Τό νά ἔχουμε θέλημα εἶναι γενικότερα κακό ἀκόμα καί ἄν ἀφορᾶ κάτι φαινομενικά καλό , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τό νά ἔχουμε θέλημα εἶναι γενικότερα κακό ἀκόμα καί ἄν ἀφορᾶ κάτι φαινομενικά καλό , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ὁ χριστιανός δέν ἔχει "θέλω" , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὀ σωστός Χριστιανός εἶναι αὐτός πού ἀποδέχεται ἐκ τῶν προτέρων τό θέλημα τοῦ Θεοῦ

❈ Ἔλεγε μία Γερόντισσα «πολλές φορές ἤ σχεδόν πάντα, παίρνουμε μία κόλλα χαρτί καί γράφουμε πάνω ὅλα τά θέλω μας. Τότε τήν δίνουμε στόν Θεό καί τοῦ λέμε νά ὑπογράψει ὅλα ὅσα θέλουμε».

Αὐτό εἶναι τό λάθος μας. Γι’ αὐτό ὁ Θεός πολύ σωστά πράττει καί δέν μᾶς τά ὑπογράφει, γιατί αὐτά πού ζητᾶμε εἶναι καταστροφικά. Ἐμεῖς μετά θυμώνουμε καί λέμε ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι καλός.

Τό θέλημα, λένε, εἶναι τό χάλκινο τεῖχος πού μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Θεό.

❈ Πῶς μεταφράζεται ἡ ὑπερηφάνεια στήν πράξη; Ὡς θέλημα. Μοῦ ἔλεγε ἕνα παιδί προηγουμένως:

- Πάτερ, τό θέλω αὐτό!

- Παιδί μου, κάτσε νά τό συζητήσουμε…

- Ὄχι, πάτερ, τό θέλω!

Καταλαβαίνετε; Ἀφοῦ τό θέλει, δέν μπορεῖς νά μήν τοῦ τό κάνεις... τό θέλει! Θά τό πληγώσεις τό παιδί, ἄν δέν τοῦ κάνεις τό θέλημα, καταλάβατε; Καί δέν τό λένε μόνο παιδιά. Καί μεγάλοι τό λένε αὐτό. Ἀφοῦ τό θέλει, θά τοῦ πεῖ ὁ πνευματικός «μήν τό κάνεις»; Γιατί τότε θά πεῖ:

- Δέν εἶσαι καλός πνευματικός. Τελείωσε, θά πάω σέ κάποιον ἄλλον πού θά μοῦ πεῖ, «κάντο».

Τό δικό μας «θέλω» ταιριάζει μέ τό «θέλω» τοῦ Θεοῦ;

Με τηλεφώνησε μια κυρία και μου ζήτησε να της δώσω ένα όνομα στο Άγιον Όρος, για να προσευχηθεί για το αίτημά της.

– Θέλω να γίνει αυτό που θέλω, μου είπε. Ξέρεις κανέναν μοναχό που να έχει παρρησία στον Θεό;

– Είναι προς το συμφέρον σου αυτό που ζητάς; την ρώτησα.

– Εγώ για καλό μου το λέω…

– Το μονογράφησε ο Θεός αυτό που θέλεις; Το θέλει και ο Θεός;

– …

Δεν μου απάντησε…

Εμείς στην προσευχή ζητάμε να γίνει το δικό μας. Μη ζητάμε από τον Θεό πράγματα που δεν Του αρέσουν. Τα περισσότερα τα δικά μας είναι τέτοια, που δεν αντέχουν στα »θέλω» του Θεού, γι’ αυτό ακριβώς δεν έχουμε απαντήσεις στις προσευχές μας.

«Ὅσο καὶ ἄν πιέζεσαι δὲν μπορεῖς νὰ καταπατεῖς τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ» Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Ὅσο καὶ ἄν πιέζεσαι δὲν μπορεῖς νὰ καταπατεῖς τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ»

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀπόσπασμα

…Ἐμεῖς ὅμως ὀφείλουμε νὰ σεβαστοῦμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων, καὶ νὰ μὴν τὶς μετακινήσουμε ἐξ οἱασδήποτε αἰτίας. Αὐτὸ εἶναι μεγάλο δίδαγμα γιὰ ὅλους καὶ μάλιστα γιὰ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρες· ποτὲ νὰ μὴν κάνουν ὑποχωρήσεις στὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ, ἀκόμα καὶ ἄν πιέζονται καὶ πιέζονται καὶ ἀφόρητα. Γιατὶ δυστυχῶς, τὸ ἀκοῦμε πολλὲς φορὲς καὶ αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα.

