάτω από το πετραχήλι..

Σιγά σιγά ο Γέροντας άρχισε να το ρωτάει απλά πράγματα, πως το λένε, τι τάξη πάει, πόσων χρονών είναι κι εκείνο με σπαστή φωνή απαντούσε.

Δεν κατανοούσαμε για ποιόν λόγο του έκανε τέτοιες ερωτήσεις παρά μόνο όταν ολοκλήρωσε τις δεήσεις ο Γέροντας, και σηκώθηκε το παιδάκι 12 ετών, και κλαίγοντας ο ιερέας πατέρας του μας είπε με σπαστά Ελληνικά:

"Ὅπου λείπει τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, ἐκεῖ πᾶσα ἀκαταστασία καί πᾶν φαῦλον πράγμα."

"... Ο ΘΕΟΣ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΗΝ ΓΗ , 

ΔΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΥ.."

...Βλέπετε πόσο ζωντανοί είναι οι Αγιοί μας,

πόσο ζωντανή είναι η πίστη μας, μας είπε, μεταξύ άλλων, ο Γέροντας Γαβριήλ στο σημερινό Κυριακάτικο κήρυγμά του ,αναφέροντας μαρτυρίες πιστών, που περιγράφουν θαυμαστές εμφανίσεις και παρεμβάσεις του Αγίων Ιακώβου και Δαυίδ στη ζωή τους ( βλ.κατωτέρω σχετικό βίντεο

https://youtu.be/9UHHHA9LAjc , ΟΥΡΑΝΙΑ ΝΑΜΑΤΑ).

.... Ο άγιος Γέροντας Κύριλλος , έλεγε μία πολύ ωραία φράση:

"Ο Θεός περπατάει στη γή , δια των Αγίων Του" ....

... ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,

αυτή να είναι η επιλογή μας, 

μας προτρέπει ο Γέροντας Γαβριήλ:

《 "Οπου λείπει το Φως του Χριστού, εκεί πάσα ακαταστασία και παν φαύλον πράγμα".

Η αγάπη ψυχραίνεται, όπου δεν υπάρχει Χριστός η δικαιοσύνη στραγγαλίζεται,η μάσκα του μοντέρνου πολιτισμού κατακτά έδαφος και ήθη και έθιμα γενεών καταλύονται, ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα καταστρατηγούνται, τα ήθη φθείρονται ο οικογενειακός δεσμός διαλύεται, τρίτα πρόσωπα μπαίνουν ,ανά πάσα στιγμή, μέσα στις οικογένειες και τις διαλύουν γονείς σκοτώνουν τα ίδια τους τα παιδιά, πριν καν γεννηθούν η εγκληματικότητα στην ημερήσια διάταξη..

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης: Θεῖες ἐμπειρίες καί σημεῖα ἁγιότητος

Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ, Καθηγούμενος Ι. Μ. Οσίου Δαυίδ

18 Ιανουαρίου 2018

Ως λειτουργός αξιώθηκε από τον Θεό και είχε θείες εμπειρίες. Έλεγε: «Να ξέρατε την ώρα του Χερουβικού, πως κατεβαίνουν οι Άγγελοι μέσα στο ιερό! Πολλές φορές αισθάνομαι τις φτερούγες τους να με χτυπούν».

