Ἡ Θεοτόκος Μαριάμ. Ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου καί Μήτηρ τῆς ζωῆς ἡμῶν!

[Ὁμιλία εἰς τήν Συνεδριακήν Αἴθουσαν τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος

Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου Ζόγκα Ἄργους Ἀργολίδος

τήν 5ην Ὀκτωβρίου 2026 ν.ἡ., ἡμέραν Δευτέραν τό ἑσπέρας].

Γέροντος ΜΑΞΙΜΟΥ Ἰβηρίτου

Σοί, τῇ εὐγενεῖ Βασιλίδι τῶν οὐρανῶν καί Παρθένῳ ἀληθῶς, ὑπερυμνήτῳ Μητρί τοῦ Θεοῦ, κρατίστῃ δέ καί φιλοστόργῳ Προστάτιδι τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους Ἄθω, Παναγίᾳ Πορταΐτίσσῃ καλουμένῃ, πανευλαβῶς ταῦτα ἀνατίθημι.

Φίλτατοί μοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, κατόπιν τιμίας προσκλήσεως τοῦ εὐλαβεστάτου Ἁγιορείτου Ἱερομονάχου Ἰγνατίου Γρηγοριάτου, Πνευματικοῦ πατρός τοῦ λαμπροῦ Προσκυνήματος τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου Ζόγκα Ἄργους Ἀργολίδος, ὅπως προσέλθω ἐνταῦθα καί ὁμιλήσω εἰς τήν ἀγάπην σας διά τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, τήν Μητέρα τοῦ Κυρίου καί Μητέρα τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἰδού πάρειμι, ἀποβαλών τόν ἔσωθεν φόβον τῆς ἀναξιότητος, ἕνεκα τῆς πολλῆς ἀγάπης πρός τό Πανάγιον πρόσωπον αὐτῆς· ἄλλως τε, κατά τόν Εὐαγγελιστήν Ἰωάννην, «φόβος οὐκ ἔστι ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ’ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον, ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει, ὁ δέ φοβούμενος οὐ τελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ» (Α΄ Ἐπιστ. Ἰωάννου, δ΄, 18).

Εἰς τόν χῶρον τοῦτον εἶχον τήν τιμήν νά ὁμιλήσω καί πάλιν τήν Κυριακήν τῶν Μυροφόρων 17/30 Ἀπριλίου 2023, διά τήν Συμβολήν τῆς Ἐκκλησίας εἰς τόν Ἱερόν Ἀγῶνα τοῦ 1821. Τό σημερινόν ὅμως θέμα μας ἔχει ἰδιαίτερον ἀπαύγασμα. Ὁ οὐράνιος νοῦς τῆς Θεολογίας, Ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, τό ὄνομα τοῦ ὁποίου ἔλαβον κατά τήν Μοναχικήν κουράν, καί ὅστις τόν 7ον αἰῶνα συνέγραψε τόν κατά πλάτος ἀρχαιότερον καί θεολογικώτερον Βίον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, θεωρεῖ τά ὅσα ἔγραψε κατώτερα ἀπό τήν περιγραφομένην πραγματικότητα, ὡς ἀνεπαρκῆ καί ἀντάξια τῆς ὑπερευλογημένης Θεομήτορος, αὐτοχαρακτηριζόμενος δέ ὡς «ἀμαθής καί βραδύγλωσσος, ἀσθενής καί ἀνάξιος». Ἀλλ’ εὐελπιστεῖ, καθώς λέγει, ὅτι ἡ ὑπερευλογημένη Μήτηρ τοῦ Κυρίου, τοῦ ἐλεήμονος καί φιλανθρώπου, θά δεχθῇ τήν πραγματείαν του «ὡς μικρόν ἀντίδωρον».

Ὑπό τοῦ Γέροντος Μαξίμου Ἰβηρίτου: Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης καί τά σημεῖα τῶν καιρῶν.

[Ὑπομνηματικά σχόλια πρός ἐπίῤῥωσιν τῆς ἀληθείας τῶν λόγων του!]

