Τὸ ξυπνητήρι τῆς πρωτοχρονιᾶς

Τὸ ξυπνητήρι τῆς πρωτοχρονιᾶς

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Χρόνος, καλοί μου φίλοι, εἶναι πολὺ ἁπλὰ αὐτὸ τὸ τρίπτυχο: Παρελθόν, παρὸν καὶ μέλλον. Καὶ πρωτοχρονιά; Μία νέα ἀρχή, ἕνα καινούργιο ξεκίνημα, μία ἀκόμη ἀνατολὴ στὴ ζωή μας. Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ σκεφτοῦμε καὶ νὰ ἀξιολογήσουμε καλύτερα αὐτὸ τὸ παρελθόν, τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον τῆς ζωῆς μας. Γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε σ’ αὐτήν. Γιὰ νὰ κατορθώσουμε τὸ ἀνώτερο, τὸ καλύτερο, κι ἐν τέλει τὸν σκοπό της.

Βλέπετε εἶναι πολλοὶ ἐκεῖνοι ποὺ στέκονται στὸ παρελθόν! Ποὺ ζοῦν μὲ τὶς ἀναμνήσεις. Θυμοῦνται κάποιες καλὲς στιγμὲς ἢ κάποια θλιβερὰ γεγονότα. Κλαῖνε καὶ μεμψιμοιροῦν ἢ καὶ πανηγυρίζουν ἀκόμη γιὰ κάποιες παλιὲς ἐπιτυχίες. Δηλαδὴ μὲ ὅ,τι θυμοῦνται, χαίρονται ἢ θλίβονται! Καὶ μένουν ἐκεῖ «κολλημένοι», χάνοντας κυριολεκτικὰ τὸ «τώρα», καὶ ἀδιαφορώντας γιὰ τὸ μέλλον σὰν νὰ μὴ ὑπάρχει γι’ αὐτούς!

Ἔ, λοιπόν, γι’ αὐτοὺς ἔρχεται ἡ πρωτοχρονιά, γιὰ νὰ τοὺς πεῖ πὼς τίποτα δὲν χάθηκε. Νὰ τοὺς δώσει ἐλπίδα. Νὰ τοὺς γεμίσει αἰσιοδοξία, γιὰ νὰ προχωρήσουν καὶ νὰ παλέψουν. Καὶ τότε, σίγουρα, τὸ μέλλον θὰ εἶναι καλύτερο. Ἤ, στὴν περίπτωση ποὺ θέλγονται ἀπὸ τὶς παλιὲς ἐπιτυχίες, ὅτι μποροῦν νὰ ἔλθουν καὶ νέες, ἂν θελήσουν νὰ ἀγωνιστοῦν.

Ἐπί τῷ νέῳ ἔτει:«Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ», π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Ἐπί τῷ νέῳ ἔτει

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-1-2001]

Και πάλι πρώτη του έτους, αγαπητοί μου. Ήδη ευρισκόμεθα στο πρώτο σκαλοπάτι του ετησίου ημερολογιακού οικοδομήματος. Την ίδια ημέρα γιορτάζομε και την οκταήμερο Περιτομή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Γιορτάζουμε ακόμη και τη σεπτή μνήμη του μεγάλου πατρός της Εκκλησίας μας, Βασιλείου του Ουρανοφάντορος· που σημαίνει «οὗ (:του οποίου) ἡ λαμπρότης εἰς ὕψος φαίνεται», όπως λέγει ο Σουήδας· ή: «αυτός που λάμπει μέχρι τον ουρανό· αυτός που αποκαλύπτει τα ουράνια μυστήρια».

Σήμερα όμως θα μας απασχολήσει η έννοια του χρόνου που πρέπει πάντοτε να αποτελεί στίγμα πλεύσεως για τον κάθε πιστό. Ο χρόνος είναι βασικό στοιχείο, όχι μόνο γιατί συνδέεται με τον χώρο και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του –δεν νοείται το ένα χωρίς το άλλο, ούτε ο χώρος χωρίς τον χρόνο, ούτε ο χρόνος χωρίς τον χώρο- αλλά και γιατί αποτελεί στοιχείο της ανθρωπίνης παρουσίας του Θεού στη γη και συνεπώς και της δικής μας σωτηρίας.

Μόνος ο άνθρωπος από όλα τα ζωντανά δημιουργήματα της κτίσεως έχει την έννοια του χρόνου. Κι όταν λέμε έννοια του χρόνου, εννοούμε του παρόντος, του παρελθόντος, και προπαντός του μέλλοντος χρόνου. Ο χρόνος συνδέεται άμεσα με τη σωτηρία μας. Εξάλλου, μόνος ο άνθρωπος γνωρίζει ότι πεθαίνει. Κι ο θάνατος τον προβληματίζει. Η έννοια του χρόνου καθορίζει το μήκος της ζωής· το τέρμα της, αλλά και την αιωνιότητα. Γι' αυτό η έννοια του χρόνου αποτελεί στίγμα πλεύσεως, όλως ιδιαίτερα για τον πιστόν. Ο χρόνος εκφράζεται με τα συμβεβηκότα, δηλαδή αυτά που συμβαίνουν, τα γεγονότα, όπως θα λέγαμε. Όπως εκφράζεται οτιδήποτε με την κίνηση ή την ακινησία όλων των σωμάτων, που μελετά η Φυσική. Πρέπει να πούμε όταν λέμε «ακινησία», δεν υπάρχει. Θα βάζαμε τη λέξη «ακινησία» εντός εισαγωγικών, διότι ούτε σε ένα άτομο της ύλης δεν υπάρχει, μέσα στο άτομο της ύλης, δεν υπάρχει η έννοια της ακινησίας. Όλα είναι σε μία φοβερή κίνηση.