Μή ζητᾶτε λοιπόν νά μάθετε τί εἶναι ἡ ὁλοκληρωμένη φιλία, ἀλλά πῶς θά κατορθώσετε νά τή φθάσετε.

Α’ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΒΒΑ ΙΩΣΗΦ 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ & ΤΗ ΦΙΛΙΑ 

Κεφαλαίο 4: Πρέπει να εκτελούμε κάποιο ωφέλιμο έργο, αν δεν συμφωνεί μ' αυτό ό αδελφός μας;

ΠΑΤΗΡ ΓΕΡΜΑΝΟΣ: Πολλές φορές όμως. αββά. ό ένας από τους φίλους επιθυμεί να κάνει κάτι που το θεωρεί καλό και σύμφωνο με το θέλημα του Θεού. αλλά ό άλλος δεν συμφωνεί καθόλου μ' αυτή την ενέργεια. Θα πρέπει τότε να εκτελέσει εκείνος το σχέδιο του, αδιαφο­ρώντας για την επιθυμία του αδελφού του ή είναι καλύτερα να το εγκα­ταλείψει για να μη λυπήσει τον αδελφό του;

Κεφαλαίο 5: Ή σταθερή φιλία δεν υφίσταται ούτε μπορεί να διατηρηθεί παρά μόνο μεταξύ των τελείων.

ΑΒΒΑΣ ΙΩΣΗΦ: Γι' αυτό ακριβώς είπα πώς το χάρισμα της φι­λίας δεν θα μπορούσε ποτέ να παραμείνει ολοκληρωμένο και αδια­σάλευτο παρά μόνο μεταξύ των τελείων ανθρώπων, οι όποιοι αγω­νίζονται εξίσου για την επίτευξη της αρετής. 0ι άνθρωποι πού έχουν κοινή θέληση και σκοπό, δεν ανέχονται ποτέ να αντιδικούν ούτε και στο ελάχιστο. Αυτό ισχύει ακόμα και για θέματα πού αφορούν την πρόοδο στην πνευματική ζωή. "Αν οι φίλοι αρχίζουν να φιλονικούν και να εκφράζονται με εμπάθεια, είναι φανερό με βάση όσα μέχρι τώρα έχουμε πει ότι οι καρδιές τους δεν ήταν ποτέ πραγματικά ενω­μένες. 

Στην αρχή της πορείας μας όμως δεν διαθέτουμε την τελειότητα. Θα πρέπει να ξεκινήσει κανείς από τη βάση. Θα πρέπει δηλαδή να θέ­σει πρώτα-πρώτα τα θεμέλια. Μη ζητάτε λοιπόν να μάθετε τί είναι ή ολοκληρωμένη φιλία, αλλά πώς θα κατορθώσετε να τη φθάσετε. Γι' αυτό θα πρέπει στην αρχή να πούμε δυο λόγια για τον τρόπο πού θα πρέπει να εργασθείτε, ώστε να ολοκληρώσετε αυτό το σκοπό. Είναι απαραίτητο, μ' άλλα λόγια, να σας ανοίξω ένα μονοπάτι, στο όποιο θα βαδίσετε με ασφάλεια, ώστε να μπορέσετε να αποκτήσετε ευκολότε­ρα το αγαθό της υπομονής και της ειρήνης.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

"Αδελφέ, εσύ είπες. «ασθενώ στην ψυχή και στο σώ­μα». Αλλά γιατί δεν ομολογείς ότι υγιαίνεις στο θέλημά σου;" 

Αγ. Βαρσανούφιος

https://epanosifi.blogspot.com/2019/07/blog-post_959.html

Ἡ φοιτήτρια

Η ΦΟΙΤΉΤΡΙΑ.