Τά παρόντα, ἀφορμήν ἔχουν τήν ἀμφισβήτησιν τῆς γνησιότητος τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου ἤ τήν παρερμηνείαν τῶν γραφομένων αὐτῆς ὑπό τινων νεοφανῶν καινοτόμων, καθώς καί τήν ἀθέτησιν τῶν γραφομένων παρά τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου διά τά «σημεῖα τῶν καιρῶν», ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἐκδόσεως ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων μέ μηχανογραφικόν κωδικόν τόν ἀριθμόν τοῦ ὀνόματος τοῦ «θηρίου» τῆς Ἀποκαλύψεως καί ἀπόῤῥητα προσωπικά δεδομένα, ἤτοι: «μέ ψῆφον ἐντριβῆ καί ἐγνωσμένην ἀνθρώποις» [= ἤτοι, πλακίδιον < κάρταν καθημερινῆς χρήσεως, κατά τόν ἐκ Πατρῶν ἐμβριθῆ καί θεόπνευστον Ἀρχιεπίσκοπον Καισαρείας Καππαδοκίας Ἀρέθαν].

Τό παράδοξον εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν εἶναι τό γεγονός, ὅτι πολλοί τιμηταί τοῦ συγχρόνου μεγάλου Ἑλληνιστοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, ἐνῷ τιμοῦν τοῦτον, προφανῶς μόνον κατ’ ὄνομα καί δι’ ἴδίους προφανῶς σκοπούς, ἕνεκα τῆς παγκοσμίου αὐτοῦ θαυματουργοῦ φήμης καί ἰσχυρᾶς πνευματικῆς παρεμβολῆς εἰς τόν σύγχρονον κόσμον, ἀποῤῥίπτουν ἤ διαστρέφουν τά ὅσα ἐκεῖνος εἶπε καί ἔγραψεν, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τά ἐμφανῆ πλέον «σημεῖα τῶν καιρῶν», φράσις προερχομένη ἀπό τό κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιον (ιστ΄, 3), ἥτις ἀναφέρεται αὐτά καί τά ἔσχατα γεγονότα.

Ἀλλά καί πάντα ταῦτα «δεῖ γενέσθαι» (Ἀποκ. α΄, 1), διά νά φανῇ ὅτι, τά ὅσα ἔγραψεν ὁ Ὅσιος, τό ἔγραψεν ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, καί κατά πάντα σύμφωνα μέ τήν Γραφήν καί τούς πρό ἡμῶν Θεοφόρους Ἁγίους Πατέρας, οἵτινες ἔγραψαν καί ὡμίλησαν προφητικῶς διά τούς ἐσχάτους χρόνους, τούς ὁποίους διανύει ἡ ἀνθρωπότης, ἔνθα σκότος ἐπικρέμαται ἐπί πᾶσαν τήν γῆν καί τά βήματα τοῦ «ἀνόμου» εἶναι γοργά καί ὁρατά τοῖς ἀνθρώποις.

Ἄς ἔλθωμεν ὅμως εἰς τό προκείμενον τοῦ λόγου μας. Ἡ γνωστή χειρόγραφος ἐπιστολή τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου μέ τίτλον: «Σημεῖα τῶν Καιρῶν, 666» ἐγράφη εἰς τό Κουτλουμουσιανόν Κελλίον τῆς Παναγούδας Ἁγίου Ὄρους Ἄθω τήν 15/28 Φεβρουαρίου 1987 (Σάββατον Α΄ Νηστειῶν), ἤτοι πρό 40ετίας ὡς ἔγγιστα, καί ἐστάλη εὐθύς πρός δημοσίευσιν εἰς τήν ἐν Ἀθήναις ἐκδιδομένην ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος».

Ταύτην παρέλαβον ἐν φωτοτυπίᾳ εἰς τάς Καρυάς ὁ ὑποφαινόμενος, Γέρων Μάξιμος Ἰβηρίτης, ὑπό πατέρων εὑρισκομένων πλησίον τοῦ Ὁσίου Γέροντος Παϊσίου καί τήν ἀπέστειλα πρός δημοσίευσιν, κατόπιν παρακλήσεως τοῦ μακαριστοῦ ἀρίστου Νομικοῦ καί Θεολόγου Ἀθανασίου Σακαρέλλου, εἰς μίαν συνάντησίν μας τῷ καιρῷ ἐκείνῳ εἰς τά Γραφεῖα τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» παρά τήν πλατεῖαν Κάνιγγος Ἀθηνῶν. Ὁ ἴδιος ἔγραφε τότε εἰς τήν ἰδίαν ἐφημερίδα μέ τά ψευδώνυμα: «Ἀθωνίτης», «Λατρηνός» κ.ἄ.

