Ὁ ἁπλὸς Γέροντας π. Ἀγαθάγγελος Μιχαηλίδης Ἀφιέρωμα!!! ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ.

Αρχιμανδρίτης Aγαθάγγελος Μιχαηλίδης-Ξενοφωντινός (1908-1991) 

Ο κατά κόσμον Αθανάσιος Μιχαηλίδης του Μιχαήλ και της Βικτωρίας γεννήθηκε στο χωριό Μουταλάσκη της Καππαδοκίας το 1908, το οποίο ήταν και το χωριό του ΟΣΙΟΥ Σάββα του Ηγιασμένου. Τα παιδικά του χρόνια, όπως διηγείτο, τα διήλθε σε μεγάλη πενία, οδυνηρή ορφάνια, πολλούς κόπους και μεγάλες ταλαιπωρίες. Η θερμή πίστη και η άδολη ευσέβεια, καθώς και η φυσική καππαδοκική ευλάβεια, τον έκαναν να τα ξεπεράσει όλα. Το 1922 πρόσφυγας εφθασε με τη μητέρα και τις δυο αδελφές του στην Κόρινθο και στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη, όπου εργάσθηκε σε ιποδηματοποιείο.

Ο πόθος του Θεού νέο τον έφερε στο Άγιον Όρος, το όρος του Θεού και των αγίων. Εκάρη μοναχός στη μονή Ξενοφώντος το 1930. Σπούδασε στην Αθωνιάδα Σχολή. Κατά την πανήγυρη της μονής του, του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, το 1940, χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Μιλητουπόλεως Ιερόθεο († 1956). Στη μονή της μετανοίας του παρέμεινε επί δεκαετία.

Arxim Agathaggelos Mixailides-Xenofontinos 10

Μετά τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1947 από τον μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο († 1961) και διετέλεσε πρωτοσύγκελλος της ιεράς μητροπόλεως Μεσσηνίας. Μία εικοσαετία στη μεσσηνιακή πρωτεύουσα διακρίθηκε ως ο πλέον φιλακόλουθος ιερεύς, άριστος εξομολόγος, αναπαύοντας πλήθη πιστών, ελεήμων, ανάργυρος και ευπροσήγορος. Μία τοπική εφημερίδα εγραφε γι’ αυτόν:

Ὁ ἁπλὸς Γέροντας π. Ἀγαθάγγελος Μιχαηλίδης Ἀφιέρωμα!!! ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ.

Σεβασμιώτατος πρώην Φλωρίνης κυρὸς Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

  

ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΚΥΡΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

ΣΤΑΧΥΟΛΟΓΗΜΑ ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΤΟΥ ΕΠ’ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΩΝ 10 ΕΤΩΝ

ΑΠΟ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ (+28.8.2010)

Ο ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟΣ ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΚΑΙ

ΘΕΡΜΟΤΑΤΟΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΗΣ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ ΄21 ΣΠΑΝΙΟΝ VIDEO 18.3.1964

1.Ἀκολουθοῦμεν τὸν Ἀετὸν τῆς Ἀντικειμενικότητος Ἰωάννην Χρυσόστομον: «Τὰ δημοσίως γενόμενα καὶ τὸν λαὸν σκανδαλίζοντα ταῦτα καὶ ἐλέγχομεν» ἤ τὸν Πιστὸν Μιμητὴν αὐτοῦ Σύγχρονον Γέροντα πρώην Μητροπολίτην Φλωρίνης, Ἰδανικὸν Ἐργάτην τοῦ Εὐαγγελίου κυρὸν Αὐγουστῖνον Καντιώτην, ὁ ὁποῖος ἐπανελάμβανε τὰ τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου θέτων κάποιον Περιορισμόν: «ἐλεγκταὶ μὲν, ἀλλὰ ὄχι ἐκπωματισταί», διότι ἀπὸ τὰς ἀπείρους Ταλαιπωρίας καὶ Γελοιοποιήσεις, ποὺ ὑφίστατο ὁ ἐν λόγῳ ἅγιος τῆς Ἐποχῆς μας εἶχε τρομερώτατες Καταπογοητεύσεις ὑπὸ ὅλων τῶν Ἰθυνόντων, ἰδιαιτέρως δὲ ὑπὸ τῶν Ταγῶν τῆς Ἐκκλησίας!!!!!……

2.Ἐπὶ τοῦ παρόντος δὲν θέλομεν νὰ δημοσιεύσωμεν καὶ τὰ ὅσα τελικῶς ἠναγκάσθη νὰ εἰπῇ ὁ Γέρων Αὐγουστῖνος Καντιώτης εἰς τὸ Θέατρον «Ἀκροπόλ», ὅπου εἶχαν «σαρδελοποιηθῆ» ἀπὸ τῆς Κεντρικῆς Εἰσόδου τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας μέχρι τῆς ὁδοῦ Κοραῆ, ἔμπροσθεν τῆς Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης μέχρι καὶ Ἀκαδημίας – εἰς τὸ ἄνω μέρος ἐπὶ τῆς Ἱπποκράτους πολλαί Δεκάδες Χιλιάδες Ἀκροατῶν!!!!!……

3. Δὲν θέλομεν νὰ ρίπτωμεν «…λάδι στὴ φωτιά» καὶ νὰ τὰ ἐκμεταλλεύωνται ὁ συρφετὸς τῶν ἀντιχρίστων δυνάμεων, ποὺ συνεργάζονται στενώτατα μὲ ἰθύνοντας τῆς Ἐκκλησίας, «…., ἒχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνήμενοι· καὶ τούτους ἀποτρέπου». (Β’ Τιμόθεον 3, 1-5), διότι ἀργὰ ἤ γρήγορα ἡ Ἐκκλησία θὰ ἀρχίσῃ νὰ ἐξυγιαίνηται καὶ θὰ ἀπομακρύνωνται αὐτὰ τὰ Τρισάθλια Ὑποκείμενα, ποὺ ἀνήκουν εἰς Ἐκκλησιαστικὰς Φατρίας καὶ θὰ δοξασθῇ οὐσιαστικὰ ἡ Ὀρθοδοξία μας!!!!!……

ΑΝΑΒΛΑΣΤΗΣΗ ΚΟΡΜΟΥ 14.8.2018

Μητροπολίτης Αὐγουστῖνος Καντιώτης (1907-2010)

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

1907-2010

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΚΥΡΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΝ ΚΑΝΤΙΩΤΗΝ

(παραθέτουμε ένα απόσπασμα)

του π. Ιερωνύμου Νικολοπούλου, β’ γραμματέως της Ιεράς Συνόδου

«Ηγούμενος μέγας πέπτωκεν εν τη ημέρα ταύτη» (Β’ Βασιλ. γ’ 38).