 Πολλές φορές κρούουμε για πολύ καιρό την πόρτα του Θεού και ο Θεός δεν μας ανοίγει. Οι Πατέρες λένε ότι δεν μας ανοίγει, διότι ο Θεός έχει ανοίξει μια άλλη πόρτα! Πρέπει εκείνη την πόρτα να ψάξουμε και να μην επιμένουμε εγωιστικά, να μας ανοίξει την πόρτα που θέλουμε εμείς... έχει ο Κύριος τον λόγο Του...  

Ήταν μια αριστούχα κοπελίτσα από την Θεσσαλονίκη, που είχε δώσει 4 φορές Πανελλαδικές, για να περάσει Νομική και δεν τα κατάφερε. Όταν έδινε εξετάσεις, πάθαινε σκοτιδίνη και δεν έγραφε καλά... Το εμπόδιο αυτό βέβαια ήταν έργο της Θείας Προνοίας.

Οι γονείς της, την έλεγαν: 

- Παιδάκι μας καλό, αφού είσαι αριστούχα δώσε σε μια άλλη σχολή να περάσεις εκεί. Μην επιμένεις... 

- Όχι, έλεγε εκείνη. 

Επέμενε στο δικό της. Και πράγματι... έδωσε την 5η φορά και πέρασε στην Νομική! 

Στή διάρκεια τῆς προσευχής προσπάθησε νά ἑνώσεις τό θέλημά σου μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ - Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης

    Στη διάρκεια της προσευχής

 

προσπάθησε να ενώσεις το θέλημά σου

 

με το θέλημα του Θεού 

 

και όχι να προσπαθήσεις

 

να τραβήξεις το θέλημα του Θεού

 

στο δικό σου θέλημα.

 

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Πηγή:https://anastasiosk.blogspot.com/2019/04/blog-post_72.html 

https://agiopneymatika.blogspot.com/2019/04/blog-post_13.html

Ὅλα προέρχονται ἀπό τή δικαιοσύνη καί τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ

 ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ

Όλα προέρχονται από τη δικαιοσύνη και την πρόνοια του Θεού, γι΄αυτό ο πιστός να μην επιδιώκει την εκπλήρωση του δικού του, αλλά του θείου θελήματος.

Του αββά Μάρκου

Μερικοί ονομάζουν συνετούς εκείνους πού μπορούν να διακρίνουν (και να αναλύσουν) τα αισθητά πράγματα. Συνετοί όμως είναι εκείνοι, πού εξουσιάζουν τα θελήματά τους.

Εκείνος πού δεν εγκαταλείπει το θέλημά του για χάρη του θελήματος του Θεού, πεδικλώνεται στα δικά του έργα και γίνεται υποχείριος των εχθρών (δαιμόνων).

Όταν θέλεις να βρεις λύση σε πρόβλημα περίπλοκο, ψάξε γι΄αυτό, τι αρέσει στο Θεό, και θα βρεις τη λύση του την ωφέλιμη.

 Σ΄εκείνα τα πράγματα που ευαρεστείται ο Θεός, σ΄αυτά και όλη η κτίση υπηρετεί. Σ΄εκείνα που ο Θεός αποστρέφεται, και η κτίση αντιστέκεται.

«- Γέροντα, πότε χάνουμε ἤ ἀπενεργοποιοῦμε τό Ἅγιο Πνεῦμα;»

 

Απόσπασμα από ομιλία του π. Σάββα Αγιορείτη (hristospanagia.gr).

Ὅταν δέ λειτουργοῦμε σωστά τήν ψυχή μας καί τό σῶμα μας. Ὅταν ἁμαρτάνουμε. Ὁ ἄνθρωπος ἁμαρτάνει εἴτε κατά τό λογιστικό, κατά τό νοῦ, εἴτε κατά τό θυμικό, κατά τό θυμό του, εἴτε κατά τήν ἐπιθυμία του. 

