Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἐν Εὐβοίᾳ τιμᾶ τον «ἀφορισμένο» Νικόλαο Σωτηρόπουλο.

Ὁ Ἅγιος τιμᾶ τόν ἀδίκως καί ἀντικανονικῶς ἀφορισθέντα ὁμολογητή θεολόγο-ἱεροκήρυκα Νικόλαο Σωτηρόπουλο.

«Στην κυριακάτικη Θεία Λειτουργία ήταν το τιμώμενο πρόσωπο. O Άγιος τον παρακάλεσε να κηρύξει το λόγο του Θεού..»

Ὁ θεολόγος Νικόλαος Σωτηρόπουλος, μετὰ τὸ ἐπιτίμιο τῆς ἀκοινωνησίας ποὺ τοῦ ἐπιβλήθηκε γιὰ τὴν γνωστὴ ὀρθόδοξη καὶ ὁμολογιακὴ στάση του, ἐπισκέφτηκε τὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ. Ἐκεῖ συνάντησε τὸν Ἅγιο Ἰάκωβο.

Ὁ Ἅγιος μὲ πατρικὴ στοργὴ τὸν ἀγκάλιασε λέγοντας: «-Νῖκο μου, Νῖκο μου, Νῖκο μου». Καὶ τὸν ἀσπάστηκε «ἐν φιλήματι ἁγίῳ».

Παιδί μου δέν εἶμαι ἕνας ἀγύρτης νά πλανῶ τούς ἀνθρώπους...

Το 1988 βρισκόμουν στο Άγιον Όρος και συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή Διονυσίου για πνευματικούς λόγους.

Όταν έφευγα, με παρακάλεσαν τόσο ο Γέροντας της Μονής ο μακαριστός Γέροντας Χαράλαμπος, όσο και οι πατέρες, να πάρω στο αυτοκίνητό μου και να εξυπηρετήσω καθώς θα πήγαινα για την Αθήνα, ένα Μοναχό της Μονής, τον Πάτερα Ιλαρίωνα, για να πάρει απάντηση σ’ ένα πνευματικό θέμα που τον απασχολούσε από τον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο της Ευβοίας.

Πρώτη φορά άκουγα εγώ τότε γι’ αυτόν τον Άγιο Γέροντα.Μου έκανε εντύπωση·

Ένα ολόκληρο Άγιον Όρος, με τόσους σοφούς και άγιους πατέρες, ανέθεταν την πνευματική λύση του θέματος του Μοναχού αυτού, σ’ ένα Γέροντα έξω από το Άγιον Όρος.

Πραγματικά τον πήρα με το αυτοκίνητό μου και σκέφτηκα εκεί που θα τον άφηνα να πάει με το καραβάκι για να φτάσει στο Μοναστήρι, λέω, ένα Μοναχό που θυσίασε τη ζωή του ολόκληρη στον Χριστό να τον αφήσω να παιδεύεται να πάει με συγκοινωνίες;Θα κάνω τον κόπο να τον πάω εγώ.

30.000 ὀνόματα μνημόνευε κάθε μέρα...

Το μεγαλειο του Αγίου Ιακωβου....30.000 ονοματα μνημονευε καθε μερα...

"Εμείς εδώ ση­κω­νό­μα­στε τη νύ­χτα για να μνη­μο­νε­ύ­σου­με αυ­τά τα ο­νό­μα­τα. Έχου­με χι­λι­ά­δες ο­νό­μα­τα, πε­ρί­που 20-30 χι­λι­ά­δες ο­νό­μα­τα.

Εί­ναι ευ­ερ­γέ­ται του Μο­να­στη­ριού πρίν 38 χρό­νια που ήρ­θα στο Μο­να­στή­ρι.

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης: Γιὰ τὴν μητέρα ποὺ εἶχε παιδὶ μὲ εἰδικὲς ἀνάγκες

Απόσπασμα από το βιβλίο ο «Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις, νουθεσίες, μαρτυρίες)» έκδοση Ενωμένη Ρωμηοσύνη.

Μαρτυρία ανωνύμου:

Επισκεπτόταν συχνά το Μοναστήρι [του οσίου Δαυίδ του Γέροντα στην Εύβοια] μία μητέρα με το άρρωστο παιδί της. Κάποια μέρα, αυτή έκανε δουλειές και ο γυιός της περιφερόταν στην αυλή.

Κάποιες κυρίες, είχαν μαζευτή εκεί στην αυλή και «σχολίαζαν» την πονεμένη αυτή μητέρα και τον γυιό της. Έλεγαν, πώς άντεχε να βαστά τέτοια δοκιμασία και δεν έκλεινε το παιδί της σε Ίδρυμα, να ησυχάση.

Έλεγαν και διάφορα άλλα πράγματα για την μητέρα του νέου.

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης – Διηγήσεις: "ὁ Ἅγιὸς Δαυΐδ μπροστὰ στὴν ἁγία Τράπεζα""Εἶδα τὸν ἅγιο Νεκτάριο"