Έτσι μπορεί να γράφει ο απόστολος Παύλος: «Ὅτε δέ ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου –όταν ήλθε ο καιρός· που γνώστης μόνο ο Θεός είναι-, «ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός», ως προς το πλήρωμα, «ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν Υἱόν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπό νόμον», γράφει ο Απόστολος εις την προς Γαλάτας επιστολή του· ή «προεγνωσμένου μέν πρό καταβολῆς κόσμου –δηλαδή του Χριστού- φανερωθέντος δέ ἐπ' ἐσχάτων τῶν χρόνων δι' ἡμᾶς». Προεγνωσμένου από καταβολής κόσμου, αλλά τώρα σε μας φανερώθηκε. Ή: «Καθώς δέ ἤγγιζεν ὁ χρόνος τῆς ἐπαγγελίας», λέγει εις τας Πράξεις ο απόστολος Παύλος, «ἥν ὤμοσε ὁ Θεός τῷ Ἀβραάμ, ηὔξησεν ὁ λαός καί ἐπληθύνθη ἐν Αἰγύπτῳ».

Πρωτοχρονιὰ 2025: Καλὴ χρονιὰ μόνο μὲ καλὴ μετάνοια – Δὲν ἀρκοῦν οἱ ξεκρέμαστες εὐχές – Θέλουμε γόνιμες προσευχές!

Πρωτοχρονιά 2025: Καλή χρονιά μόνο με καλή μετάνοια – Δεν αρκούν οι ξεκρέμαστες ευχές – Θέλουμε γόνιμες προσευχές!

Μια ψυχή που μετανοεί αξίζει όλα τα πυροτεχνήματα του κόσμου - Ευχή μας για αυτήν την Πρωτοχρονιά να βάλουμε αρχή πνευματική, για όλα τα δύσκολα μπροστά μας

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Ανασκόπηση του χρόνου ή ενδοσκόπηση του απατεώνα εαυτού; «Χρόνια πολλά» ή χρόνια ψυχωφελή και αναστάσιμα; «Καλή χρονιά» ή καλή μετάνοια στο νέο χρόνο; Θα μείνουμε μόνο στις ξεκρέμαστες ευχές ή θα καταφύγουμε επιτέλους στις γόνιμες προσευχές; Θα σβήσει η προκοπή μας σαν τα πυροτεχνήματα που χαζεύουμε στο νυχτερινό ουρανό ή θα γίνουμε «ως λέοντες πυρ πνέοντες» για τους δύσκολους καιρούς που έρχονται;

Θα σπάσουμε το… ρόδι για «καλή τύχη» ή μήπως καλύτερα να σπάσουμε το σκληρό καβούκι του εγωισμού μας, που μας κρατά ξέχωρα από τον Χριστό και δεν μας αφήνει να αγιάσουμε; Θα κάνουμε… ποδαρικό με το… δεξί, ή θα φροντίσουμε τη ζωή μας έτσι ώστε να σταθούμε σαν αμνοί στα δεξιά του Κυρίου για να ακούσουμε κατά εκείνη την ύστατη μέρα το «δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου»;

Χριστὸς Ἀνέστη νὰ φωνάξει ἡ Πρωτοχρονιά – Νὰ σταματήσουν νὰ φεύγουν ψυχὲς στὶς ἀποχετεύσεις τῶν ἰατρείων

Χριστός Ανέστη να φωνάξει η Πρωτοχρονιά – Να σταματήσουν να φεύγουν ψυχές στις αποχετεύσεις των ιατρείων

Η μέρα του Αγέννητου παιδιού πέρασε -έτσι απλά, όπως για τον άνθρωπο πέρασε «αδιάφορα» και το 2024. Η Πρωτοχρονιά που πρέπει να βροντοφωνάξει Χριστός Ανέστη…

Συντάκτης: Ιορδάνης Απτόσογλου

νέ Η μέρα του αγέννητου παιδιού ήρθε και έφυγε περνώντας απαρατήρητη, το 2024 ολόκληρο είχε μια ανάλογη φευγαλέα περασιά για τον αμετανόητο άνθρωπο… Με άλλα λόγια, το Χριστός Ανέστη πρέπει να το πούμε από την πρώτη κιόλας μέρα του 2025…

Το 2024 φεύγει, το 2025 έρχεται και οι Έλληνες χορεύουν με το ένα πόδι στην αμετανοησία και το άλλο στην ανταρσία. Ακόμα και το πιο δυνατό όπλο του πλανήτη, το πολύ-πολύ, να φτάσει κάποιον έως τον θάνατο. Το όπλο όμως που κερδίζει ακόμα και τους νόμους της φύσης, ονομάζεται Σταυρός, ο οποίος μπορεί να αναστήσει ακόμα και κάτι που πέθανε.

Ἄγγελος ἐλίσσων τόν οὐρανόν

Καλή χρονιά, με τον Άγγελο από τη Μονή της Χώρας να βαστάζει δοξαστικά το στερέωμα ( Ἄγγελος ἐλίσσων τόν οὐρανόν).

Έτσι, όπως καταυγάζει το μαύρο του κόσμου, να γεννιούνται οι χαρές και οι ελπίδες μας. Χρόνια πολλά!

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/01/blog-post_1.html

Πρωτοχρονιά 2024: Σημασία δέν ἔχει νά ποῦμε «πάει ὁ παλιός χρόνος», ἀλλά «πάει ὁ παλιός μας ἑαυτός»

Πρωτοχρονιά 2024: Σημασία δεν έχει να πούμε «πάει ο παλιός χρόνος», αλλά «πάει ο παλιός μας εαυτός»

Καμία νέα χρονιά δεν μπορεί να φέρει ευτυχία από μόνη της, αν δεν ανακαινίσουμε εμείς την ψυχή μας - Ευχή για το 2024, να αγαπήσουμε περισσότερο και περισσότεροι τον Θεό

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Το κοσμικό πνεύμα ορίζει ότι στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς, συνηθίζεται να γίνεται μια αναδρομή στα όμορφα και άσχημα γεγονότα του προηγούμενου έτους. Συνήθως ο περισσότερος κόσμος ανακαλεί μερικά κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα, ή προσωπικά στιγμιότυπα της ζωής του. Αλλά αρκείται στο να εξετάσει μόνο κάποια εξωτερικά φαινόμενα και αποφεύγει να δει σε τι κατάσταση βρίσκεται το «χωραφάκι» της ψυχής του.