Μέ τά τρία αὐτά μέρη τῆς ψυχῆς, τό νοῦ, τό λογιστικό δηλαδή, ὅταν δηλαδή ὁ ἄνθρωπος δέν προσεύχεται, ὅταν δέ δοξολογεῖ τό Θεό, ὅταν δέν ἀγαπάει τό Θεό, λοιπόν, καί τό θυμικό, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ὀργίζεται ἄλογα, ὅταν ὀργίζεται χωρίς τό σωστό

λόγο -καί σωστός λόγος ὀργῆς εἶναι μόνο γιά νά ὑπερασπιστοῦμε τό Θεό καί τόν πλησίον, ποτέ τόν ἑαυτό μας-, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐπίσης ἔχει ἐπιθυμίες, ἔχει θελήματα ἀντίθετα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τότε ὁ ἄνθρωπος αὐτός εἶναι στήν κατάσταση τῆς ἁμαρτίας καί στήν κατάσταση τῆς λύπης. Οἱ Πατέρες μᾶς τό λένε ξεκάθαρα : ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν προσεύχεται, ἔχει λύπη.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ὀργίζεται, ταράσσεται τό θυμικό του δηλαδή, πάλι ἔχει λύπη. Ἡ ὀργή ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τή λύπη. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει διάφορες ἐπιθυμίες καί πολλά θελήματα, ὀδηγεῖται στή λύπη γιατί ἡ ἐπιθυμία, ὅπως λένε οἱ Πατέρες φέρνει μία ἡδονή μέσα στόν ἄνθρωπο, ἐγωιστική ἡδονή. Τά αὐτονομημένα θελήματα, τά ἀντίθετα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ φέρνουνε μιά μικρή εὐχαρίστηση στόν ἄνθρωπο στήν ἀρχή, ἡ ὁποία ὅμως αὐτή ἡδονή, ὅταν ὁ ἄνθρωπος κάνει τό θέλημά του, ἔχει ὡς ἀπότοκο, ὡς ἀποτέλεσμα τή λύπη. Μᾶς τά ἔχουνε πεῖ αὐτά οἱ Ἅγιοι Πατέρες.

Τό θέλημα εἶναι τό χάλκινο τεῖχος πού μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Θεό (Ἀββάς Ποιμήν)

 

Όποιος «έχει θέλημα» και δεν το καταπολεμά δια της υπακοής σε Πνευματικό πατέρα, ζει ζωή υπερήφανη, εγωιστική, ζει υπό την επήρεια του πονηρού πνεύματος και βασανίζεται. Οι άνθρωποι ταλαιπωρούνται και ταλαιπωρούν διότι δεν κόβουν το θέλημά τους ο ένας στον άλλο, κατά το «Υπακούετε αλλήλοις».

Αυτό, το θέλημα είναι σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες το χάλκινο τείχος, που μας χωρίζει από τον Θεό διότι μας εμποδίζει να κάνουμε το θέλημα του Θεού. Διαβάζουμε στο Γεροντικό: «Ο αββάς Ποιμήν είπε, ότι το θέλημα του ανθρώπου είναι τείχος χάλκινο ανάμεσα σ αυτόν και το Θεό, και πέτρα που (γυρίζει) και χτυπάει τον ίδιο (τον άνθρωπο). Αν λοιπόν το εγκαταλείψει, θα λέει κι αυτός (όπως ο προφήτης Δαβίδ): «Εν τω Θεώ μου υπερβήσομαι τείχος» (Ψαλμ. 17:30). 

 

Αν πάλι το δικαίωμα συνεργαστεί με το θέλημα, τότε ο άνθρωπος νικιέται»[1].

«Αιματηρός» αγώνας απαιτείται για την αποβολή του ιδίου θελήματος. «Η Πατερική πείρα χαρακτήρισε …τον αγώνα (του ανθρώπου) για την εκκοπή του ιδίου θελήματος, σαν μαρτύριο και σταυρό. Ο αγώνας αυτός αποτελεί βασικό στοιχείο της ορθόδοξης πνευματικότητας. Διότι όταν κανείς ικανοποιεί το θέλημά του, αρχικά απολαμβάνει την τέρψη της ηδονής, η οποία όμως είναι εφήμερη, παραπλανητική και καταλήγει γρήγορα σε απογοήτευση και πίκρα. Γι αυτό και η εκκοπή του θελήματος αξιολογείται περισσότερο από τη νηστεία και την προσευχή, οι οποίες χωρίς την υπακοή αυξάνουν τον εγωκεντρισμό και ενισχύουν τη φιλαυτία. Αυτός που επιμένει στο θέλημά του έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και δεν μπορεί να γνωρίσει το θέλημα του Θεού»[2].

