π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης: «Παπα-Ἰσαὰκ ὁ Λιβανέζος»

  

Ἐκπομπὴ μὲ τὸν ὁσιολογιώτατο Μοναχὸ Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη, μὲ θέμα: «Παπα-Ἰσαὰκ ὁ Λιβανέζος», Κυριακή 21 Ἰουλίου 2024.


http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2024/07/blog-post_23.html#more

Ὁ πατὴρ Ἰσαὰκ (Ἀτάλλα): «Δὲν θὰ μὲ δελεάσουν τὰ πλούτη ὅλου τοῦ κόσμου. Ἡ θέση μου εἶναι στὸ Μοναστήρι»

Γράφει ὁ Ἱερέας Μιλχὶμ Ἂλ Χαουρανὶ

 

Στὶς 16 Ἰουλίου τοῦ 1998 ἐκδήμησε εἰς Κύριον ἕνας ἀπὸ τοὺς ἁγιορεῖτες πατέρες ποὺ τιμᾶται ἰδιαίτερα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας. Πρόκειται γιὰ τὸν ἱερομόναχο Ἰσαὰκ (Ἀτάλλα), ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὸν Λίβανο, τὸν μαθητὴ τοῦ μεγάλου Ἁγίου τῶν ἡμερῶν μας, τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτη. Τὸ πρῶτο βιβλίο μὲ τὴν βιογραφία τοῦ γέροντα Παϊσίου, ποὺ ἔχει καταγράψει μεγάλη ἀπήχηση καὶ δημοτικότητα καὶ ποὺ ἔχει μεταφραστεῖ σὲ πολλὲς γλῶσσες, ἦταν κυρίως ἔργο τοῦ ἱερομόναχου Ἰσαάκ [1]. Ὅμως, γιὰ τὸν ἴδιο τὸν συγγραφέα δὲν γνωρίζουμε πολλὰ πράγματα*. Στὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου γιὰ τὸν Ἅγιο Παΐσιο ὑπάρχουν, βέβαια, διάσπαρτες βιογραφικὲς ἀναφορές. Προτείνουμε στοὺς ἀναγνῶστες νὰ...καλύψουμε ἐν μέρει αὐτὸ τὸ κενό, μὲ ὑλικὸ ποὺ προέρχεται ἀπὸ ὁρισμένες προσιτὲς σὲ μᾶς ἀραβικὲς πηγές. Ὁ καμβὰς τοῦ κειμένου βασίζεται σὲ ἀναμνήσεις ποὺ διηγήθηκε ὁ ἀδελφός τοῦ πατέρα Ἰσαὰκ Ἀντώνιος, τὶς ὁποῖες κατέγραψε ὁ γαμπρός του, ὁ ἱερέας Μιλχὶμ Ἂλ Χαουρανί, ποὺ τώρα λειτουργεῖ στὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ Μχάϊντς, στὸ Ὅρος τοῦ Λιβάνου[2].

Ὁ ἱερομόναχος Ἰσαὰκ (κατὰ κόσμον Φαρὲς Ἀτάλλα) γεννήθηκε στὶς 12 Ἀπριλίου τοῦ 1937, ἀπὸ εὐσεβεῖς χριστιανούς, τοὺς Νεμὲρ καὶ Μάρθα, στὸ χωριὸ Ναμπάϊ, ποὺ βρίσκεται στὴν περιοχὴ Ματέν, στὴν περιφέρεια τοῦ Ὅρους τοῦ Λιβάνου. Ἦταν πρωτότοκος γιὸς ἀνάμεσα στὰ 10 παιδιὰ τῆς οἰκογένειας. Ὁ πατέρας του, ποὺ εἶχε ἐξαιρετικὴ φωνή, ἔψελνε στὴν ἐκκλησία καὶ ἀπὸ αὐτὸν ὁ γιὸς κληρονόμησε τὴν ἀγάπη του γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Ὁ Φαρὲς ἀγαποῦσε τὴν μόνωση καὶ συχνὰ πήγαινε νὰ προσεύχεται σὲ ἔρημα μέρη. Μία φορὰ ἔφυγε γιὰ τὸ μοναστήρι τοῦ Προφήτη Ἠλία[3] μὲ τὴν ἐπιθυμία νὰ μείνει ἐκεῖ. Ὅμως, ἀναγκάστηκε νὰ ἐπιστρέψει σπίτι, ἐπειδὴ στὰ μοναστήρια δὲν δέχονταν τότε τοὺς πρωτότοκους, ἐπειδὴ ἐνδεχομένως θὰ χρειαζόταν νὰ φροντίζουν τοὺς γονεῖς τους.

Ὅταν ὁ Φαρὲς ἦταν 12 ἐτῶν, ἡ μητέρα του πέθανε καὶ ὁ πατέρας παντρεύτηκε ξανά. Ὁ νεαρὸς μαθήτευσε στὸ ἐπάγγελμα τοῦ ξυλουργοῦ καὶ βρῆκε δουλειὰ στὴν Βηρυτό. Ἐπέστρεφε σπίτι πολὺ ἀργὰ καὶ ὁ πατέρας τοῦ ἔκανε συχνὰ παρατηρήσεις γιὰ αὐτό. Σύντομα ἀποκαλύφτηκε ὅτι ἡ αἰτία τῶν καθυστερήσεων ἦταν ὅτι ὁ Φαρὲς παρακολουθοῦσε μαθήματα βυζαντινῆς μουσικῆς, τὰ ὁποία παρέδιδε ὁ πρωτοψάλτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιόχειας, ὁ Μίτρι Ἂλ Μούρ.

Γέροντασ Ἰσαὰκ Ὁ Λιβανέζοσ, Ὁ αἰφνιδιασμὸς τῆς νοσοκόμας καὶ τὰ σεντόνια ποὺ εὐωδίαζαν!

