Περί Ἐκκλησίας (Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης, Ἡγούμ. Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὅρους)

  

- Η Εκκλησία Σώμα Χριστού. Ο Χριστιανός μέλος του Σώματος. Ο Χριστός η Κεφαλή.

- Η Εκκλησία δεν είναι μια συγκέντρωση ανθρώπων-οπαδών που έχουν σωθεί.
- Εκτός Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία. Εκτός Εκκλησίας είμαστε ατομικές υπάρξεις. Ο καθένας χωρισμένος από τον άλλο και χωρισμένος από τον Χριστό.

- Ο ρόλος των Επισκόπων, των Πρεσβυτέρων και των Ιερών Κανόνων.

- Είναι οι Ιεροί Κανόνες κείμενα μίσους;

- Πώς προάγεται η ενότητα της Εκκλησίας;

- Η Εκκλησία δεν είναι κάτι μαγικό.

- Ο άνθρωπος μπορεί να γίνεται μάζα αλλά δεν είναι μάζα. Είναι πρόσωπο.

- Στην Εκκλησία ο άνθρωπος ενώνεται με τα άλλα πρόσωπα και με τον Χριστό.

- Το μυστήριο της εξομολογήσεως στην Ορθόδοξη Εκκλησία και στον Παπισμό.

Ἰδιότητες τῆς Ἐκκλησίας (Γ΄-τελευταῖο)

Α΄ μέρος

Β΄ μέρος

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι καθολική, δηλαδή ἐκτείνεται σέ ὅλες τίς ἐποχές, ἀλλά καί σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Τείνει νά ἀγκαλιάσει ὅλους, ὅσοι ἔζησαν, ζοῦν ἤ θά ζήσουν σέ ὅλες τίς ἐποχές, γιατί εἶναι οἰκουμενική καί διαχρονική. Ἡ ὕπαρξή Της δέν ἔχει ἀρχή, ἀλλά οὔτε καί τέλος. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι καθολική διότι ἀφορᾶ ὅλη τήν οἰκουμένη, ἀλλά καί ὅλη τήν Κτίση, πρός τήν ὁποία καί ἀπευθύνεται. Ὁ Κύριος στέλνει τούς μαθητές Του νά κηρύξουν τό Εὐαγγέλιο σέ ὅλα τά ἔθνη, «πάσῃ τῇ κτίσῃ»[1], τονίζοντας ἀκριβῶς τήν καθολικότητα καί τήν γεωγραφική παγκοσμιότητα τῶν ἀποδεκτῶν τοῦ Χριστιανικοῦ μηνύματος. Σέ αὐτόν τό καθολικό χαρακτήρα τοῦ Εὐαγγελίου στηρίζεται ἄλλωστε καί ἡ ἱεραποστολική δράση τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Γέροντας Πορφύριος, μέ τήν διδασκαλία του περί Ἐκκλησίας, φανέρωσε τήν καθολικότητά Της[2]. Ἡ καθολικότητά Της ἀφορᾶ καί τό πλήρωμα τῆς Ἀληθείας ἀλλά καί τῆς Ζωῆς, στό ὁποῖο ἡ Ἴδια μετέχει. Ἡ Ἐκκλησία μετέχει σ’ ὅλη τήν Ἀλήθεια, διότι εἶναι ἀδιάσπαστα ἑνωμένη μέ τόν Χριστό.

Ἰδιότητες τῆς Ἐκκλησίας (Β΄)

Α΄ μέρος

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἀγαπώμενη ἄπειρα ἀπό τόν Χριστό. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ,  ἀπό ἀγάπη γεμάτη, παρουσία τοῦ Χριστοῦ στήν γῆ, ἀλλά καί στόν οὐρανό[1]. Ὁ Χριστός φανερώνεται στήν μεταξύ μας ἀγάπη[2] , στήν μεταξύ μας ἑνότητα καί «στήν ἀγάπη Του, τήν Ἐκκλησία»[3], δίδασκε ὁ π. Πορφύριος. Ὅποιος εἶναι ἀληθινά μέλος Της, αὐτός εἶναι μέσα στήν «ἀγάπη Του». Αὐτή ἡ τόσο τρυφερή ἔκφραση τοῦ Γέροντα ἐκφράζει τό βίωμά του: Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἀνθρωπότητα (ἡ ὁποία εἶχε χωριστεῖ, ἐξ αἰτίας τῆς παρακοῆς, ἀπό τήν πρώτη Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος) εἶναι ἡ πόρνη (ἀφοῦ δέν φύλαξε τήν πίστη της στόν Νυμφίο Της Χριστό), τήν ὁποίαν ἠράσθη ὁ Θεός καί θυσιάστηκε γι’ αὐτήν, μέ σκοπό νά τήν ξαναεντάξει  στήν Ἐκκλησία Του.

Ἰδιότητες τῆς Ἐκκλησίας (Α΄)

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἄναρχη, ἄκτιστη, ἀτελεύτητη καί αἰώνια[1]. Δέν ἔχει ἀρχή, ἀφοῦ ὁ ἅγιος Τριαδικός Θεός, πού εἶναι ἡ πρώτη Ἐκκλησία, δέν ἔχει ἀρχή. Ἐπίσης, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀτελεύτητη. Δέν ἔχει τέλος, ἀφοῦ ὁ Θεός δέν ἔχει τέλος. Θά ὑπάρχει πάντα. Εἶναι αἰώνια καί ὑπάρχει προαιώνια.  «Εἶναι ἄκτιστη», θεολογεῖ ὁ π. Πορφύριος, «ὅπως καί ὁ Θεός εἶναι ἄκτιστος»[2].

Τήν Ἐκκλησία κανείς δέν θά μπορέσει νά Τήν καταργήσει, ἤ νά Τήν βλάψει καθ’ οἱονδήποτε τρόπο, ἀφοῦ τόν Θεόν κανείς δέν μπορεῖ νά Τόν νικήσει ἤ νά Τόν βλάψει, «πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς»[3]. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὅπως παραμένει μέχρι τώρα ἀπαρασάλευτη, ἔτσι θά παραμείνει γιά πάντα, διότι εἶναι θεμελιωμένη στό παντοδύναμον καί ἀκατάλυτον τοῦ Θεοῦ, στήν ἄπειρη Θεία ἀγάπη καί στήν πάνσοφη Θεία Πρόνοια[4].