Το άφησε απότιστο από πνευματικό ύδωρ; Το άφησε ακαλλιέργητο και στέρφο; Το παράτησε αδούλευτο, να γεμίζει ζιζάνια από κοσμικές μέριμνες και πάθη; Ή το καλλιέργησε με επιμέλεια και τώρα δρέπει γλυκείς καρπούς; Αν δεν κάνουμε μια ενατένιση στο πνευματικό αποτύπωμα που παραδώσαμε στον χρόνο, δεν έχει κανένα νόημα να ελπίζουμε σε μια ουρανοκατέβατη καλή χρονιά.

Ας γίνω πρώτα καλός εγώ, για να γίνει έπειτα και η κοινωνία καλύτερη και η Πολιτεία καλύτερη και η χρονιά καλύτερη. Σημασία δεν έχει να πούμε «πάει ο παλιός ο χρόνος», αλλά «πάει ο παλιός μας εαυτός». Να εγκαταλείψουμε πίσω στο 2023 τον παλαιό άνθρωπο, εκείνο τον «κολλημένο» εαυτό μας που παλεύει ακόμα να ανέβει το πρώτο, το νηπιακό σκαλοπάτι της πνευματικής προκοπής.

Ἐφόσον πήραμε μαζί μας τό κουστούμι τό βρώμικο τῆς ψυχῆς μας...

Το θέμα δεν είναι να αλλάξει ο χρόνος και να μπούμε στο νέο έτος. Το θέμα είναι να αλλάξει ο άνθρωπος, μετανοημένος και με μια άλλη προοπτική να μπει στο νέο έτος.

Εμείς όμως με το ίδιο κουστουμάκι της ψυχής μας περάσαμε στο νέο έτος το 1979. Απλώς κλείσαμε 12 η ώρα το φως συμβολικά και κάναμε μια μαύρη γραμμή, μεταξύ του ’78 και του ‘79. Τί βγήκε απ’ αυτό; Ότι κλείνουμε πίσω μας το ’78; Εφόσον πήραμε μαζί μας το κουστούμι το βρώμικο της ψυχής μας το ’79;

Τί και αν φορούσαμε καινούρια ρούχα το βράδυ εκείνο, εφόσον περάσαμε στο νέο έτος με τις αμαρτίες μας τις ίδιες;

Τί θα αλλάξει λοιπόν με το νέο έτος; Και προς τί τα «χρόνια πολλά και ευτυχισμένο το νέο έτος»; Το ότι με βρήκε το νέο έτος με τη φιλενάδα μου, το ότι με βρήκε στο χαρτί, με έκανε ευτυχισμένο;

«Ἡ Θεολογία τῆς Ἱστορίας» Π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Ἐπί τῷ νέῳ ἔτει

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-1-2001]

Και πάλι πρώτη του έτους, αγαπητοί μου. Ήδη ευρισκόμεθα στο πρώτο σκαλοπάτι του ετησίου ημερολογιακού οικοδομήματος. Την ίδια ημέρα γιορτάζομε και την οκταήμερο Περιτομή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Γιορτάζουμε ακόμη και τη σεπτή μνήμη του μεγάλου πατρός της Εκκλησίας μας, Βασιλείου του Ουρανοφάντορος· που σημαίνει «οὗ (:του οποίου) ἡ λαμπρότης εἰς ὕψος φαίνεται», όπως λέγει ο Σουήδας· ή: «αυτός που λάμπει μέχρι τον ουρανό· αυτός που αποκαλύπτει τα ουράνια μυστήρια».

Σήμερα όμως θα μας απασχολήσει η έννοια του χρόνου που πρέπει πάντοτε να αποτελεί στίγμα πλεύσεως για τον κάθε πιστό. Ο χρόνος είναι βασικό στοιχείο, όχι μόνο γιατί συνδέεται με τον χώρο και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του –δεν νοείται το ένα χωρίς το άλλο, ούτε ο χώρος χωρίς τον χρόνο, ούτε ο χρόνος χωρίς τον χώρο- αλλά και γιατί αποτελεί στοιχείο της ανθρωπίνης παρουσίας του Θεού στη γη και συνεπώς και της δικής μας σωτηρίας.

Μόνος ο άνθρωπος από όλα τα ζωντανά δημιουργήματα της κτίσεως έχει την έννοια του χρόνου. Κι όταν λέμε έννοια του χρόνου, εννοούμε του παρόντος, του παρελθόντος, και προπαντός του μέλλοντος χρόνου. Ο χρόνος συνδέεται άμεσα με τη σωτηρία μας. Εξάλλου, μόνος ο άνθρωπος γνωρίζει ότι πεθαίνει. Κι ο θάνατος τον προβληματίζει. Η έννοια του χρόνου καθορίζει το μήκος της ζωής· το τέρμα της, αλλά και την αιωνιότητα. Γι' αυτό η έννοια του χρόνου αποτελεί στίγμα πλεύσεως, όλως ιδιαίτερα για τον πιστόν. Ο χρόνος εκφράζεται με τα συμβεβηκότα, δηλαδή αυτά που συμβαίνουν, τα γεγονότα, όπως θα λέγαμε. Όπως εκφράζεται οτιδήποτε με την κίνηση ή την ακινησία όλων των σωμάτων, που μελετά η Φυσική. Πρέπει να πούμε όταν λέμε «ακινησία», δεν υπάρχει. Θα βάζαμε τη λέξη «ακινησία» εντός εισαγωγικών, διότι ούτε σε ένα άτομο της ύλης δεν υπάρχει, μέσα στο άτομο της ύλης, δεν υπάρχει η έννοια της ακινησίας. Όλα είναι σε μία φοβερή κίνηση.

