Ἀσέβειες μὲ τὸν νόμο

Ασέβειες με τον νόμο

Α. Παπαγιάννης, ιατρός

Κατά καιρούς άνθρωποι των ‘γραμμάτων’ και των ‘τεχνών’ (οι όροι χρησιμοποιούνται εντελώς συμβατικά) έχουν καταπιαστεί με θέματα, εικόνες, σύμβολα, πρόσωπα που για μεγάλη μερίδα του χριστιανικού ελληνικού κόσμου έχουν τον χαρακτήρα της ιερότητος και αποτελούν αντικείμενα σεβασμού και λατρείας.

Κάποιοι το κάνουν με την δέουσα προσοχή και τον σεβασμό που αρμόζει σ’ αυτά, κάτι που βρίσκει την ανάλογη αναγνώριση από το αντίστοιχο κοινό (όπως π.χ. η ταινία ‘Ο άνθρωπος του Θεού’ για τον Άγιο Νεκτάριο). Δυστυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις η ενασχόληση παίρνει τη μορφή σάτιρας, παραποίησης, ειρωνείας, συχνά χυδαίας, πάντα εν ονόματι κάποιας ‘τέχνης’ ή ‘ελευθερίας του λόγου’. Συχνά εκδηλώνονται διαμαρτυρίες και καμιά φορά αυτές φθάνουν σε αυτοδικία (τελευταίο παράδειγμα αυτό με τον βουλευτή της ΝΙΚΗΣ Ν. Παπαδόπουλο στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος, που ‘φιλοξενούσε’ ασεβείς πίνακες κάποιου ‘καλλιτέχνη’).

Δημογραφικό καί τεκνογονία

Δημογραφικό και τεκνογονία

Από τον Δρ Αντώνιο Παπαγιάννη, πνευμονολόγο

Κάθε τόσο εμφανίζονται δημοσιεύματα και ακούγονται δηλώσεις ανησυχητικές για τις δημογραφικές προοπτικές της χώρας μας. Φτωχαίνουμε πληθυσμιακά ως Ελλάδα, όπως φαίνεται και από την τελευταία απογραφή του 2021. Δεν γεννούμε παιδιά, παίρνουμε και των ομματιών μας και αποδημούμε στην Εσπερία, το τελικό αποτέλεσμα για τον πληθυσμό είναι αρνητικό. Ακούγονται ιδέες για ενσωμάτωση μεταναστών, αλλά αυτό δεν μας αποκαθιστά φυλετικά. Δημογραφικό πρόβλημα δεν σημαίνει απλώς έλλειψη εργατικών χεριών ή ασφαλιστικών εισφορών για να καλύπτουν τις ανάγκες των ταμείων. Μια τέτοια αντίληψη είναι καθαρά λογιστική, στενή και επιπόλαια. Ας δοκιμάσουμε να δούμε κάποιες πιο ουσιαστικές πτυχές του θέματος.

Με απλά λόγια, η Ελλάδα χρειάζεται παιδιά. Για να γεννηθεί ένα παιδί απαραίτητες βιολογικές προϋποθέσεις είναι πατέρας και μητέρα. Η βασική βιολογία προβλέπει την ύπαρξη δυο φύλων, χρωμοσωματικά καθορισμένων ως ΧΥ (άνδρας) και ΧΧ (γυναίκα), που αλληλοσυμπληρώνονται και με την φυσική ένωσή τους δημιουργούν νέους ανθρώπους. Με τον τρόπο αυτό πολλαπλασιαζόταν το ανθρώπινο είδος από την πρώτη του εμφάνιση πάνω στη γη, έτσι ήρθαμε στη ζωή και οι περισσότεροι από μας, τουλάχιστον μέχρι κάποια εποχή. Αυτή ήταν και η παραδοσιακή μορφή της οικογενείας: ένας πατέρας (με κύριο ρόλο την εργασία και τον πορισμό των απαραιτήτων για τη ζωή), μια μητέρα (με κύριο ρόλο την ανατροφή και επιμέλεια των παιδιών μέχρι την ηλικιακή τους ωρίμανση) και παιδιά που μεγάλωναν υπό την γονική φροντίδα και έπαιρναν τις βάσεις, τα παραδείγματα και τα εφόδια για τη δική τους μετέπειτα αυτόνομη ζωή ως ενήλικες.

Πώς μπορεῖ νά θεωρεῖται δικαίωμα μία συμπεριφορά πού εἶναι ἀντίθετη πρός τήν ἀνθρώπινη βιολογία;

Καίρια σημεία

Α. Παπαγιάννης, ιατρός

Παρακολούθησα κάποιες από τις ‘ενημερωτικές’ εκπομπές που αναφέρονται στο θέμα των ημερών, τον γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων και την αναδοχή ή υιοθεσία ή ‘απόκτηση’ παιδιών από αυτούς με διάφορους τρόπους.

Μεταξύ άλλων τίθεται από δημοσιογράφους προς εκκλησιαστικά πρόσωπα το ερώτημα: «Γιατί η Εκκλησία αντιδρά σε κάτι που κάνουν άνθρωποι εκτός Εκκλησίας;» Συχνά διακρίνω κάποιον δισταγμό ή αμηχανία στο να δοθεί μια ξεκάθαρη απάντηση, βασισμένη σε δυο κύρια σημεία. Εκτός από την απόλυτη αντίθεση στην θεσμική κατοχύρωση και προαγωγή μιας αφύσικης σύζευξης (που για την Εκκλησία αποτελεί αμαρτία), υπάρχει και η εξίσου θεμελιώδης και ουσιαστική αντίθεση στην δημιουργία δια ‘κλωνοποιήσεως’ (αμέσως ή εμμέσως) ατόμων αγνώστου ή απροσδιορίστου ή ‘ρευστού’ σεξουαλικού προσανατολισμού.