λζ΄. Ὁ Ἅγιος Δαυΐδ μπροστά στήν Ἁγία Τράπεζα

Κά­πο­τε, ἤ­μα­σταν μ᾽ ἕ­ναν ἀ­δελ­φό ἐ­δῶ στήν Μονή καί τόν λέ­γα­νε π. Ἀ­κά­κιο, αὐ­τός ἔ­φυ­γε ἀπ᾽ τό Μο­να­στή­ρι καί πῆ­γε στήν Ἁ­λόν­νη­σο. Λοι­πόν, ἕ­να βρα­δά­κι κα­τά τίς 8 Νο­εμ­βρί­ου πρίν λί­γα χρό­νια, κά­να­με μιά πα­ρά­κλη­ση στόν ἅ­γιο Νε­κτά­ριο. Ὅ­πως ἤ­μα­σταν καί οἱ δυ­ό πα­τέ­ρες στό μέ­σον τῆς ἐκ­κλη­σί­ας, στό εἰ­κο­νο­στά­σι ἐ­κεῖ εἴ­χα­με τήν εἰ­κο­νί­τσα τοῦ ἁ­γί­ου Νε­κτα­ρί­ου καί ψάλ­λα­με τήν πα­ρά­κλη­ση τοῦ Ἁ­γί­ου. Λέ­ω, “δέν πη­γαί­νω κα­λύ­τε­ρα πί­σω ἀπ᾽ τήν Ὡ­ραί­α Πύ­λη νά δι­α­βά­σω τό Εὐ­αγ­γέ­λιον εἰς Ἱ­ε­ράρ­χην ἀ­πό τήν Ὡ­ραί­α Πύ­λη; καί ᾽δῶ τό ἴ­διο εἶ­ναι, ἀλ­λά ἄς πά­ω στήν Ὡ­ραί­α Πύ­λη νά πῶ ἀπ᾽ τό Ἱ­ε­ρό τό ἅ­γιον Εὐ­αγ­γέ­λιον”. Μό­λις μπῆ­κα μέ­σα ἀ­πό τήν Βό­ρεια πύ­λη, βλέ­πω ἕ­ναν Γέ­ρον­τα σάν τόν π. Σε­ρα­φείμ, μ᾽ ἕ­να μπα­στού­νι, μέ τό κουκ­κού­λι ὅ­πως φο­ρᾶ­με ἐ­μεῖς οἱ μο­να­χοί, τόν βλέ­πω στό δε­ξιό μέ­ρος τῆς ἁ­γί­ας Τρα­πέ­ζης. (Ἀ­πό­ρη­σα καί ρώ­τη­σα τόν π. Ἀ­κά­κιο) : “Πα­τέ­ρα Ἀ­κά­κι­ε, ἐ­μεῖς δύ­ο πα­τέ­ρες εἴ­μα­στε καί ψάλ­λου­με τήν πα­ρά­κλη­ση τοῦ ἁ­γί­ου Νε­κτα­ρί­ου, ὁ τρί­τος πα­πάς ἀ­πό ποῦ ἦρ­θε;”. (Καί ρω­τῶ καί τόν ἴ­διο) : “Πά­τερ, δέν μοῦ λές ἀ­πό ποῦ μπῆ­κες; ἀ­πό ποῦ ἦρ­θες;”. Νύ­χτα (ἦ­ταν) 10.00΄ ἡ ὥ­ρα. Σά νά ἐ­μει­δί­α­σε, χα­μο­γέ­λα­σε, ἄ­στρα­ψε τό πρό­σω­πό του σάν ἥ­λιος, στό Ἱ­ε­ρό δέν εἴ­χα­με οὔ­τε φῶ­τα, οὔ­τε τί­πο­τα, μό­νον ἕ­να καν­τηλά­­κι. “Ἄ­κου­σε πά­τερ, τοῦ λέ­ω, ἐ­άν δέν φύ­γης ἔ­ξω ἀπ᾽ τό Ἱ­ε­ρό, ἐ­γώ δέν πά­ω στήν Ὡ­ραί­α Πύ­λη νά (τήν) ἀ­νοί­ξω, οὔ­τε στήν ἁ­γί­α Τρά­πε­ζα νά πά­ρω τό Εὐ­αγ­γέ­λιο καί νά πῶ τό Εὐ­αγ­γέ­λιο στήν Ὡ­ραί­α Πύ­λη”.

– Καί μήπως ψέματα μοῦ εἶπε, ἀδελφέ μου, ἡ ἁγία Παρασκευή; Μικρή τύχη μοῦ ἔδωσε; Μ᾽ἔκανε ἱερέα τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ!

ΟΙ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΣΤΟΝ ΟΣΙΟ π. ΙΑΚΩΒΟ ΤΣΑΛΙΚΗ

 

«... Ὅλα τά παιδάκια πήγαιναν σχολεῖο μιά φορά τήν ἡμέρα. Τό Ἰακωβάκι πήγαινε δύο. Τό ἀγαποῦσε πολύ, γιατί τό σχολεῖο του στά πρῶτα χρόνια ἤτανε κι Ἐκκλησία, τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς.

Ἀργά τό ἀπόγευμα πήγαινε κι ἄναβε τά καντήλια. Πήγαινε μόνο του τό παιδί καί τοῦ ἄρεσε νά μένει μέχρι τό νύχτωμα. Προσευχότανε ὅσο ἤξερε κι ὅσο μποροῦσε. Ἔπειτα ἔπαιρνε τόν κατήφορο γιά τό σπίτι, ἀφήνοντας τό δάσος μέ τά πεῦκα.

Ἕνα ἀπόγευμα ὅμως, θά᾽ τανε τότε ὀκτώ-ἐννέα ἐτῶν, ἐκεῖ πού προευχότανε τοῦ ἐμφανίστηκε ὁλοζώντανη ἡ ἁγία Παρασκευή ὡς μοναχή, ὅπως ἤτανε στήν εἰκόνα. Τό παιδί τρόμαξε, τό ᾽βαλε στά πόδια κι ἔφτασε λαχανιασμένο στό σπίτι. Οὔτε γύρισε νά κοιτάξει πίσω ἀπό τόν φόβο του.