«Αναπεσών εκοιμήθη ως λέων, τις εγερεί αυτόν;» (Γεν. μθ’ 9).

Όντως Ηγούμενος μέγας πέπτωκεν εν τη ημέρα ταύτη! Ηγού­μενος και όχι ηγεμών. Ηγούμενος και όχι άρχων. Ηγούμενος, αλλά ποτέ εξουσιαστής, καθώς ο άπας χρόνος της ζωής αυτού χαρακτηρί­ζεται από μίαν ασταμάτητον πάλην προς ό,τι νομιζόμενον ως κυρίαρ­χον, κραταιόν, κρατούν, ενεργούν τα της εξουσίας του κόσμου τού­του και συνάμα μεθ’ υψηλού φρο­νήματος παραθεωρούν τα ευαγγελικά προστάγματα και τας χριστοπαραδότους ηθικάς επιταγάς. Ηγούμενος, δηλονότι Πνευματι­κός Ηγέτης, εμφορούμενος υπό της έναντι του Χριστού ευθύνης δια την διαποίμανσιν των λογικών Αυτού προβάτων, αφιστάμενος πά­σης ιδιοτέλειας ή καιροσκοπισμού, ενεργών ως λόγον αποδώσων και ήδη πλέον την καλήν απολογίαν παρέχων ενώπιον του Φοβερού Βήματος του Δικαιοκρίτου Θεού!

Φωτογραφικὸ ἀφιέρωμα στὸν Ὅσιο Παΐσιο!

 

Φωτογραφικὸ ἀφιέρωμα στὸν Ὅσιο Παΐσιο τὸν Ἁγιορείτη.
Τὸ πλούσιο φωτογραφικὸ ὑλικὸ ποὺ δημοσιεύουμε, περιέχει εἰκόνες ἀπὸ σύνολη τὴν ζωὴ του.
Ἠχητικά πού ἀκούγονται:
1. Ψέλνει τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» ὁ Ὅσιος Παΐσιος.
2. Κοινωνικὸ «Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον» Χρυσάφου τοῦ νέου, ἦχος πλ΄ δ.
3. Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Παϊσίου «Τῆς ἐνθέου ἀγάπης», ἦχος πλ΄ α. Ἀξίζει νὰ τὸ δεῖτε!


http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2023/06/blog-post_49.html

Ὁ Γέροντας Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης ὁ Ὑμνογράφος (ἀφιέρωμα)

 

Ἀφιέρωμα στό γέροντα Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη, ὑμνογράφο τῆς μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.

Μιλοῦν πατέρες τῆς Σκήτης Μικρᾶς Ἁγίας Ἄννας, ὁ κεκοιμημένος γέρων Σπυρίδων καί ὁ π. Νεκτάριος.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2023/01/blog-post_15.html

Μνήμη Ἁγίου Γεωργίου Καρσλίδη (φωτό - ἀφιέρωμα) (4 Νοεμβρίου †)

Ὁ Ὅσιος Γεώργιος Καρσλίδης ὁ ὁμολογητής, ὁ ἐν Δράμα (1901-1959).

 Ἡ μνήμη του τιμᾶται στὶς 4 ΝοεμβρίουΣὲ μία ἐποχὴ πού ἐπικρατεῖ τόσο βαθὺ σκοτάδι μὲ ἔντονη διαφθορὰ καὶ ὑποκρισία, ἡ ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν παύει ταπεινὰ καὶ ἀθόρυβα νὰ καλλιεργεῖ πνευματικὰ τὰ μέλη της, νὰ τὰ ὁδηγεῖ καὶ νὰ τὰ μορφώνει ἐν Χριστῷ καὶ νὰ δημιουργεῖ τελικά τούς ἁγίους της. Αὐτοὺς πού στηρίζουν καὶ ἀρωματίζουν μὲ τὴ ζωὴ τους τὴ μολυσμένη ἀτμόσφαιρα τῆς κοινωνίας μας. Ὄχι μόνο κατὰ τοὺς παλαιοὺς χρόνους ἄλλα καὶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας συνεχίζει τὸ ἔργο αὐτό. Ἰδιαίτερα καυχᾶται γιὰ τοὺς ὁσίους καὶ ὁμολογητές της. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς καὶ σύγχρονος εἶναι καὶ ὁ ἱερομόναχος καὶ ὁμολογητὴς π. Γεώργιος Καρσλίδης ἀπὸ τὸν Πόντο, τὸν ὁποῖο λίγους μῆνες πρὶν - στὶς 18 Μαρτίου 2008 - ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μὲ εἰδικὴ Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ Πράξη ἐνέταξε ἐπίσημα στὸ Ἑορτολόγιό της μὲ τὸν τίτλο τοῦ ὁσίου καὶ ἁγίου. Καὶ πλέον θὰ τὸν τιμοῦμε κάθε χρόνο στὶς 4 Νοεμβρίου, ἡμέρα τῆς ἐκδημίας του. Καί φέτος ὁ ἐπίσημος ἑορτασμὸς τῆς μνήμης του τελέστηκε μὲ ξεχωριστὴ λαμπρότητα καὶ μεγαλοπρέπεια στὴν Ἱερὰ Γυναικεία Μονὴ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος στὸ χωριὸ Σίψα τῆς Δράμας, τὴν ὁποία εἶχε ὁ ἴδιος ἱδρύσει καὶ ὅπου ἔζησε τὰ τελευταία 30 χρόνια τῆς ζωῆς του καὶ ὀσιακὰ ἔκοιμηθη καὶ ἐτάφη.

ΒΙΟΣ ΟΣΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ὁ Ὅσιος Γεώργιος Καρσλίδης ἐγεννήθηκε τὸ 1901. Γόνος εὐσεβῶν γονέων ἐκ τοῦ ἁγιοτόκου καὶ ἁγιοτρόφου Πόντου, καὶ μάλιστα τῆς Ἀργυρουπόλεως, τῆς ἕδρας τῆς Ἱερᾶς...

Δεῖτε ἀποκλειστικὲς φωτογραφίες τοῦ Ῥωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ

ἀπὸ τὸ Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στὴν Δράμα…Μητροπόλεως Χαλδίας, ἔμεινεἀπὸ βρέφους ὀρφανὸς καὶ ἀπὸ πατέρα καὶ ἀπὸ μητέρα ποὺἀπέθαναν τὴν ἰδίαν ἡμέραν.

Ὅμως, ἀμέσως ἐφανερώθησαν τὰ σημεῖα τῆς κλήσεως καὶ τῆς χάριτος. Γαλουχημένος ἀπὸ τὴν εὐσεβεστάτην μάμμην του μὲ τὴν παραδειγματικὴν ποντιακὴν εὐσέβειαν, μόλις ἐστάθη εἰς τοὺς πόδας του καὶ ἤρχισε νὰ ὁμιλῇ ἔδειξεν ὅτι διέφερε τῶν πολλῶν, ὅτι ἦτο ὅλως ἐξηρτημένος ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἀφωσιωμένος εἰς Αὐτόν.

«Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος· ἅγιος»! (2) (Ἀφιερωμένο στά 12 χρόνια ἀπό τήν κοίμηση ἑνός Ἁγίου)

«Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος· ἅγιος»! (2)

(Ἀφιερωμένο στά 12 χρόνια ἀπό τήν κοίμηση ἑνός Ἁγίου)

Πορφυρίτης

«Ὁ Αὐγουστῖνος ὅμως εἶχε κηρύξει πόλεμο στήν ἐπαρχία του κατά τοῦ καρναβαλιοῦ καί ἡ διαφορετική ἀντιμετώπιση τοῦ θέματος ἀπό ἕναν κορυφαῖο ἱεράρχη τῆς Ὀρθοδοξίας τόν ἐξόργισε. Πολύ περισσότερο φαίνεται ὅτι τόν ἐξόργισαν τά ὅσα εἰπώθηκαν ἀπό τό Μελίτωνα γιά τήν ἀνάγκη νά ζεῖ ἡ Ἐκκλησία στήν ἐποχή της, νά κατανοεῖ τίς ἀγωνίες τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου καί νά μήν σκανδαλίζεται μέ τήν ‘‘παγκόσμιον ἐπανάσταση τῆς νεολαίας’’.»[1]. Κανονικά τό προηγηθέν κείμενο δέν θά ἔπρεπε νά χρήζει ὀρθοδόξου σχολιασμοῦ· δέν θά ἔπρεπε νά ὑπάρχει «ἀπολογία» γιά τίς αὐτονόητες, φυσικές καί ἐπιβαλλόμενες ἐνέργειες ἑνός Ἐπισκόπου, ἑνός ἁγίου Ἐπισκόπου. Τί σημαίνει ὅτι εἶναι «ἀνάγκη νά ζεῖ ἡ Ἐκκλησία στήν ἐποχή της»; Χρειάζεται διαρκή ἐκσυγχρονισμό ἡ Ἐκκλησία; Δέν ἰσχύει ὅτι «ἡ Ἐκκλησία μας, ἡ κιβωτός τῆς σωτηρίας μας, εἶναι κατά τήν πατερική διδασκαλία, ὁ Χριστός παρατεινόμενος εἰς τούς αἰῶνας»[2]; Χρειάζεται ἐκσυγχρονισμό ὁ Χριστός;! Ἀπαντᾶ ὁ ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος: «...μὲ κανένα τρόπο δὲν μπορῶ νὰ συμφωνήσω μὲ τὴν γνώμη σας καὶ τὸ θεωρῶ καθῆκον μου νὰ τὴν σχολιάσω καὶ νὰ τὴν διορθώσω. Διότι – μολονότι ἴσως εἶναι παρὰ τὴν θέλησι καὶ τὴν πεποίθησί σας – προέρχεται ἀπὸ ἁμαρτωλὴ πηγή, σὰν νὰ μποροῦσε ὁ Χριστιανισμὸς νὰ μεταβάλλη τὰ δόγματά του, τοὺς κανόνες του, τὶς ἁγιαστικές του τελετουργίες, γιὰ νὰ ἀνταποκριθῆ στὸ πνεῦμα κάθε ἐποχῆς καὶ προσαρμοσμένος στὰ μεταβλητὰ γοῦστα τῶν υἱῶν τοῦ αἰῶνος τούτου, νὰ μποροῦσε νὰ προσθέση ἤ νὰ ἀφαιρέση κάτι. Κι’ ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι...»[3].

Αὐτές τίς ἐκσυγχρονιστικές τάσεις ἔβλεπε ὁ ἅγιος Γέρων Αὐγουστῖνος καί ἀγωνιοῦσε γιά τό ποίμνιό του. Παρατηροῦσε τήν «παγκόσμιον ἐπανάσταση τῆς νεολαίας», ἕναν ξένο, ἀντι-ευαγγελικό τρόπο ζωῆς νά εἰσβάλει στήν Πατρίδα μας καί νά πλήττει τούς νέους, μέ τούς χίπηδες, τή ρόκ μουσική, τήν ἀπελευθέρωση τῆς σεξουαλικότητας καί τῆς ἡδονῆς χωρίς ὄρια καί θλίβονταν ἡ ἀρχιερατική του συνείδηση καί ἐξανίστατο.

Ἐκπομπή ἀφιέρωμα στόν Μητροπολίτη Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κυρό Κοσμᾶ

Ἐκπομπή ἀφιέρωμα στόν

Μητροπολίτη Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κυρό Κοσμᾶ. Παρουσιάζει ὁ Ἀρχιμανδρίτης Παῦλος Ντανᾶς.

Μεταδόθηκε στίς 26/8/2022 ἀπό τόν ραδιοφωνικό σταθμό τῆς Ι.Μ. Αἰτωλίας & Ἀκαρνανίας
Ἀρχιμανδρίτης Παῦλος Ντανᾶς,

Ἱεροκῆρυξ

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2022/08/blog-post_36.html#more 

Χαίρει ὁ οὐρανός,χαίρει καί ἡ γῆ (Μνήμη Ἁγ.Δημητρίου)

Για τους γονείς του Αγίου Δημητρίου δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους, διότι κοιμήθηκαν πάρα πολύ νωρίς, όταν ο Άγιος ήταν ακόμα μικρός.

Ο Άγιος Δημήτριος ήταν πνευματική «μεγαλοφυΐα» και στην ηλικία των 15 ετών ήταν τέλειος καθηγητής της άνω φιλοσοφίας, της ουράνιας, όχι της κάτω, της κοσμικής. Ήταν θεοδίδακτος με την απόλυτη έννοια τόσο πολύ, ώστε είχε πλήθος μαθητών πάσης ηλικίας μικρούς και μεγάλους, λαϊκούς και κληρικούς! Και τους έφτιαχνε κατήχηση σε μια σπηλίτσα, στο σημείο που σήμερα βρίσκεται ο ναός του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη.

Το κατηχητικό που τους έφτιαχνε, δεν είχε καμμία σχέση με το κατηχητικό της σημερινής μορφής. Δεν δίδασκε ο Άγιος Δημήτριος θρησκευτικά, ούτε θεολογία. Ήταν έμπειρος Χριστού, γεμάτος από Χριστό, γεμάτος από Άγιο Πνεύμα, είχε εμπειρία Χριστού, είχε Χριστοόραση. Γνώριζε και τους δαίμονες και τους Αγγέλους και τους Αγίους και τον Χριστό μας. Τέτοιο κατηχητικό, μοναδικό και ανεπανάληπτο τους έφτιαχνε! Ήταν ο «μέγας καθηγητής». Από εκεί ξεκίνησε το λεγόμενο κατηχητικό και οι κατηχητές.