Όσοι δεν αρνούνται το θέλημά τους νοσούν από υπερηφάνεια και αυτοπεποίθηση.

Ὁ τοῖχος ἀνάμεσα στόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους εἶναι ...

Ὁ τοῖχος ἀνάμεσα στόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους εἶναι ἡ θέλησή τους. Ἀρχιμανδρίτης Kυρίλ (Pavlov)

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2018/04/k-pavlov.html?m=1

«Ἐάν συνταιριαστεῖ τό δικαίωμα μέ τό θέλημα, δέν μπορεῖ νά προχωρήσει σωστά ὁ ἄνθρωπος»

 Ἔλεγε ὁ ἀββάς Ποιμήν γιά τό δικαίωμα:

«Ἐάν συνταιριαστεῖ τό δικαίωμα μέ τό θέλημα, δέν μπορεῖ νά προχωρήσει σωστά ὁ ἄνθρωπος». Ἀλλοίμονο! Πόσο συμφωνοῦν μεταξύ τους τά λόγια τῶν ἁγίων! Ἰδιαίτερα τό νά συνταιριαστεῖ τό δικαίωμα μέ τό θέλημα εἶναι θάνατος, μεγάλος κίνδυνος, μεγάλος φόβος. Τότε πέφτει ἐντελῶς ὁ ἄθλιος ἄνθρωπος. Γιατί, ποιός μπορεῖ νά κάνει ἕναν τέτοιο ἄνθρωπο νά παραδεχτεῖ ὅτι κάποιος ἄλλος ξέρει καλύτερα ἀπ᾿ αὐτόν τό δικό του συμφέρον; Τότε ἀφήνεται ἕρμαιο στήν πορεία τοῦ λογισμοῦ καί στή συνέχεια, ὁ ἐχθρός τόν ὁδηγεῖ ἀπό πτώση σέ πτώση. Γι᾿ αὐτό λέει ἡ Παλαιά Διαθήκη: «Ὁ πονηρός κακοποιεῖ ὅταν συμμίξει δικαίωμα. Μισεῖ δέ ἦχον ἀσφαλείας» (Παροιμ. Ια΄ : 15).

Καί λέει ἡ Παλαιά Διαθήκη ὅτι «μισεῖ ἦχον ἀσφαλείας», ἐπειδή ὁ πονηρός δέν μισεῖ μόνον τήν πνευματική ἀσφάλεια, ἀλλά οὔτε τή λέξη ἀσφάλεια δέν μπορεῖ ν᾿ ἀκούσει. Ἀκόμη καί αὐτή τήν προφορά τῆς λέξεως μισεῖ, πράγμα πού σημαίνει ὅτι μισεῖ καθετί πού γίνεται γιά τήν ἀσφάλεια. Νά, τί θέλω νά πῶ: Πρίν ἀκόμα κάνει κάτι αὐτός πού θέλει νά ρωτήσει γιά τήν πνευματική του ὠφέλεια, πρίν ἀκόμα μάθει ὁ ἐχθρος ἄν τελικά θά μπορέσει ἤ ὄχι νά τηρήσει αὐτό πού θά ἀκούσει, μισεῖ ἀκόμα καί αὐτήν τήν ἴδια τήν πρόθεση νά ρωτήσει καί νά ἀκούσει σχετικά μέ τό συμφέρον τῆς ψυχῆς του.

Γέρων Ἐφραίμ Κατουνακιώτης: «Ἄν φοβᾶσαι, ἔχεις θέλημα μέσα σου. Ἔχεις θέλημα»

 

https://paraklisi.blogspot.gr/2017/05/blog-post_158.html

Ἅγιος Σιλουανός: Ὁ καθένας θά δοξαστεῖ κατά τό μέτρο τῆς ἀγάπης του!

 

Ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε τήν ἐντολή νά ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον. Αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή ἐλευθερία: ἡ ἀγάπη γιά τό Θεό καί τόν πλησίον. Ἐδῶ βρίσκεται καί ἡ ἐλευθερία καί ἡ ἰσότητα. 