Ξαναπῆγε ἄλλη μέρα ν᾽ ἀνάψει τά καντήλια καί τοῦ ἐμφανίστηκε πάλι. Καί πάλι τρόμαξε. Ἔφυγε τρέχοντας τόν κατήφορο, μά ἡ Ἁγία βγῆκε ἀπό τό ναό, μίλησε γλυκά καί καθησύχασε τό παιδάκι. Αὐτό, τώρα, σταμάτησε νά τρέχει, γύρισε να δεῖ ποιός τοῦ μιλοῦσε. Ἡ Ἁγία τοῦ ἐξήγησε ποιά εἶναι, τοῦ ᾽πε νά μή φοβᾶται, καί τό Ἰακωβάκι ἀνέβηκε δειλά δειλά πάλι πρός τό ἐκκλησάκι. Ἔκατσε κοντά της καί τήν ἄκουσε προσεκτικά.

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης – Διηγήσεις

ια΄. Εὐλάβεια σέ ἱερωμένους

Οταν ἤ­μου­να στρα­τι­ώ­της στήν Ἀ­θή­να, ὅ­ποι­ον ἔ­βλε­πα στόν δρό­μο, ἔ­λε­γα “Κα­λη­μέ­ρα”, “Καλη­­σπέ­ρα”, (ἀλλ᾽ αὐ­τοί) δέν μέ μι­λοῦ­σαν. Τό εἶχα πα­ρά­πο­νο, για­τί λέ­ω “ἐ­μεῖς στό χω­ριό μας λέ­με “Κα­λη­μέ­ρα”, “Κα­λη­σπέ­ρα”, “Χαί­ρε­τε”, “γειά σας”, ἐ­δῶ;”.

»Εἶ­πα, λοι­πόν, στόν συν­ταγ­μα­τάρ­χη μου, αὐ­τός ἦ­ταν ἅ­γιος ἄν­θρω­πος, καί μοῦ λέ­ει: “Ἄ­κου­σε νά σοῦ πῶ, παι­δί μου. Ἐ­δῶ, παι­δί μου, δέν λέ­νε “Χαί­ρε­τε”, ἐ­κτός ἄν εἶ­ναι κα­νέ­νας γνω­στός, ὅ­πως εἴμα­στε ἐ­μεῖς γνω­στοί, κα­νέ­νας Ἱ­ε­ρέ­ας, κα­νέ­νας γνωστός μας ἄν­θρω­πος”.

»Κά­πο­τε, ἐ­κεῖ στήν Ἁ­γί­α Τριά­δα Πει­ραι­ῶς, ἀ­πέ­ναν­τι, βλέ­πω ἀ­πό μα­κριά ἕ­ναν πα­πά καί τοῦ κά­νω ὑ­πό­κλι­ση, αὐ­τός μοῦ κά­νει νό­η­μα “ἔ­λα–ἐ­δῶ, ἔ­λα–ἐ­δῶ”. “Πά­τερ μου, πῶς νά ᾽ρθῶ; ἐ­δῶ εἶ­ναι λε­ω­φό­ρος, θά μέ κό­ψουν τά αὐ­το­κί­νη­τα” –ἔρ­χον­ταν ἀ­πό τόν Ἅ­γιο Βα­σί­λει­ο ἀ­πά­νω, ἔρ­χον­ταν ἀπ᾽ τήν Τερ­ψι­θέ­α τά τράμ καί τά αὐ­το­κί­νη­τα– “θά μέ κό­ψουν τά αὐ­το­κί­νη­τα”. “Μή φο­βᾶ­σαι, λέ­ει, ἔ­λα”. Τε­λι­κά μέ δυ­σκο­λί­α πέ­ρα­σα, κόν­τε­ψαν νά μέ κό­ψουν, ἕ­να μέ πά­τη­σε στό πα­πού­τσι. Πῆ­γα, λοι­πόν, ἔ­βα­λα με­τά­νοι­α, τοῦ φί­λη­σα τό χέ­ρι. Μοῦ λέ­ει:

— Ὅ­ταν βλέ­πης πα­πά, νά τοῦ φι­λή­σης τό χέ­ρι, γιά νά παίρ­νης εὐ­λο­γί­α. Τοῦ λέ­ω:

— Πά­τερ, καί ἐ­μεῖς εἴ­μα­στε ἀ­πό οἰ­κο­γέ­νεια πνευ­μα­τι­κή καί τό σό­ϊ μας ἀ­πό γε­νε­ές γε­νε­ῶν ἦ­ταν ὅ­λο ἱ­ε­ρο­μό­να­χοι στήν Μι­κρά Ἀ­σί­α.

»Κά­πο­τε, ἐρ­χό­μου­να ἀ­πό τήν Ἀ­νω­τέ­ρα Στρα­τι­ω­τι­κή Δι­οί­κη­ση, εἶ­χα πά­ει κά­τι ἔγ­γρα­φα, καί κά­τω στόν ἠ­λε­κτρι­κό στό Μο­να­στη­ρά­κι βλέ­πω τόν μα- ­κα­ρί­τη, τόν ἀ­εί­μνη­στο τόν Δε­σπό­τη τῶν Κα­λα­βρύ­των τόν Γε­ώρ­γιο. Ἐ­γώ τόν γνώ­ρι­σα, εἶ­χε αὐ­τός τό ἐγ­κόλ­πιο ἀ­πό μέ­σα, ἀλ­λά ἐ­γώ τόν γνώ­ρι­σα, για­τί πή­γαι­να στήν ἐκ­κλη­σί­α στό Ἱ­ε­ρό καί τόν γνώ­ρι­σα ὅ­ταν ἦ­ταν στόν Πει­ραι­ᾶ πρίν γί­νη Δε­σπό­της. Λέ­ω, “θά μπῶ καί ἐ­γώ στό τραῖ­νο νά πιά­σω μιά θέ­ση, νά τήν προ­σφέ­ρω στόν Δε­σπό­τη”, ἄν καί ντρε­πό­μου­να νά σπρώ­ξω τόν κό­σμο νά μπῶ μέ­σα στό τραῖ­νο. Μπῆ­κα τε­λι­κά μέ­σα, βρῆ­κα μιά θέ­ση, κά­θο­μαι, ὁ Δε- σπό­της πῆ­γε νά πια­στῆ ἀ­πό κά­τι λου­ριά πού εἶ­χε ἐ­κεῖ καί κόν­τε­ψε νά πέ­ση πά­νω στόν κό­σμο καί λέ­ει ὁ εἰ­σπρά­κτωρ: “Μί­α θέ­ση γιά τόν Δέ­σπο­τα”. Μί­α κυ­ρί­α εἶ­χε δύ­ο μι­κρά τό ἕ­να ἀ­πό δε­ξιά τό ἄλ­λο ἀ­πό ἀ­ρι­στε­ρά. Λέ­ει (ξα­νά ὁ εἰ­σπρά­κτωρ) :