Ένας τέτοιος έμπειρος Χριστιανός στα 15 του χρόνια, δίδασκε συνεχώς τον Χριστό σε εκείνη τη σπηλίτσα, μέχρι την ηλικία των 27 ετών. Δηλ. θεωμένος ο Άγιος Δημήτριος, σιγά - σιγά οδηγούσε στην κορυφή της τελειότητας και αγιότητας και τους μαθητές του.

Μάλιστα πολλοί μαθητές έγιναν Άγιοι της Εκκλησίας μας όπως είναι ο Άγιος Νέστωρ (τιμάται 27 Οκτωβρίου), ο Άγιος Λούππος (τιμάται 26 Οκτωβρίου), οι Αγίες Αγάπη, Ειρήνη και Χιονία (τιμώνται 16 Απριλίου) και πολλοί άλλοι μαθητές του.

Ο Άγιος Δημήτριος αν και ήταν στρατιωτικός διοικητής της Θεσσαλονίκης, ζούσε ταπεινά με άκρα ασκητικότητα και έφτασε σε πολύ υψηλά μέτρα πριν από το μαρτύριο και γι' αυτό δοξάζεται τόσο από τον Χριστός μας, σε σχέση με άλλους Αγίους, που είχαν μεγαλύτερο μαρτύριο, αλλά πριν από το μαρτύριο, δεν είχαν τόσο αγία ζωή, όσο ο Άγιος Δημήτριος. Ήταν απαθής και τέλειος από πολύ μικρή ηλικία. Δεν έκανε καμμία - καμμία σαρκική αμαρτία και δεν έχυσε ποτέ το σπέρμα του επί της γης! Καταλαβαίνετε πόσο αγαθή και δυνατή προαίρεση είχε και τί αγάπη είχε για το Χριστό! Και να μη μαρτυρούσε για τον Χριστό, πάλι μέγας Άγιος θα γινότανε...

Ο Άγιος Δημήτριος είναι ο μεγαλύτερος μυροβλύτης της Ορθοδοξίας μας και έχει αποκαλύψει, ότι όταν πάψει να μυροβλύζει, τότε οι αμαρτίες των Θεσσαλονικέων θα έχουν ξεπεράσει κάθε όριο...

Μεγάλη Χάρη και δόξα έχει ο Άγιος Δημήτριος στη Βασιλεία των Ουρανών. Δια τούτο σε όλους τους αιώνες, όσοι τον επικαλέστηκαν με αδίστακτη πίστη, σπεύδει για να βοηθήσει και ειδικά σε όσα έχουν σχέση με τη σωτηρία της ψυχής μας και τον φωτισμό του νοός μας.

Να πρεσβεύει και για εμάς τους αμαρτωλούς και να χαρίζει τη Χάρη του, στην ταλαίπωρη αυτή κοινωνία και σε όλο το κόσμο. Αμήν.

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

«Μή χαίρεστε! Πίσω θά ἔρθουν χειρότερες μέρες». Ἐπίσης ἔλεγε: «Θά ἔρθει καιρός πού ὁ ἕνας δέν θά θέλει νά δεῖ τόν ἄλλον. Θά ἀλλάξει ὁ κόσμος. Τό μεγάλο ποτάμι δέν ἦρθε ἀκόμη, πίσω εἶναι.»

Ἁπλότητα καὶ προφητικὸ χάρισμα

Ὁσίου Γέροντος Ἰακώβου τῆς Βίτσας

Ἀφιέρωμα στὴν μνήμη του, 15 Φεβρουαρίου

γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Ὁ ἁπλός, καλοκάγαθος, ἀπειρόκακος Λειτουργὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ὁ Ὅσιος Γέροντας π. Ἰάκωβος εἶναι μιὰ σύγχρονη ἁγιασμένη μορφὴ ποὺ κατακόσμησε τὰ τελευταῖα χρόνια τὴν Ἤπειρό μας καὶ ἔφυγε μόλις τὸ 1960 σὲ βαθιὰ γεράματα, γιὰ νὰ διακοσμήσει καὶ τὴ χορεία τῆς θριαμβεύουσας στὸν οὐρανὸ Ἐκκλησίας.

. Ὁ Ὅσιος Γέροντας Ἰάκωβος ἦταν ἕνας βιαστὴς τοῦ πνεύματος, ἕνας μοναστὴς τῆς Ἀθωνικῆς πολιτείας, ἕνας σύγχρονος Πατροκοσμᾶς, ἕνα φιλέρημο στρουθίο τῆς ἀρετῆς, ἀπὸ τὰ ἐρημοπούλια τῆς πίστεως, ποὺ χτίζουν τὶς φωλιές τους στὶς ἀπάτητες κορυφὲς τῆς ἀρετῆς, καλλικέλαδο ὡς πρὸς τὴν ἀδιάκοπη δοξολογία τοῦ Θεοῦ μας. Ὑπῆρξε ὁ Ὅσιος Ἀσκητὴς τοῦ Μοναστηριοῦ τοῦ Προφήτη Ἠλία, στὰ ψηλώματα τῆς Βίτσας τῶν Ζαγοροχωρίων, κοντὰ στὸ μοναδικὸ «πέτρινο δάσος», ὁ πνευματικὸς πατέρας τοῦ νεαροῦ τότε ἐπισκέπτη του μὲ τὴ φλόγα τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφιερώσεως στὸν Θεό μας, τοῦ σημερινοῦ Ὁσίου Παϊσίου, ἡ γνήσια ἐπιβεβαίωση ὅτι ἡ ἁγιότητα εἶναι διαχρονικὸ φαινόμενο καὶ μάλιστα τῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν: «Ὅπου ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία ὑπερεπερίσευσεν ἡ χάρις» (Ῥωμ. ε΄ 20).

. Ὁ Γέροντας γεννήθηκε κοντὰ στὸ Ἀργυρόκαστρο τῆς Βορείου Ἠπείρου, στὸ χωριὸ Βοδίνο, μόλις τὸ 1870. Εἶναι ὡς ἐκ τούτου ὁ Ἅγιος τῶν ἡμερῶν μας ποὺ ζοῦσε διαρκῶς στὰ ὑψηλά. Δὲν ἀναπαυόταν στὰ χαμηλά, ἀφοῦ εἶχε ὑψηλὲς πνευματικὲς ἀνατάσεις καὶ δὲν συμβιβαζόταν μὲ τὴν ζωὴ στὰ χιμαδιὰ τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ἀνέπνεε τὸν καθαρὸ ἀέρα τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφιερώσεως στὸ ἔργο τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ψυχῶν καὶ στὴν θεία ἀγάπη. Προτιμοῦσε τὴν σκληρὴ ζωὴ τῶν στερήσεων καὶ τῶν θλίψεων λέγοντας ὅτι «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν» (Πράξ. ιδ΄ 22). Κακουχία γι’ αὐτὸν σήμαινε ἀναψυχή. Στέρηση σήμαινε πλουτισμός. Λύπη καὶ πειρασμὸς σήμαινε ἀγαπητικὴ ἐπίσκεψη τοῦ Θεοῦ. Ἤθελε νὰ βιώνει τὴν πτωχεία τοῦ Ἰησοῦ σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο. Εἶχε ἐγκαταλείψει τὸν ἑαυτό του στὸ θεῖο ἔλεος καὶ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἀντλοῦσε δύναμη καὶ ὑγεία.