Έτσι μπορεί να γράφει ο απόστολος Παύλος: «Ὅτε δέ ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου –όταν ήλθε ο καιρός· που γνώστης μόνο ο Θεός είναι-, «ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός», ως προς το πλήρωμα, «ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν Υἱόν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπό νόμον», γράφει ο Απόστολος εις την προς Γαλάτας επιστολή του· ή «προεγνωσμένου μέν πρό καταβολῆς κόσμου –δηλαδή του Χριστού- φανερωθέντος δέ ἐπ' ἐσχάτων τῶν χρόνων δι' ἡμᾶς». Προεγνωσμένου από καταβολής κόσμου, αλλά τώρα σε μας φανερώθηκε. Ή: «Καθώς δέ ἤγγιζεν ὁ χρόνος τῆς ἐπαγγελίας», λέγει εις τας Πράξεις ο απόστολος Παύλος, «ἥν ὤμοσε ὁ Θεός τῷ Ἀβραάμ, ηὔξησεν ὁ λαός καί ἐπληθύνθη ἐν Αἰγύπτῳ».

Μακαριστός Μητροπολίτης Αἰτωλίας Κοσμᾶς: «Ἡ χαρά καί ἡ εὐτυχία μας δέν ἐξαρτᾶται, δέν πηγάζει ἀπό τά ὑλικά ἀγαθά, ἀπό τίς ἀνέσεις, ἀπό τίς ἡδονές καί τίς ψευτοχαρές τοῦ κόσμου»

Μέ ἀφορμή τήν κοίμηση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κ.κ. Κοσμᾶ, ὁ ὁποῖος ἔφυγε σήμερα τά ξημερώματα γιά τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἄς θυμηθοῦμε κάποια ἀπό τά λόγια καί τίς διδαχές του. Ὑπῆρξε φλογερός, ἀγωνιστής Ἱεράρχης, κηρύττοντας πάντοτε τήν Ἀλήθεια τῶν Ἱερῶν καί Ὁσίων τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας καί τῆς πατρίδος μας. Ὁ Θεός νά ἀναπαύσει τήν ψυχή του καί νά τήν κατατάξει ἐν χώρᾳ ζώντων.

Αἰωνία του ἡ μνήμη !

Ἡ πρωτοχρονιάτικη ποιμαντορική ἐγκύκλιος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κ.κ. Κοσμᾶ, γιά τήν ἔναρξη τοῦ ἔτους 2013. Ὁ λόγος του διαχρονικός καί ἐπίκαιρος, μπορεῖ νά σταθεῖ ἀναμφισβήτητα στή σημερινή πραγματικότητα.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΕΤΟΥΣ 2013

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἀντηχοῦν συνέχεια στά αὐτιά μας οἱ εὐχές πού ἀκοῦμε αὐτές τίς ἅγιες ἡμέρες τῶν ἑορτῶν τῆς Θεοφανείας τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ μας, Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τοῦ νέου ἔτους. «Χρόνια πολλά», «Καλή χρονιά», «εὐλογημένη χρονιά», «χαρούμενο κι εὐτυχισμένο τό νέο ἔτος».

Δεχόμαστε τίς εὐχές, εὐχαριστοῦμε καί τίς ἐπαναλαμβάνουμε εὐχόμενοι κι ἐμεῖς.

Ἐφέτος, δέν γνωρίζω ἄν πιστεύουμε σ’ αὐτές τίς... εὐχές. Ζοῦμε σέ σκοτεινές καί ταραγμένες ἡμέρες, βλέπουμε γύρω μας ἁπλωμένες τήν ἀβεβαιότητα, τήν ἀνησυχία, τήν φοβία, τήν ταραχή τῶν συνανθρώπων μας καί ἐκφράζουμε ἀμφιβολία γιά τήν ἐπαλήθευση τῶν εὐχῶν.

Βυζαντιναί Καλάνδαι

Βυζαντιναί Καλάνδαι

Οι Βυζαντινοί θεωρούντες ιεράν την αρχή του μηνός, και δη του Ιανουαρίου (1), επανηγύριζον αυτήν όπως έκαστος εγνώριζεν ή ηδύνατο. Ακολουθούντες λοιπόν την γνώμην των Ρωμαίων (2) ότι, όπως διέλθη τις την 1ην του έτους, ούτως θα διαβιώση καθ' όλον τον ενιαυτόν, προσεπάθουν να διέλθουν όσο το δυνατόν ευχάριστον την ημέραν ταύτην «ευφροσύνας επιτηδεύοντες», κατά τον Γρηγόριο Νύσσης(3), όστις προσθέτει ότι και πόρους τότε επιτήδευον, υφ' ην φράσιν δέον να νοήσωμεν την παροχήν χρηματικών ποσών, ήτις τότε ήτο συνηθεστάτη, κατά Ρωμαϊκήν παράδοσιν.

Γνωρίζομεν δ' ότι κατά την πρώτην Ιανουαρίου ου μόνον μεταξύ των πολιτών αντηλλάσσοντο χρηματικά δώρα(4), αλλά και των μελών του βασιλικού οίκου, τοιαύτα δ' έχομεν δοθέντα και εις τον Θεοδόσιον και τον Αρκάδιον(5) .

Ανέμενον δε μετ ' αγωνίας την ημέραν ταύτην οι παίδες, οίτονες, προσαγορεύοντες και ευχόμενοι τους γονείς και οικείους και εις το στόμα αυτούς φιλούντες ελάμβανον ως αμοιβή νόμισμα(6). Οι αυτοί επίσης περιφερόμενοι από οικία εις οικίαν, και οπώρας, κατά Ρωμαϊκή συνήθειαν, με αργυρούν νόμισμα καθηλωμένας προσφέροντες αντεδωρούντο δια διπλασίου ποσού(7), έθιμα, άτινα αμετάβλητα τέως διετηρούντο εν Πόντω. Εκεί δήλαδη, κατά τα κάλαντα, οι νεώτεροι εχειροφίλουν τους πρεσβύτερους συγγενείς, μετά δε την απόλυσιν της λειτουργίας οι παίδες, σπεύδοντες προς συνάντησιν των ευπόρων κατοίκων και προτείνοντες εις αυτούς μήλον ή πορτοκάλιον και λέγοντες «θείο, κάλαντα», ελάμβανον εν νόμισμα προσηλούμενον επί του οπωρικού(8).