— Μαν­τάμ–μαν­τάμ, σέ πα­ρα­κα­λῶ, μιά θέ­ση γιά τόν Δέ­σπο­τα.

— Τήν πλη­ρώ­νω ἐ­γώ, κύ­ρι­ε εἰ­σπρά­κτορ, τήν θέ­ση, τοῦ ἀ­πάν­τη­σε.

— Ἔ! βάλ­το τό ἕ­να τό παι­δά­κι πά­νω στήν πο­διά σου, τῆς λέ­ει, νά κα­θή­ση καί ὁ Δέ­σπο­τας.

— Δέν πει­ρά­ζει, δέν πει­ρά­ζει, εἶ­πε ὁ Δε­σπό­της.

— Ὁ­ρί­στε, λέ­ω τό­τε ἐ­γώ, Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, κα­θῆ­στε.

Τὰ θαύματα τοῦ Ὁσίου Ἰακώβου εἶναι ἀναρίθμητα.

Ένα χαρακτηριστικό συνέβη στην Κύπρο. Ο αστυνομικός Ανδρέας Βοσκού, πνευματικό παιδί του Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου, είχε βγάλει ένα σπυρί στο μέτωπο, το οποίο μάζευε πύον. Με γιατρούς, φάρμακα δεν επέρχονταν ίαση. Διαβάζοντας το βιβλίο του π. Ιακώβου τον παρακάλεσε, δεν τον είχε γνωρίσει ,εν ζωή, και του είπε:

«Γέροντα Ιάκωβε όπως όταν ζούσες έτρεχες με την Αγία Κάρα και πρόσφερες την ευλογία σου στους πιστούς, έτσι έλα και σε μένα με την Αγία Κάρα κι ευλόγησέ με».

Ένα βράδυ που ήταν ξαπλωμένος, πριν κοιμηθεί, βλέπει ολοζώντανο τον Γέροντα Ιάκωβο με έναν σταυρό στο χέρι. Την ώρα που πάει να τον σταυρώσει, δαίμονας εμφανίζεται και λέει

«άστον αυτόν μην τον σταυρώνεις είναι δικός μας.»

«Δεν είναι δικός σας» λέει ο π. Ιάκωβος.

«Είναι δικός μας γιατί έκανε αυτές … αυτές… και αυτές τις αμαρτίες»

«Μπορεί να τις έκανε αυτές τις αμαρτίες» απήντησε ο πατήρ Ιάκωβος «αλλά τις εξομολογήθηκε και διεγράφησαν».

Βοήθεια τοῦ ἁγίου Ἰακώβου Τσαλίκη σὲ παιδιά

Τον άγιο Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη – διηγείται ανώνυμος ιερεύς – τον γνώρισαν οι γονείς μου, όταν ήμουν στο τέλος του Δημοτικού σχολείου. Οι αναμνήσεις μου είναι λίγο “θολές” λόγω ηλικίας και δυστυχώς απροσεξίας περί τα πνευματικά.

Η ανάμνηση του αγίου Γέροντος που είχα πάντοτε ήταν η θύμηση ενός ανθρώπου με αγάπη πραγματική και με ένα χαρακτηριστικό “πονεμένο” και σεβαστικό χαμόγελο, που έδειχνε την διάθεσή του να αναπαύσει και να προστατέψει με κάθε τρόπο τον κάθε άνθρωπο που είχε απέναντί του.

Ήταν δεδομένο στις συζητήσεις των γονέων ότι ο Γέροντας ήταν ένας άγιος, αν και τότε δεν εμβαθύναμε τα παιδιά στο τι σήμαινε αυτό.

Ακόμη και σ’ εμάς που ήμασταν μικροί, ο Γέροντας παρέμβαλλε στην ομιλία του τις σύντομες φράσεις: “με συγχωρείτε” και “καλό μου παιδί”, που αποδείκνυαν το σεβασμό που αισθανόταν η ευαίσθητη ψυχή του απέναντι σε κάθε συνάνθρωπο.

Ὅσιος Ἰάκωβος ἐν Εὐβοίᾳ: «Τώρα, πάτερ μου, εἶσαι σωστὸς ἱερεὺς τοῦ Κυρίου, τώρα ἔχεις ὁλόκληρη τὴν θεία Χάρη ποὺ ἄφησες μαλλιὰ καὶ γένεια»!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος», ἐκδόσεις «Ἑνωμένη Ῥωμηοσύνη», Θεσσαλονίκη, 2020.

Διήγηση: «Ἕνας ἔγγαμος ἱερεύς, ὅταν χειροτονήθηκε ἔκοβε τὰ μαλλιὰ καὶ τὰ γένεια. Εἶχε ὅμως καὶ ἐνοχή. Πῆγε, λοιπόν, στὸν π. Ἰάκωβο καὶ τὸν ρώτησε:

-Πειράζει, Γέροντα, ποὺ κόβω τὰ γένεια καὶ τὰ μαλλιά;

-Δὲν πειράζει, τέκνον μου, τοῦ ἀπάντησε, ἀλλὰ μὲ πολλὴ πίκρα ὁ Γέροντας.