Μια από τις τελευταίες μέρες της παραμονής του πατέρα Ισαάκ στο νοσοκομείο, στο δωμάτιό του μπήκε μια νοσηλεύτρια, την οποία δεν είχε δει ποτέ μέχρι τότε.

Απευθύνθηκε σε αυτήν με επιτιμητικό ύφος και της είπε:

– Είναι ντροπή να ντρέπεσαι το όνομά σου, Σουλτάνα!

Η νοσηλεύτρια έμεινε σύξυλη, που ο γέροντας, χωρίς να την ρωτήσει, ήξερε το όνομά της και το πρόβλημα που την απασχολούσε.

Και συνέχισε εκείνος:

– Γιατί ντρέπεσαι, κόρη μου;

Επειδή οι γονείς σού έδωσαν ξενόφερτο όνομα, που το θεωρείς τούρκικο και μη χριστιανικό;

Ξέρεις ότι στη χώρα μου, το Λίβανο, αυτό είναι το όνομα της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, την οποία αποκαλούμε Βασίλισσα* των Ουρανών;

Να χαίρεσαι το μεγάλο όνομα που κουβαλάς και να είσαι υπερήφανη για αυτό.

Η νοσηλεύτρια υποκλίθηκε στον γέροντα, του φίλησε το χέρι και βγήκε, όταν τελείωσε τις νοσηλευτικές της εκκρεμότητες.

«Δὲ θὰ πᾶς στὰ Κατουνάκια, θὰ πᾶς στὴν Μονὴ Στομίου

Ο π. Παΐσιος διηγήθηκε αργότερα ως εξής αυτό που συνέβη και τον έκανε να πάει αντί για τα Κατουνάκια στην Μονή Στομίου:

«Έκανα προσευχή στο κελλί μου. Ξαφνικά ακινητοποιήθηκα τελείως. Δεν μπορούσα να σηκωθώ. Ήταν αδύνατο. Μια αόρατη δύναμη με κρατούσε ακίνητο. Κατάλαβα ότι κάτι συμβαίνει. Έμεινα έτσι βιδωμένος για δυο-δυόμισι ώρες.

Ὁ ἅγιος Παΐσιος γιὰ τὴν ταπείνωση

Ο άγιος Παΐσιος για την ταπείνωση

Ιερομόναχος Ισαάκ

Ο Γέροντας Παΐσιος έλεγε για την ταπείνωση: «Δεν αρκεί μόνο να διώχνουμε τους λογισμούς υπερηφανείας, αλλά να σκεφθούμε την θυσία και τις ευεργεσίες του Θεού και την δική μας αχαριστία. Τότε η καρδιά μας, και γρανιτένια να είναι, ραγίζει. Όταν ο άνθρωπος γνωρίση τον εαυτό του, τότε του γίνεται κατάσταση η ταπείνωση. Ο Θεός έρχεται και κατοικεί μέσα στον άνθρωπο και η ευχή λέγεται μόνη της». Η αυτογνωσία οδηγεί στην ταπείνωση και αποτελεί «το θεμέλιο, την ρίζα και την αρχή πάσης αγαθοσύνης» (Αβ. Ισαάκ).

Επιθυμούσε και μετά την κοίμησή του να τον συνοδεύη η ταπείνωση. Είπε εξομολογητικά σε κάποιον πριν από την κοίμησή του: « Όταν πεθάνω να με πετάξετε στο ρέμα της Αγίας Παρασκευής να με φάνε τα σκυλιά». Παλαιότερα είχε πει: «Θα ευχόμουν τα οστά μου να βγουν μαύρα για να πη ο κόσμος: “Αυτός τέλος πάντων ήταν ο Παΐσιος;”. Έτσι δεν θα μας τιμήσουν οι άνθρωποι».

Για να αποφύγη τις εκδηλώσεις τιμής κατά την κηδεία του, αλλά και στην συνέχεια, επιθυμούσε να κοιμηθή και να ταφή αφανώς στο Άγιον Όρος. Αλλά, όταν πληροφορήθηκε ότι το θέλημα του Θεού ήταν διαφορετικό, ταπεινά υπάκουσε και έκοψε και την τελευταία επιθυμία του. Μόνο ζήτησε να μην κληθή κανείς στην κηδεία του.

Ὁ ἅγιος Παΐσιος «ἀγόμενος ὑπὸ τοῦ Πνεύματος»

Διηγήθηκε ο Γέροντας Παΐσιος: «Ήρθαν δύο πατέρες στο Στόμιο (στην Κόνιτσα) για να μείνουν μαζί μου. Είχα ένα μεγάλο κελλί και θέλησα να το χωρίσω σε δύο, αλλά δεν είχα χρήματα. Απεφάσισα να δανεισθώ πεντακόσιες δραχμές.

»Στον δρόμο βρήκα ένα εικονοστάσι. Έκανα τον σταυρό μου, άναψα το καντήλι και προχώρησα. Έφθασα σε ένα σπίτι και κάτι με ωθούσε να χτυπήσω. Ήταν πρωί. Ο οικοδεσπότης, όταν με είδε, χάρηκε. “Σε ήθελα”, μου είπε, “αυτά τα είχα τάξει για την Παναγία”, και μου έδωσε πεντακόσιες δραχμές, ακριβώς όσες μου χρειάζονταν.

»Έχοντας υπ’ όψιν μου αυτό το γεγονός άλλη φορά αισθάνθηκα μια παρόμοια εσωτερική παρόρμηση – κάτι με έσπρωχνε μέσα μου – να πάω σε μια μεγάλη πόλη (Ιωάννινα). Μη μπορώντας να κάνω διαφορετικά, υπάκουσα και πήγα. Δεν ήξερα τι πάω να κάνω, δεν είχα συγκεκριμένο σκοπό. Βαδίζοντας στους δρόμους, πέρασα έξω από ένα κατάστημα, μπήκα και αγόρασα μερικές κούπες για τα καντήλια της Εκκλησίας, έτσι για να βρίσκωνται.