Ελέγετο δ' υπό των Βυζαντινών το κατά τας Καλάνδας διδόμενον νόμισμα ευαρχισμός ή στρήνα (strena), ήτις τελευταία ονομασία κατά τόπους διεσώθη μέχρις ημών, αφ' ου εν Νισύρω μπουλουστρήνα (bona strena), εν Σύμη μπουλιστρήνα και εν Κύπρω πουλουστρήνα λέγεται το κατά την πρώτην του Ιανουαρίου διδόμενο δώρο (9) .

Ξεκινώντας ἀπό τήν Πρωτοχρονιά,.........

Ξεκινώντας από την Πρωτοχρονιά, το μεγαλύτερο μέλημά μας πρέπει να είναι άλλο. Το σπουδαιότερο είναι να ανανεώνουμε τη ζωή μας, να θυμόμαστε, με κάθε νέο χρόνο, να αφήνουμε μια αμαρτία που μας εξουσιάζει καί νά βάλουμε στην θέση της μια αρετή.

«Πατέρα Κλεόπα Ηλία».

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/12/blog-post_636.html

Λόγος ἐν ταῖς Καλάνδαις

Λόγος ἐν ταῖς Καλάνδαις

(Ὁ κατὰ Θεὸν ἑορτασμὸς τῆς πρωτοχρονιᾶς καὶ ἡ πλάνη τῆς ἐκ τοῦ πονηροῦ εὐφροσύνης κατὰ τὶς ἡμέρες τῶν ἑορτῶν).

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Οἱ συναγωνισμοὶ ποὺ γίνονται σήμερα εἰς τὰ καπηλεῖαι εἶναι γεμᾶτοι ἀπὸ ἀσωτίαν καὶ ἀσέβειαν. Εἶναι γεμᾶτοι ἀπὸ ἀσέβειαν διότι αὐτοὶ ποὺ τὰ κάνουν παρακολουθοῦν τὰς ἡμέρας καὶ προμαντεύουν καὶ πιστεύουν ὅτι, ἂν περάσουν τὴν νουμηνίαν τοῦ μηνὸς (ἡ ἀρχή τῆς νέας σελήνης, τοῦ νέου σεληνιακοῦ μήνός). αὐτοῦ μὲ εὐχαρίστησιν καὶ ἀπόλαυσιν, ὅλος ὁ χρόνος θὰ περάση δι’ αὐτοὺς τὸ ἴδιο· ἀπὸ ἀσωτίαν δὲ διότι ἀπό πολὺ πρωὶ γυναίκες καὶ ἄνδρες ἀφοῦ γεμίσουν μπουκάλιᾳ καί ποτήρια πίνουν μὲ μεγάλην ἀσωτίαν τὸ ἁγνὸ κρασί. Αὐτὰ εἶναι ἀνάξια τῆς πίστεώς μας, εἴτε τὰ κάνετε ἐσεῖς, εἴτε παρακολουθεῖτε ἄλλους ποὺ τὰ κάνουν, εἴτε συνγγενεῖς εἶναι αὐτοί, εἴτε φίλοι, εἴτε γείτονες. Δὲν ἄκουσες τὸν Παῦλον ποὺ λένει· «Φυλάττετε ὡρισμένας ἡμέρας, καὶ μῆνας καὶ ἐποχὰς καὶ ἔτη. Φοβοῦμαι μήπως μάταια ἐκοπίασα διὰ σᾶς».

Ἄλλωστε θὰ ἦτο πολὺ μεγάλη ἀνοησία νὰ περιμένη νὰ πάη καλὰ ὅλος ὁ χρόνος ἐπειδὴ θὰ περᾴση εὐνοϊκὰ μία ἡμέρα. ῎Οχι μόνον ἀνόητη εἶναι αὐτὴ ἡ γνώμη, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἀποτέλεσμα διαβολικῆς ἐνεργείας, νὰ ἐμπιστευώμεθα δηλαδὴ τὴν ζωἡν μας ὄχι εἰς τὴν ἰδικήν μας φροντίδα καὶ προσπάθειαν, ἀλλὰ εἰς τὰς ἐναλλαγὰς τῶν ἡμερῶν. ῾Ολόκληρος ὁ χρόνος θὰ περἀση δι’ ἐσένα εὐτυχισμἐνος, ὄχι ἐὰν μεθύσης κατὰ τὴν νουμηνίαν, ἀλλὰ ἐὰν καὶ κατὰ τὴν νουμηνίαν καὶ κάθε ἡμἐραν κάνης τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Γίνεται ἡ ἡμέρα κακὴ καὶ καλὴ ὄχι ἀπὸ τὴν φύσιν της, διὀτι δὲν διαφέρει ἡ μία ἡμέρα ἀπὸ τὴν ἄλλην, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἰδικήν μας φροντίδα ἢ ἀμέλειαν. ῍Αν πράττης τὴν δικαιοσύνην, ἡ ἡμέρα σου θὰ γίνη καλή· ἐὰν πράττῃς τὴν ἁμαρτίαν ἡ ἡμέρα σου θὰ εἶναι πονηρὰ καὶ γεμάτη κόλασιν. ῍Αν πιστεύῃς αὐτὰ καὶ τὰ ἐφαρμόζης ὅλος ὁ χρόνος θὰ σοῦ πηγαίνη καλά, καὶ κάθε ἡμέραν θὰ κάνης προσευχὰς καὶ ἐλεημοσύνας, ἂν ὅμως παραμελῆς, τὴν ἀρετήν σου καὶ έξαρτᾷς τὴν εὐχαρίστησιν τῆς ψυχῆς σου ἀπὸ τὰς νουμηνίας καὶ τοὺς ἀριθμοὺς τῶν ἡμερῶν, θὰ μείνης ἔρημος ἀπὸ ὅλα τὰ ἀγαθά σου.