»Ὁ ἱερεὺς ἐξέλαβε “τὸ δὲν πειράζει” σὰν “χίλιες φορὲς πειράζει” καὶ τὸ καλλιέργησε μέσα του. Ἔτσι ἄφησε γένεια καὶ μαλλιά. Τὰ μαλλιά, μάλιστα, τὰ ἔδενε μὲ μαῦρο κορδονάκι, εἶχαν μακρύνει καὶ δένονταν καλά. Σ᾿ ἕνα χρόνο περίπου, ξαναπῆγε μὲ τὴν οἰκογένειά του στὴν Μονή. Βλέπει τὸν π. Ἰάκωβο ἔξω ἀπ᾿ τὴν πύλη τῆς Μονῆς, μόλις κατέβηκαν ἀπ᾿ τὸ αὐτοκίνητο· ἀκούει τὸν Γέροντα:

Ἅγιοι συνεργοί τοῦ Γέροντα Ἰακώβου Τσαλίκη

Κάποτε – διηγείται η κυρία Γεωργία Παπαχαρίση – πήγε ένα λεωφορείο με προσκυνητές στον Όσιο Δαυΐδ είχαν και παιδιά μαζί τους. Ο Γέροντας διηγήθηκε, πώς ο όσιος Δαυΐδ έκτισε το Μοναστήρι: Ότι πήγε στην Ρωσσία, έκανε έρανο, μάζεψε χρήματα, έπειτα βρήκε ένα κορμό δένδρου, άνοιξε μια τρύπα, έβαλε μέσα τα χρήματα, τα έκλεισε καλά να μην βραχούν, το σταύρωσε και είπε, «να πάτε στις Ροβιές Ευβοίας», ρίχνοντας τον κορμό στην θάλασσα. Όταν ήρθε ο κορμός στις Ροβιές, τον βρήκαν κάποιοι άνθρωποι και τον περιεργάζονταν. Εκείνη την στιγμή έφτασε ο όσιος Δαυΐδ, τους είπε ότι ήταν δικός του ο κορμός και τον πήρε.

Όμως, ένα παιδί δεν το πίστεψε αυτό και άρχισε να ειρωνεύεται τον γέροντα Ιάκωβο και του ζητούσε να το ξαναπή ειρωνεύοντας τα όσα έγιναν. Τότε ακούστηκε ένα χαστούκι, το παιδί τρόμαξε και βγήκε έξω από την τράπεζα. Ο Γέροντας τον ακολούθησε, γιατί είδε τον όσιο Δαυΐδ να του δίνη το χαστούκι, και πήγε να το ηρεμήση. Το παιδί εξήγησε στον Γέροντα ότι δεν πίστεψε την ιστορία, ειρωνεύτηκε και ένοιωσε να τρώη ένα δυνατό χαστούκι. Ο π. Ιάκωβος τον ηρέμησε, λέγοντάς του ότι όλα ήταν αλήθεια.

✶✶✶

Κάποτε, είπε σε μία νέα ότι, αν έχωμε πίστη, και τα σκίτσα με τα πρόσωπα του Χριστού και της Παναγίας κάνουν θαύματα. Στην ίδια είχε πη: «Ο Κύριος μου έδωσε τα χαρίσματα Του. Γιατί να μην το πω, μήπως δικά μου είναι; Δικά Του είναι». Έλεγε ακόμη ότι η Παναγία και ο όσιος Δαυΐδ του είπαν να μιλάη, για να βοηθηθούν οι άνθρωποι.

Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος καὶ οἱ θαυμαστὲς ἐμπειρίες τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας μὲ ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους!

Ὁ μακαριστὸς ἡγούμενος τοῦ "Oσίου Δαβίδ, Ἅγιος Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης (†1991), ζοῦσε θαυμαστὲς ἐμπειρίες σ’ ὅλες τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες, μὰ ἰδιαίτερα τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας.

Ὅταν λειτουργοῦσε, ἔλαμπε ἀπὸ καθαρότητα καὶ μεγαλοπρέπεια. Συχνά, στὴν Μεγάλη Εἴσοδο ἢ στὴν ἁγία Πρόθεση, τὸν ἔβλεπαν νὰ μὴν πατάει στὸ ἔδαφος, ἀλλὰ νὰ στέκεται καὶ νὰ βαδίζει στὸν ἀέρα.

Πολλὲς φορὲς ἀντίκριζε πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους νὰ κρατοῦν τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου.

«Οἱ ἄνθρωποι», ἔλεγε, «εἶναι τυφλοὶ καὶ δὲν βλέπουν τί γίνεται μέσα στὸν Ναό, στὴν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας».

Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Κοσμᾶς ποὺ δέν θύμιζε σέ καμμία περίπτωση Ἐπίσκοπο τῶν ἡμερῶν μας καθώς τό πνευματικό διαμέτρημά του ἦταν στά ἴχνη τῶν Ἁγίων Ἱεραρχῶν καί τό ἐκκλησιολογικό φρόνημά του ἀνέπαυε τίς συνειδήσεις τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, ὡς Λειτουργός στό ἱερό Θυσιαστήριο εἶχε παροιμιώδη εὐλάβεια. Δέν θά ξεχάσω ποτέ τήν μαρτυρία τοῦ ἰδίου Ἐπισκόπου Αἰτωλίας Κοσμᾶ, ὅταν ὡς ἱερομόναχος συλλειτούργησε μέ τόν Ὅσιο Ἰάκωβο τόν ἐν Εὐβοίᾳ: "Καθώς βρισκόμουν κάποτε ἐν ὥρᾳ Θείας Λειτουργίας μέ τόν Ἅγιο Ἰάκωβο, ἀκούγονταν τά φτερά τῶν Ἀγγέλων πού συμμετεῖχαν στό φρικτό Μυστήριο! Γιά τόν Ἅγιο Ἰάκωβο βέβαια, τέτοια βιώματα ἦταν καθημερινό φαινόμενο"...