Κι άλλη φορά ήταν τόσο το πλήθος των Αγγέλων που τους είπε: «Με συγχωρείτε Άγιοι Άγγελοι, στη Μεγάλη Είσοδο κάντε λίγο τόπο να περάσω». Άλλη φορά είδε Αγγέλους εκεί που μνημόνευε στην Αγία Προσκομιδή να παίρνουν τις μερίδες υπέρ ων βγήκαν οι μερίδες αυτές ζώντων τε και κοιμημένων και να πηγαίνουν τις μερίδες αυτές και να τις εναποθέτουν ως προσευχή στα πόδια του Δεσπότου Χριστού και μάλιστα τονίζοντας τη μεγάλη αυτή αξία που έχει η μνημόνευση στην Προσκομιδή από τους Ιερείς, μας έλεγε και για την περίπτωση της μητέρας του. Έλεγε: «Τη μητέρα μου είχα αξιωθεί να τη δω ότι βρίσκεται σε άγιο τόπο. Ήταν αγία γυναίκα. Εγώ τη μνημόνευα καθημερινώς. Κάποια μέρα που τελείωσε η Θεία Λειτουργία και πήγα στο Κελλάκι μου για να αναπαυθώ, ήρθε το πνεύμα, η ψυχή της μητέρας μου και μου λέει· “παιδί μου Ιάκωβε, σήμερα ξέχασες να με μνημονεύσεις”. “Πότε μητέρα –της λέω– κάθε μέρα σε μνημονεύω και μάλιστα την καλύτερη μερίδα σού βγάζω”. “Όχι, παιδί μου, σήμερα με ξέχασες και η ψυχή μου δεν αναπαύεται τόσο όσο αναπαυόταν τις άλλες ημέρες”». Παρ’ όλο που είχε αξιωθεί να τη δεί στον τόπο του Παραδείσου, στην αγκαλιά του Θεού, εν τούτοις η μνημόνευση στην Προσκομιδή της επρόσθετε επιπρόσθετη ανάπαυση.

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης: μεσίτης ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ

Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ, Καθηγούμενος Ι. Μ. Οσίου Δαυίδ

 

Περίπου το 1988 που ο μακαριστός Μητροπολίτης Νικαίας κυρός Γεώργιος Παυλίδης που έλκει την καταγωγή του από τη Βέροια, από πτώση είχε πάθει σοβαρότατη κρανιοεγκεφαλική κάκωση και ήταν 25 μέρες σε αφασία.

Δεν είχε επικοινωνία με τίποτα. Παρακάλεσαν κάποιοι εκεί, επειδή έρχονταν και εξομολογούνταν στο πετραχήλι του Γέροντος να πάει να προσευχηθεί και να σταυρώσει τον Επίσκοπο. Πράγματι πήρε ως οδηγό τον π. Νικόδημο, πήρε το χεράκι του Αγίου Δαβίδ και πήγανε. Προηγουμένως κάνανε στάση, στον αγαπημένο του Άγιο, τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο, κάθισε εκεί, αγκάλιασε τον Άγιο και του είπε· «Άγιέ μου, όπως τότε που σε είχα παρακαλέσει να έρθεις με τον Άγιο Δαυίδ όταν εγώ εχειρουργούμην και πράγματι με βοηθήσατε και ήλθατε και σας είδα και με αφήσατε διά την αύριον, έτσι έλα και συ μαζί μας να πάμε στον άγιο Αρχιερέα να τον σταυρώσουμε, να τον ευλογήσετε και να του δώσετε την ίαση και την υγεία». Και ακούει ο π. Νικόδημος τον Γέροντα να λέει· «σε ευχαριστώ Άγιε Ιωάννη μου που θα εκπληρώσεις την επιθυμία μου».

Συνεχίζοντας το ταξίδι φτάσανε, ο άγιος Αρχιερέας ήταν στη μονάδα αυξημένης φροντίδος με όλα τα μηχανήματα της εντατικής, παρέμειναν μόνοι τους για μισή ώρα. Τον σταύρωσε, προσευχήθηκε. Ο Αρχιερέας ήταν σε αφασία και μετά από μισή ώρα βγήκε και είπε στον Πρωτοσυγκελεύοντα τότε π. Δημήτριο και τον Γραμματέα, να πάνε μέσα στον θάλαμο, γιατί τους θέλει ο Αρχιερέας. Ήταν παρακαλώ καθήμενος στο κρεββάτι και συνομιλούσε με αυτούς τους παρευρισκομένους εκεί στον θάλαμο. Εκεί μάλιστα ήταν και ως επισκέπτης προφανώς και ο γείτονάς σας Αρχιερέας, ο νυν άγιος Καστορίας ως Αρχιμανδρίτης. Πρώτη φορά τον έβλεπε ο Γέροντας και του λέγει· «πάτερ μου εσύ να προσέχεις τη ζωή σου, διότι μια μέρα θα γίνεις Αρχιερέας».