Ἀφιέρωμα: Γέρων Γεώργιος Καψάνης ἕξι χρόνια ἀπό τήν κοίμησή του

Ένα βίντεο αφιέρωμα στον μακαριστό προηγούμενο της Ιεράς Μονής Γρηγορίου Γέροντα Γεώργιο Καψάνη από την Πεμπτουσία με αφορμή τη συμπλήρωση έξι ετών από την εν Κυρίω εκδημία του την 08 Ιουνίου 2014. Στο αφιέρωμα μιλούν για τον μακαριστό Γέροντα ο ιερομόναχος Αρτέμιος Γρηγοριάτης και ο πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Σχοινάς.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΙΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΕΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ: Ἡ Ἁγία Γερόντισσα Ἀκυλίνα τῆς Σίψας ὁμιλεῖ περί ἀγάπης

Στο μοναστήρι της Αναλήψεως, στο χωριό Σίψα (Ταξιάρχες) Δράμας, έζησε και αγίασε η Γερόντισσα Ακυλίνα, πνευματική θυγατέρα του μεγάλου και τρομερά θαυματουργού σύγχρονου αγίου Γεωργίου Καρσλίδη (1901-1959). 

Κάνεις δεν μπορεί να καυχηθεί ότι ασκεί την αγάπη, ούτε ο πιο μεγάλος ευεργέτης. Μπροστά στην αγάπη του Θεού, η αγάπη των ανθρώπων είναι μηδαμινή, όση κι αν είναι. Η αγάπη είναι πολυμήχανος, ο Θεός να μας φωτίζει να εξασκούμε την αγάπη που Εκείνος θέλει.

Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να εξασκεί την αγάπη όπου ο Θεός τον τοποθέτησε. Αν ήθελε να με έχει στο κόσμο και να τρέχω στα νοσοκομεία θα με είχε στον κόσμο. Με έφερε ο Θεός στο μοναστήρι, άρα ένα άλλο είδος αγάπης θα εξασκήσω.

Βρίσκει τον άλλο κατάλληλο να μείνει στον κόσμο και του δίνει την δύναμη να τρέχει και να υποφέρει και να υπηρετεί τον άρρωστο τον ανήμπορο.

Έχει τον άλλον που κοιτάζει και διαθέτει τα κτήματα του για να βοηθά τους έχοντας ανάγκη και κανείς δεν παίρνει είδηση. Για όλους είναι δυνατή η εξάσκησης της αρετής, της αγάπης. Δεν είναι μονοπώλιο, για ορισμένους ανθρώπους. Όλοι μπορούν να την εξασκήσουν. Και ο πιο φτωχός και ο πιο αμαρτωλός και ο πιο Άγιος, όλοι. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να πει: εγώ δεν μπορώ να εξασκήσω την αγάπη, ούτε κάποια μερίδα ανθρώπων να το πουν. Κάθε ένας είναι χρήσιμος εκεί που τον τοποθέτησε ο Θεός. Γι' αυτό δεν τοποθετώ κανέναν πάνω από τους άλλους. Τον μοναχό ή την νοσοκόμα ή αυτούς που είναι στα γηροκομεία ή αυτούς που είναι άγνωστοι στην έρημο και προσεύχονται.

Μια από τις ιδιότητες του Θεού είναι η αγάπη: «ο Θεός αγάπη εστί». Εξασκώντας εγώ την αγάπη, την ειλικρινή, την καθαρή αγάπη, αυτήν που αντέχει στα μάτια του Θεού (όχι την υποκριτική, όχι αυτή που βλέπει ο κόσμος και με επαινεί) αυτήν που βγαίνει από τα βάθη της ψυχής μου ωφελούμαι γιατί αυτή η αγάπη αναπαύει τον Θεό, μας εξομοιώνει μαζί του. Ότι κάνουμε να είναι πολύ καθαρό, δηλαδή τώρα, αν το μάτι του Θεού έπεφτε επάνω μου, αυτό που κάνω να είναι πραγματικά αυτό που θα το δει ο Θεός και θα ευχαριστηθεί.

Εμπόδιο στην αγάπη στέκει μονάχα η φιλαυτία μας, το εγώ μας. Όταν υπάρχει αγάπη, χάνει κανείς τον εαυτό του. Η αγάπη δεν έχει παρέα, δεν έχει συντροφιά αποκλειστική, δεν έχει κύκλο στενό για να βρει την εφαρμογή της. Αγκαλιάζει τους πάντας όταν υπάρχει αληθινή αγάπη χάνει κανείς τον εαυτό του.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΙΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΕΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ: Ἡ Ὁσιωτάτη Καθηγούμενη καί Μοναχή Μακαρία

Όσιωτάτη Καθηγουμένη +Μοναχή Μακαρία, κατά κόσμον Μαργαρίτα Δεσύπρη, έγεννήθη τήν 12ην Μαρτίου 1911 στό χωριό Φαλατάδο της Τήνου. Γόνος πολύτεκνης ευσεβούς οικογένειας έγαλουχήθη στά νάματα της Όρθοδοξίας από τους ευσεβείς γονείς της, Μαρίνα καί Γεώργιο, ιδιαίτερα δέ από τόν ιερέα πάππο της εκ μητρός, π. Αντώνιο, όν καί υπερηγάπα.

Η ευσεβής μήτηρ της, ως άλλη Έμμέλεια ήξιώθη νά αφιέρωση στον Κύριο δύο θυγατέρας μοναχάς, τήν Μοναχή Πελαγία καί τήν Μακαριστή Καθηγουμένη μας, καί έναν ΥΙό ιερέα, τόν π. Ανδρέα Δεσύπρη, τόν μόνο επιζώντα σήμερον.

Προσήλθεν στην τάξι των Μοναχών ως Δόκιμος στίς 11 Δεκεμβρίου 1930- έκάρη Μοναχή στίς 31 Ιουνίου 1932 από τόν μακαριστό Ιερομόναχο Πέτρο Βλοτίλδη καί στίς 29-6-1935 έχειροτονήθη σέ Μεγαλόσχημο έπί Μακαριότατου Χρυσοστόμου στην Ιερά Μονή Αγίου Ιεροθέου στά Μέγαρα Αττικής.