Ἡ μνημειώδης αὕτη 7σέλιδος χειρόγραφος ἐπιστολή ἐδημοσιεύθη μετ’ οὐ πολύ εἰς τό ὑπ’ ἀριθ. φύλλον τῆς 13ης Μαρτίου 1987. Ὁ ἴδιος δέ ὁ Ὅσιος Παΐσιος, καθώς διεβεβαιώθην, ἐπέμενε νά κυκλοφορήσῃ τό κείμενον ἐν φωτοτυπίᾳ, ὥστε νά μή δυνηθῇ τις εἰς τό μέλλον νά ἀλλοιώσῃ ἤ νά ἀμφισβητήσῃ τό περιεχόμενον αὐτῆς.

Ὁ πολύτιμος μαργαρίτης τῆςἙλλαδικῆς Ἐκκλησίας καί σύγχρονος Ἅγιος, Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κυρός Κοσμᾶς.

Ὑπό τοῦ Γέροντος Μαξίμου Ἰβηρίτου:

Ὁ θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος λέγει, ὅτι «ὅσοι Πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοί εἰσιν υἱοί Θεοῦ» (Ρωμ. η΄, 14), τό δέ νά γίνῃ τις ἄξιος νά λάβῃ Πνεῦμα Ἅγιον καί νά γίνῃ υἱός Θεοῦ, εἶναι τῶν Ἁγίων ἐπιθυμιῶν καί πόθων ἡ κορυφή, εἰς τήν ὁποίαν, ὅταν ἀνέλθῃ τις, εὑρίσκει νοός καί καρδίας ἀνάπαυσιν.

Εἰς αὐτήν τήν ὑπερφυσικήν, τήν θείαν κορυφήν, τήν ὑψίστην μακαριότητα τῆς ἀπολαύσεως τοῦ ἄκρου ἀγαθοῦ διά τῆς ἐργασίας τῶν ἀρετῶν ἠξιώθησαν νά φθάσουν οἱ ἀπ’ αἰῶνος Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ.

Ἐκ τούτων, ἄλλοι μέν ἐν καιρῷ διωγμῶν ἤθλησαν ὡς Μάρτυρες, ἀντεστάθησαν γενναίως κατά τῆς ἁμαρτίας καί τῆς πλάνης, ἠγωνίσθησαν καί ἐπάλαισαν καί τό αἷμα αὐτῶν προθύμως ἔχυσαν, ἄλλοι δέ ἠγωνίσθησαν ὡς Ὅσιοι καί Ἀσκηταί, ἐβάδισαν τήν στενήν καί τεθλιμμένην ὁδόν καί ἦσαν ἀνά πᾶσαν στιγμήν ἕτοιμοι νά χύσουν καί τήν τελευταίαν σταγόνα τοῦ αἵματός των ὑπέρ τοῦ Κυρίου, δι’ ὅ καί ὡς «Μάρτυρες τῇ προαιρέσει» λογίζονται.

Τούτων τῶν ἀπ’ αἰῶνος Ἁγίων, τῶν Μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι δι’ αἵματος ἐτελειώθησαν, τῶν Ὁσίων καί Ἀσκητῶν, οἱ ὁποῖοι διά τῆς ἀσκήσεως ἐμιμήθησαν τήν Ἀγγελικήν πολιτείαν, τάς μάχας, τάς νίκας, τά ἡρωϊκά ἐν γένει κατορθώματα, ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία δέν ἀφῆκε νά λησμονηθοῦν, ἀλλ’ ἐκτελοῦσα ἐντολήν τῶν θεοφόρων Ἀποστόλων καί τῶν μακαρίων Πατέρων, κατέγραψεν εἰς βιβλία πρός σωτηρίαν τοῦ Γένους ἡμῶν, διά νά ἀναγιγνώσκουν καί νά βλέπουν αἱ νεώτεροι γεγεαί.