Ἡ ἀκτημοσύνη τοῦ ἁγίου Παϊσίου

Η ακτημοσύνη του αγίου Παϊσίου

Ιερομόναχος Ισαάκ

Ο Γέροντας Παΐσιος τήρησε με θαυμαστή συνέπεια την ακτημοσύνη που υποσχέθηκε στον Κύριο κατά την ημέρα της κουράς του.

Στην Εσφιγμένου είχε τρία ζωστικά κρεμασμένα στο κελλί του. Σκέφθηκε ότι ένα το έχει για το καθολικό, ένα για το διακόνημα και ένα για το κελλί του. Ύστερα κατέκρινε τον εαυτό του, λέγοντας: «Α, ωραία τα δικαιολόγησες». Έδωσε τα δύο και κράτησε αυτό που φορούσε. Φεύγοντας από το Μοναστήρι δεν πήρε τίποτε. Δεν είχε ούτε ντορβά. Έπλυνε το χαλάκι που έκανε τις μετάνοιες, το έρραψε, το έκανε ντορβά και έβαλε μέσα το ράσο του.

Στην Ιερά Μονή Στομίου είχε μόνο ένα ζωστικό. Ήταν μονοχίτων. Όταν το έπλενε, μέχρι να στεγνώση, φορούσε το ράσο του. Έλεγε: «Να μην υπάρχη δεύτερο».

Στο Σινά η ακτημοσύνη του έφθασε στο αποκορύφωμα. Στο ασκητήριό του δεν είχε «ουδέν του αιώνος τούτου».

Στον “Τίμιο Σταυρό” όλο το «δοχειό» του (αποθήκη) ήταν ένα μπαουλάκι. Το είχε στην άκρη του διαδρόμου που ένωνε το κελλί του με το Εκκλησάκι, και το χρησιμοποιούσε για κάθισμα, για τραπέζι και για να βάζη μέσα λίγα απαραίτητα τρόφιμα: Παξιμάδι, λίγο ρυζάκι, ελιές, ένα βαζάκι μέλι. Αλλά, ενώ τόση ήταν η πτωχεία του, όταν παρέθετε τράπεζα, η φιλοξενία του ήταν πλούσια και αρχοντική, γιατί ήταν πλούσια και φιλόξενη η ψυχική του διάθεση.

Ὁ ἅγιος Παΐσιος ἀπέναντι στίς τιμές καί τούς ἐπαίνους (Ἱερομόναχος Ἰσαάκ)

Όταν ρωτούσαν τον Γέροντα Παΐσιο, αν υπερηφανεύεται μετά από τόσες τιμές, απαντούσε: «Τι να υπερηφανευθώ, όταν ξέρω ποιος είμαι; Και όταν σκεφθώ πόσα κιλά αίμα έχυσε ο Χριστός για μένα, πάει να μου φύγη το μυαλό».

Για το πλήθος των ανθρώπων που ερχόταν να τον δη, πίστευε: «Παρ’ όλο που είμαι ένα κολοκύθι, ο κόσμος ο πολύ διψασμένος έρχεται με λαχτάρα να δροσισθή, επειδή περιμένει να βρη καρπούζι».

Στενοχωριόταν επειδή είχε γίνει παντού γνωστός. Είπε εμπιστευτικά σε κάποιον: «Ο μεγαλύτερος εχθρός μου είναι το όνομά μου. Το μεγαλύτερο κακό μού το έχουν κάνει οι γνωστοί μου και οι φίλοι μου και όχι οι εχθροί μου. Αν ήξερα από την αρχή την εξέλιξή μου, θα πήγαινα στα Ιεροσόλυμα, θα γινόμουν κρυφά μοναχός, θα φορούσα ένα μαύρο παλτό και ένα σκούφο, θα είχα μαλλιά και γένεια. Κανείς δεν θάξερε ότι είμαι μοναχός, και θα κινούμουν αθόρυβα».

Γέρων Ἰσαάκ: «Νὰ μὴν κοιτᾶς ἂν σὲ ἀγαποῦν οἱ ἄλλοι, ἐσὺ νὰ ἀγαπᾶς τοὺς ἄλλους καὶ θὰ νιώσεις ὅτι ὅλοι σὲ ἀγαποῦν»

Φωτογραφία: † Ὁ Γέρων τῆς Ἱερᾶς Σταυρονικητιανῆς Καλύβης Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ Ἰσαάκ (Ἀττάλα), σὲ προσκύνημά του στὴν Ἱερὰ Μονὴ Στομίου Κονίτσης

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Ἰσαάκ Καψαλιώτου (Ἀττάλα), ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε στὸ Ἱερό Ἡσυχαστήριο «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος» στὴν Μεταμόρφωση Χαλκιδικῆς 10-08-1996.

Τὸ Μοναστήρι δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὶς ἱκανότητές μας, ἀλλὰ ἐμεῖς ἔχουμε ἀνάγκη ἀπ᾿ τὴν «σχολὴ» τοῦ Μοναστηριοῦ, μᾶς διδάσκει. Ὅλα ὅσα φέραμε ἀπ᾿ τὸν κόσμο εἶναι ἀκατάλληλα καὶ πρέπει νὰ τὰ ἀπορρίψουμε. Οἱ γνώσεις τοῦ κόσμου εἶναι γιὰ τὸ Μοναστήρι βδέλυγμα. Ὅλες τὶς ἱκανότητες ποὺ φέραμε, νὰ τὶς «τοποθετήσουμε σὲ μία βαλίτσα», καὶ ἴσως νὰ χρειαστοῦν κάποτε, ἴσως καὶ ὄχι, ἀφοῦ τὶς προσαρμόσουμε μὲ τὰ χρόνια στὸ Μοναστήρι. Ἐμεῖς ἤρθαμε νὰ μάθουμε μόνο καλογερικὴ. Τὰ γράμματα ἂν ἔχουμε ταπείνωση μπορεῖ νὰ μᾶς... βοηθήσουν, ἂν δὲν ἔχουμε ταπείνωση θὰ εἶναι μεγάλα ἐμπόδια.