Όμως ό Κύριος τή ςΔόξης την έκάλει δι άλλους αγώνας. Ή περίοδος της Κατοχής τήν ευρίσκει στίς γυναικείες φυλακές του "Αβέρωφ στην Αθήνα, όπου παρηγορούσε φυλακισμένες καί περιέθαλπε μετά αγάπης πολλής τά τέκνα τους.

Το καλοκαίρι τού 1945 έπισκεφθείσα τήν Νέα Μάκρη Αττικής ανηφόρησε διά νά άνάψη τό καντηλάκι των ερειπίων της πάλαι ποτέ Σταυροπηγιακή ςάνδρώας Ιεράς Κοινοβιακής Μονής τοϋ Όρους των Άμωμων, όπως αργότερα της απεκαλύφθη θαυμαστώς έκτοτε, πληροφορηθεί σα εσωτερικώς ότι «ό τόπος ούτος Άγιος έστι» παρέμεινεν αδιαλείπτως μέχρι τήν έκδημία της.

Εγκατασταθεΐσα στά ερείπια διεβίωσε στό κελλίο της με άφαντάστους στερήσεις, κάτω από τελείως αντίξοες συνθήκες. Τήν νύκτα έπλεκε κάλτσες «διά νά προσπορίζεται τά προς τό ζην» καί τήν ημέρα «ξέθαβε» τά ερείπια τού μικρού ναΐσκου τού Ευαγγελισμού, διότι ήθελε νά εύρη τους θεμέλιους λίθους των Πατέρων καί έπ' αυτών νά ανοικοδόμηση τόν Ναόν καί τά κελλία τών Μοναχών.

Πολλάκις ήσθένησεν καί παρέμεινε στό κελλίο της «πυρέσσουσα εν καιρώ χειμώνος» χωρίς σκεπάσματα, χωρίς πόρτες καί παράθυρα. Περαστικός τις τσοπάνος της έρριξε τήν κάπα του, όταν αντελήφθη, ότι έζη άνθρωπος ασθενής στά ερείπια ταϋτα.

Όμως ό Θεός της έπεφύλασσεν υψίστη τιμή: τήν άποκάλυψι των Λειψάνων του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Έφραίμ του Θαυματουργού μετά πεντακοσίων χρόνων κατάκρυψι στην γη.

Περιγράφει η ίδια η Γερόντισσα Μακαρία:

Ἐναλλακτικές "θεραπεῖες"

Απόφαση βόμβα του Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας: Η ομοιοπαθητική δεν είναι ιατρική!

10 λόγοι για να (μην) ακολουθήσετε την ομοιοπαθητική

Η Βρετανία «κόβει» την ομοιοπαθητική

Κριτικά σχόλια στο βιβλίο του κ. Γεωργίου Βυθούλκα: «Mαρτυρία για την Ομοιοπαθητική Ιατρική και τη σχέση της με την Ορθοδοξία» (Κωνσταντίνος Γ. Καρακατσάνης, τ. Καθηγ. Πυρηνικής Ιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ.)

Ενημέρωση της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας σχετικά με την αλατοθεραπεία και τα αλατοσπήλαια

Δελτίο Τύπου του Ιατρικού Συλλόγου Πατρών περί Βιοσυντονισμού

ΗΠΑ: Τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα θα αναγράφουν ότι… δεν κάνουν τίποτα (Βαγγέλης Πρατικάκης)

Ενημέρωση της Ι. Μ. Γλυφάδας για τη νέα ολιστική μέθοδο της φυσιορρύθμισης

Η ομοιοπαθητική είναι αναποτελεσματική, επιβεβαιώνει μια ακόμα μελέτη (Βαγγέλης Πρατικάκης)

Εναλλακτικές θεραπείες: Όταν οι καρκινοπαθείς πεθαίνουν λόγω πλάνης (Βαγγέλης Πρατικάκης)

Τί είναι η ομοιοπαθητική;

Επιστημονικός και πνευματικός έλεγχος της Ομοιοπαθητικής (Κωνσταντίνος Καρακατσάνης, καθηγ. Πυρηνικής Ιατρικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)

Φωτογραφικὸ ἀφιέρωμα στὸν Ὅσιο Παΐσιο!

Δημιουργήσαμε φωτογραφικὸ ἀφιέρωμα στὸν Ὅσιο Παΐσιο τὸν Ἁγιορείτη. 

Τὸ πλούσιο φωτογραφικὸ ὑλικὸ ποὺ δημοσιεύουμε, περιέχει εἰκόνες ἀπὸ σύνολη τὴν ζωὴ του. 

Ἠχητικά: 1. Ψέλνει τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» ὁ Ὅσιος Παΐσιος. 2. Κοινωνικὸ «Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον» Χρυσάφου τοῦ νέου, ἦχος πλ΄ δ. 3. Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Παϊσίου «Τῆς ἐνθέου ἀγάπης», ἦχος πλ΄ α. Ἀξίζει νὰ τὸ δεῖτε!

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2019/07/blog-post_89.html#more

Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν δεῖ τὸν Χριστὸ σ΄ αὐτὴν τὴν ζωὴ, δὲν θὰ δεῖ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Φῶς Του οὔτε στὴν ἄλλη ζωή

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἀπὸ τὸ 2ο μέρος τοῦ ἀφιερώματος στὸν π. Ἰωάννη Ρωμανίδη.

Ἡ Κάθαρση καὶ ὁ Φωτισμὸς γιὰ ποιὸ λόγο χρειάζονται; Γιὰ νὰ πάει ὁ ἄνθρωπος στὸν Παράδεισο καὶ νὰ ἀποφύγει τὴν κόλαση; Γι΄ αὐτὸ χρειάζονται; Σὲ τί συνίσταται αὐτὴ ἡ Κάθαρση καὶ ὁ Φωτισμός; Καὶ γιὰ ποιὸν λόγο ἐπιδιώκονται ἀπ΄ τοὺς Ὀρθοδόξους ὡς μοναδικὴ θεραπευτικὴ μέθοδος;

Γιὰ νὰ βρεῖ κανεὶς τὸν λόγο καὶ νὰ δώσει ἀπάντηση στὴν ἐρώτηση αὐτή, πρέπει νὰ κατέχει τὸ βασικὸ κλειδί, τὸ ὁποῖο εἶναι τοῦτο: Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴν γῆ ἔχουν τὸ ἴδιο τέλος ἀπὸ Ὀρθόδοξη θεολογικὴ ἄποψη. Εἴτε εἶναι κανεὶς Ὀρθόδοξος, εἴτε εἶναι Βουδιστής, εἴτε Ἰνδουιστὴς ἢ ἀγνωστικιστὴς ἢ ἄθεος, ὁτιδήποτε καὶ ἂν εἶναι, κάθε ἄνθρωπος πάνω στὴν γῆ εἶναι προορισμένος νὰ δεῖ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ. Προσέξτε ἐδῶ, πρέπει νὰ κρατιέστε καλὰ καὶ νὰ μὴν παρανοεῖτε αὐτὰ ποὺ λέω, γιατί λίγο ἂν τὰ παρανοήσετε θὰ μᾶς βγάλετε ὅλους αἱρετικούς.