Τά ὑποδείγματα τῆς ἀρετῆς ταύτης ἔχομεν καί ἡμεῖς σήμερον ἀνάγκην, καθότι ἡ ὁδός, ἡ φέρουσα πρός τήν ἀρετήν, δέν εἶναι εὔκολος ὁδός, ἀλλ’ ὁδός δύσκολος, τραχεῖα, ἐναντία καί ἀνηφορική· πρό παντός δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν ὑποστῆ ἀκόμη τήν ἐσωτερικήν τῆς καρδίας κάθαρσιν καί δέν ἔχουν ἐξ ὁλοκλήρου παραδώσει τόν ἑαυτόν των εἰς τόν Κύριον, ἀλλά πολεμοῦνται καί σείονται ἀπό τάς κακίας καί τά πάθη, τά ὁποῖα ὑποδουλώνουν τάς ψυχάς καί ἐγκαθιστοῦν μεταξύ τῶν ἀνθρώπων τήν φρικτήν τυραννίαν.

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἑλλαδική Ἐκκλησία ἐν αἰχμαλωσίᾳ. [Ῥαβάσιον Γράμμα εἰς ἕνα φίλον]

Γέρων Μάξιμος Ἰβηρίτης

[Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων 2025]

Φίλτατέ μοι ἀδελφέ,

Ὅλως ἀπροσδοκήτως καί «πρίν ἀλέκτορα λαλήσει τρίς» (Ματθ. κστ΄34, 75) ἡ ὑφισταμένη Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τῆς 12 καί 13 Ἰουνίου 2025 ν.ἡ. ἀπεδέχθη δίχως ἕτερον τόν ὑπό τῆς ἐπιτροπευομένης Ἑλληνικῆς Πολιτείας ἐπιβληθέντα προσωπικόν ἀριθμόν (Π.Δ.) εἰς τάς νέας ἡλεκτρονικάς ταυτότητας, ὅστις ἐφεξῆς θά ἀντικαθιστᾷ τό μεμυρωμένον ὄνομα ἑκάστου πολίτου, τό ὁποῖον ἔλαβε διά τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος.

Ἡ ἀπόφασις αὕτη ἀντιστρατεύεται καθ’ ὁλοκληρίαν εἰς τήν θεόσδοτον ἐλευθερίαν τοῦ ἀνθρώπου καί ῥίπτει εἰς τόν κάλαθον τῶν ἀχρήστων ἁπάσας τάς μέχρι τοῦδε ἀπεγνωσμένας προειδοποιητικάς φωνάς πλείστων συγχρόνων Ἁγίων Πατέρων τοῦ Ἄθω καί τοῦ ἔξωθεν αὐτοῦ κόσμου, καθώς καί τήν μέχρι χθές ἰδίαν θεσμικήν Ἐκκλησιαστικήν φωνήν, διά τό ἐπιχειρούμενον ψηφιακόν φακέλλωμα τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν. Μέ τήν ἐνέργειαν ταύτην ἀποδεικνύεται φανερῶς, ὅτι ἡ ἄλλοτε περίλαμπρος διά τούς ἀγῶνάς της Ἑλλαδική μας Ἐκκλησία εὑρίσκεται ἐν αἰχμαλωσίᾳ· διό καί «ἡ μέν φωνή, φωνή Ἰακώβ, αἱ δέ χεῖρες, χεῖρες Ἡσαῦ»(Γέν. κζ΄, 22).

Ὁ δύστυχος Ἕλλην πολίτης, ἀνυπεράσπιστος πλέον ὑπό πάντων, ὁδηγεῖται «ὡς πρόβατον ἐπί σφαγήν» (Ἡσ. νγ΄, 7), μή δυνάμενος νά περιφρουρήσῃ τήν ἰδίαν αὐτοῦ τιμήν καί τήν τιμήν τῆς οἰκογενείας του.

Τό φλώριον τῆς Παναγίας Πορταϊτίσσης

ΤΌ ΦΛΩΡΊΟΝ ΤΉΣ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΠΟΡΤΑΪΤΊΣΣΗΣ

Ὑπό τοῦ Γέροντος Μαξίμου Ἰβηρίτου

Εἰς τά ἱστορικά Ἰβηριτικά Προσκυνητάρια, ἔνθα καταχωροῦνται ὀλίγα ἐκ τῶν ἀπείρων θαυμάτων τῆς Παναγίας Πορταϊτίσσης, ἀναφέρεται καί τό κατωτέρω, ὡς ἔχει:

«Τόν παλαιόν καιρόν ἀνεχώρησεν εἷς ὁδοιπόρος ἐκ τῆς ἐρήμου τοῦ Ἄθωνος. Ὁδοιπορῶν δέ καθ’ ὅλην τήν ἡμέραν ἔφθασε περί τό ἀπόγευμα εἰς τήν Μονήν τῶν Ἰβήρων. Ἐπειδή ὅμως ἐβιάζετο, δέν εἰσῆλθεν εἰς αὐτήν. Ἁπλῶς μόνον ἐζήτησεν ἀπό τόν θυρωρόν τοῦ Μοναστηρίου ὀλίγον ἄρτον καί μή λαβών τοῦτον ἀνεχώρησε νῆστις καί ἐν πλήρει πικρίᾳ, κατευθυνόμενος πρός τήν σκήτην τῶν Καρυῶν. Τοῦτο ὅμως ἐγένετο ἵνα ἀποδειχθῇ ἡ μέριμνα, τήν ὁποίαν ἡ Πάναγνος Δέσποινα εἶχε διά τήν Μονήν αὐτήν. Διότι ὁ ὁδοιπόρος, ἀπομακρυνθείς πολύ ἀπό τήν Μονήν, ἐκάθισεν εἰς μίαν πέτραν ἐπί τοῦ δρόμου διά νά ἀναπαυθῇ ὀλίγον, πάντοτε ὅμως στενάζων καί δακρύζων διά τήν στάσιν τοῦ θυρωροῦ. Ἐκείνην ἀκριβῶς τήν στιγμήν ἤκουσε βήματα ἀνθρώπου, ὁπότε μετά δυσκολίας ἐσήκωσε τήν κεφαλήν του. Τότε βλέπει μίαν ὡραιοτάτην γυναῖκα, ἡ ὁποία ἐκράτει εἰς τάς ἀγκάλας της ἕνα παιδί. Τόν πλησιάζει καί μέ συμπαθητικόν ὕφος καί γλυκεῖαν φωνήν τόν ἐρωτᾷ.

~Τί ἔχεις καί κλαῖς; Μήπως εἶσαι ἀσθενής;

~ Ὄχι, ἀπαντᾷ ὁ ὁδοιπόρος, δέν εἶμαι ἀσθενής, ἀλλά πεινῶ, διότι ἐζήτησα ἀπό τόν θυρωρόν τῶν Ἰβήρων ὀλίγον ἄρτον, δέν μοῦ ἔδωσεν ὅμως. Ἡ γυνή τότε τοῦ λέγει.

~ Μή λυποῦ, τέκνον μου, κατά τοῦ θυρωροῦ, διότι θυρωρός τῆς Μονῆς τῶν Ἰβήρων εἶμαι ἐγώ. Λάβε αὐτό τό φλωρίον, ἐπίστρεψε στό Μοναστήρι καί ἀγόρασε μέ αὐτό ἄρτον, ἐγώ ἐδῶ θά σέ ἀναμένω. Ὁ ὁδοιπόρος πείθεται καί ἐπιστρέφει εἰς τήν Μονήν. Εὑρίσκει τόν θυρωρόν καί ζητεῖ ἄρτον πρός ἀγοράν, ἐγχειρίζων πρός αὐτόν συγχρόνως καί φλωρίον, τό ὁποῖον~ ὡς εἶπε~ τοῦ τό ἐδώρησε μία γυνή.

Ἐκκλησία καί Πολιτεία. Ἡ ἄλλη ἡμέρα!

Ἐκκλησία καί Πολιτεία. Ἡ ἄλλη ἡμέρα!

Τοῦ Γέροντος Μαξίμου Ἰβηρίτου

Ἐάν ἀνατρέξωμεν εἰς τήν ἱστορίαν, θά ἴδωμεν ὅτι ἡ ἁρμονική σχέσις τῶν δύο θεσμῶν Ἐκκλησίας καί Πολιτείας ἦτο ἐκείνη ἡ ὁποία ἐπέτρεψεν ἐπί χίλια καί πλέον ἔτη τήν ἄνθησιν τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας. Πρόκειται διά μίαν σχέσιν ἀμοιβαίου σεβασμοῦ, μέ βάσιν πάντοτε τήν ὑπεράσπισιν τῶν θεσμῶν διά τό κοινόν καλόν τῆς Βυζαντινῆς Κοινωνίας.