Ἐσὺ, πῶς ἦρθες στὸ Μοναστήρι, νὰ βοηθηθεῖς ἢ νὰ βοηθήσεις; Πῶς τὸ τοποθέτησες μέσα σου; Νὰ βοηθήσεις ὡς Μοναχός, ὄχι ὡς κοσμικός. Τὸ πᾶν εἶναι βοηθηθοῦμε πνευματικὰ ἀπ᾿ τὸ Μοναστήρι. Λέει ὁ Γ. Παΐσιος ὅτι «δὲν πρέπει αὐτὸς ποὺ μπαίνει στὸ Μοναστήρι, νὰ ἀσκεῖ τὴν ἐπιστήμη του ἀπ᾿ τὴν πρώτη μέρα, ἀλλὰ λίγο ἀργότερα».

Ἡ πνευματικὴ ἐξάρτηση μὲ τὸν Γέροντά μας μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἐξάρτηση μὲ τὸν Θεό.

Νὰ μὴν λέμε ἐξωτερικῶς «δι᾿ εὐχῶν τοῦ Γέροντος ἔκανα αὐτό…». Αὐτὸ πρέπει νὰ γίνεται μέσα μας γιατί ἡ σχέση μας μὲ τὸν Γέροντα εἶναι μυστική, μέσα μας, προσευχή.

Νὰ μὴν κοιτᾶς ἂν σὲ ἀγαποῦν οἱ ἄλλοι, ἐσὺ νὰ ἀγαπᾶς τοὺς ἄλλους καὶ θὰ νιώσεις ὅτι ὅλοι σὲ ἀγαποῦν. Αὐτὸ τὸ παθαίνουν συνήθως οἱ ὀρφανοί, ἰδίως ἂν χάσουν τὴν μάνα… Ἔχουν μέσα τους ἕνα κενὸ καὶ παρεξηγοῦν τὴν ἀγάπη τῶν ἄλλων, δηλαδὴ ἀμφιβάλουν, δὲν τὸ νιώθουν γιατί εἶναι ἄδειοι ἀπὸ μητρικὴ ἀγάπη. Σὰν τὸ ξύλο, ὅσο καὶ νὰ βάζεις ἐνέργεια δὲν τὸ καταλαβαίνει,.

Ἡ Θεοπτία τοῦ Ἁγίου Παϊσίου: "Ἐγώ εἰμί ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἄν ἀποθάνη, ζήσεται"

Ἀπό τό βιβλίο: Ἱερομονάχου Ἰσαάκ,

Βίος Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

Διηγήθηκε ὁ Γέροντας: «Ἀπό ἕνδεκα χρονῶν διάβαζα βίους Ἁγίων καί ἔκανα νηστεῖες καί ἀγρυπνίες. Ὁ ἀδελφός μου ὁ μεγαλύτερος ἔπαιρνε καί ἔκρυβε τούς βίους. Δέν κατάφερε τίποτε. Πήγαινα στό δάσος καί συνέχιζα. Κάποιος φίλος τοῦ τότε, ὁ Κώστας, τοῦ εἶπε: "Θά σου τόν κάνω νά τά παρατήση ὅλα"» Ἦρθε καί μοῦ ἀνέπτυξε τήν θεωρία τοῦ Δαρβίνου. Κλονίστηκα τότε καί εἶπα: "Θά πάω νά προσευχηθῶ καί, ἄν ὁ Χριστός εἶναι Θεός, θά μοῦ παρουσιαστή νά πιστέψω. Μιά σκιά, μιά φωνή, κάτι θά μου δείξει". Τόσο μούκοβε. Πῆγα καί ἄρχισα μετάνοιες καί προσευχή γιά ὧρες, ἀλλά...τίποτε. Στό τέλος τσακισμένος σταμάτησα.»

Μοῦ ἦρθε τότε στήν σκέψη κάτι πού μοῦ 'χέ πεῖ ὁ Κώστας: "Παραδέχομαι ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἕνας σπουδαῖος ἄνθρωπος, δίκαιος, ἐνάρετος, τόν ὁποῖο ἐμίσησαν ἀπό φθόνο γιά τήν ἀρετή του καί τόν καταδίκασαν οἱ συμπατριῶτες του". Τότε εἶπα: "Ἀφοῦ εἶναι τέτοιος, καί ἄνθρωπος νά ἦταν, ἀξίζει νά τόν ἀγαπήσω, νά τόν ὑπακούσω καί νά θυσιασθῶ γι' Αὐτόν. Δέν θέλω οὔτε παράδεισο οὔτε τίποτε. Γιά τήν ἁγιότητά του καί τήν καλωσύνη του ἀξίζει κάθε θυσία". (Καλός λογισμός καί φιλότιμο).

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος εἶχε μεγάλη ὀρθόδοξη εὐαισθησία, γι΄ αὐτὸ δὲν δεχόταν συμπροσευχὲς καὶ κοινωνία μὲ πρόσωπα μὴ ὀρθόδοξα

Μέ ἀφορμή τήν χθεσινή συμπροσευχή στήν Ρώμη (Δεῖτε ΕΔΩ), ἐπί τή μνήμη τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου (29 Ἰουνίου) ἀναρτοῦμε ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο «Βίος ὁσίου Παϊσίου τοῦ ἁγιορείτου» του Ἱερομονάχου Ἰσαὰκ ὅπου ἀναφέρονται οἱ θέσεις τοῦ Ἁγίου στό θέμα τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί τῶν συμπροσευχῶν μέ ἑτεροδόξους, ὡς ἀπάντηση στίς ὅλο καί αὐξανόμενες οἰκουμενιστικές κινήσεις της διοικούσας ἐκκλησίας

