Πάτερ μου, πλήττω φοβερά, βαριέμαι πολύ.Τι νὰ κάνω; Τί φταίει;

-Πάτερ μου, πλήττω φοβερά, βαριέμαι πολύ.

Τι να κάνω; Τι φταίει;

- "Να το μυστικό, παιδί μου: Μην μένεις άπρακτος και αργόσχολος μήτε για μια στιγμή. Να γεμίζεις το χρόνο σου με καλά και ωφέλιμα έργα, έτσι που, μόλις τελειώνεις το ένα, να αρχίζεις το άλλο. Και με τι λογής έργα μπορείς να ασχολείσαι;

1 Με τις καλές τέχνες: μουσική, ζωγραφική κλπ.

2 Με κάποιο εργόχειρο, όπως για παράδειγμα για τις γυναίκες, το πλέξιμο, ή το ράψιμο, ή το κέντημα. Για τους άντρες το σκάψιμο, ο κήπος, τα ζωντανά, ή κάποια άλλη χειρονακτική απασχόληση.

3. Με την σοβαρή μελέτη, δηλαδή την προσεκτική ανάγνωση αξιόλογων βιβλίων.

Ἔπληξα!

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Τὸ ἀκοῦμε συχνὰ αὐτό, καλοί μου φίλοι, λὲς καὶ εἶναι μία μόνιμη κατάσταση γιὰ κάποιους, ἕνα πρόβλημα ποὺ θέλει νὰ εἶναι κυρίως νεανικό! Ἐξ ἄλλου αὐτὸ λέγεται καὶ διαφορετικά, ὅπως: «Δὲν τὴ βρίσκουμε πουθενά…» ἢ «Ὅπου κι ἂν πᾶς πνίγεσαι» ἢ «Εἶμαι μόνος, αἰσθάνομαι πλήξη» ἢ «Δὲν μ’ ἐνδιαφέρει τίποτα πιά»! Ἔρευνα τοῦ Παν­επιστημίου τῆς Κονστὰνζ στὴ Γερμανία σὲ φοιτητὲς ἐπισημαίνει ὅτι «ἡ πλήξη εἶναι τὸ πιὸ συχνὸ καὶ τὸ πιὸ ἔντονο συναίσθημα ποὺ βιώνουν οἱ φοιτητές, πολὺ πιὸ ἔντονο ἀπ’ ὅ,τι τὸ ἄγχος ἢ ὁ θυμός!

* * *

Ἀξίζει νὰ τονιστεῖ ὅτι ὑπάρχουν κάποιοι, οἱ ὁποῖ­οι θέλουν ἰδιαίτερα τὴ νέα γενιά, νὰ βρίσκεται μόνιμα στὴν πλήξη! Καὶ κάνουν πολλὰ πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτή. Γιατί μία νεολαία μὲ πλήξη, πλήττει τελικὰ τὸν ἴδιο της τὸν ἑαυτό, τὸ μέλλον της, τὴν οἰκογένειά της, τὴν κοινωνία, τὴν πατρίδα της. Καὶ τὸ μέλλον αὐτῆς τῆς πατρίδας!

Γι’ αὐτὸ καὶ πασχίζουν γιὰ μία νεολαία χωρὶς ὁράματα, χωρὶς σκοπούς, χωρὶς πρότυπα, χωρὶς ἀξίες, χωρὶς ἰδανικά. Μία ἄνευρη νέα γενιά. Μία γενιὰ τῆς ἀπέραντης ἀνεμελιᾶς καὶ τῆς εὐζωίας. Τῶν ἄρτων καὶ τῶν θεαμάτων!

Ἔτσι λόγῳ ἔλλειψης αὐτῶν καταλήγει νὰ χάνεται στὶς «οὐσίες» καὶ στὶς ἐξαρτήσεις, στὶς διασκεδάσεις καὶ σὲ ὅλες τὶς ἐλαφρότητες, στὸ ἀδηφάγο διαδίκτυο, στὶς ὀθόνες καὶ στὴ διαφθορά. Καταντᾶ ὅλο καὶ πιὸ προβληματική. Ὅλο καὶ μὴ σκεπτόμενη. Ὅλο καὶ μὴ ἀγωνιζόμενη γιὰ κάτι μεγάλο καὶ οὐσιαστικό.