Ἀκόμη καί ἐν καιρῷ ἀνταγωνισμῶν καί ἐπί μέρους συγκρούσεων, πρός λύσιν τῶν διαφορῶν μεταξύ ἱστορικῶν προσώπων, οἱ ῥόλοι ἑκάστου θεσμοῦ ἦσαν καθωρισμένοι καί ἐνίοτε ἐγένοντο στενώτεροι διά τήν ὑπεράσπισιν τῆς μεγάλης Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένης καί τῆς ἀφομοιωθείσης Ῥωμαϊκῆς.

Ἀδιάψευστα παραδείγματα ἀποτελοῦν ὁ Πατριάρχης ΚΠόλεως Μέγας Φώτιος, ὅστις ἐκτός τῆς Πατριαρχικῆς του ἰδιότητος ὑπῆρξεν αὐτοκρατορικός καί βασιλικός σύμβουλος (= ὅπως εἰς τήν περίπτωσιν τοῦ Βασιλέως τῆς Βουλγαρίας Μιχαήλ). Τό ἴδιον συνέβη καί μέ τόν ποδηγέτην τῆς Ἀθωνικῆς Πολιτείας, τόν Τραπεζούντιον Ὅσιον Ἀθανάσιον τόν Ἀθωνίτην, ὅστις πέραν τῆς Μοναχικῆς αὐτοῦ ἰδιότητος ὑπῆρξε Γέρων καί σύμβουλος τοῦ ἐνδόξου αὐτοκράτορος Νικηφόρου Φωκᾶ.

Κατά τά ἐπακολουθήσαντα προεπαναστατικά καί μετεπαναστατικά ἔτη τῆς ἱδρύσεως τοῦ Νέου Ἑλληνικοῦ Ἔθνους ,<Κράτους, ἡ συμβολή τοῦ Ἑλληνικοῦ Κλήρου ἦτο καθοριστική τόσον εἰς τά πεδία τῶν μαχῶν, ὅσον καί εἰς τήν πνευματικήν συνεισφοράν. Καί ἀπ’ ὅ,τι παρατηροῦμεν, ἀκόμη καί εἰς τάς Συν­ελεύσεις τῆς Τροιζῆνος καί τῆς Ἐπιδαύρου ὁ ἀριθμός τῶν Κληρικῶν καί Μοναχῶν, οἵτινες ἔλαβον μέρος εἰς αὐτάς, δέν ἦτο καθόλου εὐκαταφρόνητος. Τρανόν παράδειγμα ἀποτελεῖ ὁ Μινίστρος (= Ὑπουργός) τῆς Θρησκείας τοῦ Ἔθνους <Κράτους Ἀνδρούσης Ἰωσήφ.

Ὡς γνωστόν, δύο μῆνας μετά τήν Ἐπανάστασιν τοῦ 1821, ὅτε οἱ προκριτώτεροι τῆς Πελοποννήσου συνῆλθον εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τῶν Καλτεζῶν (= εἰς τά σύνορα Ἀρκαδίας καί Λακωνίας) πρός σύσκεψιν, ἀπεφάσισαν τήν σύστασιν Πελοποννησιακῆς Γερουσίας. Ἡ πρώτη πρᾶξις (= 26 Μαΐου 1821) ἀναφέρει ὅτι ἐξελέγησαν «νά συσκέπτωνται, προβλέπωσι καί διοικῶσι» τά τῆς Πελοποννήσου, ὁμοῦ μετά τοῦ ἀρχιστρατήγου Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, οἱ ἑξῆς: Βρεσθένης Θεοδώρητος, Σωτήριος Χαραλάμπης, Ἀ. Κανακάρης, Ἀ. Παπαγιαννόπουλος, Θ. Ῥέντης καί Ν. Πονηρόπουλος.

Παρέμβαση τοῦ Ἁγιορείτη Γέροντα Μαξίμου Ἰβηρίτη γιὰ τὴ Μονὴ Ἐσφιγμένου στό ‘Βῆμα Ὀρθοδοξίας’.