Ἱερομονάχου Ἰσαὰκ «Βίος Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου»

Κεντρικὴ διάθεση βιβλίου:

Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος» Μεταμόρφωσις Χαλκιδικῆς

Ὁ Γέροντας ἦταν μοναχὸς μὲ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα καὶ ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση. Οἱ ἐκκλησιολογικὲς του ἀπόψεις ἦταν ὀρθοδοξότατες. Πίστευε ὅτι ἡ Ἐκκλησία κατέχει τὸ πλήρωμα τῆς ἀποκαλυφθείσης Ἀλήθειας. Ἔλεγε: «Ὅ,τι ἔχει ἡ Ἐκκλησία εἶναι λαμπικαρισμένο». Ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων κατορθώνεται στὴν Ἐκκλησία. Αἰσθανόταν ὅτι ἀποτελεῖ μέλος της. Ὑπέτασσε τὸ θέλημά του καὶ θυσιαζόταν γιὰ τὸ καλό της. Ἀκόμη καὶ ἡ ἄσκησή του εἶχε ἐκκλησιαστικὴ ἀναφορά. Πίστευε ὅτι, «ὅταν διορθώσω τὸν ἑαυτό μου, διορθώνεται ἕνα κομμάτι τῆς Ἐκκλησίας». Ἡ ἀγάπη... του γιὰ αὐτὴν ἦταν πολὺ μεγάλη. Γιὰ τὴν εὐστάθειά της ὑπέμεινε κόπους καὶ θυσίες, γιὰ τὴν δόξα της προσευχόταν συνεχῶς. Γιὰ τὴν ἑνότητά της ἀγωνίστηκε πολυτρόπως. Ἔγραφε: «Δὲν εἶμαι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔχουν κάνει τὴν Ὀρθόδοξον τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν κόμμα. Ἀγαπῶ τοὺς καλοὺς ἐργάτας τοῦ Χριστοῦ καὶ βοηθῶ ὅσο μπορῶ».

Βοήθησε πολλοὺς νέους νὰ γίνουν καλοὶ κληρικοί, ἐργάτες στὸν ἀμπελώνα τοῦ Κυρίου. Τοὺς συμβούλευε: «Ἐργασθεῖτε ταπεινὰ μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ὁ Κύριος θὰ σᾶς προδώσει (ἀναδείξει, φανερώσει) στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων». Κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς σήμερα κοσμοῦν τὴν Ἱεραρχία.

Ἤθελε οἱ κληρικοὶ νὰ ἑτοιμάζουν τὸν λαὸ μὲ τὴν μετάνοια, γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὴν δικαία ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Ἡ διακονία τους νὰ ἀποβλέπη στὴν σωτηρία τῶν πιστῶν καὶ στὴν δόξα τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι στὴν αὐτοπροβολή. Ἔλεγε γιὰ κληρικὸ ποὺ ἐπετέλεσε ἔργο ἀξιόλογο, ὅτι «θὰ εἶχε...ἀξία τό ἔργο του, ἂν δὲν ἦταν κάτι τὸ προσωπικό».

Προσωπική μαρτυρία γιά τόν Παπά Ἰσαάκ τόν Ἁγιορείτη. Ἀναφέρει προσκυνητής...

Φίλοι μου καλησπέρα.

Προσωπικη μαρτυρία.

Ήταν Φεβρουάριος του 1997,πηγαινα στο Άγιο Όρος στόν πνευματικο μου, στον Γέροντα Ισαάκ στο Κελί τής Αναστάσεως του Κυρίου, στη Καψαλα.

Με απασχολουσε ενα προσωπικο θέμα.. Ήμουν και λιγο πιεσμενος.. Έλεγα από μέσα μου.. ααα ρε Γεροντακο μου, ααα ρε Γεροντακο μου......

Όταν έφθασα στο Κελί και χαιρέτησα τον Γεροντα τον ΠαπαΕυθυμη και τον Πατερ Παΐσιο, μου λεει ο Γεροντας, κατάλαβες Δημητρακο... Ήξερα ότι θά ρθεις αλλά δεν μου το ξεκαθαριζε καλά.. Θα ρθεις μόνος σου... Θά ρθεις με τον Χρυσόστομο...

Πηγαμε μέσα στο Εκκλησάκι για νά εξομολογηθώ.

Εκείνη την ώρα βγήκε από το Ιερό ο Παπα Ευθυμης. Λεει ο Γέροντας δείχνοντας τον Παπα Ευθυμη, "Νά πνευματικος , πηγαινενα εξομολογηθείς, "

Νά είναι ευλογημένο Γεροντα.. Ο Παπα Ευθυμης έφυγε, βγήκε από την Εκκλησία.

Έβγαλα το χαρτάκι, κάθισα σέ ένα σκαμπό.. Και άρχισα να εξομολογουμαι.. μόλις είπα εκεινο που με απασχολούσε λεει ο Γέροντας "Αυτό η Μαρία θά το μάθει γραπτώς" δέν το κατάλαβα αυτό, πως θά το μάθει γραπτώς;αλλα δέν είπα τίποτε.

Ξέχασα φίλοι μου να καταστεψω το χαρτάκι και όταν επεσρεψα στο σπίτι, όταν έπλενε το πουκάμισο μου η Μαρία, βρήκε το χαρτάκι και τό έμαθε "γραπτώς" καί έγινε χαμός... τέλος παντων δέν ήταν και τόσο σοβαρό...

Σε κάποια στιγμή μου ήρθε ένας ανάποδος λογισμός για τους υποτακτικους, τον εξαγορευσα στον Γεροντα και μου λέει.. "Δημήτρη εγώ δεν έχω υποτακτικους.. έχω Αγγελούδια!!!! "

Το απόγευμα ήμασταν με τον Γεροντα, στον χώρο που τώρα είναι ο τάφος του, είχαν φυτέψει εκεί κουκιά.