Ἐπί τῷ νέῳ ἔτει:«Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ», π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Ἐπί τῷ νέῳ ἔτει

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-1-2001]

Και πάλι πρώτη του έτους, αγαπητοί μου. Ήδη ευρισκόμεθα στο πρώτο σκαλοπάτι του ετησίου ημερολογιακού οικοδομήματος. Την ίδια ημέρα γιορτάζομε και την οκταήμερο Περιτομή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Γιορτάζουμε ακόμη και τη σεπτή μνήμη του μεγάλου πατρός της Εκκλησίας μας, Βασιλείου του Ουρανοφάντορος· που σημαίνει «οὗ (:του οποίου) ἡ λαμπρότης εἰς ὕψος φαίνεται», όπως λέγει ο Σουήδας· ή: «αυτός που λάμπει μέχρι τον ουρανό· αυτός που αποκαλύπτει τα ουράνια μυστήρια».

Σήμερα όμως θα μας απασχολήσει η έννοια του χρόνου που πρέπει πάντοτε να αποτελεί στίγμα πλεύσεως για τον κάθε πιστό. Ο χρόνος είναι βασικό στοιχείο, όχι μόνο γιατί συνδέεται με τον χώρο και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του –δεν νοείται το ένα χωρίς το άλλο, ούτε ο χώρος χωρίς τον χρόνο, ούτε ο χρόνος χωρίς τον χώρο- αλλά και γιατί αποτελεί στοιχείο της ανθρωπίνης παρουσίας του Θεού στη γη και συνεπώς και της δικής μας σωτηρίας.

Μόνος ο άνθρωπος από όλα τα ζωντανά δημιουργήματα της κτίσεως έχει την έννοια του χρόνου. Κι όταν λέμε έννοια του χρόνου, εννοούμε του παρόντος, του παρελθόντος, και προπαντός του μέλλοντος χρόνου. Ο χρόνος συνδέεται άμεσα με τη σωτηρία μας. Εξάλλου, μόνος ο άνθρωπος γνωρίζει ότι πεθαίνει. Κι ο θάνατος τον προβληματίζει. Η έννοια του χρόνου καθορίζει το μήκος της ζωής· το τέρμα της, αλλά και την αιωνιότητα. Γι' αυτό η έννοια του χρόνου αποτελεί στίγμα πλεύσεως, όλως ιδιαίτερα για τον πιστόν. Ο χρόνος εκφράζεται με τα συμβεβηκότα, δηλαδή αυτά που συμβαίνουν, τα γεγονότα, όπως θα λέγαμε. Όπως εκφράζεται οτιδήποτε με την κίνηση ή την ακινησία όλων των σωμάτων, που μελετά η Φυσική. Πρέπει να πούμε όταν λέμε «ακινησία», δεν υπάρχει. Θα βάζαμε τη λέξη «ακινησία» εντός εισαγωγικών, διότι ούτε σε ένα άτομο της ύλης δεν υπάρχει, μέσα στο άτομο της ύλης, δεν υπάρχει η έννοια της ακινησίας. Όλα είναι σε μία φοβερή κίνηση.

Ἕνας ἀπολογισμός ἐκκοσμίκευσης τοῦ 20ου αἰῶνος π Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΜΙΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ (1927- 2006) π.ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ. Εἰς τήν 1ην τοῦ νέου ἔτους ημερομηνία πού διεξήχθη ἡ ὁμιλία 01-01-00

Εὐχή γιά τήν πρώτη τοῦ ἕτους († Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ἱ. Μ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

Ο χρόνος για τους ανθρώπους της Παλαιάς Διαθήκης ήταν χρόνος νοσταλγίας, διότι ο Λυτρωτής δεν είχε φανεί ακόμη. Όμως μετά από την Ένσαρκο Οικονομία του Κυρίου ο χρόνος για τους ανθρώπους είναι χρόνος σωτηρίας, διότι ο Σωτήρας ήλθε και η σωτηρία είναι προσιτή σε όλους.

Αλλά αυτή η σωτηρία δεν είναι δυνατόν να κατορθωθεί παρά μόνον δια της συνεχούς μετανοίας. Η μετάνοια είναι εκείνη η οποία μας βοηθεί να αναγνωρίσουμε, ότι ο Θεός είναι ο Σωτήρας μας και ότι μόνο σ’ Αυτόν ελπίζοντες μπορούμε να ελεηθούμε και να σωθούμε. Η μετάνοια είναι εκείνη η οποία μας ταπεινώνει ενώπιον του Θεού, και άρα ελκύει τον Θεό σ’ εμάς. Η μετάνοια είναι εκείνη η οποία μας κάνει να βλέπουμε τα αμαρτήματά μας, και άρα να ζητούμε συγχώρηση γι’ αυτά και να τα επανορθώνουμε με τον αγώνα τον πνευματικό.

Άρα λοιπόν για μας τους Χριστιανούς ο μετά Χριστόν καιρός και χρόνος είναι καιρός και χρόνος μετανοίας και σωτηρίας. Και αν αυτό ισχύει για όλους τούς Χριστιανούς, πολλώ μάλλον ισχύει για μας τους Μοναχούς, οι οποίοι εξήλθαμε στην έρημο μόνο και μόνο για να μπορέσουμε να κάνουμε κύριο μέλημα της ζωής μας την μετάνοια και να βιώσουμε πράγματι τον μετά Χριστόν χρόνο, τον χρόνο από την πρώτη παρουσία του Κυρίου μέχρι τον χρόνο της δευτέρας παρουσίας Του, ως χρόνο σωτηρίας και ως χρόνο μετανοίας.

Με αυτές τις σκέψεις υποδεχόμαστε τον νέο χρόνο, ο οποίος βέβαια είναι κάτι το συμβατικό. Ο χρόνος είναι αέναος. Είναι δώρο του Θεού, μέχρις ότου φθάσουμε την αιωνιότητα. Αλλά συμβατικώς οι άνθρωποι χωρίζουμε τον χρόνο της ζωής μας. Αλλά έστω και αυτό, αυτός ο συμβατικός χωρισμός του χρόνου σε διαστήματα χρονικά, μας διευκολύνει, αν εμείς θέλουμε να το εκμεταλλευθούμε και να βιώνουμε πράγματι τον χρόνο αυτό, το δώρο του Θεού, ως χρόνο μετανοίας και ως χρόνο σωτηρίας.