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι λοιπὸν σ΄ αὐτὴν τὴν γῆ πάνω, εἶναι προορισμένοι νὰ δοῦν τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ. Θὰ δεῖ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ κατὰ τὸ κοινὸ τέλος τῆς ἀνθρωπότητος, κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα, οἱ πάντες. Εἶναι ὅλων τῶν ἀνθρώπων, δὲν εἶναι ἀποκλειστικὸ προνόμοιο τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θὰ δοῦν τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ...

ἀπ΄ αὐτῆς τῆς ἀπόψεως ἔχουν τὸ ἴδιο τέλος. Ὅλοι βέβαια θὰ δοῦν τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ μιά διαφορά: Οἱ μὲν σεσωσμένοι θὰ δοῦν τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ ὡς Φῶς γλυκήτατον καὶ ἀνέσπερον, οἱ δὲ ὑπόλοιποι θὰ δοῦν τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ ὡς πῦρ καταναλίσκον, σὰν φωτιὰ ποὺ τοὺς καίει.

Αὐτὸ τὸ ὅτι ὅλοι θὰ δοῦμε τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἕνα ἀληθινὸ ἀναμενόμενο γεγονός, τὸ νὰ δεῖ δηλ. κανεὶς τὸν Θεὸ καὶ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ Φῶς Του. Αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ θὰ γίνει εἴτε τὸ θέλουμε, εἴτε δὲν τὸ θέλουμε. Ἡ βίωση ὅμως αὐτοῦ τοῦ Φωτὸς θὰ εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ τοὺς μὲν καὶ τοὺς δε, καὶ ἐδῶ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία.

Ὁπότε, τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ δοῦμε τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, γιατί αὐτὸ θὰ γίνει, θέλουμε δὲν θέλουμε θὰ τὸ κάνει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, θὰ γίνει ὁπωσδήποτε. Τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας ἑστιάζεται στὸ πῶς θὰ δεῖ ὁ κάθε ἄνθρωπος τὸν Θεό, ὄχι ἂν θὰ Τὸν δεῖ, στὸ πῶς θὰ Τὸν δεῖ. Δηλ. τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νὰ κηρύττει στοὺς ἀνθρώπους ὅτι ὑπάρχει Θεὸς ἀληθινός, ὅτι ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτεται ὡς Φῶς, ὅτι ὅλοι θὰ Τὸν δοῦν καὶ νὰ προετοιμάζει τοὺς ἀνθρώπους νὰ δοῦν τὸν Θεό, ἀλλὰ σὰν Φῶς ὄχι σὰν φωτιά.

Καὶ ἐδῶ εἶναι ἀκριβῶς ἡ Κάθαρση καὶ ὁ Φωτισμὸς ποὺ ἀνήκει στὸν χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ ἐδῶ (εἶναι) ἡ ἰδιάζουσα διαφορὰ τῆς Ὀρθοδοξίας, γιατί ὅλοι οἱ ἄνθρωποι στὸν κόσμο θὰ δοῦν τὸν Θεό, ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία ἔχει αὐτὴν τὴν θεραπευτική, στὸ πῶς θὰ Τὸν δεῖς. Αὐτὴ ἡ προετοιμασία τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας καθὼς καὶ ὅλων τῶν ἀνθρώπων ποὺ θέλουν νὰ δοῦν τὸν Θεὸ ὡς Φῶς, εἶναι στὴν οὐσία της μιά θεραπευτικὴ ἀγωγή, ἡ ὁποία πρέπει νὰ ἀρχίσει καὶ νὰ τελειώσει σ΄ αὐτὴν τὴν ζωή. Πρέπει σ΄ αὐτὴν τὴν ζωὴ νὰ γίνει ἡ θεραπεία καὶ νὰ περατωθεῖ, γιατί ὅπως τὸ εἴπαμε μετὰ θάνατον «οὐκ ἔστι μετάνοια», αὐτὸ εἶναι «οὐκ ἔστι μετάνοια», δὲν ὑπάρχει πιὰ θεραπεία (μετὰ θάνατον).

Φιλοκαλικές Σελίδες - «Ταξείδιον διά τούς οὐρανούς»

 περί τοῦ Ἁγιορείτου πνευματικοῦ Χαρίτωνος

Ἡ «Φιλοκαλική Ἀναγέννηση» τοῦ ΙΗ΄ αἰῶνος, ἡ ἀναζωογόνηση δηλαδή τοῦ Χριστιανικοῦ καί ἰδιαιτέρως τοῦ Μοναχικοῦ βίου ἀπό τά πλούσια νάματα τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας, ὁμοιάζει μέ ἕναν ἰσχυρό πνευματικό 

σεισμό πού ἀνακίνησε τίς στάσιμες θεολογικές πλάκες τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος καί ἐνεργοποίησε τά ἐν πολλοῖς ἀνενεργά Προφητικά, Ἀποστολικά καί Πατερικά ρήγματα.

  

Τῶν ἰσχυρῶν σεισμῶν συνήθως προηγεῖται μία προσεισμική καί ἕπεται μία ἔντονη μετασεισμική ἀκολουθία. Ἔτσι στήν προσεισμική ἀκολουθία τοῦ παρόντος σεισμοῦ περιλαμβάνονται ἅγιοι ὅπως ὁ ὅσιος Ἀκάκιος ὁ Καυσοκαλυβίτης καί ὁ ἱερομάρτυς Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, καθώς καί ὁ ὁσιακῆς βιοτῆς καί μεγίστης συμβολῆς στά "Φιλοκαλικά" δρώμενα, ἱερομόναχος Διονύσιος ὁ Ζαγοραῖος. Ἀντίστοιχα στήν ἔντονη Ἁγιορειτική μετασεισμική ἀκολουθία ἐντάσσονται μοναχοί, ἱερομόναχοι καί ἐπίσκοποι πού φθάνουν μέχρι καί τίς ἡμέρες μας, ὅπως γιά παράδειγμα ὁ "Ἀνώνυμος Ἡσυχαστής", συγγραφέας τῆς «Νηπτικῆς Θεωρίας», ὁ περίφημος ἀσκητής τοῦ Ἄθω Χατζη-Γεώργης καί ἄλλοι γνωστοί ἀλλά καί ἀκόμα περισσότεροι ἄγνωστοι Ἀθωνίτες ἀσκητές.