Στήν κοσμική τάξη εἶναι ἀδύνατο νά ὑπάρξει ἰσότητα – αὐτό ὅμως δέν ἔχει σημασία γιά τήν ψυχή. Δέν μπορεῖ νά εἶναι ὁ καθένας βασιλιάς ἤ ἄρχοντας, πατριάρχης ἤ ἡγούμενος ἤ διοικητής. Mπορεῖ ὅμως ὁ καθένας, σέ ὅποια τάξη κι ἄν ἀνήκει, ν' ἀγαπάει τό Θεό καί νά εἶναι εὐάρεστος σ' Ἐκεῖνον – κι αὐτό εἶναι τό σπουδαῖο. Καί ὅσοι ἀγαποῦν περισσότερο τό Θεό στή γῆ, θά ἔχουν περισσότερη δόξα στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν καί θά εἶναι πιό κοντά στόν Κύριο. Ὁ καθένας θά δοξαστεῖ κατά τό μέτρο τῆς ἀγάπης του.

 Ἡ θεία χάρη δέν ἀφαιρεῖ τήν ἐλευθερία, ἀλλά συνεργεῖ μόνο στήν ἐκπλήρωση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἀδάμ βρισκόταν στήν κατάσταση τῆς χάριτος, ἀλλά δέν τοῦ ἀφαιρέθηκε τό αὐτεξούσιο. Oἱ ἄγγελοι παραμένουν ἐπίσης στό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά δέν τούς ἔχει ἀφαιρεθεῖ ἡ ἐλεύθερη βούληση.

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: «Πρακτορεῖο ὅλων τῶν παθῶν εἶναι ἡ φιλαυτία»

- Γέροντα, τι σημαίνει φιλαυτία;

- Το να κάνεις τα χατήρια του παλαιού σου ανθρώπου, να αγαπάς δηλαδή τον παλαιό σου άνθρωπο. Και η γαστριμαργία και ο εγωισμός και το πείσμα και η ζήλεια πρακτορείο τους έχουν την φιλαυτία.

Και βλέπεις, άλλος από φιλαυτία ζητάει το βόλεμά του, την ανάπαυσή του και δεν λογαριάζει κανέναν. Άλλος φροντίζει σχολαστικά για το φαγητό του, για τον ύπνο του, μην τυχόν και πάθει τίποτε η υγεία του.

Άλλος ζητά να τον υπολογίζουν, να τον εκτιμούν∙ λίγο να μην του δώσουν σημασία, να μην κάνουν το θέλημά του, αντιδράει. Σου λέει: «Γιατί δεν με υπολόγισαν; Θα τους δείξω εγώ». Πα-πα, φοβερό πράγμα η φιλαυτία! 

- Γέροντα, πώς μπορεί να λέει κανείς : «Ένεκά σου θανατούμεθα όλην την ημέραν»(Ψαλμ. ΜΓ’[43] 23);

- Αν θυσιάζει το θέλημά του για χάρη του άλλου. Το θέλημα έχει τον εαυτό μας μέσα, έχει φιλαυτία. Όποιος δεν εξετάζει αν αυτό που αναπαύει τον εαυτό του αναπαύει και τον άλλον και αρχίζει με μια απαίτηση: «θέλω εκείνο, θέλω το άλλο», ή «γιατί δεν μου το έκανες εκείνο, γιατί δεν μου το έκανες το άλλο;», αυτός τελικά θα κανοναρχείται από τον διάβολο.

«Ἡ Ὑπακοή» μέρος α΄

                        

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:

“Ὁ Γέροντάς μου Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής καί σπηλαιώτης”

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

Αὐτός ὁ μεγάλος ἀσκητής περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη ἄσκησι μᾶς τόνιζε τήν ὑπακοή. Καί ἐνῶ ὁ ἴδιος ἦταν ἄκρως ἡσυχαστής καί ἀκριβής ἐργάτης τῆς Νοερᾶς προσευχῆς, ὡς πρῶτο βάθρο δέν μᾶς παρέδωσε τήν ἡσυχία καί τήν Νοερά προσευχή, ἀλλά τό κοινόβιο καί τήν ὑπακοή. Συνεχῶς μᾶς ἔλεγε:

«Ἡ προσευχή πηγάζει ἀπό τήν ὑπακοή, ὄχι ἡ ὑπακοή ἀπό τήν προσευχή. Κάνε ὑπακοή τώρα καί στήν συνέχεια θά᾿ ρθῃ ἡ Χάρις».