Προς το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ -Υπό του Γέροντος Μαξίμου Ιβηρίτου

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΙΒΗΡΙΤΗΣ – Το Αγιώνυμον Όρος του Άθω, ιστάμενον εις το επίκεντρον ιστορικών εξελίξεων με την σκοπουμένην βιαίαν απομάκρυνσιν των υπέρ τους εκατόν τω αριθμώ παλαιών Εσφιγμενιτών Πατέρων εκ των εστιών αυτών, και ενώ ευρίσκετο εν βρασμώ ψυχής, ήδη τα πράγματα φαίνεται να αποκαθίστανται με την συνετήν απόφασιν της Ιεράς Κοινότητος να μη επιτρέψη την είσοδον εν Αγίω Όρει μονάδων αγνώστου ταυτότητος προς εκτοπισμόν των παλαιών Εσφιγμενιτών Πατέρων.

Οι Αθωνίται πατέρες, προβλέποντες ανεξέλεκτα γεγονότα και κακούς οιωνούς διά τον Ιερόν Τόπον, εάν ετίθετο εις εφαρμογήν ο αμείλικτος διωγμός ανθρώπων, οι οποίοι εκφράζουν τας ιδικάς των απόψεις επί θεμάτων αφορώντων την Μοναστηριακήν αυτών ιστορικήν παράδοσιν και ταυτότητα, ήσαν ανήσυχοι και έκρουον τον κώδωνα του κινδύνου, λέγοντες το «στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου».

Εν όψει των απροβλέπτων γεγονότων και κακών οιωνών διά την Εκκλησίαν και την Πατρίδα μας, ήτοι εν όψει του Εθνικού και Εκκλησιαστικού διχασμού, άτινα εκ των πραγμάτων θα επηκολούθουν και εις αυτόν ακόμη τον Βαλκανικόν περίγυρον και επέκεινα τούτου, πολλοί έμενον απαθείς και θεαταί, πιστεύοντες ότι δι’ αυτού του τρόπου θα απεκδύοντο των ευθυνών των ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Όμως ο εν ουρανοίς ακοίμητος οφθαλμός, όστις τα πανθ’ ορά και γνωρίζει τα μύχια των καρδιών ημών, ένευσεν εις τας καρδίας νουνεχών ανθρώπων να κρατήσουν ισορροπίαν εις τα εν Άθω τεκταινόμενα.

Τό σύγχρονον Ἅγιον Ὄρος

Τό σύγχρονον Ἅγιον Ὄρος

«ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων»

Ὑπό τοῦ Γέροντος Μαξίμου Ἰβηρίτου (πρῴην Πρωτεπιστάτου Ἁγίου Ὄρους Ἄθω).

Τό περιώνυμον Θρᾳκομακεδονικόν Ἅγιον Ὄρος τοῦ Ἄθω ὑπῆρξε καί θά παραμείνῃ καθ’ ὅλους τούς αἰῶνας μέγα προπύργιον τῆς μεγάλης ἰδέας, κιβωτός τῶν προσδοκιῶν τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ἑλληνικοῦ Ἔθνους καί πνοή τοῦ Βυζαντίου, μέ τό ἔνδοξον πάντοτε ὄνειρον καί τήν γλυκυτάτην νοσταλγίαν διά τήν ἐπιστροφήν εἰς τάς πνευματικάς ἡμῶν ῥίζας καί τήν ἐπιστροφήν εἰς τάς κατ’ ἀνατολάς καταληφθείσας προγονικάς ἑστίας ὑπό τῶν αἱμοσταγῶν Περσιάνων Ἀγαρηνῶν. Αἱ ἐπιχειρηθεῖσαι προσπάθειαι πρός ἅλωσιν τοῦ Ἁγίου Ὄρους κατά τήν μακραίωνον αὐτοῦ ἱστορίαν, δέν ἠδυνήθησαν νά κάμψουν τό ὑψηλόν φρόνημα τῶν Ἁγιορειτῶν, προμαχούντων τούτων διά τήν Ὀρθοδοξίαν καί τά Πάτρια.

Συμφώνως μέ τόν ἔγκριτον ἱστορικόν καί Πανεπιστημιακόν Καθηγητήν Παῦλον Καρολίδην, «ἐνταῦθα διετηρήθη ὁ μεσαιωνικός ἐθνικός βίος ἐν πλήρει ζωῇ καί αὐτοτελείᾳ παριστῶν ἡμῖν, ἔστω καί ὑπό τύπον μονομερῆ, ἀναλλοίωτον συνέχειαν τοῦ Βυζαντινοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἐν στενῷ τινι χώρῳ, ἐν γωνίᾳ τινι τῆς ὅλης περιοχῆς τοῦ ποτέ μεγάλου Βυζαντινοῦ κράτους».