Και επειδή κάθε χρόνο αυτήν την ημέρα συνηθίζω να σας λέω κάτι σαν προμετωπίδα για τον πνευματικό αγώνα όλου του έτους, και άλλοι μεν το ενθυμούνται και αγωνίζονται, άλλοι δε το λησμονούν –ελπίζω οι περισσότεροι να το ενθυμούνται– θα ήθελα εφέτος αντί άλλης συμβουλής να υπομνήσω στην αγάπη σας εκείνη την ευχή, με την οποία τελειώνει η ευχή του τρισαγίου ύμνου, και που νομίζω ότι είναι καλό εφέτος να την έχουμε πάντοτε προ οφθαλμών.

Μητροπολίτης Αἰτωλίας Κοσμᾶς, Αὐτὸ τὸ νέο ἔτος νὰ ἀγαπήσουμε θερμά, εἰλικρινά, μὲ ὅλη μας τὴν δύναμι καὶ τὸν Χριστό μας καὶ τοὺς συνανθρώπους μας

Προς τὸ Χριστεπώνυμον Πλήρωμα της καθ’ ἠμάς Ἱερᾶς Μητροπόλεως. 

Ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί, 

Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μᾶς ἐπέτρεψε νὰ εἰσέλθουμε σὲ ἕνα νέο ἔτος. Καὶ ἡ εἴσοδός μας στὸ νέο ἔτος, μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ κάνουμε μερικὲς σκέψεις ὠφέλιμες καὶ νὰ ἀνταλλάξουμε εὐχές. 

Προχωρώντας μέσα στὸ χρόνο, νοιώθουμε πὼς πλέουμε στὴ θάλασσα. Ταξιδεύουμε στὴν ἀπέραντη καὶ ἄγνωστη θάλασσα τοῦ χρόνου. Μακάρι στὸ ταξίδι μᾶς αὐτὸ νὰ ἔχουμε συμπλέοντα κυβερνήτη τὸν Χριστό μας. Μακάρι νὰ ταξιδεύουμε μέσα στὸ χρόνο μὲ ἁγία καὶ καθαρὰ πίστι καὶ νὰ μὴ λησμονοῦμε ὅλοι μας, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, ὅτι τὸ ταξίδι μᾶς αὐτὸ ἔχει προορισμὸ τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. 

Αὐτὴν τὴν μεγάλη ἡμέρα καὶ στιγμή, ἐμπρὸς στὸ φρικτὸ θυσιαστήριο, ὡς πνευματικὸς πατέρας καὶ ἀδελφὸς ὅλων, θέλω νὰ ἀπευθύνω μία ἁγία εὐχὴ καὶ προτροπή. Θὰ τὴν δανειστῶ ἀπὸ τὸν μεγάλο προστάτη καὶ πολιοῦχο μας, τὸν ἅγιο...

Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό. Λέει ὁ Ἅγιος στὴν πρώτη του Διδαχή: «Πρέπει καὶ ἠμεῖς ἀδελφοί μου ἀνίσως καὶ θέλουμε νὰ περάσωμε καὶ ἐδῶ καλά, νὰ πηγαίνομεν καὶ εἰς τὸν παράδεισον … νὰ ἔχωμεν δυὸ ἀγάπας. Ἀγάπην εἰς τὸν Θεόν μας καὶ ἀγάπην εἰς τοὺς ἀδελφούς μας». 

Ὅποιος ἔχει, ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί, στὴν καρδιὰ τοῦ θερμή, εἰλικρινῆ, ἄσβεστη ἀγάπη πρὸς τὸν Θεόν μας, τότε ἔχει καὶ φῶς, ἔχει θεία χάρι, ἔχει δύναμι, ἔχει εἰρήνη, ἔχει χαρά, ἔχει ὅλα τὰ ἀγαθὰ μέσα του καὶ ἀποφεύγει νὰ ἁμαρτάνει. Ὅποιος ἀγαπᾶ τὸν Θεό, ζεῖ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου μὲ συνέπεια καὶ ἁγιάζεται. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς τὸ λέει: «ὁ ἔχων τὰς ἐντολᾶς μου καὶ τηρῶν αὐτᾶς, ἐκεῖνος ἐστὶν ὁ ἀγαπῶν μὲ» (Ἰωάνν. Ἰδ’, 21).

Ἡ χαρτοπαιξία

YΠAPXEI, αγαπητοί μου, μια κοινωνική πληγή, που μοιάζει με φοβερό φίδι. Tο φίδι αυτό όλο το χρόνο λουφάζει. Tώρα στις εορτές βγαίνει. Ποιό είναι το φίδι; Ας γελάς εσύ που μ’ ακούς, όποιος και νά ‘σαι. Eγώ θα σου πω την αλήθεια, και αδιαφορώ τι θα πεις εσύ. Tο φίδι, λοιπόν, που μαστίζει την κοινωνία τις ημέρες αυτές και ιδίως τη νύχτα της πρωτοχρονιάς, είναι η χαρτοπαιξία. Mεγάλο φίδι

―Δε’ μ’ αφήνεις ήσυχο να παίξω για το καλό του χρόνου; σου λέει ο άλλος.

«Για το καλό του χρόνου»; Mα δε’ φέρνει κανένα καλό η χαρτοπαιξία. Δεν είναι αθώο παιχνιδάκι. Eίναι παιχνίδι δαιμονικό. Eίναι σατανάς ολόκληρος με εκατόν πενήντα κέρατα.