Καί πάλι: «ὅση περισσότερη εὐλάβεια καί πίστι ἔχεις στόν Γέροντά σου, τόση Χάρι δικαιοῦσαι!»

Μᾶς ἐξηγοῦσε ὁ Γέροντας τήν πραγματική ἔννοια τῆς ὑποταγῆς, λέγοντας:

«Οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅπου μᾶς διδάσκουν νά εἴμεθα εἰς τήν ὑψηλοτάτην τῶν ἀρετῶν ὑπακοήν, γενόμενοι μιμηταί τοῦ Ἰησοῦ, αὐτός εἶναι ὁ σκοπός των. Ἤγουν δι᾿ αὐτῆς νά μᾶς καθαρίσουν ἀπό τά διάφορα πάθη φρονήσεως καί αὐταρεσκείας ἰδίου θελήματος, διά νά λάβωμεν τήν θείαν Χάριν. Ὁ κύριος σκοπός, ὅπου πάει ὁ μαθητής πλησίον Γέροντος ἀπό ἀγάπην Χριστοῦ νά μεταδώσῃ τό τάλαντον τοῦ πλούτου τῆς αὐτοῦ ἀρετῆς, ὁ δέ μαθητής νά κληρονομήσῃ τήν χάρι τοῦ Γέροντος».¹

Πῶς ἀπορρίπτω τὸν Θεό;

Ἡ γαλ­λί­δα συγ­γρα­φέ­ας καὶ φι­λό­σο­φος Σι­μὸν ντὲ Μπο­βου­άρ, μιὰ ἀ­πὸ τὶς κυ­ρι­ώ­τε­ρες ἐκ­προ­σώ­πους τοῦ κι­νή­μα­τος τοῦ φε­μι­νι­σμοῦ στὸν 20ό αἰ­ώ­να, στὸ αὐ­το­βι­ο­γρα­φι­κό της ἔρ­γο «Πῶς ἔ­γι­να συγ­γρα­φέ­ας» με­τα­ξὺ ἄλ­λων ἐ­ξο­μο­λο­γεῖ­ται: 

«Πέ­ρα­σα πο­λὺ εὐ­τυ­χι­σμέ­να παι­δι­κὰ χρό­νια.Κοινωνοῦσα, ἐ­ξο­μο­λο­γι­ό­μουν, ἤ­μουν πο­λὺ εὐ­σε­βής. Ἤ­θε­λα νὰ ἀ­ρέ­σω στὸν κα­λὸ Θε­ὸ καὶ νὰ ἔ­χω μιὰ κα­τά­λευ­κη ἁ­γνὴ ψυ­χή… Μέ­χρι τὰ 12-13 μου ὅ­λα κυ­λοῦ­σαν ὑ­πέ­ρο­χα γιὰ μέ­να. Τὰ πράγ­μα­τα χά­λα­σαν λί­γο ὅ­ταν μπῆ­κα στὴν ἐ­φη­βεί­α. Ἔ­γι­να ἄ­τα­κτη, ἀ­νά­πο­δη καὶ χον­τρο­κέ­φα­λη - εἶ­χα ἀ­πο­κτή­σει κα­κὲς συ­νή­θει­ες καὶ τρω­γό­μουν μὲ τὰ ροῦ­χα μου. Ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λη με­ριὰ ὅ­μως, ἀ­να­πτυσ­σό­ταν τὸ κρι­τι­κό μου πνεῦ­μα καὶ ὅ­ταν ἡ μη­τέ­ρα ἔ­λε­γε «μὴ ἐ­κεῖ­νο, μὴ τὸ ἄλ­λο»…, δὲν τὴν ὑ­πά­κου­α πο­τὲ μὲ τὴ θέ­λη­σή μου.