«Κάποτε λειτουργοῦσα, ἀναφέρει ὁ Ἅγιος, ἀλλὰ δυσκολευόμουν νὰ ξεκινήσω γιὰ τὴν Μεγάλη Εἴσοδο, ἀπὸ τὰ θαυμαστὰ ποὺ ἔβλεπαν τὰ μάτια μου. Ὁ ψάλτης ἔλεγε καὶ ξανάλεγε «Ὡς τὸν βασιλέα τῶν ὅλων ὑποδεξόμενοι».

Ξαφνικά, νιώθω νὰ μὲ σπρώχνει κάποιος ἀπὸ τὸν ὦμο καὶ νὰ μὲ ὁδηγεῖ στὴν ἁγία Πρόθεση. Νόμιζα πὼς ἦταν ὁ ψάλτης. Ἀπόρησα, πὼς τόλμησε ὁ εὐλογημένος νὰ κάνει τέτοια ἀσέβεια – νὰ μπεῖ ἀπὸ τὴν ὡραία Πύλη καὶ νὰ μὲ σπρώξει.

Ὑποδοχή καί εὐλογία ἀπό τόν Γέροντα Ἰάκωβο Τσαλίκη

Από μικρό παιδί – διηγείται η Ε. Κ. από την Εύβοια – βρίσκομαι στα Μοναστήρια. Η πρόσβαση στην Ιερά Μονή Οσίου Δαυΐδ ήταν πολύ δύσκολη. Έτσι σε μικρή ηλικία, όταν μια χειμωνιάτικη ημέρα με πολλές προσπάθειες καταφέραμε να φτάσουμε με τους γονείς μου, φιλοξενηθήκαμε από τους τρεις πατέρες της Μονής (π. Ιάκωβο, π. Κύριλλο και π. Σεραφείμ).

Καθώς περνούσαν τα χρόνια, επισκέφθηκα και άλλες φορές την Ιερά Μονή. Ποτέ όμως δεν κατέστη δυνατή η συνάντηση με τον π. Ιάκωβο, γιατί έλειπε. Οι ασθένειές του καθώς και άλλες υποχρεώσεις τον άφηναν εκτός Μονής για αρκετά διαστήματα. Είχα το παράπονο, γιατί τόσοι άνθρωποι μιλούσαν και εύρισκαν πνευματική ανάπαυση με τον φωτισμένο Γέροντα και εγώ, αν και ήμουν Ευβοιώτισσα, είχα μείνη με την αμυδρή εικόνα του Γέροντα της παιδικής μου ηλικίας.

Κάποια μέρα, το Κατηχητικό σχολείο του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ψαχνών, οργάνωσε προσκύνημα στον Όσιο Δαυΐδ. Θεώρησα καλό να δηλώσω συμμετοχή.

...τό λάδι, θαυματουργικῶ τῷ τρόπω, ἀνέβλυζε ἀπό τό δοχεῖο καί πλημμύριζε γύρω...(Ὅσιος Ἰάκωβος)

Επειδή το λάδι της Μονής ήταν λιγοστό και οι εκκλησίες της περιοχής πολλές και οι φτωχοί που ελεούσαμε περισσότεροι, παρακάλεσα την Παναγία μας και τον Άγιο Δαβίδ καθώς και τον Άγιο Προφήτη Ηλία να βοηθήσουν να μη σωθεί το λάδι μας, αλλά για όλους να επαρκέσει.

Κατεβαίνοντας λοιπόν μετά τη δέησή μου στην αποθήκη του λαδιού κοιτάζω το δοχείο που είχε μέσα το λάδι και βλέπω να τρέμει το καπάκι του και το λάδι να ξεχειλίζει και να έχει πλημμυρίσει γύρω.

Κατ’ αρχάς νόμισα ότι έπεσε μέσα κανένα ποντίκι, το όποιο στην προσπάθειά του να βγει κουνούσε το καπάκι και χυνόταν το λάδι.

Κάποια Μεγάλη Παρασκευή, τήν ὥρα τῆς Ἀποκαθηλώσεως, ὁ ἅγιος Ἰάκωβος....

Κάποια Μεγάλη Παρασκευή, την ώρα της Αποκαθηλώσεως, ο Αγιος Ιάκωβος, μόλις κατέβασε το Σώμα, έκλαιγε με μεγάλη συγκίνηση και δέος.

Και μετά είπε:

Ἐμφανίσθηκε ὁλοζώντανος ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος καί θεράπευσε ἀσθενή ἀπό μακροχρόνια κατάθλιψη

ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΣΕ ΑΣΘΕΝΗ ΑΠΟ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Μαρτυρία Ρ.Γ.* Λευκωσία.

Προς το τέλος του 1993, μέχρι το τέλος του 2007, ο σύζυγός μου χωρίς λόγο, ξαφνικά, έπεσε σε βαριά κατάθλιψη, με αποτέλεσμα να καταστεί ανάπηρος ψυχικά, σωματικά και πνευματικά και να περιέλθει σε αθλιωτάτη κατάσταση.

Ήταν ένας σκελετός. Η δοκιμασία αυτή κράτησε σχεδόν δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, χωρίς να μπορούν οι γιατροί να κάμουν ο,τιδήποτε για να τον βοηθήσουν να καλυτερεύσει η κατάστασή του.