Ὁ ἔνδοξος προφήτης Ἠλίας (Ἀφιέρωμα μέ 2 βίντεο καί Παρακλητικό Κανόνα)

Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισαίῳ τὴν χάριν, νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει, διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.
 

Κοντάκιον

Ἦχος β’. Αὐτόμελον.
Προφῆτα καὶ προόπτα τῶν μεγαλουργιῶν τοῦ Θεοῦ, Ἠλία μεγαλώνυμε, ὁ τῷ φθέγματί σου στήσας τὰ ὑδατόῤῥυτα νέφη, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, πρὸς τὸν μόνον φιλάνθρωπον.

Ο προφήτης Ηλίας

Ο προφήτης Ηλίας (Ηλιού όπως είναι γνωστός στην Παλαιά Διαθήκη) ήταν γιος του Σωβάκ και καταγόταν από τη Θέσβη (Θισβέ) της περιοχής Γαλαάδ, που βρίσκεται  δυτικά του ποταμού Ιορδάνη, γι' αυτό και ονομάστηκε Θεσβίτης (Γ' Βασιλειών 17,1. 18,27. 18,29. 20,17. Δ' Βασιλειών 1,3. 1,8). Ανήκε στην φυλή του Ααρών και το όνομά του σημαίνει "ο Γιαχβέ είναι Θεός". Ο προφήτης Ηλίας έζησε τον 9 π.Χ. αιώνα. Είναι από τους γνωστότερους και μεγαλύτερους προφήτες του Ισραήλ. Ο Ηλίας άσκησε το προφητικό του χάρισμα επί 25 έτη. Ήταν δασύτριχος και ζωσμένος με μια δερμάτινη ζώνη (Δ' Βασιλειών 1,8).

Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης: Ὁ Θεμελιωτής τοῦ Ἁγιορειτικοῦ Κοινοβιακοῦ Μοναχισμοῦ (ἀφιέρωμα μέ βίντεο)

 Μέγας μὲν Ἀντώνιος, ἀρχὴ Πατέρων.
Θεῖος δ' Ἀθανάσιος ἔνθεον τέλος.

Κἂν Ἀθανάσιος ὕστερος χρόνοις,
Ἀλλ' ὑπερέσχε καὶ παλαιοὺς τοῖς πόνοις.

Eις τους έξ μαθητάς αυτού.
Ἀθανασίῳ καὶ μαθητῶν ἑξάδι,
Ναοὶ λύονται σωμάτων ναοῦ λύσει.

Πέμπτῃ δ' Ἀθανάσιον ἆγον νόες ἄστυ θεοῖο.

Του Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου - Καθηγητού | Romfea.gr

---

Το Άγιο Όρος αποτελεί την κιβωτό του ορθόδοξου μοναχισμού εδώ και χίλια χρόνια. Αποτελεί δε δημιούργημα ενός μεγάλου άνδρα της Εκκλησίας μας, του αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου. Αυτός υπήρξε ο πρώτος κτήτορας κοινοβιακής μονής στον Άθωνα, της σεβάσμιας Μονής της Μεγίστης Λαύρας. 

Γεννήθηκε το 930 μ. Χ. στην Τραπεζούντα του Πόντου από γονείς που είχαν έρθει από τη μακρινή Αντιόχεια. Δυστυχώς πέθαναν νωρίς. Ο πατέρας του πριν γεννηθεί ο Αθανάσιος και λίγο καιρό αργότερα η μητέρα του. Πριν πεθάνει η μητέρα του βάπτισε το νεογέννητο αγόρι και του έδωσε το όνομα Αβράμιος.

Μια ευσεβής φίλη της και μοναχή, ανάλαβε να μεγαλώσει το ορφανό. Το φρόντιζε σαν δικό της παιδί και του ενέπνευσε την πίστη στο Θεό, την ευσέβεια και την αγάπη για το μοναχικό ιδεώδες.

Όμως και αυτή, όταν ήταν επτά χρονών το παιδί, αρρώστησε και πέθανε. Κάποιοι άλλοι συγγενείς το περιμάζεψαν και το φρόντισαν ώσπου να ενηλικιωθεί. Τον έστειλαν μάλιστα να σπουδάσει στα ονομαστά σχολεία της περιοχής. 

Περί το 950 ήρθε στην Κωνσταντινούπολη για να συμπληρώσει τις σπουδές του, τον οποίο φιλοξένησε και φρόντισε μια πλούσια εξαδέλφη του, σύζυγος ανωτέρου αξιωματικού του βυζαντινού στρατού, Ζεφινεζέρ.

Σπούδασε στη σχολή του ονομαστού φιλοσόφου και δασκάλου Αθανασίου. Μάλιστα ήταν τέτοια η επίδοσή του, ώστε μετά την αποφοίτησή , ανάλαβε καθήκοντα διδάσκοντος στη σχολή.

Εκεί είχε την ευκαιρία να γνωρισθεί με έναν άγιο άνθρωπο, τον όσιο Μιχαήλ Μαλεΐνο, ηγούμενο της μονής Κυμινά της Βιθυνίας στη Μικρά Ασία.

Ο Μιχαήλ διέκρινε ότι στην ψυχή του νεαρού Αβράμιου ήταν κρυμμένος ο πόθος της μοναχικής ζωής και ασκήσεως. Γι’ αυτό και του δίδαξε τους κανόνες της μοναχικής ζωής.

Αλλά την ίδια περίοδο είχε και μια άλλη γνωριμία, η οποία θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στην κατοπινή του πορεία, τον ανεψιό του μοναχού Μιχαήλ, Νικηφόρο Φωκά, τον μετέπειτα αυτοκράτορα του Βυζαντίου. 

Ο Αβράμιος ακολούθησε τον Μιχαήλ στη Μονή του, όπου εκάρη μοναχός και έλαβε το μοναχικό όνομα Αθανάσιος. Έδειξε δε μεγάλο ζήλο για τη μοναχική ζωή και απέκτησε πλούσια πνευματική καρποφορία. Μετά από τέσσερα χρόνια αποσύρθηκε στην έρημο, για μεγαλύτερη άσκηση, κάθαρση και πνευματικό αγώνα.

Μόνο που ο ηγούμενος Μιχαήλ τον όρισε ως πνευματικό πατέρα και καθοδηγητή του Νικηφόρου Φωκά. Ύστερα από λίγο καιρό, πλήθος ανθρώπων από τη γύρω περιοχή έτρεχε στο ερημητήριό του για να εξομολογηθεί και να ζητήσει τις πνευματικές του συμβουλές και να πάρει την ευλογία του.