1. Παίζεις χαρτιά;

Πρώτα – πρώτα χάνεις το χρόνο σου. Hξερα ένα παιδί που ήρθε πρώτος στο πανεπιστήμιο στην Aθήνα. Tον πρώτο χρόνο πήγαινε καλά, έπαιρνε και υποτροφία. Tο δεύτερο χρόνο έμπλεξε με παρέες και τον μάθανε να χαρτοπαίζει. E, μέχρι σήμερα δίπλωμα δεν πήρε. Aντί να ξενυχτά στα γράμματα, ξενυχτούσε στό χαρτοπαίγνιο. Eτσι καταστράφηκε. Oι χαρτοπαίκτες χάνουν το χρόνο τους. Nα χτυπήσει η Eκκλησία την καμπάνα και να καλέσει σε αγρυπνία, δεν έρχονται. Oταν όμως ο σατανάς καλεί για χαρτοπαίγνιο, κάθονται εκεί μέχρι τις πρωϊνές ώρες χάνοντας το χρόνο τους.

2. Παίζεις χαρτιά;

Xάνεις κάτι ακόμα ανώτερο· χάνεις την ειρήνη της ψυχής σου. Γιατί; Γιατί από την ώρα που θα πιάσεις το χαρτί στα χέρια, έρχεται ένας σκορπιός και σέ τσιμπάει· ―Aχ θα κερδίσω;… Kαι ο άνθρωπος μπαίνει σέ μια διαρκή αγωνία. Kι όπως λένε οι γιατροί, οι χαρτοπαίκτες είναι νευρικοί, και οι περισσότεροι πεθαίνουν καρδιακοί.

3. Παίζεις χαρτιά;

Ἅγιου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: "Γιὰ μία καλὴ χρονιὰ"

Λόγος ἐν ταῖς Καλάνδαις

 

Θὰ σοῦ πάει καλὰ ὅλη ἡ χρονιά, ὄχι ἂν μεθᾶς τὴν πρώτη τοῦ μηνός, ἀλλὰ ἂν καὶ τὴν πρώτη τοῦ μηνὸς καὶ κάθε μέρα κάνεις αὐτὰ ποὺ ἀρέσουν στὸν Θεό. Διότι ἡ ἡμέρα γίνεται κακὴ ἢ καλὴ ὄχι ἀπὸ τὴ δική της φύση, ἀφοῦ δὲν διαφέρει ἡ μία μέρα ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ δική μας ἐπιμέλεια ἢ ραθυμία. Ἂν κάνεις τὴν ἀρετή, σοῦ ἔγινε καλὴ ἡ μέρα. Ἂν κάνεις τὴν ἁμαρτία, ἔγινε κακὴ καὶ γεμάτη κόλαση. Ἂν ἐμβαθύνεις σ’ αὐτὰ κι ἔχεις αὐτὲς τὶς διαθέσεις, θὰ ‘χεις καλὴ ὅλη τὴ χρονιὰ κάνοντας κάθε μέρα προσευχές, ἐλεημοσύνες. Ἂν ὅμως ἀμελεῖς τὴν προσωπική σου ἀρετὴ κι ἐμπιστεύεσαι τὴν εὐφροσύνη τῆς ψυχῆς σου στὶς ἀρχὲς τῶν μηνῶν καὶ στοὺς ἀριθμοὺς τῶν ἡμερῶν, θὰ ἐρημωθεῖς...

ἀπ’ ὅλα τὰ ἀγαθά σου.

Αὐτό, λοιπόν, ἐπειδὴ τὸ ἀντιλήφθηκε ὁ διάβολος κι ἐπειδὴ φροντίζει νὰ καταλύσει τοὺς κόπους μας γιὰ τὴν ἀρετὴ καὶ νὰ σβήσει τὴν προθυμία τῆς ψυχῆς, μᾶς ἔμαθε νὰ βάζουμε στὶς μέρες τὴν ἐτικέτα τῆς εὐτυχίας ἢ τῆς δυστυχίας. Ἕνας ποὺ ἔπεισε τὸν ἑαυτό του ὅτι ἡ ἡμέρα εἶναι κακὴ ἢ καλή, οὔτε στὴν κακὴ θὰ φροντίσει γιὰ καλὰ ἔργα, διότι τάχα ἄδικα τὰ κάνει ὅλα καὶ χωρὶς σὲ τίποτα νὰ ὠφελήσει, ἐξαιτίας τῆς κακορρίζικης ἡμέρας· οὔτε στὴν καλὴ πάλι θὰ τὸ κάνει αὐτό, διότι τάχα σὲ τίποτα δὲν τὸν ἐμποδίζει ἡ προσωπική του ραθυμία, ἐξαιτίας τῆς καλορρίζικης ἡμέρας, κι ἔτσι καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς θὰ προδώσει τὴ σωτηρία του.

Τί εἶπε ὁ δάσκαλος γιά τήν Βασιλόπιτα

 Ὁ δάσκαλος ἐξήγησε σήμερα γιατί κάνομε στά σπίτια μας βασιλόπιττα.

—Στά παλιά χρόνια, εἶπε στά παιδιά,

ὅταν ἦτο ἐπίσκοπος στήν Καισάρεια ὁ Μέγας Βασίλειος,

ἔτυχε νά εἶναι διοικητής τῆς Καππαδοκίας ἕνας εἰδωλολάτρης,

πολύ κακός, σκληρός καί φιλοχρήματος ἄνθρωπος.

Οἱ ἐπισκέψεις του στά διάφορα μέρη τῆς ἐπαρχίας του

σκοπό εἶχαν τή διαρπαγή καί λεηλασία τῶν θησαυρῶν τῶν Χριστιανῶν.

Κάποτε λοιπόν,

πού θά ἔκανε τήν ἐπίσκεψί του ὁ κακός αὐτός ἄρχοντας στήν Καισάρεια,

οἱ Χριστιανοί ἔτρεξαν φοβισμένοι στόν Μέγαν Βασίλειο

καί τοῦ ἐζήτησαν τή συνδρομή του.

— Ἀδελφοί μου, εἶπε ὁ Βασίλειος,

τή σωτηρία θά τή ζητήσωμε πρῶτα ἀπό τό Θεό. Ξεύρετε βέβαια γιά ποιό σκοπό κάνει τήν ἐπίσκεψί του ὁ κακός αὐτός ἄνθρωπος.

Γέροντας Γεώργιος Καψάνης: Ἡ εἴσοδός μας στὸ νέο ἔτος καὶ ὁ χρόνος

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2017/12/blog-post_837.html