Καί ὅ,τι νά τούς κάνεις, ὅσο κι ἄν τούς κουνήσεις, μέ τίποτε δέν ξυπνοῦν

Ο Ἅγιος Παΐσιος προφητικά λέγει: «Σέ μιά ἐποχή πού ὁ Σατανάς ὀργιάζει καί οἱ ἄνθρωποί του ὀργανώνονται, οἱ Ἑλληνες βρίσκονται σέ νάρκη. Τόν ἑαυτό του μόνο κοιτάει νά βολέψει ὁ καθένας καί τίποτε περισσότερο.

Ὁ πατὴρ Ἰσαὰκ (Ἀτάλλα): «Δὲν θὰ μὲ δελεάσουν τὰ πλούτη ὅλου τοῦ κόσμου. Ἡ θέση μου εἶναι στὸ Μοναστήρι»

Γράφει ὁ Ἱερέας Μιλχὶμ Ἂλ Χαουρανὶ

Στὶς 16 Ἰουλίου τοῦ 1998 ἐκδήμησε εἰς Κύριον ἕνας ἀπὸ τοὺς ἁγιορεῖτες πατέρες ποὺ τιμᾶται ἰδιαίτερα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας. Πρόκειται γιὰ τὸν ἱερομόναχο Ἰσαὰκ (Ἀτάλλα), ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὸν Λίβανο, τὸν μαθητὴ τοῦ μεγάλου Ἁγίου τῶν ἡμερῶν μας, τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτη. Τὸ πρῶτο βιβλίο μὲ τὴν βιογραφία τοῦ γέροντα Παϊσίου, ποὺ ἔχει καταγράψει μεγάλη ἀπήχηση καὶ δημοτικότητα καὶ ποὺ ἔχει μεταφραστεῖ σὲ πολλὲς γλῶσσες, ἦταν κυρίως ἔργο τοῦ ἱερομόναχου Ἰσαάκ [1]. Ὅμως, γιὰ τὸν ἴδιο τὸν συγγραφέα δὲν γνωρίζουμε πολλὰ πράγματα*. Στὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου γιὰ τὸν Ἅγιο Παΐσιο ὑπάρχουν, βέβαια, διάσπαρτες βιογραφικὲς ἀναφορές. Προτείνουμε στοὺς ἀναγνῶστες νὰ... καλύψουμε ἐν μέρει αὐτὸ τὸ κενό, μὲ ὑλικὸ ποὺ προέρχεται ἀπὸ ὁρισμένες προσιτὲς σὲ μᾶς ἀραβικὲς πηγές. Ὁ καμβὰς τοῦ κειμένου βασίζεται σὲ ἀναμνήσεις ποὺ διηγήθηκε ὁ ἀδελφός τοῦ πατέρα Ἰσαὰκ Ἀντώνιος, τὶς ὁποῖες κατέγραψε ὁ γαμπρός του, ὁ ἱερέας Μιλχὶμ Ἂλ Χαουρανί, ποὺ τώρα λειτουργεῖ στὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ Μχάϊντς, στὸ Ὅρος τοῦ Λιβάνου[2].

Ὁ ἱερομόναχος Ἰσαὰκ (κατὰ κόσμον Φαρὲς Ἀτάλλα) γεννήθηκε στὶς 12 Ἀπριλίου τοῦ 1937, ἀπὸ εὐσεβεῖς χριστιανούς, τοὺς Νεμὲρ καὶ Μάρθα, στὸ χωριὸ Ναμπάϊ, ποὺ βρίσκεται στὴν περιοχὴ Ματέν, στὴν περιφέρεια τοῦ Ὅρους τοῦ Λιβάνου. Ἦταν πρωτότοκος γιὸς ἀνάμεσα στὰ 10 παιδιὰ τῆς οἰκογένειας. Ὁ πατέρας του, ποὺ εἶχε ἐξαιρετικὴ φωνή, ἔψελνε στὴν ἐκκλησία καὶ ἀπὸ αὐτὸν ὁ γιὸς κληρονόμησε τὴν ἀγάπη του γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Ὁ Φαρὲς ἀγαποῦσε τὴν μόνωση καὶ συχνὰ πήγαινε νὰ προσεύχεται σὲ ἔρημα μέρη. Μία φορὰ ἔφυγε γιὰ τὸ μοναστήρι τοῦ Προφήτη Ἠλία[3] μὲ τὴν ἐπιθυμία νὰ μείνει ἐκεῖ. Ὅμως, ἀναγκάστηκε νὰ ἐπιστρέψει σπίτι, ἐπειδὴ στὰ μοναστήρια δὲν δέχονταν τότε τοὺς πρωτότοκους, ἐπειδὴ ἐνδεχομένως θὰ χρειαζόταν νὰ φροντίζουν τοὺς γονεῖς τους.

Ὅταν ὁ Φαρὲς ἦταν 12 ἐτῶν, ἡ μητέρα του πέθανε καὶ ὁ πατέρας παντρεύτηκε ξανά. Ὁ νεαρὸς μαθήτευσε στὸ ἐπάγγελμα τοῦ ξυλουργοῦ καὶ βρῆκε δουλειὰ στὴν Βηρυτό. Ἐπέστρεφε σπίτι πολὺ ἀργὰ καὶ ὁ πατέρας τοῦ ἔκανε συχνὰ παρατηρήσεις γιὰ αὐτό. Σύντομα ἀποκαλύφτηκε ὅτι ἡ αἰτία τῶν καθυστερήσεων ἦταν ὅτι ὁ Φαρὲς παρακολουθοῦσε μαθήματα βυζαντινῆς μουσικῆς, τὰ ὁποία παρέδιδε ὁ πρωτοψάλτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιόχειας, ὁ Μίτρι Ἂλ Μούρ.