Κατά την διάρκεια της δοκιμασίας αυτής μας είχαν εγκαταλείψει όλοι και ήμασταν μόνοι. Αγωνιστήκαμε μαζί εκείνος με την αξιοθαύμαστη υπομονή του και εγώ με την ακλόνητη πίστη μου στον Άγιο Θεό, παρακαλώντας Τον, μέσω της Άγιας Θεοτόκου και του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη να συντομεύσει αυτή τη δοκιμασία, για να γίνει καλά.

Όλα αυτά τα χρόνια, παρά το γεγονός ότι είχαμε και πολλές άλλες σοβαρές δοκιμασίες, δεν αμφιβάλλαμε, ούτε ανησυχούσαμε για το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, διότι ο Άγιος Σιλουανός είπε, «πάσχουμε μόνο μέχρι να ταπεινωθούμε και μετά οι θλίψεις αυτόματα εξαφανίζονται».

Όποιος καταφεύγει με πίστη στον Άγιον Θεόν, είναι αδύνατον να φύγει από κοντά του ντροπιασμένος.

Και πράγματι ένα απόγευμα, τον Ιούνιο του 2007, ενώ ο σύζυγός μου εκοιμάτο, τον επισκέφθηκε ολοζώντανος ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης και του είπε: «Επαμεινώνδα αυτά ως εδώ. Η δοκιμασία σου τελείωσε, σήκω επάνω, δεν έχεις απολύτως τίποτα. Είσαι υγιής».

Και αμέσως σηκώθηκε από το κρεββάτι χαρούμενος και γεμάτος συγκίνηση, ήρθε και μου είπε το θαύμα.

Θαυμαστά γεγονότα ἀπότή ζωή του-θαύματα

ΘΑΥΜΑΣΤA ΓΕΓΟΝΟΤΑ AΠO ΤH ΖΩΗ ΤΟΥ - ΘΑΥΜΑΤΑ

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Εὐαγγέλου Λέκκου “Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης (1920-1991)”:

“Μιὰ φορά, στὸ ἀσκητήριο, ἀφοῦ ἔψαλε τὴν Παράκληση, ἄρχισε νὰ διαβάζει τὸ Ψαλτήρι. ῞Υστερα νὰ ἐπαναλαμβάνει τὸ “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ ...”. ᾽Ενῶ δὲ ἔνιωθε μέσα του ψυχικὴ εὐφορία καὶ ἀγαλλίαση, ξαφνικὰ γέμισε ἡ σπηλιὰ σκορπιούς. Πρὸς στιγμὴν φοβήθηκε. Κατάλαβε ὅμως ὅτι ἦταν δαίμονες μεταμορφωμένοι. Καὶ μὲ πίστη εἶπε: “Μέχρι ἐδῶ, ἐκεῖ θὰ σταθεῖτε. Δὲν θὰ πλησιάσετε ἄλλο!”. Παίρνοντας μάλιστα μιὰ μικρὴ πέτρα ἔκανε γύρω του ἕναν κύκλο καὶ διέταξε τοὺς σκορπιοὺς - δαίμονες νὰ μὴν τὸν πλησιάσουν περνώντας αὐτὸν τὸν κύκλο. Ὅπως καὶ ἔγινε”. “Συχνὰ ἔκανε στὰ γύρω χωριὰ περιοδεῖες, ἔχοντας μαζί του τὴν τιμία κάρα τοῦ Ὁσίου Δαυὶδ, προκειμένου νὰ προσκυνήσουν οἱ χριστιανοί. Πήγαινε πάντοτε μὲ τὰ πόδια, ἀφοῦ ἄλλωστε δὲν ὑπῆρχε τότε ἄλλος τρόπος ... Τὴν ἄνοιξη τοῦ 1955 πήγαινε περπατώντας στὸ Σπαθάρι καὶ τὴ Ζωοδόχο Πηγή, ἀπόσταση πέντε καὶ πλέον ὡρῶν. Λίγο πρὶν φτάσει ἄρχισε νὰ βρέχει. Ὁ π. Ἰάκωβος ἀνησύχησε ὅτι ἅμα βρέχει ἡ τιμία κάρα θὰ πάθει ζημιά, πράγμα ποὺ τὸ θεωροῦσε ἱεροσυλία. Ἔσφιξε στὴν ἀγκαλιά του τὴν κάρα, ἔσκυψε τὸ σῶμα του γιὰ νὰ τὴν προστατέψει ἀπὸ τὴ βροχὴ καὶ προσευχήθηκε γι’ αὐτὸ στὸν Ὅσιο Δαυίδ. Καὶ ἰδοὺ τὸ θαῦμα. Ἐνῶ γύρω του ἔπεφταν ἀσταμάτητα χοντρὲς σταγόνες δυνατῆς βροχῆς, ὁ ἴδιος καὶ ἡ τιμία κάρα δὲν βρέχονταν! Ἔφτασε στὸν προορισμό του στεγνὸς καὶ εὐγνώμων γιὰ τὴν ἐπέμβαση τοῦ προστάτη Ἁγίου. Κατὰ τὴν ἐπιστροφή του ἀπὸ τὰ δύο χωριὰ στὸ Μοναστήρι τὸν πρόλαβε ἡ νύχτα. Ἀποφάσισε νὰ κόψει δρόμο, ἀκολουθώντας κάποια μονοπάτια. Ἐπειδὴ ὅμως τὸ σκοτάδι ἦταν πηχτό, χάθηκε μὲς στὸ δάσος. Καὶ πάλι ζήτησε μὲ τὸν τρόπο του τὴν ἐπέμβαση τοῦ Ὁσίου Δαυίδ. Ἦρθε ἕνα φωτάκι ἐμπρός του, τὸν πῆγε στὸ σωστὸ μονοπάτι μέχρι τὴ Μονή”.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Δαυὶδ Γέροντος

“Ἕνα ἅγιος Γέροντας - Ὁ μακαριστὸς π. ᾽Ιάκωβος”:

Ὁ Γέροντας γονάτισε μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ..ἠ προσευχή του κράτησε ὀκτώ ὁλόκληρες ὧρες.