* * *

Δὲν τὸ συζητᾶμε! Ἡ πλήξη εἶναι σαράκι, ποὺ κατατρώγει ἀργὰ μὰ σταθερά, σῶμα καὶ ψυχή. Γι’ αὐτὸ καὶ τὴν χαρακτήρισαν ὡς τὴν πλέον πολυέξοδη ἀρρώστια γιὰ τὸ ἄτομο ποὺ πλήττει καὶ τὴν κοινωνία ποὺ πλήττεται ἀπὸ τὴν πλήξη του! Τὰ διαφθείρει ὅλα καὶ τὰ καταστρέφει! Πρόκειται γιὰ ἀρρώστια θανατηφόρα. Ναί!

Ἐργασία καί προσευχή. Ἡ πρώτη διώχνει τήν πλήξη καί ἡ δεύτερη τή θλίψη.

Στό κακοτράχαλο μονοπάτι τῶν θλίψεων θυμόμαστε τόν Θεό καί ζητᾶμε ταπεινά τή βοήθειά Του.

«Η ΤΕΘΛΙΜΜΕΝΗ ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ»

Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ  Ἐγκλείστου

ΧΕΙΡΑΓΩΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ

[ἀποσπάσματα ἐπιστολῶν]

      Ἀπό τά πρῶτα βήματα τῆς χριστιανικῆς του ζωῆς ὁ ἄνθρωπος συναντάει πολλές δυσκολίες. Καί ὅσο προχωράει, τόσο μεγαλώνουν οἱ δυσκολίες. Τό εἶπε, ἄλλωστε, ὁ Κύριος: «Στενή ἡ πύλη καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ζωήν» (Ματθ. 7, 14). 

Ὅποιος, λοιπόν, ἀποφασίζει νά τραβήξει αὐτόν τό δρόμο καί νά περάσει αὐτή τήν πύλη, πρέπει νά ὁπλιστεῖ μέ μεγάλη ἀνδρεία, γιά ν ἀντιμετωπίσει νικηφόρα κάθε λογῆς ἐπιθέσεις, ἀντιδράσεις, ἐμπόδια καί πειρασμούς .

Γι’ αὐτό κι ἐσεῖς τώρα προχωρῆστε μπροστά μέ θάρρος, μέ γενναιότητα καί σταθερότητα. Τρέξτε σάν τόν ἀπόστολο Παῦλο, πού ἔλεγε: «Οὕτω τρέχω, ὡς οὐκ ἀδήλως» (Α΄ Κορ. 9, 26). Δηλαδή: Νά, ἔτσι τρέχω, μέ τά μάτια στηλωμένα στό τέρμα. Σέ ποιό τέρμα; Σ’ ἐκεῖνο πού ποθεῖτε νά φτάσετε κι ἐσεῖς – στή θέα τοῦ Θεοῦ, στή μέθεξή Του, στή βασιλεία Του.

Ὅποιος παλεύει γενναῖα μέ τά πάθη του καί τηρεῖ πιστά τίς θεῖες ἐντολές, αὐτός, ἀνάλογα μέ τήν πνευματική του πρόοδο, καθαρίζει τήν καρδιά του. Καί ὅσο καθαρίζεται, τόσο πλησιάζει τόν Κύριο, πού ὑποσχέθηκε καί ἐπιθυμεῖ νά κατοικήσει μέσα του, νά ἑνωθεῖ μαζί του: «Πρός αὐτόν ἐλευσόμεθα καί μονήν πάρ αὐτῷ ποιήσομεν» (Ἰω. 14, 23).

Μοναξιά καΪ πλήξη

ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ-Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ

Σέ πνευματικό του παιδί πού ἔπασχε ἀπό πλήξη-ἀκηδία καί μοναξιά ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος ἔγραφε:

«Η χάρη του Θεού να ‘ναι μαζί σου!

“Είμαι μόνη”, γράφεις, “και αισθάνομαι πλήξη”. Είναι φυσικό αυτό το αίσθημα. Νομίζω, ωστόσο, μετά τις αποφάσεις που πήρες και τα όσα συνακόλουθα σε συμβούλεψα να κάνεις, δεν θα έπρεπε να αισθάνεσαι έτσι. Ακόμα και μόνη, δεν θα ένιωθες μοναξιά, αν βίωνες την παρουσία του Κυρίου, που είναι κοντά σου, όπως άλλωστε και ο φύλακας άγγελός σου˙ είναι κοντά σου όχι νοερά, αλλά πραγματικά. Η επίγνωση, λοιπόν, της παρουσίας του Θεού δεν θα άφηνε το αίσθημα της μοναξιάς ούτε την πλήξη , που το ακολουθεί, να κυριαρχήσουν στην καρδιά σου.