Ὁ τάφος τοῦ Γέροντος Ἰσαάκ καί ὁ Ναός τοῦ Ἁγίου Παϊσιου στή καψάλα τοῦ Ἁγίου ὄρους.

Γέροντας Ἰσαὰκ: «Αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ἐπιδοθεῖ στὴν προσπάθεια γιὰ τὴν ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν, δὲν ἔχουν οἱ ἴδιοι ἑνωθεῖ μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἢ δὲν ἒνιωσαν τὴν ἀνάγκη νὰ ἑνωθοῦν μὲ Αὐτόν»

Γέροντας Ἰσαὰκ (Ἀττάλα), Ἁγιορείτης ἐκ Λιβάνου. Ὁ βιογράφος τοῦ Ἁγίου Παϊσίου!

Σὲ ἕναν ἐπισκέπτη του ἔλεγε: «Παλιὰ μιλοῦσαν μέσα στὰ μπακάλικα καὶ τὰ καφενεῖα γιὰ ἀλήθειες δογματικές. Ἡ θεολογία ἔγινε ὑπόθεση πανεπιστημιακὴ κι ὄχι κατάσταση βιωματική. Τρέφεται ἀπὸ τὴν λογοκρατία, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ ζοῦσε ἀπὸ τὸν Λόγο.

20 χρόνια ἀπό τήν κοίμηση τοῦ βιογράφου τοῦ ὁσίου Παϊσίου Ἱερομ. Ἰσαάκ τοῦ Λιβανέζου Ἁγιορείτη Πνευματικοῦ

 1937–16/7/1998, ν.η

Ὁ κατά κόσμον Φάρες Ἀττάλα γεννήθηκε στό Ναμπάυ τοῦ πολύπαθου Λιβάνου τό 1937. Νέος μόνασε στήν πατρίδα του. Στή συνέχεια ἦλθε γιά σπουδές στή Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Τήν περίοδο αὐτή γνωρίσθηκε καί συνδέθηκε πνευματικά μέ πατέρες τοῦ Ἁγίου Ὅρους καί κυρίως μέ τόν μακαριστό Γέροντα Παΐσιο (+1994), τοῦ ὁποίου στάθηκε καλός βιογράφος.

 

Τό 1979 ἔλαβε τό μέγα καί ἀγγελικό σχῆμα καί ἀπό Φίλιππος ὀνομάσθηκε ‘Ἰσαάκ. Τό μοναχικό σχῆμα τοῦ τό ἔδωσε ὁ Γέροντας Παΐσιος. Διετέλεσε Πνευματικός τῶν μαθητῶν τῆς Ἀθωνιάδος Σχολῆς καί πολλῶν ἀνθρώπων. Ἄφησε ἀγαθό παράδειγμα ἀγωνιστού στήν εὐλογημένη συνοδεία τοῦ Σταυρονικητιανοῦ Κελλιοῦ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου στήν Κάτω Καψάλα.

 

Ἄνθρωπος εὐφυής, γλυκομίλητος, φιλόπονος, φιλότιμος, ψάλλοντας θαυμάσια μέ τήν ὡραία φωνή του. Ὑπῆρξε ἀγαθός παρηγορητής Ἑλλήνων καί Ἀράβων. Γιά τούς δεύτερους εἶχε ἀρχίσει μεταφράσεις πατερικῶν βιβλίων πρός....πνευματική τροφοδοσία τους. Εὐλαβής, σεμνός καί μέ φόβο Θεοῦ. Ἀγάπησε τήν προσευχή, τήν ἄσκηση, τήν ἱεροσύνη, τόν μοναχισμό, τήν ἀρετή καί τήν ἐλεημοσύνη.

 

Ἔγραφε ὁ πάπα-Ἰσαάκ γιά τόν Γέροντα Παΐσιο στό ὡραῖο βιβλίο του. Βίος Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου: «Τούς Ἀσκητικούς Λόγους τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ τούς εἶχε στό προσκέφαλό του καί τούς μελετοῦσε πάντοτε. Γιά μία περίοδο ἔξι ἐτῶν ἦταν ἡ μοναδική του πνευματική ἀνάγνωση. Ἔπαιρνε ἕνα στίχο καί ὅλη τήν ἡμέρα τόν ἐπανέφερε συχνά στόν νοῦ του. τόν μελετοῦσε βαθειά καί πρακτικά, “ὅπως τά ζῶα ἀναμηρυκάζουν τήν τροφή τους”, κατά τήν ἔκφρασή του. Μοίραζε εὐλογία ἕνα ἀπάνθισμα ἀπό τούς λόγους του, γιά νά παρακινήσει στή μελέτη τους. Πίστευε ὅτι “πολύ βοηθᾶ ἡ μελέτη στά Ἀσκητικά του ἀββᾶ Ἰσαάκ, διότι καί τό βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς δίνει νά καταλάβει κανείς καί κάθε εἴδους μικρό ἡ μεγάλο κόμπλεξ καί ἐάν ἔχει ὁ ἄνθρωπος πού πιστεύει στόν θεό, τόν βοηθάει γιά νά τό διώξει. Ἡ ὀλίγη μελέτη στόν ἀββᾶ Ἰσαάκ ἀλλοιώνει τήν ψυχή μέ τίς πολλές της βιταμίνες”.

 

Ἡ τελευταῖα ἔξοδος τοῦ ἁγίου Παϊσίου ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος

  Ιερομόναχος Ισαάκ

Ο Γέροντας, όπως κάθε χρόνο, εώρτασε την μνήμη του οσίου Χριστοδούλου σε γειτονικό Κελλί πνευματικών του τέκνων, που πανηγύριζε. Στην συνέχεια πήγε στην Μονή Κουτλουμουσίου για να ευχηθή τον εορτάζοντα καθηγούμενο αρχιμανδρίτη Χριστόδουλο. 