Ἐπί αἰῶνας ὁλοκλήρους τό Ἅγιον Ὄρος ὑπῆρξεν ἔπαλξις τῶν ἀξιϋμνήτων ἀγώνων, τούς ὁποίους οἱ θεοκίνητοι κάτοικοί του, καθωπλισμένοι διά τοῦ θώρακος τῆς ζώσης πίστεως, τῆς θαυμαστῆς αὐταπαρνήσεως καί τοῦ ἀληθινοῦ πατριωτισμοῦ, ἀπεδείχθησαν πράγματι ἄγρυπνοι θεματοφύλακες, ἄν καί ἦσαν «ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι».

Ὁ Ἄθως κατώρθωσε καί ἐπεβίωσεν «ὡς κιβωτός τῶν ἐθνικῶν καί θρησκευτικῶν παραδόσεων» καί κατ’ αὐτήν τήν διάρκειαν τῆς πολυετοῦς Ὀθωμανικῆς κυριαρχίας· ὅμως, καί ἐνῷ τήν 2 Νοεμβρίου 1912 ἔκλειεν ὁριστικῶς ἡ τελευταία σελίς τῆς Τουρκικῆς ταύτης κατοχῆς, ἤνοιγεν ὁμοῦ μέ τήν ἀπελευθέρωσιν μία ἄλλη σκοτεινή σελίς, ἐκείνη τῆς διεθνοποιήσεως. Ἡ ἀπαίτησις τῆς διεθνοποιήσεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἦτο μία ἐκ τῶν ἐξελικτικῶν φάσεων τῆς ἐπεκτατικῆς πολιτικῆς τοῦ πανσλαβισμοῦ εἰς τό Ἀρχιπέλαγος, ἥτις μέ τάς μεγάλας ἀποστολάς χρημάτων καί τήν ἀνέγερσιν οἰκοδομικῶν μεγαθηρίων ἀπέβλεπεν εἰς τήν ἐγκατάστασιν στρατιωτικοπολιτικῆς τσαρικῆς βάσεως εἰς τόν Ἄθω, ἅτινα ὡς πλημμυρίς ἐπέφεραν πλήν τῆς πνευματικῆς ἐκτροπῆς καί αὐτήν τήν ἀλλοίωσιν τοῦ κλασσικοῦ Ἁγιορειτικοῦ οἰκοδομικοῦ τύπου.

Εὐτυχῶς, ὁ Ἄθως ἐσώθη τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἕνεκα τῆς μπολσεβικικῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1917, ὅτε τό Ῥωσικόν κράτος ἀνέστειλε τήν ὑποστήριξίν του πρός τούς ἐν τῷ Ἄθῳ Ῥώσους Μοναχούς πανσλαβιστάς, καί οὕτως ἔκλεισαν αἱ θύραι διά τούς πολυπληθεῖς ὁμοθρήσκους νέους κατακτητάς.

Κατά τούς ἐπελθόντας δύο Παγκοσμίους πολέμους ἡ Ἁγιορειτική Πολιτεία ἐστάθη καί πάλιν ὀρθία, μέ μόνην τήν διαφοράν ὅτι ἤρχισε νά τραυματίζηται ὀλίγον κατ’ ὀλίγον ἀπό τάς ἐνεργείας ὡρισμένων θρησκευτικῶν ὀργανώσεων ἐν Ἑλλάδι ἐχόντων μέν κοινωνικήν δρᾶσιν, ἀλλ’ ἔντονον ὅμως ἀντιμοναχικόν πνεῦμα. Τοῦτο εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τήν συῤῥίκνωσιν τοῦ Ἁγιορειτικοῦ Μοναχισμοῦ καί τήν πλήρη σχεδόν ἐγκατάλειψιν τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὑπό τοῦ ἀσθενοῦντος Ἑλληνικοῦ κράτους, τό ὁποῖον ἐν τέλει ἐξέδωκε διάφορα νομοθετήματα ἀποβλέποντα εἰς τήν περιφύλαξιν τοῦ Ἄθω.