Οσιολ. Μοναχού Ακακίου Καυσοκαλυβίτου, υποτακτικού του Αγίου Πορφυρίου.

Αξίζει τον κόπο να σας διηγηθώ ένα περιστατικό που συνέβησαν στα Καυσοκαλύβια μαζί με τον Γέροντα Πορφύριο,που αφορά τον Γέροντα Ιάκωβο και αποτελεί κατά τη γνώμη μου μεγάλη μαρτυρία.

Ήταν Μάιος του 1991, λίγοι μήνες πριν από την οσιακή κοίμησή και των δύο Αγίων Γερόντων, του Πορφυρίου και του Ιακώβου.

Είμαστε στα Καυσοκαλύβια στο κελί, στο δωμάτιό του Γέροντα, ο ίδιος ο Γέροντας Πορφύριος, ο υποτακτικός του ιερομόναχος Φώτιος, ο πνευματικός και εγώ.

Τότε με ρωτάει ο Γέροντας:

«Τι γνώμη έχεις για τον Ιάκωβο.Είναι Άγιος;»

«Έτσι πιστεύω Γέροντα, ότι είναι Άγιος ο Ιάκωβος και για να στο αποδείξω, νομίζω είναι αρκετό να σας διηγηθώ ένα γεγονός».

Πες μας, λέει ο Γέροντας Πορφύριος.

Ήμουνα στο μοναστήρι και με πλησίασε κάποιος κύριος.Ήταν ο πατέρας ενός παιδιού μου διηγήθηκε τα εξής:

Το παιδί μου, ο γιος μου, ήταν στο Νοσοκομείο ετοιμοθάνατος.Μάλιστα κάποιος γιατρός έτσι ωμά λέει ετοιμάστε και το φέρετρο.Περιμέναμε ώρα την ώρα να φύγει.

Τότε με πλησίασε κάποια κυρία και μου λέει:

Είναι στον Όσιο Δαυίδ ένας Γέροντας, ο Ιάκωβος, ο οποίος κάνει θαύματα.Δεν πας εκεί;

Συλλειτουργοῦσε κάθε νύχτα καί ζοῦσε μέ τήν Ἁγία Τριάδα…Ἅγιος Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης τῆς Εὐβοίας . «Ἅγιοι γίνεσθε ὅτι Ἐγὼ ἅγιός εἰμι». (Α’ Πέτρ. α 16).

Ο άγιος γέροντας π.Ιάκωβος (†1991), ζούσε θαυμαστές εμπειρίες…

«Απόψε παιδί μου», αποκάλυψε κάποτε σ’ ένα μοναχό, «συλλειτουργούσα με αγίους και αγγέλους σε θυσιαστήρια που δεν περιγράφονται.

Σαν πεθάνω, να πεις πως κάποιος γέροντας συλλειτουργούσε κάθε νύχτα και ζούσε με την Αγία Τριάδα.»

«Κάθε φορά που προσκομίζω», έλεγε, « βλέπω τις ψυχές που περνούν από μπροστά μου και με παρακαλούν να τις μνημονεύσω. Και να θέλω να τις ξεχάσω δεν μπορώ.

Την ώρα που ο ιερέας βγάζει μερίδες και μνημονεύει τα ονόματα στην αγία πρόθεση, κατεβαίνει άγγελος Κυρίου, παίρνει την μνημόνευση και την πηγαίνει στο θρόνο του Δεσπότη Χριστού σαν προσευχή γι’ αυτούς που μνημονεύθηκαν.

Σκεφτείτε λοιπόν πόσο αξίζει να σας μνημονεύουν στην αγία πρόθεση».

Θεοφάνεια μέ...τόν Ἅγιο Ἰάκωβο

''Από το 1982 έμενα στην Αθήνα και άρχισα να έχω τακτικές σχέσεις με το Μοναστήρι και τον Γέροντα Ιάκωβο.

Παραμονές των Θεοφανείων του 1984 πήγα προσκύνημα στο Μοναστήρι. Προπαραμονή Θεοφανείων στο Μοναστήρι είμαστε, ο Γέροντας, ο π. Κύριλλος, ο π. Σεραφείμ, ένας μοναχός από τη Λακωνία που είχε καρή σχεδόν στα 80 του, ο κ. Λαζούνης που έγραφε ιστορίες για τα βιβλία των Αναγνωστικών του Δημοτικού και ο γράφων. Παραμονή Θεοφανείων έριξε τόσο χιόνι, που έκλεισαν όλοι οι δρόμοι. Έτσι μείναμε στο Μοναστήρι κλεισμένοι έξι άνθρωποι να εορτάσωμε τα Άγια Θεοφάνεια.

Αυτά τα Θεοφάνεια ήταν τα ωραιότερα της ζωής μου. Το χιόνι κράτησε μια εβδομάδα και μέχρι να ‘ρθουν προσκυνητές πέρασαν δεκαπέντε ημέρες. Όλες αυτές τις ημέρες μου δόθηκε η ευκαιρία να απολαύσω τον Γέροντα και να λάβω πνευματική τροφή, ως παρακαταθήκη για την μετέπειτα ιερατική μου ζωή, αλλά συγχρόνως και δυσβάστακτη ευθύνη, γιατί συναναστράφηκα διαπιστωμένο Άγιο.