Την επομένη, 22 Οκτωβρίου 1993, βγήκε από το Άγιον Όρος, όπως συνήθιζε τα τελευταία χρόνια για την αγρυπνία του οσίου Αρσενίου στην Σουρωτή. Αυτή όμως επρόκειτο να είναι η τελευταία έξοδός του. Δεν θα επέστρεφε πλέον ούτε κεκοιμημένος.

 

Στην Σουρωτή παραβρέθηκε στην αγρυπνία και, ως συνήθως, έμεινε λίγες ημέρες για να δη τις αδελφές και τον κόσμο που είχε ανάγκη. Κατόπιν είχε σκοπό να επιστρέψη. Αλλά εν τω μεταξύ έπαθε ειλεό. Έφραξαν τα έντερα, σταμάτησε για λίγο και η αιμορραγία. Εκ των πραγμάτων αναγκάστηκε να υποκύψη στις παρακλήσεις να υποβληθή σε εξετάσεις.

 

Η ασθένειά του εξελίχθηκε εν συντομία ως εξής:

 

Στο Θεαγένειο Νοσοκομείο οι γιατροί διεπίστωσαν την ύπαρξη προχωρημένου καρκίνου. Τον είχε από έξι έτη, αλλά δεν φαινόταν να έχη κάνει μεταστάσεις.

 Ο ευλαβής γιατρός κ. Γεώργιος Μπλάτζας, που είχε χειρουργήσει παλαιότερα τον Γέροντα, ήταν ανήσυχος από τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Ο Γέροντας του είπε:

 – Μην κάνης έτσι. Εντάξει, έχω καρκίνο, θα κάνω υπακοή σε ό,τι μου πεις. Τελείωσε.

 Ακολουθώντας την υπόδειξη του γιατρού πήγαινε για ακτινοβολίες, ώστε να προετοιμασθή ο όγκος για την εγχείρηση. Κάθε φορά που πήγαινε να κάνη ακτινοθεραπεία, τον περίμεναν πολλοί και έλεγαν τα βάσανά τους. Αυτός είχε μεγαλύτερο πρόβλημα, γιατί έπρεπε να κενούται το έντερό του τριάντα φορές την ημέρα με πόνους φοβερούς. Δεν έσβησε όμως το χαμόγελό του και παρηγορούσε τους άλλους ασθενείς.

Ὁ βιογράφος τοῦ ὁσίου Παϊσίου Ἱερομ. Ἰσαάκ Σταυρονικητιανός (1937–3/7/1998)

  Ο κατά κόσμον Φάρες Αττάλα γεννήθηκε στο Ναμπάυ του πολύπαθου Λιβάνου το 1937. Νέος μόνασε στην πατρίδα του. Στη συνέχεια ήλθε για σπουδές στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. 

Την περίοδο αυτή γνωρίσθηκε και συνδέθηκε πνευματικά με πατέρες του Αγίου Όρους και κυρίως με τον μακαριστό Γέροντα Παΐσιο (f 1994), του οποίου στάθηκε καλός βιογράφος.

 

Το 1979 έλαβε το μέγα και αγγελικό σχήμα και από Φίλιππος ονομάσθηκε ‘Ισαάκ. Το μοναχικό σχήμα του το έδωσε ο Γέροντας Παΐσιος. Διετέλεσε Πνευματικός των μαθητών της Αθωνιάδος Σχολής και πολλών ανθρώπων. Άφησε αγαθό παράδειγμα αγωνιστού στην ευλογημένη συνοδεία του Σταυρονικητιανού Κελλιού της Αναστάσεως του Κυρίου στην Κάτω Καψάλα.

 

Άνθρωπος ευφυής, γλυκομίλητος, φιλόπονος, φιλότιμος, ψάλλοντας θαυμάσια με την ωραία φωνή του. Υπήρξε αγαθός παρηγορητής Ελλήνων και Αράβων. Για τους δεύτερους είχε αρχίσει μεταφράσεις πατερικών βιβλίων προς πνευματική τροφοδοσία τους. Ευλαβής, σεμνός και με φόβο Θεού. Αγάπησε την προσευχή, την άσκηση, την ιεροσύνη, τον μοναχισμό, την αρετή και την ελεημοσύνη.

Ὁ ἅγιος Παΐσιος καί οἱ μαθητές τῆς Ἀθωνιάδος

  Ιερομόναχος Ισαάκ

Ως μαθητές της Αθωνιάδος –διηγείται ο απόφοιτος Τ.Ι.– συζητούσαμε διάφορα θέματα που μας απασχολούσαν. Ένα από αυτά ήταν και η εξεύρεση πρεσβυτέρας για όσους ήθελαν να γίνουν έγγαμοι ιερείς. 

Επίσης συζητούσαμε για τα Εκκλησιαστικά θέματα και κατηγορούσαμε τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ και υμνούσαμε στην κυριολεξία κάποιον Μητροπολίτη.

Μια παρέα κατεβήκαμε στην «Παναγούδα», που απέχει μισή ώρα.Όταν φθάσαμε, ο Γέροντας άνοιξε την πόρτα και δίνει ένα μπαστούνι σε κάποιον συμμαθητή μας που το όνειρό του ήταν να γίνη Επίσκοπος, λέγοντάς του: «Προχώρα πρώτος, αφού θέλεις να γίνης Δεσπότης». Προτού όμως καθήσουμε στα κούτσουρα μας λέει: «Όπως υπάρχουν καλά παιδιά που μπορούν να γίνουν ιερείς, έτσι υπάρχουν και καλές κοπέλλες για πρεσβυτέρες. Αφήστε λοιπόν αυτά και καθήστε και διαβάστε. Αυτό είναι τώρα το έργο σας».

 Ύστερα μας είπε με ύφος σοβαρό: «Καλά, τι σας έχει κάνει ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ και όλο τον κατηγορείτε;» Εμείς παγώσαμε για άλλη μια φορά. Συνέχισε: