Τί να κάνετε καί τι να μην κάνετε εάν ένα μέλος της οικογενεία σας ή ένας φίλος σας μπλέχθηκε σε μια καταστροφική «λατρεία»:

Δίδεται ένας οδηγός για οικογένειες πού νομίζουν, ότι ένα μέλος ή φίλος μπλέχθηκε σε μια καταστροφική «λατρεία»:

1. Καταγράψτε όλα τα ονόματα, διευθύνσεις, αριθμούς τηλεφώνου προσώπων πού γνωρίζετε ότι συνδέονται με τις δραστηριότητες του ατόμου για το όποιο ενδιαφέρεσθε.

2. Κρατήστε ημερολόγιο για τα γεγονότα πού συνδέονται με τη δραστηριότητα του ατόμου, σε σχέση με την ομάδα.

3. Σέ κάθε προσπάθεια επικοινωνίας του ατόμου πού παγιδεύθηκε σε κάποια «λατρεία», απαντήστε με αγάπη, ειλικρίνεια, χωρίς κατάκριση καί ύβρεις καί με διάθεση να είσθε συνεπείς.

4. Συγκεντρώστε σχετικά άρθρα από εφημερίδες, περιοδικά καί άλλες πηγές, όπως επίσης εκδόσεις της ομάδας ή της «λατρείας».

5. Μη στέλνετε χρήματα σε Οπαδό «λατρείας». Μη κάνετε ακριβά δώρα σε άτομα πού έχουν παγιδευθεΐ σε κάποια «λατρεία», καί μη προσφέρετε έξαργυρώσιμα δώρα (π.χ. αεροπορικά εισιτήρια).

6. Μη δαπανάτε μεγάλα χρηματικά ποσά για θεραπείες ή Σεμινάρια, μέχρι να επαληθεύσετε τα πιστοποιητικά καί τους τίτλους αυτών πού θα χειρισθούν τα πρόβλημα σας.

7. Μη άπογοητεύεσθε καί μη εγκαταλείπετε τον αγώνα, θυμηθήτε, ότι τύ πρόσωπο για τα όποιο ενδιαφέρεσθε είναι αγαπητό ή της οικογενείας σας. Οί επιρροές πού έχει δεχθεί μπορούν να εξαλειφθούν με επίμονη προσπάθεια, σωστές μεθόδους καί υπεύθυνους χειρισμούς.

8. Μη νιώθετε μόνος. Ή μοναξιά είναι κοινό πρόβλημα πού το αντιμετωπίζουν άνθρωποι κι εδώ καί στό εξωτερικό. Αφορά δε οικογένειες όλων των οικονομικών βαθμίδων (προϋπολογισμών).

9. Ζητήστε βοήθεια. Αρχίστε καί συνεχίστε να επικοινωνείτε με τους υπευθύνους της ενορίας σας ή της Ί. Μητρόπολης σας. Ενδιαφέρονται για σας καί το πρόβλημα σας.

10. Διαβάστε κατάλληλα βιβλία. Ιδού μερικά: Του π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου, Δρος θεολογίας - Δρος Φιλοσοφίας, Γραμματέως της Συνοδικής Επιτροπής για την αντιμετώπιση των αιρέσεων:

α) ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ. Έκδοσις Ί. Μητρ. Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1991. Εξετάζει εκατοντάδες αιρέσεις, όπως δρουν στη χώρα μας, τη μέθοδο προσηλυτισμού πού εφαρμόζουν, αποκαλύπτει πίσω από τα προσωπεία τα αληθινά πρόσωπα, αντιπαραθέτει στην κακοδοξία την ορθόδοξη αλήθεια, κατοχυρωμένη αγιογραφικά.

β) ΕΦΟΔΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ. Δ' Έκδοσις Αποστολικής Διακονίας, Αθήναι 1986. Προσφέρει την ορθόδοξη απάντηση στην πρόκληση των αιρέσεων καί εκθέτει συστηματικά την ορθόδοξη πίστη, αγιογραφικά κατοχυρωμένη.

γ) ΚΑΘΟΛΙΚΙΣΜΟΣ, ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Έκδοσις «'Επτάλοφος», Αθήνα 1992. Συγκριτική μελέτη, στην οποία οριοθετείται ή Ορθόδοξη πίστη καί ζωή έναντι των ρωμαιοκαθολικών καί προτεσταντών.

δ) ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ, ΓΚΟΥΡΟΥΪΣΜΟΣ, ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ. Έκδοσις Ί. Μητροπ. Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1990. Εξετάζει τις Ομάδες πού συμπλέκονται με τη «Νέα Εποχή», κυρίως τίς άποκρυφιστικές καί νεο-σατανι-στικές, παρουσιάζει τίς τεχνικές τους, ερμηνεύει τα άποκρυφιστικά φαινόμενα καί αντιμετωπίζει την όλη τάση στα φως της Όρθοδοξίας.

ε) ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΑΥΤΟΕΞΕΛΙΞΗ, ΣΩΤΗΡΙΑ. Έκδοσις Ί. Μητρ. Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1991. Εξετάζει με κριτικό μάτι στο φως της Όρθοδοξίας καί της εν Χριστώ ελπίδας την τάση της «θετικής σκέψης», σε αναφορά με τίς ποικίλες άποκρυφιστικές Ομάδες.

στ) ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΒΙΑΣΜΟΣ. ΝΕΕΣ «ΑΙΡΕΣΕΙΣ». ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ. Ανάτυπο από το περιοδικό «ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ». Αθήναι. Εξετάζει το πρόβλημα αλλοιώσεως της προσωπικότητας των θυμάτων ολοκληρωτικών παραθρησκευτικών ομάδων, πού συντελείται με ειδικές μεθοδεύσεις εκ μέρους των ομάδων αυτών.

ζ) Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Πίστη - Ζωή - Λατρεία. Έκδοσις Ί. Μητρ. Νικοπάλεως, Πρέβεζα 1991. Προσφέρει λύσεις στα υπαρξιακά προβλήματα του συγχρύνου ανθρώπου. Είναι κατάλληλο για την κατήχηση ανθρώπων πού επιθυμούν να ενταχθούν στην Ορθόδοξη Εκκλησία επιστρέφοντας άπό την πλάνη καί την περιπλάνηση τους στα λαβύρινθο των έξωχριστιανικών θρησκειών καί των ποικίλων αιρετικών καί παραθρησκευτικών Ομάδων.

η) ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ Ή ΑΝΑΣΤΑΣΗ; Έκδοσις της Ί. Μητρ. Νικοπάλεως, Πρέβεζα 1992. Παρουσιάζει την Ορθόδοξη θεώρηση του κακού. Απαντά, δίδοντας την αληθινή ελπίδα του ανθρώπου.

Αντωνίου 'Αλεβιζοπούλου καί συνεργατών, «Εμπειρίες στην αναζήτηση νοήματος ζωής. Ένα καυτό ποιμαντικό πρόβλημα. Έκδοσις Π.Ε.Γ. (Πανελλήνια Ένωσις Γονέων) Αθήνα 1989.

«ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ για τίς Αιρέσεις καί την Παραθρησκεία αριθ. 1. "Εκδοσις Π.Ε.Γ. Αθήνα Νοέμβριος 1992.

Το βιβλίο της Ήροϋς Λουκά, ΛΑΤΡΕΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ. Έκδοση «Εγρήγορση», Αθήνα 1992. Προσεγγίζει το πρόβλημα από την ιατροκοινωνική πλευρά του. Τονίζει τη σημασία της ενημέρωσης καί εκπαίδευσης του κοινού καί εκθέτει τρόπους προστασίας των θυμάτων, θίγει το θέμα της θεραπευτικής παρέμβασης καί επανένταξης στην οικογένεια καί την κοινωνία.

Καί τα βιβλίο του πρωτοπρ. Αθανασίου Ε. Γιουσμά, («Συζητώντας μαζί σου...») ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΓΙΟΓΚΑ, Μυτιλήνη 1992. Περιέχει τύ κείμενο δύο εισηγήσεων τους. Παρατίθενται πολλά στοιχεία για τίς Ομάδες αυτές καί τη γιόγκα.

Αποστολική Διακονία ,Τι να κάνετε και τι να μην κάνετε 

http://aktines.blogspot.com/

ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΗ ΣΕΡΒΙΑ. Ο π. Συμεών Βιλόβσκι απαντά για τις εις βάρος του κατηγορίες

Διαβάστε και Ο π. Συμέων Βιλόβσκι απαντά στον επίσκοπο πρ. Ερζεγοβίνης Αθανάσιο (Γιέφτιτς) Μέρος Α΄

πηγή: romfea.gr
Παρακάτω δημοσιεύουμε το δεύτερο μέρος της επιστολής - απάντηση του Συμεών Βιλόφσκι, στον Μητροπολίτη πρ. Ερζεγοβίνης κ. Αθανάσιο Γιέφτιτς, με αφορμή τη συνέντευξη που παραχώρησε στο Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων "Romfea.gr".
Το δεύτερο μέρος της Επιστολής έχει ως εξής:Σεβασμιώτατε,
Σ’ αυτό το δεύτερο μέρος των απαντήσεών μου, θα μου επιτρέψετε να κάνω επισημάνσεις και διευκρινήσεις, αλλά και να καταδείξω τις αναλήθειες που διατυπώσατε κατά του προσώπου μου στήν ἀπό 15-6-2010 συνέντευξή σας στήν «Ρομφαία».....
α) Για τον ιερέα Zoran Grujic (Ζόραν Γκρούιτς)
Λέτε στη συνέντευξη:
«Όταν ο Συμεών τελείωσε τις σπουδές από την Θεσσαλονίκη, αμέσως κατηγόρησε τον μέχρι τότε γραμματέα, Πρωθιερέα Ζόραν Γκρουίτς του Αρτεμίου. Τελικά τον καθαίρεσε ο Αρτέμιος και τον βάλανε φυλακή.
Υπήρχαν ατασθαλίες οικονομικές και αυτό μέρα με την ημέρα χειροτέρευε, μετά ο Συμεών μπήκε στη θέση του Πρωθιερέα Ζόραν, και πήρε στα χέρια του όλη την εξουσία. Κυρίως όμως η σύγκρουση του Αρτεμίου, είναι με την Ιεραρχία και τη Σύνοδο.»
Καταρχήν δεν ήμουν εγώ που κατηγόρησα τον μέχρι τότε γραμματέα Zoran Grujic, διότι εγώ έλειπα στην Ελλάδα για σπουδές. Οι έκνομες πράξεις του Grujic ήταν αυτές που ανάγκασαν τον Σεβασμιώτατο Αρτέμιο να κινήσει τις διαδικασίες, ώστε με βάση τους Ιερούς Κανόνες να επιληφθεί του θέματός του η εκκλησιαστική αρχή. Και βέβαια, όταν επέστρεψα από τις σπουδές μου, δεν μπήκα εγώ στη θέση του γραμματέα Γκρούιτς, αλλά ο Σεβασμιώτατος Αρτέμιος όρισε άλλον ιερέα, τον Srdjan Stankovic στη θέση του, και αυτό, Σεβασμιώτατε, το γνωρίζετε πολύ καλά.
Λέτε ότι πήρα στα χέρια μου όλη την εξουσία. Όλη η πνευματική και διοικητική εξουσία, Σεβασμιώτατε, βρίσκεται στα χέρια του επαρχιούχου Επισκόπου. Εκτός αν υπονοείτε ότι οι Επίσκοποι είναι συνήθως αγράμματοι και αμελείς και έτσι ο κάθε γραμματέας παίρνει στα χέρια του όλη την εξουσία της επισκοπής — πράγμα παράλογο. Από την άλλη, ως Πρωτοσύγκελλος εγώ είχα συγκεκριμένες αρμοδιότητες.
Τέλος ξέρετε πολύ καλά, Σεβασμιώτατε, ότι, όταν ο Γκρούιτς προφυλακίστηκε από τα πολιτικά δικαστήρια, εσείς ήσασταν αυτός που ως Τοποτηρητής της Μητροπόλεως Ζίτσας (παρότι εφησυχάζων) βγάλατε από το ταμείο της Μητροπόλεως Ζίτσας το ποσό των 15.000 ευρώ, για να τον απελευθερώσετε. Γιατί άραγε;
Τελικά τον καθαίρεσε ο Επίσκοπος Αρτέμιος και τα πολιτικά δικαστήρια αποφάσισαν τριετή φυλάκιση. Δικαίως ή όχι, Σεβασμιώτατε;
β) Περί ΣυμεώνΛέτε στη συνέντευξη: «Κοιτάξτε, η Ιεραρχία ζήτησε από τον Αρτέμιο να περάσει τον Συμεών από δικαστήριο και να τον βγάλει από όλες τις υποχρεώσεις της Μητροπόλεως. Όμως άδικα! Ο Συμεών όλο και περισσότερο εγκαθίσταται, έγινε και αρχιερατικός επίτροπος, και εκτόπισε τον βοηθό επίσκοπο Θεοδόσιο και να αναλάβει αυτός τα πάντα (Διοικητικά, Οικονομικά κ.α.).
Κατά περίεργο τρόπο ο Αρτέμιος δεν απαντούσε στην Ιεραρχία, μετά αρρώστησε και ο μακαριστός Πατριάρχης Παύλος, και έτσι κατόρθωσε δύο ολόκληρα χρόνια να ξεγελάει τη σύνοδο, την οποία τότε διοικούσε ο Μητροπολίτης Αμφιλόχιος ως αντικαταστάτης του Πατριάρχη. Πάντως, να ξέρετε, ότι αναμένεται η εκτέλεση των αποφάσεων του 2006.»
Καταρχήν δεν αναφέρετε, ούτε για τώρα ούτε για το 2006, με ποιές κατηγορίες έπρεπε να περάσω εγώ από δικαστήριο.
Λέτε ότι εγώ εκτόπισα τον Επίσκοπο Θεοδόσιο από όλες τις εξουσίες του και ανέλαβα καθήκοντα διοικητικά, οικονομικά κλπ. Όπως γνωρίζετε καλύτερα από εμένα, ένας βοηθός επίσκοπος δεν είναι ο ex officio αντικαταστάτης του επαρχιούχου Επισκόπου παντού και πάντοτε, αλλά οποιαδήποτε εξουσία κι αν έχει, είναι πάντα κατά συγκεκριμένη ανάθεση του τοπικού κυριάρχου Επισκόπου· ακόμη κι αν πρόκειται για τα αυτονόητα από τον ιερατικό του βαθμό λειτουργικά και κηρυκτικά καθήκοντα. Το ίδιο συμβαίνει και με τον εκάστοτε πρωτοσύγκελλο ή αρχιερατικό επίτροπο, για να μη πω και με κάθε κληρικό ή λαϊκό υπάλληλο.
Τώρα το τι διεκπεραίωνε μόνος του και τι ανέθετε στον επίσκοπο Θεοδόσιο και τι σ’ εμένα ο Σεβασμιώτατος Αρτέμιος δεν ήταν μυστικό, αλλά το γνώριζαν όλοι. Ειδικά μάλιστα για τα οικονομικά, ο Ταμίας της Επαρχίας κ. Μιλίβογιε Μάρκοβιτς στην από 31.03.2010 κατάθεσή του στον ανακριτή του Ανωτέρου Δικαστηρίου στο Βελιγράδι αναφέρει ότι αποκλειστικός και νόμιμος εντολέας του ήταν ο Επίσκοπος Αρτέμιος και με δικές του εντολές πληρώνονταν όλες οι καταβολές χρημάτων.
Από την άλλη, το θλιβερό περιστατικό της βίαιης απομόνωσής μου από τον Σεβασμιώτατο κατά την επίσκεψή μας στη Mονή Decani τον Αύγουστο του 2008 και της ακόλουθης βιαιοπραγίας εις βάρος μου από έναν ιερομόναχο και δύο μοναχούς κατ’ εντολήν του ηγουμένου τους και πνευματικού αδελφού μου κ. Θεοδοσίου, η οποία κατέληξε σε κάταγμα του ποδιού μου, δείχνει τελικά πόση εξουσία είχα εγώ.
Αλλά και ο αδόκιμος όρος «ξεγελάει» που χρησιμοποιείτε για την Ιερά Σύνοδο, νομίζω ότι δύο τινά μπορεί να σημαίνει:
Ή ότι όλοι οι Ιεράρχες είναι χαμηλής νοημοσύνης και ο Μητροπολίτης Αμφιλόχιος δεν ήταν ικανός να διοικήσει (το οποίο δεν μπορεί να αληθεύει) ή ότι δεν είχατε και δεν έχετε στοιχεία εναντίον μου. Γιατί αν είχατε, έπρεπε από το 2006 ακόμη να μου κάνατε μηνυτήρια αναφορά και να με στέλνατε στον πολιτικό ανακριτή. Δεν είχατε όμως, και δεν το κάνατε. Ούτε και τώρα έχετε, όπως κατέθεσε ο ίδιος ο εκπρόσωπος της Συνόδου της Εκκλησίας της Σερβίας στον ανακριτή του ανωτάτου Δικαστηρίου του Βελιγραδίου στις 29.04.2010.
γ) Περί «κανονικών παραβάσεων»Όσον αφορά τις «κανονικές παραβάσεις» τις οποίες αποδίδετε στο πρόσωπό μου έχω να πω τα εξής:
1. Κατά τις σπουδές μου στη Θεσσαλονίκη, φιλοξενούμουν στην Ιερά Μονή αγίας Θεοδώρας και υπηρέτησα για ορισμένο χρονικό διάστημα στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Είχα δε άριστες σχέσεις με τον τότε Ηγούμενο της Μονής, Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης και νυν Μητροπολίτη Λαγκαδά Ιωάννη Τασιά.
Στο Μετόχι του αγίου Σάββα της Ι. Μονής Χιλιανδαρίου στη Θεσσαλονίκη λειτουργούσα με προφορική άδεια της μονής όποτε αυτό μου ήταν εφικτό. Η μόνη κανονική παρέκκλιση, που εν αγνοία μου διέπραξα, ήταν η μη μνημόνευση του Οικουμενικού Πατριάρχου όπως θα έπρεπε, πράγμα το οποίο δεν θα είχα καμμία αντίρρηση να διορθώσω, αν κάποιος μου το υπεδείκνυε.
2. Όσο για τον πνευματικό αδελφό μου επίσκοπο Θεοδόσιο επιφυλάσσομαι να απαντήσω, όταν θα γίνει το εκκλησιαστικό δικαστήριο που θα διερευνήσει την υπόθεση αυτή, με την αυτοπρόσωπη παρουσία μου. Προς το παρόν είναι αρκετό να πω ότι η πράξη μου αυτή έγινε επί τη βάσει ιερών Κανόνων —και μάλιστα του 8ου Αποστολικού, που κι εσείς επικαλείσθε— ο οποίος επιτρέπει σε ένα κληρικό να μη συμμετάσχει σε ένα συλλείτουργο για λόγους συνειδήσεως. Παραλλήλως ο 27ος Αποστολικός και ο 9ος Κανών της Πρωτοδευτέρας Συνόδου επιτάσσουν την καθαίρεση του κληρικού που είναι αυτουργός χειροδικίας κατά συνανθρώπου του. Και όπως πολύ καλά γνωρίζετε, ο επίσκοπος Θεοδόσιος ήταν ο ηθικός αυτουργός βαριάς σωματικής μου κάκωσης (είχα το πόδι 1,5 μήνα στο γύψο).
δ) Εμπαθείς χαρακτηρισμοί και μονομέρεια στην πληροφόρησηΛέτε: «Μετά η Σύνοδος έβαλε εμένα ως εφησυχάζων για Τοποτηρητή, διότι ήξερα πολύ καλά την εκεί κατάσταση. Εγώ του είχα πει του Αρτεμίου και του είχα γράψει στα τέσσερα χρόνια 8 επιστολές, τα οποία κατέθεσα και στην Ιεραρχία.
Εκεί του έγραφα: «Δέσποτα μου, πρόσεξε αυτόν τον Συμεών. Ο άνθρωπος είναι ύπουλος, κλέφτης, ψεύτης και δεν σου κάνει καλό. Θα βγουν σύντομα στην επιφάνεια πολλά άσχημα πράγματα». Αυτός όμως δεν τα δεχόταν αυτά που του έγραφα.»
Σεβασμιώτατε, οι σκληροί χαρακτηρισμοί που μου αποδίδετε («ύπουλος», «ψεύτης», «κλέφτης») αντιστρατεύονται την όποια χριστιανική μέριμνα θα έπρεπε να είχατε ως επίσκοπος για την μετάνοια και διόρθωση και του χειρότερου ανθρώπου, που ας υποθέσουμε ότι είμαι εγώ. Ο Κύριός μας είπε «... ος δ' αν είπη τω αδελφώ αυτού, Ρακά, ένοχος έσται τω συνεδρίω· ος δ' αν είπη, Μωρέ, ένοχος έσται εις την γέενναν του πυρός» (Ματθ. ε ,22). Αλλά και η πολιτική νομοθεσία καταδικάζει τέτοια δημόσια καθύβριση.
Από την άλλη συνεχίζετε να αποσιωπάτε το γεγονός ότι για τις επιστολές που στείλατε λάβατε τεκμηριωμένες απαντήσεις από τον Σεβασμιώτατο Επίσκοπο Ράσκας και Πριζρένης Αρτέμιο.
ε) Το εκκλησιαστικό δικαστήριο«Τελικά, όταν μπήκα Τοποτηρητής στην Επισκοπή Ράσκας, έστειλα τον Συμεών αμέσως σε δικαστήριο, εκτελώντας έτσι την απόφαση της Ιεραρχίας της Σερβικής Εκκλησίας.»
Τελικά πράγματι Σεβασμιώτατε, μη τηρώντας την κανονική διαδικασία, εντελώς άδικα και αναρμοδίως, χωρίς καν την διαδικασία της προανάκρισης με στείλατε κατηγορούμενο σε εκκλησιαστικό δικαστήριο. Και στη συνέχεια λέτε ότι καταδικάστηκα για παραβάσεις νομικές και οικονομικές.
Όμως νομίζω ότι τώρα είναι η καταλληλότερη στιγμή να αναφέρω τα όσα αντικανονικά έγιναν εις βάρος μου, στα οποία Εσείς με καύχηση αναφέρεστε.
Καταρχήν τίθεται θέμα αρμοδιότητος ποιάς τοπικής Εκκλησίας εκκλησιαστικό δικαστήριο θα έπρεπε να επιληφθεί της υποθέσεώς μου, μια και έχω πάρει αδιαμφισβήτητα κανονικό Απολυτήριο από την Μητρόπολη Ράσκας και Πριζρένης ύστερα από κανονική αλληλογραφία μεταξύ των Μητροπολιτών Πειραιώς Σεραφείμ και Ράσκας και Πριζρένης Αρτεμίου, κατά το διάστημα που προηγήθηκε ακόμη και της προσωρινής (13-2-2010) αντικανονικής απομακρύνσεως του Αρτεμίου. Δυστυχώς, η ΔΙΣ της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (ΣΟΕ) έκρινε εκ των υστέρων το Απολυτήριό μου ως δήθεν ακύρως εκδοθέν, όπως πρόσφατα πληροφορήθηκα (24-6-2010). Η παραπάνω εκτίμηση της ΔΙΣ είναι σκόπιμη, άδικη και αντικανονική. Μια απλή ανάγνωση των ημερομηνιών των Απολυτηρίων Γραμμάτων και της συναφούς αλληλογραφίας είναι αρκετή για να καταδείξει το αληθές των ισχυρισμών μου.
στ) Ο Αρτέμιος δεν έπαψε να είναι ο κανονικός Επίσκοπος Ράσκας και Πριζρένης και φυσικός δικαστής μου
Εάν υποθέταμε ότι έπρεπε να κριθώ από τη ΣΟΕ, τότε έπρεπε να δικαστώ σε πρωτοβάθμιο δικαστήριο από τον Μητροπολίτη Ράσκας και Πριζρένης, ο οποίος με βάση τους Ιερούς Κανόνες αλλά και τις διατάξεις του Καταστατικού Χάρτη της ΣΟΕ δεν έπαψε ποτέ να είναι ο κ. Αρτέμιος, τον οποίο αντικανονικά απεμακρύνατε, παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου, αφού του στερήσατε το δικαίωμα να κριθεί από εκκλησιαστικό δικαστήριο (87ος της εν Καρθαγένη και 16ος της Πρωτοδευτέρας).
ζ) Οι κατήγοροί μου δεν μπορεί να είναι οι δικαστές μου
Έπρεπε, όπως προβλέπουν οι Ιεροί Κανόνες, αλλά και απαιτούν όλα τα δικαιϊκά συστήματα ανά την οικουμένη, να μου εξασφαλισθεί να δικαστώ από αμερόληπτους δικαστές, που δεν είχαν αναμιχθεί προηγουμένως στην υπόθεσή μου και όχι όπως έγινε στην περίπτωσή μου, όπου οι κατήγοροι ή οι συμμετέχοντες σε επιτροπές ελέγχου υπήρξαν και δικαστές μου. (βλέπε απολογία αγίου Χρυσοστόμου προς τη Σύνοδο της Δρυός, Πηδάλιον, σελ. 689, υποσημείωση 2, έκδοση Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 2003).
η) Δικάστηκα και καταδικάστηκα ερήμην
Έπρεπε να μου εξασφαλισθεί το αναφαίρετο δικαίωμα να είμαι παρών κατά την δίκη μου ενώπιον των δικαστών μου και να εξετασθώ κατ’ αντιπαράθεση με τους μάρτυρες κατηγορίας. Αντιθέτως, δικάστηκα ερήμην, καταδικάστηκα πρωτοβαθμίως ερήμην, καταδικάστηκα δευτεροβαθμίως ερήμην, με μια διαδικασία που μου στέρησε εσκεμμένα το δικαίωμα της έφεσης.
Και πως θα μπορούσα να είμαι παρών άλλωστε, αφού εδώ και δύο μήνες βρίσκομαι κρατούμενος στην Ελλάδα κατόπιν μηνυτήριας αναφοράς της ίδιας της ΣΟΕ και συνακόλουθης αιτήσεως του Ανωτέρου Δικαστηρίου του Βελιγραδίου προς το ελληνικό κράτος για έκδοσή μου;
θ) Υπάρχει έστω και ένας μάρτυρας κατηγορίας;
«…Ίνα επί στόματος δύο μαρτύρων ή τριών σταθή παν ρήμα» (Ματθ. ιη , 16). Είναι τοις πάσι γνωστό ότι μία κατηγορία εναντίον οιουδήποτε, δεν ευσταθεί σε εκκλησιαστικό δικαστήριο, εάν δεν υπάρχουν τουλάχιστον δύο αξιόπιστοι μάρτυρες (ορθόδοξοι, ακατηγόρητοι για το ήθος τους κλπ). Στην περίπτωσή μου υπάρχει έστω και ένας μάρτυρας; (Βλέπε 75ον Αποστολικόν Κανόνα και ερμηνεία αυτού, 6ον της Δευτέρας Οικουμενικής και 9ον Θεοφίλου Αλεξανδρείας).
ι) Βιαστήκατε να με καταδικάσετε, ενώ επίκειται δικαίωσή μου στα πολιτικά δικαστήριαΕπειδή σαφώς το κατηγορητήριο που διατυπώθηκε και διατυπώσατε και εσείς στη συνέντευξή σας μιλάει για «νομικές και οικονομικές ατασθαλίες», γιατί τόση βιασύνη να προβείτε στην καθαίρεσή μου, Σεβασμιώτατε, όταν η υπόθεσή μου ακόμη εκκρεμεί στα πολιτικά δικαστήρια;
Επειδή ξέρατε πολύ καλά ότι η υπόθεσή μου στην πολιτική δικαιοσύνη οδεύει στην πλήρη αθώωσή μου, μια που ξέρετε τις καταθέσεις των κυριοτέρων μαρτύρων, (ο α’ μάρτυς, λογιστής Μητροπόλεως Ράσκας και Πριζρένης, Μιλίβογιε Μάρκοβιτς, κατέθεσε ότι οι πληρωμές όλες γίνονταν κατόπιν εντολής του Μητροπολίτου Ράσκας και Πριζρένης και στην οικονομική διαχείριση της Μητροπόλεως δεν συμμετείχε καθόλου ο Συμεών Βιλόβσκι και ο β’ μάρτυς, π. Μίροσλαβ Τσολάκοβιτς, εκπρόσωπος της ΣΟΕ —ο δικός σας άνθρωπος, Σεβασμιώτατε—, κατέθεσε ότι μέχρι και την στιγμή της καταθέσεώς του, στις 29 Απριλίου 2010, δεν γνώριζε αν η ΣΟΕ υπέστη κάποια ζημία (εννοείται από τις όποιες ενέργειες, δικές μου ή άλλων εμπλεκομένων προσώπων)...
ια) Ο π. Μίροσλαβ Τσολάκοβιτς αδυνατεί να στηρίξει κατηγορία εναντίον μου στο ποινικό δικαστήριο
Ο π. Μίροσλαβ Τσολάκοβιτς, αφού παρέστη στον Ανακριτή (29-4-2010) με την ιδιότητα του κατηγόρου δυόμισυ μήνες μετά την έκδοση του ενοχοποιητικού πορίσματος της επιτροπής της ΔΙΣ (11-2-2010), στην οποία συμμετείχε (το οποίο πόρισμα και απετέλεσε το έναυσμα της μηνυτήριας αναφοράς της ΔΙΣ εναντίον εμού και του Suboticki), θα περίμενε κανείς στο ποινικό δικαστήριο να είναι σε θέση να κατονομάσει συγκεκριμένες παράνομες πράξεις. Δεν το έπραξε βέβαια, διότι παράνομες πράξεις δεν υπήρχαν. Παρόλα αυτά δήλωσε ότι δεν γνωρίζει αν η ΣΟΕ υπέστη κάποια ζημία μέχρι τη στιγμή που κατέθετε και επέμενε στην ποινική δίωξη εμού και του Suboticki. Γιατί αυτό, αναρωτιέται κανείς; Μα επειδή αλλιώς η Σύνοδος έπρεπε να παραιτηθεί της δίωξης και κατά συνέπεια τόσο ο Suboticki όσο και εγώ να απελευθερωθούμε με όλες τις συνέπειες (εκκλησιαστικές και νομικές) που αυτό θα συνεπαγόταν.
Από τη μία ο π. Μίροσλαβ Τσολάκοβιτς με απάλλαξε αρκούντως —έστω και ακουσίως— από τις κατηγορίες. Από την άλλη όμως δεν δικαιολογείται να δηλώνει άγνοια, διότι ένεκα της συμμετοχής του στην τελευταία επιτροπή οικονομικού Ελέγχου της ΣΟΕ (2010) διεπίστωσε, τόσο αυτός όσο και τα υπόλοιπα μέλη της Επιτροπής, ότι δεν υπάρχει τίποτε το παράνομο, αφού υποτίθεται διεξήλθαν διεξοδικώς τους «15 φακέλους του ενός κιλού έκαστος».
Δυστυχώς ο π. Μίροσλαβ Τσολάκοβιτς απέκρυψε την αλήθεια ότι τόσο κατά τον έλεγχο της 10-2-2010 όσο και στο επόμενο διάστημα μέχρι την κατάθεσή του στις 29-4-2010 δεν διεπίστωσε οποιαδήποτε παρανομία και παρεπλάνησε έτσι τη Δικαιοσύνη (αφήνοντας μόνο υποψίες ότι θα βρεθούν ενοχοποιητικά στοιχεία στο μέλλον), κάτι που και ο πολιτικός και ο εκκλησιαστικός νόμος καταδικάζει και τιμωρεί.
ιβ) Αποκάλυψη της συκοφαντίας
Προσέξατε παρακαλώ το παράλογο: την επομένη μέρα του οικονομικού ελέγχου στην Γκρατσάνιτσα, δηλ. στις 11-2-2010, σύσσωμη η ΔΙΣ κρατώντας στα χέρια της το πόρισμα που είχε συνταχθεί μετά έλεγχο ολίγων ωρών από την ελεγκτική επιτροπή στην οποία συμμετείχε και ο π. Τσολάκοβιτς απεμάκρυνε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Αρτέμιο με το πρόσχημα οικονομικών ατασθαλιών.
Ενώ δυόμισυ μήνες μετά, στις 29 Απριλίου 2010, ο εκπρόσωπος της ΣΟΕ και μέλος της ελεγκτικής επιτροπής της ΣΟΕ της 10-2-2010 δεν μπορεί να διαπιστώσει αν υπήρξε ζημία για την ΣΟΕ· με άλλα λόγια αν συνετελέσθη οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη εκ μέρους του Σεβασμιωτάτου ή εμού ή οποιουδήποτε άλλου.
ιγ) Αυτοκίνητο του ΣυμεώνΓια την περίπτωση του αυτοκινήτου, Σεβασμιώτατε, δεν θα πω πολλά. Είναι αρκετό να δηλώσω ότι, όπως πιστεύω, σύντομα θα υπάρξει αθωωτική απόφαση σερβικού δικαστηρίου γι’ αυτήν. Όμως θα επισημάνω τα λογικά κενά της πρόχειρης αναφοράς σας και σε αυτό το θέμα.
«Το αυτοκίνητο του χάρισε το Υπουργείο, και το πούλησε σε ένα ιδιώτη … να του το χαρίσει αυτός».
Αν ο ιδιώτης ήταν πρόθυμος να μου δωρίσει χρήματα κι εγώ να τα δεχθώ, γιατί να υποβληθούμε και οι δύο στη διαδικασία με το αυτοκίνητο; Η δωρεά είτε σε είδος είτε σε χρήμα είναι δωρεά και από μόνη της δεν συνιστά παράνομη πράξη.
Όσο για τα αφελή μυθεύματα περί αλλαγής πινακίδων και αυτοκινήτων στα σύνορα, νομίζω ότι πολύ σωστά ο κ. Πολυγένης το αποσιωπά σεβόμενος το κύρος Σας και βάζοντας με ευγενικό τρόπο ένα τέλος στα όσα εκείνη τη στιγμή λέγατε, κλείνοντας την φράση σας με αποσιωπητικά!
ιδ) Πολλαπλή η ποινή του εκκλησιαστικού δικαστηρίου – Μένος και εμπάθεια εναντίον μου.«Εν τω μεταξύ το δικαστήριο προχώρησε τον καθαίρεσε, και εν συνεχεία το δικαστήριο της Ιεράς Συνόδου της Σερβικής Εκκλησίας, επικύρωσε και αυτό με την σειρά του την καθαίρεση. Ο Συμεών σήμερα είναι λαϊκός!»
Εδώ γιατί αποκρύπτετε, Σεβασμιώτατε, την πλήρη απόφαση του εκκλησιαστικού δικαστηρίου και μιλάτε μόνο για καθαίρεση; Γιατί δεν αναφέρετε ότι η απόφαση περιλαμβάνει καθαίρεση, αποσχηματισμό και αφορισμό; Προφανώς γνωρίζετε ότι οι Ιεροί Κανόνες για κληρικό που κρίνεται ένοχος αναφέρουν ότι η μέγιστη ποινή που μπορεί να του επιβληθεί είναι η καθαίρεση. «Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος επί πορνεία, ή κλοπή, αλούς καθαιρείσθω, και μη αφοριζέσθω. Λέγει γαρ η Γραφή, ουκ εκδικήσεις δις επί το αυτό· Ωσαύτως και οι λοιποί κληρικοί» (ΚΕ’ Κανών της Αποστολικής Συνόδου). Γιατί στη δική μου περίπτωση αυτή η αυστηρότητα, που αντίκειται ευθέως και στο πνεύμα των Κανόνων του Μεγάλου Βασιλείου (32ου και 51ου); Γιατί η απόφαση αναφέρεται σε καθαίρεση, αποσχηματισμό και αφορισμό (τρις επί το αυτό); Δεν νομίζετε ότι υποκρύπτει εμπάθεια και ξεφεύγει από τον γενικό σκοπό των εκκλησιαστικών ποινών που είναι η ποιμαντική διαπαιδαγώγηση του αμαρτήσαντος (όπως συμβουλεύει ο 102ος της Πενθέκτης); Δεν επιβεβαιώνεται έτσι η «άνωθεν» διατεταγμένη θρησκευτική δίωξη εις βάρος μου, αφού μάλιστα υπήρξε και μεθόδευση, ώστε να μου στερηθεί το δικαίωμα της έφεσης, Σεβασμιώτατε;
Και εξηγούμαι: Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι αποδέχομαι τη νομιμότητα του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου (και τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν), γιατί σκοπίμως δεν μου κοινοποιήθηκε η απόφασή του, ώστε να προλάβω να ασκήσω το δικαίωμα της έφεσης στον προβλεπόμενο χρόνο;
ιε) Εγγραφή στην Μητρόπολη Πειραιώς.
Λέτε: "Να αναφέρω και κάτι άλλο. Ο Συμεών Βιλόφσκι, μάντεψε θα έλεγα τι θα γίνει και στις αρχές Ιανουαρίου επεσκέφθη τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ, με συστατική επιστολή του Αρτεμίου. Για να τον δεχθεί ο Μητροπολίτης Πειραιώς του είπε, ότι τον καταδιώκουν ως αντιοικουμενιστή.
Αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα, διότι κανείς δεν καταδιώκει κανέναν στη Σερβία, ούτε Οικουμενιστές, ούτε αντιοικουμενιστές. Έχουμε πάρα πολλά προβλήματα, δεν ασχολούμαστε με τα ζηλωτικά.
Επίσης να σας πω, ότι ο Άγιος Πειραιώς ενημερώθηκε τότε από τον Μητροπολίτη Μπάτσκας για τον Συμεών και αμέσως ο κ. Σεραφείμ επέστρεψε πίσω τα χαρτιά και του είπε: «Παιδί μου είπες ψέματα, να πας να δώσεις λόγο για όλα αυτά που σε κατηγορούν». "
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σεραφείμ με πολλή αγάπη δέχθηκε να με συγκαταριθμήσει στη δύναμη της Μητροπόλεώς του, έτσι ώστε απρόσκοπτα να ολοκληρώσω τις σπουδές μου και συγκεκριμένα την Διπλωματική μου εργασία κοντά στον σεβαστό μου Καθηγητή της Δογματικής του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη.
Όσο βέβαια για το θέμα της διαμάχης μεταξύ οικουμενιστών και αντιοικουμενιστών δεν χρειαζόταν να ενημερωθεί από μένα, αφού ως γνωστόν ο Μητροπολίτης Αρτέμιος και φυσικά όλοι εμείς, τα πνευματικά του παιδιά, είχαμε συνυπογράψει την «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού», όπως και ο ίδιος ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ως μία αξιοπρεπή διαμαρτυρία ενταγμένη στην Ορθόδοξη Πατερική Παράδοσή μας εναντίον των τεκταινομένων εις βάρος της Ορθοδοξίας (συμπροσευχές, ανολοκλήρωτα συλλείτουργα, συγχρωτισμοί σε λειτουργικούς χώρους, άκριτος αγαπισμός με τους παπικούς και προτεστάντες) καθώς και εναντίον των υπαιτίων για αυτά.
Με τον Σεβασμιώτατο βεβαίως συζητήθηκε ότι υπάρχει και θέμα διώξεώς μου για δήθεν οικονομικές ατασθαλίες, όμως αυτό δεν έκαμψε την θέλησή του να με περιβάλει με την αγάπη του.
Τα όσα συνέβησαν μετά την αποστολή του φακέλου μου με όλα τα κανονικά έγγραφα από την Μητρόπολη Ράσκας και Πριζρένης στην Μητρόπολη Πειραιώς δεν τα γνώριζα έως πρότινος, διότι επακολούθησε η σύλληψή μου. Γι’ αυτό και απέστειλα στον Σεβασμιώτατο Πειραιώς σχετική επιστολή ερωτώντας για το θέμα αυτό.
Μόλις στις 24-6-2010 έλαβα την γραπτή απάντηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς στην επιστολή μου, δια της οποίας με ενημερώνει ότι ύστερα από τηλεφωνική επικοινωνία του Σεβασμιωτάτου Μπάτσκας κ. Ειρηναίου μετά του ιδίου, του εζητήθη (του αγίου Πειραιώς) να στείλει τον φάκελό μου στην Εκκλησία της Σερβίας, ως πάσχοντα «ακυρότητα». Το οποίον και έπραξε. Καταληκτικώς ο άγιος Πειραιώς ευελπιστεί ότι «η Χάρις του δικαιοκρίτου Κυρίου ημών, εν Σερβία, θα απονείμει τα δέοντα» και μου εύχεται ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να καταστήσει «αισίαν την έκβασιν» της «περιπετείας» μου «επ’ αγαθώ της Αγιωτάτης ημών Εκκλησίας».
Άρα, Σεβασμιώτατε, εντελώς αντίθετα με αυτά που Εσείς του βάζετε στο στόμα («Παιδί μου είπες ψέματα, να πας να δώσεις λόγο για όλα αυτά που σε κατηγορούν»), ο Σεβασμιώτατος Πειραιώς τουλάχιστον κρατά ίσες αποστάσεις και εμπιστεύεται την υπόθεση πρωτίστως στην κρίση του «δικαιοκρίτου Κυρίου ημών» και δευτερευόντως στην δικαιοσύνη της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Πόσο όμως μπορεί να εμπιστευθεί κανείς στους εκπροσώπους της τελευταίας, όταν η επίσημη ανακοίνωση της ιστοσελίδας της ΣΟΕ στις 3-6-2010 για την από 22-5-2010 απόφαση καθαιρέσεώς μου, επαναλαμβάνει σχεδόν τα λεγόμενά σας, ότι δηλ. παρέπεισα τον Μητροπολίτη Πειραιώς και «ένα μέρος του ελληνικού κοινού» ότι είμαι «παράπλευρη απώλεια» ενός θρησκευτικού και πολιτικού διωγμού και ως εκ τούτου ο Πειραιώς, αναγνωρίζοντας ότι παρεπείσθη έστειλε τον φάκελό μου στην Εκκλησία της Σερβίας; Γιατί στον άγιο Πειραιώς είπατε άλλα (ακυρότητα Απολυτηρίου) και στην από 3-6-2010 ανακοίνωσή σας λέτε άλλα; Ότι δηλ. ο Πειραιώς ανεγνώρισε την απάτη; Γιατί προσπαθείτε να επηρεάσετε την κοινή γνώμη της Σερβίας με ψεύδη και «λήψη του ζητουμένου»; Ποιός εξαπάτησε ποιόν, Σεβασμιώτατε;
ιστ) Μήνυση Συμεών κατά Αθανασίου
Προσπαθείτε να αποδώσετε σε εμένα εμπάθεια και θράσος λέγοντας: «Κλείνοντας, να ξέρετε ότι ο Συμεών προσέλαβε ακριβούς δικηγόρους και μήνυσε με ψεύτικες κατηγορίες εμένα και άλλους δύο δικηγόρους.»
Σας πληροφορώ ότι δεν «προσέλαβα ακριβούς δικηγόρους», αλλά ο μοναδικός συνήγορός μου (ο οποίος ανιδιοτελώς ανέλαβε την υπεράσπισή μου, βλέποντας την κατάφωρη αδικία εις βάρος μου) προέβη σε μήνυση εναντίον Σας και εναντίον δύο εφημερίδων. Όμως και αυτή η ενέργεια, Σεβασμιώτατε, έγινε περισσότερο για να προστατέψει την Σερβική Εκκλησία και Σας, και όχι εμένα.
Και εξηγούμαι: Όπως στη συνέντευξη στη «Ρομφαία», έτσι και σε άλλες περιπτώσεις δυστυχώς εκτεθήκατε χρησιμοποιώντας υβριστικούς και νομικά κολάσιμους χαρακτηρισμούς, («ύπουλος, κλέφτης, ψεύτης»), που προδίδουν έλλειψη ψυχικής ειρήνης και αρχιερατικής, ποιμαντικής διάκρισης.
ιζ) Προσφυγή στο συνταγματικό δικαστήριο
Όσον αφορά την περίπτωση εκδόσεως διεθνούς εντάλματος συλλήψεως (η οποία ίσως σε πολλούς γεννά ερωτηματικά), σας κάνω γνωστό ότι η προσφυγή μου στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Σερβίας δεν έγινε εναντίον της Συνόδου, όπως εσφαλμένα δηλώνετε («Επίσης μήνυσε την Σύνοδο της Εκκλησίας, στο Συνταγματικό δικαστήριο της Σερβίας για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Βλέπετε θράσος που έχει αυτός ο άνθρωπος!»), αλλά έγινε εναντίον της Δικαστικής Αρχής που κατά παράβαση νόμου εξέδωσε το εν λόγω ένταλμα.
Και μάλιστα η προσφυγή μου αυτή έγινε δεκτή, Σεβασμιώτατε, και αναμένεται η εκδίκασή της.
Κλείνοντας την παρούσα επιστολή-απάντηση στην συνέντευξή Σας, Σας παρακαλώ, με την επισκοπική και ποιμαντική συνείδησή Σας, να με δείτε όχι σαν εμπόδιο ή μέσο για την υλοποίηση των όποιων εκκλησιαστικών ή εθνοπολιτικών αποφάσεων της ΣΟΕ, αλλά σαν ένα μοναχό και κληρικό που προσπάθησε και προσπαθεί να τηρεί τις εντολές του Χριστού και να διακονήση και «αναπαύση» τον Επίσκοπο και Γέροντά του, παρ’ όλη την αυτονόητη ανθρώπινη αδυναμία και αμαρτωλότητά μου.
Είθε, Σεβασμιώτατε, η φυλάκιση, οι συκοφαντίες και οι πολιτικές και εκκλησιαστικές διώξεις, που συσσωρεύτηκαν στην αναξιότητά μου, να αποβούν προς πνευματική μου ωφέλεια και, αν το θέλει ο Θεός, να επαληθευθεί σε μένα, έστω και κατ’ ελάχιστον, το του Αποστόλου: «Και πάντες οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται» (Β' Τιμ. γ', 12).
Για Σας δε, Σεβασμιώτατε, είθε να συμπεριλαμβάνεσθε στους έχοντες ζήλον Θεού, «αλλ’ ου κατ’ επίγνωσιν» (Ρωμ. ι' 2-3) και όχι στους εν επιγνώσει διώκτες της αληθείας.
Με σεβασμό στην αρχιερωσύνη Σας
π. Συμεών Βιλόβσκι
29-6-2010

 http://thriskeftika.blogspot.com/2010/07/blog-post_6322.html

Συμβουλές και παραινέσεις του Γέροντα Αμβρόσιου της Μονής Δαδίου

Ο Γέροντας Αμβρόσιος με τον Μακαριστό Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιο. Δύο οσιακές μορφές της Ορθοδοξίας μας που όπως φαίνεται και στην φωτογραφία είχαν ψυχές μικρών παιδιών όπως δίδαξε ο Κύριός μας.

Γέροντας Αμβρόσιος της Μονής Δαδίου
1) Στο τέλος Αυγούστου 2001, κάποιος τον παρακάλεσε να προσευχηθεί στον Άγιο Νεκτάριο, για να τον βοηθήσει. Και ο Γέροντας:
- Άστον, παιδί μου, τον Άγιο. Αυτός είναι στην Αμερική. Τρέχει να σώσει ζωές.
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 έπεσαν οι Δίδυμοι Πύργοι. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε πει ότι εκείνο που πρόκειται να συμβεί στην Αμερική θ’ αλλάξει τον ρου της Ιστορίας:
- Μεγάλο κακό θα βρει την Αμερική, και όχι μόνο μέσα στον Σεπτέμβριο. Αλλοίμονο!
Αυτό το είχε προαναγγείλει επίσης και στον μακαριστό Επίσκοπο Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιο σε μία από τις επισκέψεις του τελευταίου (φωτογραφία), και ήταν παρόντες κι άλλοι, χωρίς όμως να δώσει εξηγήσεις:
- Σεβασμιώτατε, να δείτε τί θα πάθουν οι Αμερικανοί σε δύο μήνες, είχε πει. (σελ. 119)

2) Το 1990 είχε πει ότι σύντομα ο Θεός, επειδή θέλει να στηρίξει τους ανθρώπους, θα αποκαλύπτει τους Αγίους Του οφθαλμοφανώς. Επειδή οι πειρασμοί θα είναι μεγάλοι και τα βάσανα δυσβάσταχτα, θα παραχωρήσει ο Κύριος να εμφανίζονται Άγιοι, και μάλιστα μεγάλοι, όπως ο Άγιος Δημήτριος ή ο Άγιος Γεώργιος. Θα ακούν οι άνθρωποι ότι τη μία εβδομάδα παρουσιάστηκε ο τάδε Άγιος στην Κρήτη, την άλλη ο τάδε στη Μακεδονία, άλλος εδώ, άλλος εκεί. (σελ. 122)
3) – Τί να κάνω με τα παιδιά μου, γέροντα, που είναι δύσκολα; Μου φωνάζουν, κοιτάζουν τα επικίνδυνα προγράμματα της τηλεόρασης και επηρεάζονται.
- Μόνος ο Κύριος διορθώνει την κατάσταση, θα λες: «Κύριε, σώσε εμένα, διόρθωσέ με, και φώτισε και τα παιδιά μου να είναι κοντά Σου».
Και ο Κύριος θα σε ακούσει και θα σου δώσει εκείνο που πρέπει.
- Μας ακούει, όμως, ο Κύριος; Φτάνει η φωνή μας εκεί;
- Δεν ξέρω… τον περασμένο μήνα τον πονούσαν τ’ αυτιά (!)
- Θα έρθουν χρόνια δύσκολα, αλλά μη φοβάστε. Τα παιδιά Του ο Θεός δεν τα εγκαταλείπει, θα τα φυλάει σκανδαλωδώς.
- Δηλαδή, Γέροντα;
- Τί δηλαδή; Να, άμα δεν θα έχεις να φας, θα ξυπνάς το πρωί, θα βρίσκεις μια φραντζόλα πάνω στο τραπέζι και θα λες: «Αυτό από πού ήρθε»; Αλλά πρέπει να έχεις πίστη. Χωρίς πίστη, δεν γίνεται τίποτα. (σελ. 178)
4) – Από εδώ και πέρα, δεν έχεις διανοηθεί τί θα δεις και τι θα ακούσεις. Δεν έχουν ξαναγίνει ποτέ στον κόσμο, είπε μια μέρα το καλοκαίρι του 2005.
- Στην Ελλάδα θα συμβούν;
- Σε όλο τον κόσμο και σ’ εμάς. Και γιατί; Γιατί εμείς, λέει, είμαστε ο φάρος της Ορθοδοξίας, αλλά καταντήσαμε από την αμαρτία χειρότεροι από τους άθεους. (σελ. 178)
5) Ο Γέροντας έλεγε για τη συντέλεια του κόσμου ότι θα διαρκέσει όσο κρατάει ο Εξάψαλμος, λίγα λεπτά. Την ώρα πού θα κρινόμαστε, στον ουρανό θα ψέλνουν τον Εξάψαλμο οι Άγγελοι. Όλοι οι άνθρωποι που θα ζουν εκείνη τη στιγμή θα βιώσουν τον θάνατο ακαριαία και αμέσως μετά θα αναστηθούν, θα είμαστε όλοι με τα σώματα μας άϋλα, δεν θα πιάνουμε χώρο, ο ένας θα βλέπει το σώμα του άλλου και όλοι θα είναι στην ηλικία των 33 χρόνων.
Ο Κύριος θα κρατά το βιβλίο της ζωής, το Ευαγγέλιο, και αυτομάτως θα πηγαίνουμε δεξιά ή αριστερά από μόνοι μας, γιατί θα ξέρουμε αν είμαστε για τον Παράδεισο ή όχι. Γι’ αυτό και στο Δεσποτικό, πού κάθεται ο Δεσπότης, στην εικόνα του Χριστού είναι ανοιχτό το βιβλίο και δεν υπάρχει καντήλι επάνω – δηλώνει ότι δεν υπάρχει έλεος στη Δευτέρα Παρουσία. Ενώ στο τέμπλο είναι κλειστό το βιβλίο πού κρατάει ο Χριστός και υπάρχει καντήλι, διότι ακόμη έχουμε έλεος. (σελ. 183)
6) Επειδή έρχονται πολύ δύσκολες μέρες για την ανθρωπότητα, ο Θεός πήρε ορισμένους ανθρώπους και τους έκανε αξιωματικούς. (σελ. 210)
7) Τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ γρήγορα. Ο διάβολος θα κυριαρχήσει. Όσοι τον πλησιάσουν, θα τους τσακίσει, θα τους συντρίψει. Φίλους αυτός δεν έχει. (σελ. 210)
8) Να προσέχετε, γιατί ο κακός στήνει παγίδες. Μη γελάτε! Είναι δίπλα μας κι εσείς δεν μπορείτε να τον δείτε. Ακουστέ τι σας λέω. Μη σταματάτε να προσεύχεσθε!
Βάζει ο διάβολος τον κόσμο να αμαρτήσει, και μετά την αμαρτία τους φοβίζει και τους κάνει να ντρέπονται να εξομολογηθούν.
Πήγα ένα τέταρτο στην κόλαση και νόμιζα ότι ήμουν τρεις ώρες. (σελ. 210)
9) Όσοι κάνουν το χάραγμα, δεν θα βρουν στιγμή ησυχίας. Πρέπει ν’ αποκτήσετε ισχυρή πίστη, μόνοι σας, με υπομονή, με καλοσύνη, με δικαιοσύνη. Να μη χάσουμε την πίστη! Σταθερή πίστη, και ο Θεός θα δώσει βοήθεια. Χωρίς την προσευχή, πάμε χαμένοι. Μη σκέφτεστε για το μέλλον. Είναι όλα στα χέρια του Θεού. Να διαβάζετε Πατερικά κάθε μέρα από λίγο και ο Θεός θα φωτίζει. Ύστερα θα δυναμώνει ο νους σας. (σελ. 211)
10) Η ευχή «Κύριε, ελέησον» είναι σαν ένα σπαθί που κόβει στα δύο τον Σατανά.
Βρεθήκαμε στους έσχατους καιρούς εμείς οι ταλαίπωροι, και οι μοναχοί και κοσμικοί, αλλά ο αγώνας είναι αγώνας. Δεν θα σταματήσεις τον αγώνα ούτε δευτερόλεπτο. Αγώνας μέχρι τέλους! και τότε ο Κύριος, πού στεφανώνει τους ανθρώπους και τους αποκαθιστά αιώνια, Εκείνος την τελευταία ώρα θα σου χαρίσει όχι πράγματα ψεύτικα και μάταια της ζωής αυτής, αλλά θα σε κάνει άξια να βασιλεύεις μέσα στη Βασιλεία του Θεού. Αιώνια! Όχι για 1.000 χρόνια, για 100.000 χρόνια.
Αιώνια [σημαίνει] δεν έχει τέλος. (σελ. 211)
11) Άλλη τόση να είναι η γη (σε πληθυσμό), μπορεί ο Θεός να τη θρέψει. Περί αναστάσεως των σωμάτων μην αμφιβάλλετε. Να, είμαι 90 χρόνων. Αυτό το σώμα πρέπει να λιώσει στον τάφο, για να βγει καινούριο, άφθαρτο, αιώνιο, χωρίς να αρρωσταίνει, χωρίς να πονά, χωρίς να διψά, χωρίς να ζεσταίνεται, θα είναι όπως τα αγγελικά σώματα. Αρκεί να μην πέσουμε στην αμαρτία. Ο Θεός θέλει να Του πούμε ότι μόνο γι’ Αυτόν θα ζούμε. Αν μείνουμε στην αμαρτία, τότε και τα καταχθόνια είναι αιώνια. Δεν αλλάζει από κει η κατάσταση, η βάσανος, η οδύνη, ο πόνος, οι φωτιές.
Εσάς στη Θεολογική Σχολή αυτά σας τα λένε μαλακά. Ούτε ο Ιάκωβος ούτε ο Πορφύριος τα έλεγαν αυστηρά. Έτσι έπρεπε να τα πουν, να τα ακούσει ο κόσμος και να μετανοήσει. Έρχεται ο διάβολος και με χτυπάει αλύπητα. Μου λέει: «Μην τους τα λες τόσο καθαρά. Άστους να κοιμούνται. Μην τους αφήνεις να ξυπνούν». (σελ. 211)
12) Η αμαρτία μπαίνει από τα αισθητήρια όργανα. Πρέπει να τη σταματάμε στο μυαλό με την προσευχή και με την ευχή.
Ο φθόνος είναι το χειρότερο αμάρτημα και δεν έχουμε ελαφρυντικά. Πρέπει να φεύγει από μέσα μας.
Και οι Άγιοι αμάρτησαν, αλλά αγίασαν. Ως άνθρωποι, κι αυτοί έπεσαν σε παραπτώματα, αλλά αγίασαν. (σελ. 214)
13) (Για κάποιον που υπέφερε από κατάθλιψη) Ακόμα δεν έχει τελειοποιηθεί ως προς την πίστη του. Όταν πιστέψουμε πραγματικά, μιλάμε στον Χριστό όπως σε φίλο, όπως στον πατέρα. Και τότε Αυτός θα συνομιλήσει μαζί μας. Ο Χριστός θα μας μιλήσει σε κάθε μας ζήτημα, είτε μέσω κάποιου άλλου είτε εσωτερικά θα μιλήσει και θα τον καταλάβουμε.
Ο Θεός δεν έχει άκρες.
Ο Θεός με ένα χάδι διορθώνει τα πάντα.
Εάν σφάλλουμε, ο Άγγελος-φύλακας φεύγει, κάθεται πιο πέρα στενοχωρημένος. Αλλά μ’ ένα «συγγνώμη», παιδί μου, όταν είναι από το βάθος της ψυχής μας, επιστρέφει.
Αυτοί που φεύγουν την εβδομάδα των Παθών πάνε κατευθείαν επάνω. Είναι ευλογημένος ο άνθρωπος πού πεθαίνει Σάββατο και κηδεύεται Κυριακή. Ο δρόμος για τον Παράδεισο είναι ανοιχτός. (σελ. 214)
14) Οι δαίμονες κάποιες φορές του εμφανίζονταν και δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που ήρθε σε αντιπαράθεση μαζί τους, προκειμένου να προστατέψει κάποιον άνθρωπο, μάλιστα κάποτε τον χτυπούσαν κιόλας. Αλλά αυτό δεν το αποκάλυπτε εύκολα. Για παράδειγμα, μια φορά του εμφανίστηκε ένας γιγαντόσωμος δαίμονας πού του έδωσε μια γροθιά στο πρόσωπο και ο Γέροντας, ο οποίος τότε ήταν όρθιος και γερός, δεν δίστασε και του την ανταπέδωσε. Τα σημάδια των χτυπημάτων επάνω του μερικές φορές ήταν ορατά, σαν τότε που τον είχαν δαγκώσει στο δεξί χέρι, ανάμεσα στον δείκτη και τον αντίχειρα, και ο μακαριστός Επίσκοπος Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος, ο οποίος το είδε, γύρισε και είπε σε ένα πνευματικό παιδί του που τον συνόδευε:
- Είδες τι του έχει κάνει ο σατανάς;
Μιαν άλλη φορά, όταν πλέον ήταν κατάκοιτος και δεν μπορούσε ούτε να εξομολογεί, ο γιατρός Θ. Ντούρος γύρευε Πνευματικό και ο Γέροντας τον εξομολόγησε, όμως τη νύχτα υπέφερε από τις επιθέσεις των δαιμόνων πού τον χτυπούσαν, γιατί πήρε επάνω του τις αμαρτίες του γιατρού. Αλλά όταν κάποτε ένα πνευματικό του παιδί του ζήτησε να τον συγχωρήσει που του έφερε τόση ταλαιπωρία μετά την εξομολόγηση, εκείνος τον ανέπαυσε:
- Αυτή είναι η δουλειά μου, παιδί μου, είπε. (σελ. 89)
15) Πήγε ο Γέροντας σε κάποιο Μοναστήρι μ’ ένα νέο ιερέα, πνευματικό του παιδί, για να προσκυνήσουν. Στο αρχονταρίκι που κάθισαν, υπήρχε μία παλιά φωτογραφία μοναχών της Μονής. Την ώρα που έπιναν τον καφέ, έπιασε τη φωτογραφία και του είπε στο αυτί, δείχνοντας ένα μοναχό από τους 20 περίπου πού εικονίζονταν:
- Τους βλέπεις; Μόνο αυτός σώθηκε. (σελ. 107)
16) Δύο χρόνια πριν την κοίμηση του, είχε πει σε ένα πνευματικό του παιδί που εκτιμούσε πολύ, όταν εκείνος του πρότεινε να τον πάει μια σύντομη βόλτα για να ξεσκάσει, λίγο μετά την έξοδο του από το «Αττικό» νοσοκομείο:
- Εγώ, Γιώργο, από εδώ πού είμαι πηγαίνω παντού. Τα βλέπω όλα.
Τα γνωστά περιστατικά είναι αποκαλυπτικά γι’ αυτό το χάρισμα που του είχε δώσει ο Θεός, ιδίως κατά τα τελευταία τρία χρόνια της ζωής του. Για παράδειγμα, κάποια φορά αποκάλυψε ότι ήταν σε μια σπηλιά και έκανε λειτουργία με τους πρωτοχριστιανούς.
Τα πνευματικά του ταξίδια όμως, δεν αφορούσαν μόνο το παρελθόν. Μπορούσε να μεταφέρεται πνευματικά και να πληροφορείται για διάφορα πού συνέβαιναν και στο παρόν ή στο μέλλον. Μια φορά, για παράδειγμα, είχε εκμυστηρευτεί ότι ήταν στην Κρήτη και συλλειτουργούσε με έναν Ιερέα, αγαπημένο πνευματικό του παιδί, ήταν δε πολύ ευχαριστημένος από αυτό πού είχε ζήσει. (σελ. 124)
17) Όπως θα θυμούνται όλοι, το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου 2004 κατέπεσε στη θαλάσσια περιοχή του Σιγγιτικού κόλπου, οκτώ ναυτικά μίλια από το Άγιον Όρος, το ελικόπτερο Σινούκ, το οποίο μετέφερε τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρο και τους 16 ανθρώπους που ήταν μαζί του, κληρικούς και λαϊκούς. Το ίδιο βράδυ ο Γέροντας ήταν σε μεγάλη προσευχή. Έβλεπε που είναι και πονούσε γι’ αυτό πού έβλεπε, γιατί το πρόσωπο του μαζευόταν και έκανε γκριμάτσες. Αποκάλυψε μόνο ότι οι άνθρωποι έφυγαν μαρτυρικά, γιατί κατάλαβαν ότι πεθαίνουν και πολύ ταλαιπωρήθηκαν.
Κάποιος τον ρώτησε:
- Γέροντα, γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο, σ’ αυτό το μέρος, και τόσο πολλοί;
- Τους μάζεψε όλους ο Θεός, παιδί μου, γιατί έτσι ήταν το θέλημα Του, απάντησε.
Αλλά έπειτα από κάποιες μέρες, όταν είχαν πάλι το θέμα αυτό στη συζήτηση, πρόσθεσε και τα εξής:
- Ο τρόπος που πεθάνανε τους πάει στον Παράδεισο όλους. (σελ. 124)
πηγή: http://koukfamily.blogspot.com/2010/07/2006.html

αντιγράφουμε από: http://koukfamily.blogspot.com/2010/07/2006.html
http://vatopaidi.wordpress.com/2010/07/02

Ο Γέρο Χαράλαμπος με τη μνήμη θανάτου (ΙΖ' αιώνας)

Το Γέρο - Δαμασκηνό μοναχό, διαδέχθηκε στην ξεροκαλύβα αυτή και κατά πάντα μιμήθηκε τη ζωή του, ό Γέρο - Χαράλαμπος, κι αυτός πολύ παλαιός ασκητής και ερημίτης. Έγινε Μοναχός και μαζί με τ' άλλα χαρίσματα πού κληρονόμησε από το Γέρο - Δαμασκηνό, είχε και το χάρισμα της μελέτης του θανάτου.
Μετά την προσευχή του Αποδείπνου, έμπαινε μέσα σε νεκρικό κρεβάτι και ξάπλωνε ακουμπώντας το κεφάλι του σε μια πέτρα αντί για μαξιλάρι. Και τότε άρχιζε να σκέπτεται και να ζωντανεύει την εικόνα του θανάτου. Σχημάτιζε το σώμα του, όπως οι πεθαμένοι, και έλεγε στον εαυτό του: Ταλαίπωρε Χαράλαμπε, τώρα πεθαίνεις, άκου! Χτυπάνε για σένα οι καμπάνες του Κυριακού, οί Πατέρες τώρα λένε: Πάει ό Γέρο - Χαράλαμπος πέθανε, δε θα μας ενοχλεί πια με την παρουσία του και τη φλυαρία του, ό Θεός να συγχωρέσει και να αναπαύσει την ψυχή του. Ναι! Όλα αυτά είναι ωραία και καλά, αλλά συ ταλαίπωρε, Γέρο - Χαράλαμπε, τι θα κάνεις; Που θα πάς; Πώς θα παρουσιαστείς έτσι πού είσαι βρώμικος και ελεεινός στο Θεό, στο δίκαιο Κριτή, στο θρόνο του Θεού; τι έργα, τι καρπούς έχεις να του παρουσιάσεις; τι έκαμες σήμερα για το Θεό, για το συνάνθρωπο σου και για τον εαυτό σου; Άρα θα αξιωθείς να ιδείς τους αγίους Αγγέλους του Θεού; Τα θεία Αγγελικά Τάγματα, τις ουράνιες Ταξιαρχίες; τίς Ιεραρχίες των Αγίων, των Πατριαρχών, των Αποστόλων, των Προφητών, των
Ιεραρχών, των Όσίων, των Οσιομαρτύρων ανδρών και γυναικών, τα διάφορα Τάγματα των Δικαίων, των Βασιλέων, των Ιερομαρτύρων, των Μαρτύρων και όλων των δοξασμένων δούλων του Θεού, των σεσωσμένων και αγιασμένων; Άρα θα αξιωθείς ταλαίπωρε και αμαρτωλέ να ιδείς την Παντοβασίλισσαν Μαριάμ, τη μητέρα του Θεού, Κυρία Θεοτόκο, την έφορο και Προστάτη του Αγίου τούτου Τόπου, την ιδιαίτερη και ακαταίσχυντη Προστασία των χριστιανών και μόνη παρηγοριά των αγιορειτών Μοναχών. Άρα θα μπορέσεις άθλιε, να περάσεις τα εναέρια Τελώνια των παμπόνηρων Δαιμόνων, τα όποια από τη λύσσα και τη μανία πού τα κατέχει, αλλά και την επιθυμία πού έχουν να γκρεμίζουν όλους τους ανθρώπους στην Κόλαση, θα θελήσουν και σένα να σ' εμποδίσουν και να σε γκρεμίσουν στην άβυσσο της γέεννας του πυρός. Άρα θα μπορέσεις να τους ξεφύγεις και να φθάσεις στο θρόνο της μεγαλοσύνης του Θεού και να αξιωθείς να προσκυνήσεις την Παναγία Τριάδα;


Αρα δε σε φοβίζει, Μοναχέ Χαράλαμπε, το ρητό της Αγίας Γραφής πού λέει: «Και ει ό δίκαιος μόλις σώζεται, ό ασεβής και αμαρτωλός που φανείτε;» (Α' Πέτρ. Δ' 18).


Μ' αυτές τις σκέψεις και τις θεωρίες πλημμύριζαν τα μάτια του δάκρυα κι έμενε ξάγρυπνος μέχρι το πρωί, πού αρχίναγε και πάλι ή προσευχή, ή εγκράτεια όλων των αισθήσεων και ή σκληρή άσκηση της καινούργιας ημέρας.


Με την καινούργια ήμερα έλεγε στον εαυτό του: «Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν τω Βασιλεί ημών Θεώ. Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν Χριστώ τω Βασιλεί ημών Θεώ. Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν αύτω Χριστώ τω Βασιλεί και Θεώ ημών», δηλαδή έλεγε σ' όλες τις αισθήσεις του: Στα χέρια, στα πόδια, στα μάτια, στα αυτιά, στη γλώσσα, στο νου, στην καρδιά και σ' όλες τις κινήσεις της ψυχής του, ελατέ όλα μαζί να προσκυνήσομε το Θεό και να προσπέσομε σ' αυτόν, και πάλι από την αρχή έλεγε, ότι αυτό πρέπει να γίνεται σε κάθε στιγμή, αν θέλεις ταλαίπωρε να σε συγχωρέσει και να σε δεχτεί ό Θεός, να παραβλέψει τα πταίσματα, τα πλημμελήματα κι όλα τα εγκλήματα που έχουμε κάνει στη ζωή μας.


Κατ' αυτόν τον τρόπο έζησε περίπου εξήντα χρόνια, στερημένα σχεδόν από κάθε υλική ανάπαυση και παρηγοριά. Σε μεγάλη ηλικία επήρε αυτόν ο Πανάγαθος Θεός στη βασιλεία των ουρανών στην αιώνια μακαριότητα.


Οι Πατέρες της Σκήτης, πένθησαν τη στέρηση ενός ζωντανού παραδείγματος, πού και σ' αυτούς ανανέωνε τη συνεχή μνήμη του θανάτου, ή οποία είναι το καλύτερο χαλινάρι πού μπορεί να συγκρατήσει τον άνθρωπο από τις αδυναμίες του και τα διάφορα πάθη.


Τέτοιοι Πατέρες, στο ύψος της αρετής αυτής ή σε μεγαλύτερα μέτρα θείας επιδόσεως και πνευματικής προκοπής είναι αναρίθμητοι. Κάθε ασκητική Καλύβα, κάθε ερημητήριο και Ιερό ησυχαστήριο, άλλα και πολλές σπηλιές, έχουν αναδείξει πολλούς Πατέρες αγωνιστές και Όσιους ισότιμους και εφάμιλλους των παλαιών Πατέρων της Παλαιστίνης, της Λιβύης και της Θηβαΐδος.
Προς τούτο, μας πείθει και ή τελευταία γενομένη αποκάλυψη στο Δίκαιο της Ιεράς ταύτης Σκήτης, όπως μας την αφηγηθεί ό ίδιος.
http://anavaseis.blogspot.com/2010/07/blog-post.html#more
pigizois.net

Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς(1896 - 1966)

Σύντομη βιογραφία του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς (1896 - 1966)

 Ο Άγιος Ιωάννης γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου το 1896 στο χωριό Αντάμοβκα της επαρχίας Χαρκώβ της Νότιας Ρωσίας. Ήταν απόγονος της αριστοκρατικής οικογένειας Μαξίμοβιτς που ένα μέλος αυτής της οικογένειας ανακηρύχτηκε  Άγιος του 1916 και είναι ο ιεράρχης Ιωάννης Μαξίμοβιτς Μητροπολίτης Τομπόλσκ που το λείψανό του παραμένει άφθαρτο μέχρι σήμερα στο Τομπόλσκ. Ο Άγιος αυτός Ιεράρχης Ιωάννης εκοιμήθη στις αρχές του 18^ου αιώνος αλλά μεταλαμπάδευσε την χάρη του στον μακρινό του ανιψιό, το Μιχαήλ (γιατί αυτό ήταν το βαπτιστικό όνομα του Αγίου Ιωάννη και όταν έγινε αργότερα μοναχός πήρε το όνομά του θείου του. Ο πατέρας του, ο Μπόρις ήταν στρατάρχης των ευγενών σε μία επαρχία του Χαρκώβ και ο θείος του ήταν πρύτανις Πανεπιστημίου Κιέβου. Η σχέση του με τους γονείς του ήταν πάντα άριστη. Κατά την παιδική του ηλικία ο Μιχαήλ ήταν φιλάσθενος και έτρωγε λίγο. Ήταν ήσυχο παιδί και πολύ ευγενικός και είχε βαθειά θρησκευτικότητα. Όταν έπαιζε, έντυνε τα στρατιωτάκια του μοναχούς, μάζευε εικόνες, θρησκευτικά βιβλία και του άρεσε να διαβάζει βίους Αγίων. Τα βράδια στεκόταν όρθιος για πολλή ώρα προσευχόμενος. Επειδή ήταν ο μεγαλύτερος από τα 5 αδέλφια του ήταν αυτός που γνώριζε τόσο καλά τους βίους των Αγίων και έγινε και ο πρώτος δάσκαλος τους στην πίστη. Ήταν πολύ αυστηρός με τον εαυτό του στην εφαρμογή των εκκλησιαστικών και εθνικών παραδόσεων. Τόσο πολύ εντυπωσίασε την παιδαγωγό του που ήταν Γαλλίδα και καθολική που επηρεάστηκε από την χριστιανική ζωή του μικρού Μιχαήλ και βαπτίστηκε Ορθόδοξος.
 

 Είχαν μια εξοχική κατοικία κοντά σ' ένα Μοναστήρι που το επισκεφτόταν τακτικά ο μικρός Μιχαήλ. Σε ηλικία 11 ετών οι γονείς του Μπόρις και Γλαφύρα τον έστειλαν στην Στρατιωτική σχολή της Πολτάβα που συνέχισε να ζει με ριζωμένη βαθειά την πίστη του γιατί όταν τα παιδιά λείπουν για αρκετό καιρό από το σπίτι τους επηρεάζονται εύκολα οι νέες τους ψυχές. Αυτός όμως έμεινε σταθερός στην πίστη του. Εκεί συνάντησε και τον Επίσκοπο της Πολτάβα τον Θεοφάνη που ήταν  ένας πολύ αγαπητός Ιεράρχης που επηρέασε τον Μιχαήλ. Σε μια στρατιωτική παρέλαση ενώ περνούσαν από τον Καθεδρικό Ναό ο μικρός Μιχαήλ (ήταν τότε 13 ετών) έκανε τον σταυρό του, οι συμμαθητές του γελούσαν και τον κορόιδευαν, τιμωρήθηκε από τις αρχές για την πράξη του αυτή, όμως ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος που ήταν προστάτης της Σχολής είπε να μην τιμωρηθεί ο δόκιμος Μιχαήλ γιατί με την πράξη του αυτή δηλώνει βαθειά και υγιή θρησκευτικά αισθήματα. Το 1914 τελείωσε την Στρατιωτική σχολή και ήθελε να συνεχίσει τις σπουδές του στην Θεολογική Σχολή του Κιέβου αλλά οι γονείς του επέμεναν να πάει στην Νομική σχολή και ο Μιχαήλ κάνει υπακοή στους γονείς του. Και όπως παρατηρούσαν οι συμμαθητές του αυτός περισσότερο διάβαζε τους βίους των Αγίων από τα μαθήματα του, ωστόσο όμως ήταν καλός μαθητής. Τα χρόνια πέρασαν και  τελείωσε τις σπουδές του. Τότε άρχισε ένα αντιχριστιανικό ρεύμα ν' απλώνεται στην Ρωσία, όμως ο Μιχαήλ είχε βαθειά μέσα του την πίστη και ήταν τολμηρός. Το εκκλησιαστικό συμβούλιο του Χάρκων συζητούσε να ξεκρεμάσουν την ασημένια καμπάνα του Ι. Ναού και να την λιώσουν.
       Όλοι συμφώνησαν, άλλοι φοβόντουσαν ν' αντιδράσουν και ετοιμάζονταν να το κάνουν αυτό, όμως ο Άγιος  διαφώνησε μαζί με λίγους και άρχισαν οι συλλήψεις. Οι γονείς του είπαν να φύγει να κρυφτεί, όμως ο Μιχαήλ τους είπε: «Δεν υπάρχει τόπος που μπορεί κανείς να κρυφτεί από το θέλημα του Θεού και ότι χωρίς το θέλημα του Θεού δεν γίνεται τίποτα, δεν πέφτει ούτε μία τρίχα από το κεφάλι μας». Έτσι φυλακίστηκε και μετά από 1 μήνα τον άφησαν ελεύθερο, ξανά συλλαμβάνεται και αφού διαπίστωσαν ότι δεν τον ενδιέφερε εάν θα ήταν ελεύθερος ή φυλακισμένος, τον έβγαλαν από την φυλακή. Ο Μιχαήλ ζούσε σε άλλο κόσμο και ποθούσε τον Θεό. Το 1921 φεύγει όλη η οικογένεια του (αφού ξέσπασε στη Ρωσία εμφύλιος πόλεμος) και πάνε στην Γιουγκοσλαβία όπου σπούδασε στο Βελιγράδι στην Θεολογική σχολή και για να μπορεί να τα βγάζει πέρα πουλούσε εφημερίδες. Το 1924 χειροτονήθηκε αναγνώστης στην Ρωσική Εκκλησία του Βελιγραδίου από τον Επίσκοπο Αντώνιο και το 1926 χειροτονήθηκε διάκος και εκάρη μοναχός με τ' όνομα Ιωάννης στο Μοναστήρι του Μίλκοβ. Αργότερα μέχρι το 1934 διορίστηκε στην Ιερατική σχολή στην πόλη Βιτώλ της Σερβίας και τελούσε λειτουργίες και στα Ελληνικά για τους Έλληνες της περιοχής που τον αγαπούσαν πολύ. Εκεί στην Ιερατική σχολή φρόντιζε πολύ για τους μαθητές του, πήγαινε στα δωμάτια τους τα βράδια και τους σκέπαζε, τους σταύρωνε και έφευγε. Αυτός δεν κοιμόταν καθόλου σε κρεβάτι και τις λίγες ώρες που ξεκουραζόταν τα βράδια κοιμόταν σε καθιστή στάση ή γονατιστός στο πάτωμα μπροστά στα εικονίσματα.

 Όταν έφευγαν οι μαθητές για διακοπές στα σπίτια τους μιλούσαν με θαυμασμό για τον καθηγητή τους τον Βλαντίκα Ιωάννη που πάντα προσευχόταν, που ποτέ δεν είχε κοιμηθεί στο κρεβάτι, που νήστευε αυστηρά και λειτουργούσε και κοινωνούσε καθημερινά. Το 1934 αποφασίζουν να τον εκλέξουν Επίσκοπο, ο Άγιος αρνείται και τους λέει ότι έχει πρόβλημα στην ομιλία του, αυτοί του λένε ότι και ο Μωυσής είχε πρόβλημα και τον εκλέγουν και τον χειροτονούν Επίσκοπο για την Σαγγάη. Φτάνει στις 21 Νοεμβρίου το 1934 στην Σαγγάη και βρίσκει μια μισοκτισμένη Εκκλησία και με κάποια προβλήματα στους κατοίκους εκεί που προσπάθησε να τους βοηθήσει ώστε να ‘ρθει η ειρήνη, οργάνωσε ορφανοτροφείο και το αφιερώνει στον Άγιο Τύχωνα του Ζαντόσκο που αγαπούσε τα παιδιά. Μάζευε άρρωστα φτωχά και πεινασμένα παιδιά από τους δρόμους και τα στενά της Σαγγάης και ξεκίνησε με 8 παιδιά και στο τέλος έφτασε τα 3.500 παιδιά. Όταν ήρθαν και εκείνοι οι κομουνιστές πήρε τα παιδιά και τα μετέφερε στις Φιλιππίνες και μετά στην Αμερική. Έτρωγε μια φορά την ημέρα στις 11 το βράδυ. Κατά την διάρκεια της πρώτης και της τελευταίας εβδομάδας της Μ. Σαρακοστής δεν έτρωγε απολύτως τίποτα και την υπόλοιπη νηστεία όπως και στην νηστεία των Χριστουγέννων έτρωγε μόνο πρόσφορο.

 Τις νύχτες προσευχόταν πολύ και όταν αισθανόταν εξάντληση, όπως ήταν γονατιστός, έβαζε το κεφάλι του στο πάτωμα και κοιμόταν λίγο μέχρι να πάει το πρωί στην Θεία Λειτουργία και άρρωστος να ήταν θα λειτουργούσε. Δεν ήταν μόνο ένας μεγάλος ασκητής αλλά ο Θεός του είχε δώσει και το προορατικό χάρισμα και οι προσευχές του έφερναν την θεραπεία. Καθημερινά επισκεπτόταν τους ασθενείς του, τους εξομολογούσε και τους κοινωνούσε. Σε σοβαρά ασθενείς σκεκόταν ώρες δίπλα τους προσευχόμενος και γονατιστός και γινόταν πολλές φορές το θαύμα. Όταν ήρθαν στην Κίνα οι κομμουνιστές έφυγαν οι Ρώσοι για την Αμερική και φεύγει και ο Άγιος το 1951 στην Αμερική μεταφέροντας το ποίμνιο του. Οι Επίσκοποι της Συνόδου αποφασίζουν και τον στέλνουν στην Επισκοπή του Παρισιού και των Βρυξελλών. Έτσι ο Άγιος τελούσε θείες λειτουργίες στα Γαλλικά, στα Ολλανδικά, όπως τελούσε πρώτα στα Ελληνικά, στα Κινέζικα και στα Αγγλικά. Δεν επέτρεπε στις γυναίκες που είχαν κραγιόν να ασπαστούν τις εικόνες και τον Τίμιο Σταυρό. Μια πνευματική του κόρη η Ζηναίδα Ζουλιέμ, που τον υπηρέτησε στην Γαλλία μας αναφέρει μερικά περιστατικά από την προορατικότητα του Αγίου.

Γνώρισα λέει για πρώτη φορά τον Άγιο πηγαίνοντας στο σπίτι του στις Βερσαλλίες, ένα κελλί που ήταν ένα μικρό δωμάτιο με μικρά κουτιά με γράμματα μέσα, ένα τραπέζι, ένα καναπέ και μια σακούλα με ξερά πρόσφορα. Φορούσε πέδιλα ή παντόφλες και πολλές φορές ήταν και ξυπόλητος γιατί τα έδινε στους φτωχούς. Κάλτσες δεν φορούσε, ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες. Του ζήτησε να πάει να εργαστεί σε κάποια περιοχή και ήρθε να της δώσει ευλογία, όμως ο Άγιος της είπε να πάει σε κάποια άλλη περιοχή να εργαστεί και όπως πράγματι έτσι και έγινε λες και το πρωτογνώριζε. Τον γνώρισε το 1958 και ο πατέρας της πείθανε τον 1957, πριν πεθάνει της είπε: «απόψε μ' επισκέφθηκε ένας μοναχός κοντός με μαύρα» και αναρωτιόταν, ποιος να ήταν τότε δεν ήξερε τον Άγιο Ιωάννη. Όταν τον γνώρισα λοιπόν λέει η Ζηναίδα, μια μέρα ενώ ήμουνα στο σπίτι του σκεφτόμουν, κρίμα, εάν τον είχα γνωρίσει τότε που ήταν άρρωστος ο πατέρας μου θα προσευχόμουν και θα γινόταν καλά τότε ο Άγιος στράφηκε και της λέει: ξέρεις, επισκέφτηκα τον πατέρα στου όταν ήταν άρρωστος στο νοσοκομείο και άνοιξε τον μικρό του κατάλογο και βρήκε στην σελίδα τ' όνομα του πατέρα μου «Βασίλειος Ζουλιέμ». Πως είναι δυνατόν να γνώριζε τις σκέψεις μου εάν δεν ήταν προορατικός, άρα δεν ήταν θέλημα Θεού να ζήσει ο πατέρας μου.

 Πολλές φορές ήθελα να τον ρωτήσω πολλά αλλά ήταν απασχολημένος και το βράδυ που θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να τον ρωτήσω εγώ τα είχα ξεχάσει και εκείνος ενώ έτρωγε την σούπα του σιγοψιθύριζε και άκουγα όλα όσα ήθελα να μάθω από τις ερωτήσεις που σκεφτόμουν να του κάνω και ο Άγιος σαν να τις γνώριζε και μου τις απαντούσε. Όταν αργότερα θα έφευγε για το Σαν Φρανσίσκο στεναχωριόμουν πολύ και ενώ μας μιλούσε στην Εκκλησία εγώ έκλαιγα και τότε γυρίζει και μου λέει: «οι άνθρωποι που έχουν τους ίδιους στόχους και αγωνίζονται για την κατάκτηση του ιδίου πράγματος έχουν ενότητα ψυχής και δεν αισθάνονται την απόσταση του χωρισμού, η απόσταση δεν μπορεί να γίνει εμπόδιο στην πνευματική ενότητα των ανθρώπων σε μία ψυχή». Και αμέσως ηρέμησα. Όταν προσευχόταν στην Αγία Τράπεζα το Άκτιστο Φως τον έλουζε και δεν πατούσε στην γη. Πάντοτε ράντιζε με αγιασμό τον Ναό και το γραμματοκιβώτιο που έριχνε τα γράμματα του μόνος του αφού τα σταύρωνε πήγαινε ξυπόλητος στο χιόνι και στην βροχή και τα έριχνε. Όταν έφυγε στην Αμερική  άλλαξαν το γραμματοκιβώτιο με άλλο καινούργιο, εγώ στεναχωρέθηκα και όταν αργότερα ήρθε πάλι για λίγο στην Γαλλία ο Άγιος τον είδα να παίρνει τον αγιασμό και να πηγαίνει να ραντίσει το νέο γραμματοκιβώτιο χωρίς εγώ να του έχω πει τίποτα. Μια μέρα περνώντας από τον Ναό άκουσε κλάματα, προχώρησε μέχρι το ιερό κοιτώντας μέσα είδε τον Άγιο να είναι γονατιστός πίσω από την Αγία Τράπεζα και να κλαίει γοερά  για τα προβλήματα των άλλων, Δεν άντεχε η ψυχή της να τον ακούει που έκλαιγε και έφυγε αθόρυβα από τον Ναό.

       Πριν φύγει για την Αμερική της είχε πει: όταν εσύ Ζηναίδα είσαι άρρωστη ή κάποιος άλλος να με ειδοποιείτε να έρθω και πράγματι μόλις διάβαζαν την Παράκληση θεραπευόταν. Το 1962 στις 21 Νοεμβρίου τον στέλνουν στο Σαν Φρανσίσκο ως Επίσκοπο στην Ρωσική Εκκλησία της διασποράς. Γύρω στο λαιμό του είχε δέσει μια δερμάτινη θήκη με την εικόνα της Παναγίας μέσα, που είχε φέρει από την Ρωσία. Όταν πήγαινε στους ασθενείς διάβαζε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας και γινόταν το θαύμα. Αγαπούσε πολύ τα παιδιά και τα κοιτούσε με το στοργικό του βλέμμα, όλοι δεν ξεχνούσαν το ζεστό του βλέμμα, όταν σε κοίταζε ήξερες ότι εκείνη την στιγμή ήσουν το πιο αγαπημένο πρόσωπο στον κόσμο. Συνήθιζε να περπατά ξυπόλητος ακόμα και στο πιο άγριο τσιμέντο στο πάρκο στις Βερσαλίες, έτρωγε μια φορά την ημέρα στις 11 το βράδυ και μόνο όταν κάποιος φρόντιζε γι' αυτό, αλλιώς το παρέλειπε και αυτό. Τελούσε καθημερινά την Θεία Λειτουργία και το Άγιο Δισκάριο ήταν πάντοτε γεμάτο γιατί μνημόνευε πλήθος ονομάτων από κάθε τσέπη του έβγαζε χαρτάκια με ονόματα και κάθε μέρα προστίθενται και άλλα ονόματα  από τα γράμματα που του έστελναν και του ζητούσαν να κάνει προσευχή. Στην Μεγάλη Είσοδο των Τιμίων Δώρων ξαναδιάβαζε πάλι τα ονόματα που εντωμεταξύ του είχαν δώσει και άλλα και αργούσε πολύ. Μετά την θεία Λειτουργία παρέμενε για ώρες στην Εκκλησία. Με περισσή φροντίδα καθάριζε το Άγιο Δισκοπότηρο και το Άγιο Δισκάριο, την Αγία Τράπεζα και την Αγία Πρόθεση. Παράλληλα έτρωγε λίγο πρόσφορο και έπινε άφθονο ζεστό νερό. Τα γράμματα που λάβαινε τα διάβαζε το απόγευμα μετά τη θεία λειτουργία αφού έβαζε ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης και τα άνοιγε μην τυχόν και υπάρχει σε κάποιο γράμμα επείγουσα ανάγκη. Πολλές φορές έλεγε το περιεχόμενο των γραμμάτων πριν ακόμα τα διαβάσει, είχε το χάρισμα της προορατικότητας. Πολλές φορές εκεί στην Σαγγάη που ήτα γύριζε έξω τι νύχτες και έδινε ψωμί και χρήματα στους αστέγους και ζητιάνους, ακόμη και σε μεθυσμένους.

Το Σάββατο στις 2 Ιουλίου το 1966 ο Άγιος έφυγε από αυτή την ζωή. Είχε πάει στο Σιάτλ μαζί με την θαυματουργική εικόνα της Παναγίας του Κούρση. Μόλις τελείωσε την Θεία Λειτουργία και αφού πέρασε 3 ώρες προσευχόμενος μέσα στο ιερό πήγε στο δωμάτιο του να ξεκουραστεί, κάθισε στην πολυθρόνα του και στις 4 παρά δέκα το απόγευμα κοιμήθηκε τον αιώνιο ύπνο ήρεμα χωρίς πόνο. Ακούστηκες ένας θόρυβος και όταν μπήκαν μέσα τον βρήκαν κάτω πεσμένο από την πολυθρόνα του και όπως λένε προγνώριζε την ημέρα του θανάτου του εκ των προτέρων και ήξερε ότι ο θάνατος του πλησιάζει και είχε προετοιμαστεί όπως οι μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Γι' αυτό και εκείνη την ημέρα του θανάτου του έστειλε ένα γράμμα στέλνοντας για τελευταία φορά την ευλογία του στις μοναχές της Λέσνα στην Γαλλία που τόσο πολύ τον είχαν βοηθήσει και εξυπηρετήσει. Σχεδόν  24 ώρες αργότερα το σώμα του έφθασε στον Καθεδρικό Ναό του Σαν Φρανσίσκο που ο ίδιος είχε ολοκληρώσει. Τον προϋπάντησαν οι κληρικοί, έγινε ολονύχτια αγρυπνία που κράτησε 4 ώρες, όλη την νύχτα διάβαζαν το ψαλτήρι και όλοι αγρυπνούσαν για τελευταία φορά μαζί του. Ο κόσμος ερχόταν για να προσκυνήσει και να χαιρετήσει για τελευταία φορά τον Δεσπότη τους.

 Όλοι οι Ιεράρχες που τον γνώριζαν μιλούσαν για την ασκητική του ζωή. Μια ζωή όλο αγώνα πνευματικό που δεν είχε ξαπλώσει για 40 χρόνια σε κρεβάτια από τότε που έγινε μοναχός, που κοιμόταν μόνο μία ή δύο ώρες το βράδυ είτε όρθιος, είτε γονατιστός και σκυφτός στο πάτωμα, πολλές φορές κοιμόταν για λίγο απαντούσε κανονικά στο τηλέφωνο, όπως μαρτυρεί κάποιος που έτυχε να' ναι μπροστά του στο δωμάτιο του, ενώ μιλούσε του έπεσε το ακουστικό λίγο πάνω στα γόνατα και κοιμισμένος, όπως ήταν, απαντούσε σαν ν' άκουγε τον συνομιλητή του. Όλοι ένοιωσαν ότι είχαν μείνει ορφανοί γιατί ο Άγιος έδειχνε κατανόηση στον καθένα τους και πολλή αγάπη. Τον κήδεψαν στις 7 Ιουλίου το απόγευμα. Το σώμα του τόσες μέρες δεν είχε κανένα σημάδι αποσύνθεσης και όλοι ακουμπούσαν επάνω του σταυρούς λουλούδια και νήπια για να πάρουν την ευλογία και μερικοί Ιεράρχες τα εγκόλπιά τους.

 Ο Ναός ήταν αφιερωμένος στην Παναγία, «στην Χαρά όλων των θλιβομένων». Εδώ υπηρέτησε τον Θεό και τους ανθρώπους και εδώ αναπαύεται ο Άγιος. Μετά το τελευταίο ασπασμό έγινε 3 φορές η λιτάνευση του Ιερού λειψάνου του γύρω από τον Ναό. Το φέρετρο το βάσταζαν ορφανά που ο Άγιος είχε σώσει και μεγαλώσει στην Σαγγάη. Ένας Ιεράρχης παρομοίασε την λιτάνευση του Αγίου με την λιτάνευση του Επιταφίου του Χριστού την Μεγ. Παρασκευή. Ετάφη σ' ένα μικρό υπόγειο παρεκκλήσιο κάτω από το Ιερό. Όλοι έφερναν στην μνήμη τους τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ που τους είχε υποσχεθεί ότι και μετά την κοίμηση του θ' άκουγε τις προσευχές τους και τις θλίψεις τους όπως συμβαίνει σ' έναν ζωντανό άνθρωπο. Έτσι πήγαιναν τακτικά στον τάφο τους. Το φθινόπωρο του 1993 η Σύνοδος των Επισκόπων της Αμερικής με υπεύθυνο τον Αρχιεπίσκοπο Αντώνιο του Σαν Φρανσίσκο, αφού έγινε μία παννυχίδα στον τάφο του Αγίου, αποφάσισαν να τον ανοίξουν. Μόλις άνοιξαν την λάρνακα, είχε σκουριάσει λίγο το φέρετρο γιατί ήταν μεταλλικό, άνοιξαν με φόβο Θεού και προσευχή το φέρετρο. Το πρόσωπο του Αγίου ήταν σκεπασμένο με τον αέρα (κάποιο πανί) και η ματιά τους έπεσε στ' άφθαρτα χέρια του Αγίου. Ξεσκέπασαν και το πρόσωπο του και αποκαλύφθηκε και το άφθαρτο πρόσωπο του. Μια υπερκόσμια πνευματική γαλήνη, μια ευλαβική σιωπή απλώθηκε παντού. Βίωναν όλοι στιγμές θείας Χάριτος μπροστά στον Άγιο του Θεού. Αποφασίστηκε και την επόμενη χρονιά το 1994 στις 2 Ιουλίου να γίνει η ανακήρυξη του Αγίου επίσημα πλέον. Ο Θεός δεν μας εγκατέλειψε και μας έστειλε ένα μεγάλο Άγιο να πρεσβεύει για εμάς δίπλα στον Θρόνο του Θεού στα χρόνια αυτά της γενικής αποστασίας μας από τον Θεό.

Ο Καθεδρικός Ναός με τους χρυσούς τρούλους και που είναι αφιερωμένος στην Παναγία, στην χαρά των θλιβομένων, βρίσκεται στη λεωφόρο Γκίρι μεταξύ 26^ης και 27^ης λεωφόρου και είναι το κτίριο που δεσπόζει στην βορειοδυτική πλευρά του Σαν Φρανσίσκο. Ο Ναός είναι ορατός από πολλά σημεία της πόλης, ή έρχεσαι από τη θάλασσα ή από την γέφυρα Χρυσή πύλη. Το κουβούκλιο του τάφου βρίσκεται δύο πατώματα κάτω από το Ιερό. Κατεβαίνει σ' ένα υπόγειο παρεκκλήσιο με χαμηλό αγιογραφημένο ταβάνι με τον Παντοκράτορα και με αγιογραφίες στους τοίχους και γυαλιστερό μαρμάρινο δάπεδο. Εδώ έρχονται καθημερινά, μετά την κοίμηση του οι πιστοί και προσεύχονται στον τάφο του. Χιλιάδες πιστοί επισκέπτονται τον Άγιο, άλλοι του στέλνουν γράμματα και ζητούν την βοήθεια του και τις προεσβείες του. Ζητούν το νήμα από τα κεριά που ανάβουν στον τάφο του και λίγες σταγόνες λάδι από την καντήλα που καίει εκεί.

 Κάθε χρόνο στις 2 Ιουλίου τελείται η Θεία Λειτουργία και καταφθάνουν εκεί στο παρεκκλήσιο του τάφου του πλήθους κόσμου. Στο κέντρο βρίσκεται η λάρνακα που είναι σκεπασμένη με τον μανδύα του Αγίου, γύρω υπάρχουν μανουάλια με κεριά αναμμένα. Στην κεφαλή της λάρνακας βρίσκεται τοποθετημένη η Επισκοπική μίτρα του Αγίου και η ποιμαντορική του ράβδος βρίσκεται στο κάτω μέρος της λάρνακας. Και εκεί βρίσκεται ένα αναλόγιο με το Ψαλτήρι που το διαβάζουν οι πιστοί όταν πηγαίνουν στο Άγιο και μετά του λένε τα προβλήματα τους. Σ' ένα άλλο αναλόγιο δίπλα είναι η εικόνα των Εισοδίων της Παναγίας που την αφιέρωσε μια οικογένεια από την Κίνα στον Άγιο ως ευγνωμοσύνη που τους είχε βοηθήσει και έδωσε ένα ιερό όρκο η κυρία αυτή μαζί με την μητέρα της να δωρίσουν την εικόνα τους αυτή, το κειμήλιο τους στον Άγιο Ιωάννη στον τάφο του. Αυτή η εικόνα είχε έναν ιδιαίτερο νόημα για τον Άγιο, χωρίς αυτοί να το ξέρουν, γιατί στην ζωή μας τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία. Αυτή την γιορτή των Εισοδίων της Παναγίας μας ο Άγιος την αγαπούσε πολύ, η κουρά του έγινε σε Μοναστήρι της Γιουγκοσλαβίας που ήταν αφιερωμένο στην εορτή των Εισοδίων. Επίσης την ημέρα των Εισοδίων πήγε ως Επίσκοπος στην Σαγγάη στον Ναό της Παναγίας μας που ονομαζόταν; «η αμαρτωλών Σωτηρία» και πάλι την ημέρα των Εισοδίων έρχεται στο Σαν Φρανσίσκο ως Επίσκοπος. Όταν παντρεύτηκε η κυρία αυτή πήγε στην Αμερική στον Σαν Φρανσίσκο και απέχτησαν έναν αγόρι των Ιωάννη. Όταν αργότερα κατατάχτηκε στο στρατό και θα τον έστελναν στον πόλεμο στο Βιετνάμ, το αγόρι που ευλαβείτο πολύ τον Άγιο Ιωάννη πήγε στον τάφο του και του άφησε μια φωτογραφία που είχε του Αγίου πάνω στην Επισκοπική του μήτρα, που βρίσκεται πάνω στην Λάρνακα και μετά από λίγες μέρες την πήρε ως ευλογία, την έβαλε στην τσέπη της στολής του στο μέρος της καρδιάς και πήγε στον πόλεμο. Και από ότι έγραφε στην μάνα του ο αξιωματικός γιος της ο Άγιος τον προστάτεψε και καμία σφαίρα δεν τον χτύπησε. Κάποτε το απόσπασμα του αιχμαλωτίστηκε και αυτός γλύτωσε, μία βόμβα έπεσε δίπλα τους, άλλοι τραυματιστήκαν σοβαρά και αυτός έμεινε αβλαβής.

 Η καντήλα πάνω από τη Λάρνακα του Αγίου καίει συνεχώς. Έρχονται εδώ όλοι με μια παιδική πίστη να μιλήσουν στον Άγιο, να παραπονεθούν για τις θλίψεις τους και ο Άγιος τους ακούει και τους βοηθάει. Ο Άγιος θέλει να προσευχόμαστε και να μην ξεχνάμε να μνημονεύουμε τους κεκοιμημένους από ένα περιστατικό που φανερώθηκε στον ύπνο κάποιου ανθρώπου και του είπε: «να προσεύχεσαι για τους κεκοιμημένους». Επίσης και σ' ένα διάκο φανερώθηκε και του είπε ότι: «είμαι πολύ ευτυχής που προσεύχεσαι για τους αρρώστους, πάντα να προσεύχεσαι και να επισκέφτεσαι τους αρρώστους». Σε κάποια γυναίκα που τον είδε στον ύπνο της, της είπε: «πείτε στον κόσμο παρόλο που έχω πεθάνει είμαι ακόμα ζωντανός» μία νοσοκόμα διηγείται ότι ένα βράδυ ένας σοβαρά άρρωστος ζητούσε τον Άγιο να πάει εκεί ένοιωθε ότι θα πέθαινε, είχε όμως ξεσπάσει μια καταιγίδα και με τον αέρα που φυσούσε κόπηκε το ρεύμα, δεν λειτουργούσαν και τα τηλέφωνα και η νοσοκόμα του είπε ότι τώρα δεν μπορούμε να τον ειδοποιήσουμε το πρωί θα πάει κάποιος στον Επίσκοπο. Σε μισή ώρα ακούστηκαν κτύποι στην είσοδο του Νοσοκομείου και όταν ρώτησε ο μισοκοιμισμένος φύλακας, ποιος είναι; - Ανοίξτε την πύλη, είμαι ο Επίσκοπος Ιωάννης, με κάλεσαν και με περιμένουν. Άνοιξε ο φύλακας και ο Άγιος διέσχισε γρήγορα τον διάδρομο και ρώτησε την νοσοκόμα: «ποιος είναι ο άρρωστος που με περιμένει, πήγαινε με σε αυτόν». Πως ο Άγιος διάβασε την σκέψη του αρρώστου και πήγε μέσα στην καταιγίδα στο νοσοκομείο δίπλα του; ήταν προορατικός και τα αψηφούσε όλα για τους ασθενείς του. Επειδή ταξίδευε συχνά αεροπορικώς και η σωρός του πάλι αεροπορικώς ήρθε από το Σιάτλ στο Σαν Φρανσίσκο, θεωρείται προστάτης των ταξιδευόντων αεροπορικώς, αλλά επειδή γλύτωσε κάποιος από τροχαίο θεωρείται και προστάτης των ταξιδιωτών.

 Μια δασκάλα φωνητικής, η Άννα, είχε βοηθήσει τον Άγιο στην Σαγγάη που ήταν. Του μάθαινε να προφέρει σωστά τα φωνήεντα, γιατί είχε πρόβλημα με το κάτω σιαγόνι του και δεν μπορούσε να προφέρει τις λέξεις. Από την πολλή νηστεία ήταν εξαντλημένος ο οργανισμός του και κρεμόταν πολύ το κάτω σιαγόνι του. Αυτός πάντα της έδινε σε κάθε επίσκεψη 20 δολλάρια. Μόλις άρχιζε την νηστεία, άρχιζε πάλι το ελάττωμα αυτό και τον επισκεφτόταν συχνά. Το 1945 τραυματίστηκε στον πόλεμο σοβαρά και ζητούσε να ‘ρθει στο νοσοκομείο ο Άγιος να την κοινωνήσει. Όμως είχε άσχημο καιρό με ανεμοθύελλα. Ήταν 10 με 11 την νύχτα, οι γιατροί της είπαν δεν μπορεί να γίνει αυτό, επειδή ήταν περίοδος πολέμου και το νοσοκομείο έκλεινε μετά την δύση του ηλίου. Το πρωί θα ειδοποιούσαν τον Επίσκοπο. Εγώ φώναζα: έλα Βλαντίκα, και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα του θαλάμου και μπαίνει μέσα ο Άγιος μουσκεμένος από την βροχή. Τον άγγιξα γιατί νόμισα πως ήταν το πνεύμα του, εκείνος χαμογέλασε, με κοινώνησε και εγώ κοιμήθηκα. Όταν αργότερα ξύπνησα τους είπα ότι ήρθε ο Άγιος και με κοινώνησε, αυτοί όμως δεν με πίστεψαν το νοσοκομείο κλείνει μετά την δύση μου είπαν, οι πόρτες είναι κλειστές. Μία άλλη ασθενής τους είπε ότι πράγματι είχε έρθει ο Άγιος εκεί, αλλά ούτε εκείνη την πίστεψαν. Και ενώ η νοσοκόμα που δεν την πίστευε της έφτιαχνε το προσκέφαλο, βρήκε 20 δολλάρια. Ο Άγιος όταν ήρθε της άφησε και λεφτά γιατί δεν είχε τίποτα εκείνο το διάστημα. Τα χρόνια πέρασαν, όταν έφυγε ο Άγιος για το Σαν Φρανσίσκο, ήρθε και εκείνη εκεί και ήθελε να την ψάλλει και να την κηδέψει ο Άγιος. Και πράγματι το 1968 πέθανε το βράδυ της Μεταμορφώσεως από αέριο από γκάζι του σπιτιού της και μία άλλη κυρία, η Όλγα, είδε στον ύπνο της εκείνο το βράδυ τον Άγιο μέσα στον Ναό να θυμιάζει ένα φέρετρο με την Άννα μέσα και να της ψέλνει τόσο ωραία την νεκρώσιμη ακολουθία. Έτσι ο Άγιος της εκπλήρωσε την επιθυμία της. Το πρωί έμαθε η Όλγα ότι εκείνο το βράδυ πέθανε η Άννα.

 Της Ζηναίδας της είχε αναθέσει τα δωρεάν γεύματα για πτωχούς, έπαιρνε λεφτά από το ταμείο του Αρχιεπισκόπου, ένα ποσό των 20 δολαρίων κάθε μήνα για το σκοπό αυτό. Μια μέρα της έκανε δώρο 10 γαλλικά φράγκα, εγώ λέει η Ζηναίδα, τα ξόδεψα όλα για το σκοπό αυτό και ειδικά αυτόν τον μήνα έκανα πολλά έξοδα και χρώσταγα 70 δολλάρια. Δεν ήξερα τι να κάνω, έκανα προσευχή στον Άγιο (γιατί έλειπε στην Αμερική), του ζητούσα να με βοηθήσει, κάνω αυτό που μου είπες, αλλά τώρα έχω πολλά προβλήματα, βοήθησε με. Και το πρωί ο ταχυδρόμος της έδωσε ένα γράμμα από το ταμείο του Αρχιεπισκόπου. Νόμισε πως θα ήταν τα συνηθισμένα 20 δολλάρια μέσα, όταν όμως το άνοιξε βρήκε 70 δολάρια, ακριβώς όσα χρωστούσε. Πήγε λοιπόν και ξεχρέωσε, έγραψε και ένα ευχαριστήριο γράμμα και τον επόμενο μήνα ήταν πάλι τα καθιερωμένα 20 δολλάρια. Εκείνα τα λεφτά της τα είχε στείλει ο Άγιος. Πριν φύγει της ανέθεσε να φροντίζει ένα ορφανό παιδί, τον Βλαντιμίρ. Αλλά κάτι με τα δωρεάν γεύματα, κάτι με την ηλικιωμένη μητέρα της και τον θείο της έσπασαν τα νεύρα της και άρχισε να παρακαλεί τον Άγιο να τη βοηθήσει να τα βγάλει πέρα. Θα τα παρατήσω, έλεγε, δεν αντέχω άλλο. Και το βράδυ είδε στον ύπνο της τον Άγιο να έρχεται  σπίτι της και να πηγαίνει σε αυτήν μόνο και να την ευλογεί. Το πρωί ο ταχυδρόμος της έφερε ένα δέμα, ένα περιοδικό που είχε την μορφή του Αγίου όπως τον είχε δει στον ύπνο της και στο εξώφυλλο ένα σημείωμα: «Στην Ζηναίδα». Αμέσως πήρε χαρά και δύναμη να συνεχίσει τον αγώνα της αυτό. Άλλη μια φορά την έσωσε από βέβαιο θάνατο. Μια μέρα ενώ θα έβγαινε έξω, κοιτώντας από το παράθυρο τον κόσμο είχε ανάμεσα σε κάτι αυτοκίνητα κάτι σαν μια μικρή σωλήνα, την κυρίεψε η περιέργεια και άρχισε να ντύνεται για να πάει κάτω να δει να το κλωτσήσει. Τότε κτυπάει η πόρτα, ανοίγει ήταν ο Άγιος. Μπήκε μέσα, κάθισε στην πολυθρόνα 5 λεπτά και έφυγε χωρίς να της πει τίποτα. Τότε ξανακτυπά στο παράθυρο και είδε αστυνομικούς στο δρόμο να παίρνουν με πολλή προσοχή αυτό το παράξενο πράγμα. Κατέβηκε γρήγορα κάτω και έμαθε ότι ήταν βόμβα και θα ήτα νεκρή που σκεφτόταν να το κλωτσήσει εάν δεν την καθυστερούσε ο Άγιος Ιωάννης.

 Μια κυρία άρρωστη με πρόβλημα καρδιάς, φορούσε μια κονκάρδα με τον Άγιο Ιωάννη και μια μέρα λιποθύμησε στην Εκκλησία, τότε ο ψάλτης την σταύρωσε με την κονκάρδα, προσευχήθηκε στον Άγιο Ιωάννη να την κάνει καλά και πράγματι αμέσως συνήλθε.

 Μια μέρα λέει η Ζηναίδα είχε μαγειρέψει η μητέρα της ένα φαγητό, τα βαρενίκι, που το τρώνε πολύ στην Ρωσία είναι ένα είδος ζυμαρικών με τυρί και θα πήγαινε στον Επίσκοπο Ιωάννη. Τα είδε στο τραπέζι ο θείος της και τα λαχτάρησε, πήγε η Ζηναίδα στον Άγιο μετά το φαγητό μαζί με τα βερανίκι και ο Άγιος έφαγε πολύ λίγο από τα τρόφιμα που του πήγε, τα βερενίκι όμως δεν τα άγγιξε καθόλου, τον πίεζε να φάει η Ζηναίδα, όμως αυτός δεν έφαγε καθόλου λες και προγνώριζε ότι τα είχε λαχταρήσει ο θείος της.

 Κάποτε σκεφτόταν να πάει να του ζητήσει ευλογία να πάει σε Μοναστήρι. Το βράδυ τον είδε στον ύπνο της και δεν της έδινε ευλογία και κοιτώντας στον τοίχο της λέει: για χάρη του μείνε, και άνοιξε ο τοίχος και βγήκε ένα μωρό. Εκείνη έκλαιγε και ξύπνησε και σε λίγες μέρες γέννησε η γυναίκα του αδελφού της, αλλά αρρώστησε από φυματίωση και πάνω στον μήνα πέθανε, και ο αδελφός της της έδωσε να μεγαλώσει το μωρό. Γι΄ αυτό τότε της είχε πει ο Άγιος αυτά τα λόγια. Τον νοιώθει τόσο κοντά της τον Άγιο Ιωάννη η Ζηναίδα ακόμη και τώρα που έχει πεθάνει. Κάποτε θα πήγαινε με τον ανηψιό της, τον Φιλίπ, στην Αμερική και ο ανηψιός της τα χάλασε τα λεφτά του, θα ‘χει η θεία μου, έλεγε, και δεν τους έφταναν για τα εισιτήρια. Της είχε στείλει και λίγα χρήματα κάποιος γνωστός της αρχιμανδρίτης εις μνήμη του αγαπημένου Επισκόπου Ιωάννη. Και αποφάσισαν να πάνε, αλλά τα χάλασε ο ανηψιός της τα δικά του και άρχισε να προσεύχεται στον Άγιο να την βοηθήσει. Έλεγε. Εάν νομίζεις πως αυτό το ταξίδι θα ‘ναι για το καλό του Φιλίπ, βοήθησε μας. Και εκείνη την ημέρα πήρε ένα σημείωμα από το ταχυδρομείο 7.700 φράγκων στ' όνομα της, ακριβώς το ποσό που χρειάζονταν για τα εισιτήρια. Πήγε στο ταχυδρομείο και της είπαν ότι μπορεί να πάρει αμέσως σήμερα τα χρήματα και τα πήρε χωρίς να χει μαζί της ούτε καν την ταυτότητά της. Ευχαρίστησα τον Άγιο που πάντα με βοηθάει. Ήθελε να πάρει κόκκινες κρυστάλλινες καντηλόκουπες από την Αμερική (γιατί στην Γαλλία δεν έβρισκε) και όλο το ξεχνούσε εκεί που γύριζε στην Αμερική, και μόλις πήγαν στον τάφο του Αγίου, αμέσως το θυμήθηκε και πήγε μετά και αγόρασε, ο Άγιος την βοήθησε να τις θυμηθεί. Την ευλογία του Αγίου Ιωάννη να έχουμε όλοι μας.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΑΓΓΑΗΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ

Απολυτίκιον.
Ήχος πλ. Α'

Τον συνάναρχον Λόγον.

Ιωάννη Μαξίμοβιτς, αγγελόμορφε, ιεραρχών θεοφόρων και διδασκάλων σοφών εκλαμψάντων άρτι σάπφειρε πολύτιμε, ως Ορθόδοξων ασκητών καλλονήν και ποταμόν αστείρευτον θαυμασίων, σε ανυμνούντες ευχάς σου θερμάς προς Κύριον αιτούμεθα.

 Κοντάκιον
Ήχος πλ. δ'.  Τη Υπερμάχω
   
       Τον ταπεινόν, απλούν, φιλόθεον, φιλάρετον, σεμνόν, μακρόθυμον, πραυν και ευμπάθητον, ευφημήσωμεν Ορθόδοξον ιεράρχην, Ιωάννην τον Μαξίμοβιτς, μελίσμασιν ως θαυμάτων φρέαρ όντως ακεσώδυνον, πόθω κράζοντες, Χαίροις, χάριτος σκήνωμα.

Μεγαλυνάριον.

       Χαίροις, ιεράρχα νεοφανές, μάκαρ Ιωάννη, ταπεινώσεως κορυφή, χαίροις, ο ανύσας ουρανοδρόμον άρτι πορείαν και θαυμάτων κρήνη γενόμενος.

(Από την Ακολουθία του Αγίου ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ, εκδ. Ι. Μονής Αγίου Νεκταρίου Τρίκορφου Φωκίδος 2006).
Πηγή: Ο Όσιος Φιλόθεος της Πάρου Τεύχος 23 Μάιος - Αύγουςτος 2008
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"  Θεσσαλονίκη
http://www.impantokratoros.gr/Ioannis-Maximovits.el.aspx

Γέροντας Θεοδόσιος Δαμβακεράκης (1907-2000) - Ακούμια Ρεθύμνου (video)

Ο γέροντας Θεοδόσιος Δαμβακεράκης (1907-2000) ασκήτεψε στο χωριό Ακούμια του Νομού Ρεθύμνου. Γέροντας χαρισματούχος και διορατικός, χαρακτηρίστηκε από τον γέροντα Παΐσιο τον αγιορείτη ως "Διαμάντι της Κρήτης". Χιλιάδες ήταν αυτοί που τον επισκέφτηκαν στο μοναστήρι του, εκατοντάδες όμως ήταν και τα πνευματικά του παιδιά, μεταξύ των οποίων γιατροί, εκπαιδευτικοί, στρατιωτικοί, ακόμα και κληρικοί. Ειδικά από τα Χανιά που είχε πάρα πολλά πνευματικοπαίδια και διάνυαν περί των 100 χιλιομέτρων για να ακούσουν τα απλοϊκά αλλά και θεοσόφιστα λόγια του, αλλά και να πάρουν συμβουλές και δύναμη για τον ακατάπαυστο προσωπικό τους αγώνα. Η ανιδιοτελής αγάπη του στον συνάνθρωπο, η διορατικότητά του, αλλά και οι πολλές του θαυματουργικές επεμβάσεις (ακόμα και εν ζωή), ήταν αίτια να αγαπηθεί τόσα θερμά από όλους τους Κρητικούς, και να αποτελέσει ένα σημαντικό σημείο αναφοράς του κρητικού ασκητισμού.

Γέροντας Θεοδόσιος (+2000): Έρχονται δεινά που θα τα δείτε πολύ σύντομα.
Είμαστε στην παράταση, οι (ηλεκτρονικές της Ε.Ε.) ταυτότητες έπρεπε να έχουν βγει ήδη...!






kokostur

imdleo.gr

 http://anavaseis.blogspot.com/

2 Ιουλίου Συναξαριστής: Κατάθεσις Τιμίας Έσθητος Θεοτόκου, Ιουβεναλίου Πατριάρχου, Κοϊντού, Λάμπρου Νεομ., Ανθίμου Γέροντος και των συν αυτώ, Ευτυχιανού Μάρτυρα.

Κατάθεσις Τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Θεοτόκου

Δυὸ πατρίκιοι, οἱ αὐτάδελφοι Γάλβιος καὶ Κάνδιδος, πηγαίνοντας στὰ Ἱεροσόλυμα νὰ προσκυνήσουν, ἔφτασαν στὴν Παλαιστίνη. Κατὰ τὴν ἐπίσκεψή τους στοὺς Ἁγίους Τόπους, συνάντησαν μία Ἑβραία, ἡ ὁποία εἶχε στὴν κατοχή της καὶ φύλαγε μὲ πάρα πολὺ μεγάλη εὐσέβεια, μέσα σὲ εἰδικὸ κιβώτιο τὴν τίμια Ἐσθῆτα (φόρεμα) τῆς Παναγίας. Τότε οἱ Γάλβιος καὶ Κάνδιδος, ἀφοῦ προσκύνησαν τὸ ἱερὸ ἔνδυμα, ἔβαλαν σκοπὸ νὰ τὸ μεταφέρουν στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἀφοῦ ἔφτασαν στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ προσκύνησαν, στὴν συνέχεια κατασκεύασαν ἕνα εἰδικὸ κιβώτιο, ὅμοιο μὲ αὐτὸ ποὺ εἶχε ἡ Ἑβραία γυναῖκα καὶ φύλαγε τὸ φόρεμα τῆς Θεοτόκου. Τὸ κιβώτιο αὐτό, χωρὶς νὰ τοὺς πάρει εἴδηση ἡ γυναῖκα, τὸ ἄλλαξαν μὲ αὐτὸ ποὺ περιεῖχε τὴν τιμία Ἐσθῆτα, χωρὶς νὰ τοὺς πάρει εἴδηση.
Ἔτσι λοιπὸν πῆραν τὸ κιβώτιο μὲ τὸ ἱερὸ ἔνδυμα καὶ ξεκίνησαν γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη. Ὅταν ἔφθασαν στὴν Πόλη, προσπάθησαν νὰ κρύψουν αὐτὸν τὸν πολύτιμο θησαυρὸ στὶς Βλαχέρνες. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν μποροῦσαν νὰ τὸ κρύψουν, γνωστοποίησαν αὐτὸ τὸ γεγονὸς στὸν αὐτοκράτορα τῆς Πόλης. Ἐκεῖνος μόλις πληροφορήθηκε τὴ μεταφορὰ τῆς τιμίας Ἐσθῆτος στὴν Κωνσταντινούπολη ἀσπάστηκε μὲ μεγάλη εὐλάβεια τὸ ἱερὸ ἔνδυμα καὶ ἀμέσως ἔδωσε ἐντολὴ νὰ κατασκευαστεῖ Ναὸς καὶ ἀργότερα μέσα σ' αὐτὸν τοποθέτησε τὸ ἱερὸ ἔνδυμα, τὸ ὁποῖο βρίσκεται μέχρι καὶ σήμερα σ' αὐτὸν τὸν τόπο, ἀποτελῶντας φυλακτήριο καὶ συνάμα πολύτιμο κειμήλιο γιὰ τοὺς χριστιανούς.


Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ'.
Θεοτόκε Ἀειπάρθενε, τῶν ἀνθρώπων ἡ σκέπη, Ἐσθῆτα καὶ Ζώνην τοῦ ἀχράντου σου σώματος, κραταιὰν τῇ πόλει σου περιβολὴν ἐδωρήσω, τῷ ἀσπόρῳ τόκῳ σου ἄφθαρτα διαμείναντα· ἐπὶ σοὶ γὰρ καὶ φύσις, καινοτομεῖται καὶ χρόνος. Διὸ δυσωποῦμέν σε, εἰρήνην τῇ πολιτείᾳ σου δώρησαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θεῖον ἔνδυμα, τῶν οίκτιρμῶν σου, καὶ ἱμάτιον ἀθανασίας, τὴν ἁγίαν σου Ἐσθῆτα καὶ ἄφθαρτον, τῇ κληρουχίᾳ σου Κόρη δεδώρησαι, εἰς περιποίησιν πάντων καὶ σύναψιν. Ὅθεν Ἄχραντε, τὴν θείαν αὐτῆς κατάθεσιν, τιμῶντες εὐσεβῶς σὲ μεγαλύνομεν.

Κοντάκιον  Ἦχος δ'. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ
Περιβολὴν πᾶσι πιστοῖς ἀφθαρσίας, Θεοχαρίτωτε Ἁγνὴ ἐδωρήσω, τὴν Ἱερὰν Ἐσθῆτά σου μεθ’ ἧς τὸ ἱερόν, σῶμά σου ἐσκέπασας, σκέπη πάντων ἀνθρώπων· ἧς περ τὴν κατάθεσιν, ἑορτάζομεν πόθῳ, καὶ ἐκβοῶμεν φόβῳ σοι σεμνή· χαῖρε Παρθένε, Χριστιανῶν τὸ καύχημα.

Μεγαλυνάριον.
Τῆς ἀθανασίας τὸν χορηγόν, τέξασα Παρθένε, ἠθανάτισας τὸν Ἀδάμ· τοῦτο γὰρ δηλοῦσα, ἡ ἄφθαρτος Ἐσθής σου φθορᾶς παθῶν λυτροῦται, τοὺς προσπελάζοντας.





Ὁ Ἅγιος Ἰουβενάλιος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

Ὁ Πατριάρχης αὐτός, κατέχει μία ἀπὸ τὶς ἐπισημότερες θέσεις στὴν ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία.
Κατὰ τὴν πιὸ πιθανὴ γνώμη, πατριάρχευσε 28 συνεχὴ χρόνια καὶ ὑπῆρξε σύγχρονος τῶν βασιλέων Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ, Πουλχερίας, Μαρκιανοῦ καὶ Λέοντος τοῦ Α’.
Στὴ Γ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ ἔγινε στὴν Ἔφεσο, ἡ συμμετοχὴ τοῦ Ἰουβενάλιου ἦταν ἐνεργητικότατη. Διότι ἦταν ἄνδρας ὄχι μόνο πολλοῦ ζήλου, ἀλλὰ καὶ λόγου καὶ παιδείας.
Ὁ Ἰουβενάλιος ἔγραψε γιὰ τὴν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου καὶ τὴ Μετάσταση αὐτῆς. Ἐπίσης, αὐτὸς εἶναι ποὺ ἔστειλε στὸν αὐτοκράτορα Μαρκιανὸ τὰ ἐντάφιά της σπάργανα, ποὺ κατατέθηκαν στὸ Ναὸ τῶν Βλαχερνῶν.
Πέθανε, σύμφωνα μὲ τὰ λεγόμενα τοῦ Δοσίθεου, τὸ ἔτος 457.





Ὁ Ἅγιος Κοϊντός

Καταγόταν ἀπὸ τὴ Φρυγία καὶ διακρινόταν γιὰ τὸ θερμὸ ζῆλο του νὰ διαδίδει τὴ χριστιανικὴ πίστη μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρῶν.
Κάποτε πῆγε σ' ἕνα χωριὸ ποὺ ὀνομαζόταν Αἰολίς, ὅπου ἔδινε ἐλεημοσύνη στοὺς φτωχοὺς καὶ γιάτρευε ἀνθρώπους ἀπὸ ἀκάθαρτα πνεύματα. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ ἡγεμόνας Ροῦφος τὸν ἀνάγκαζε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, δαιμονίστηκε, ἀλλὰ ὁ Ἅγιος τὸν θεράπευσε καὶ ὁ ἡγεμόνας, ἀφοῦ τὸν ἀντάμειψε μὲ πολλὲς τιμὲς τὸν ἄφησε ἐλεύθερο.
Κατόπιν πῆγε στὴν Πέργαμο, ὅπου συνελήφθη ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες Κυμαίους, ποὺ ἄρχισαν νὰ τὸν βασανίζουν. Τότε ξαφνικὰ ἔγινε μεγάλος σεισμός, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέσει ὁ ναὸς τῶν Ἑλλήνων καὶ νὰ συντριβοῦν τὰ εἴδωλα ποὺ ἦταν μέσα σ' αὐτόν. Φοβισμένοι οἱ Ἕλληνες, ἄφησαν τὸν Ἅγιο ἐλεύθερο.
Ἀργότερα στὴν Πέργαμο ᾖλθε ὁ ἄρχοντας Κλέαρχος, ὁ ὅποιος συνέλαβε τὸν Ἅγιο καὶ τοῦ συνέτριψε τὰ σκέλη, ἀλλὰ αὐτὸς μὲ τὴ θεία χάρη ἔγινε ὑγιὴς καὶ ἀπὸ τότε ἔζησε ἄλλα 10 χρόνια καὶ κατόπιν ἀπεβίωσε εἰρηνικά.
(Ἡ κυρίως μνήμη τοῦ Ἁγίου αὐτοῦ τιμᾶται τὴν 2α Μαρτίου. Ἐδῶ περιττῶς ἐπαναλαμβάνεται ἀπὸ τοὺς Συναξαριστές).





Ὁ Ἅγιος Λάμπρος ὁ Νεομάρτυρας

Στὶς 2 Ἰουλίου τοῦ 1835, μαρτύρησε στὴ Μάκρη τοῦ Νομοῦ Ἔβρου ὁ Ἅγιος Λάμπρος.
Αὐτός, μαζὶ μὲ ἄλλους πέντε συμμάρτυρές του, τὸν Θεόδωρο, τὸν ἄλλο Θεόδωρο, τὸν Γεώργιο, τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν Μιχαήλ, ἐκβιάστηκε ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ ἐξώμοσε. Κατόπιν ὅμως μεταμελήθηκε καὶ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους μαρτύρησε γιὰ τὴν πίστη του στὸν Χριστό.





Οἱ Ἅγιοι Ἄνθιμος ὁ Γέρων, Παῦλος, Βήλων, Θέων, Ἤρων καὶ ἄλλοι 36 Αἰγύπτιοι († 305-310)

Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος, γέρων στὴν ἡλικία καὶ πιθανότατα ἑλληνικῆς καταγωγῆς, μαρτύρησε στὴ Θεσσαλονίκη στὰ χρόνια του Μαξιμιανοῦ.
Οἱ δὲ ὑπόλοιποι, ἐπίσης μαρτύρησαν στὴν Θεσσαλονίκη στὰ χρόνια του Μαξιμιανοῦ.

Ὁ Ἅγιος Εὐτυχιανὸς ὁ Μάρτυρας

Δὲν ἔχουμε λεπτομέρειες γιὰ τὸν βίο τοῦ Ἁγίου.

http://anavaseis.blogspot.com/2010/07/2.html
Μέγας Συναξαριστής

Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ. Επιστολή -προειδοποίηση του επισκόπου Αρτέμιου προς το νέο τοποτηρητή της Μητροπόλεώς του Αμφιλόχιο

Σκεφτείτε, πριν κάνετε ένα ακόμα λάθος βήμα

Μπορώ ήρεμα και αδιάφορα να παρακολουθώ τι συμβαίνει με τα πνευματικά παιδιά μου; ρωτά ο συνταξιούχος πλέον Μητροπολίτης Αρτέμιος στον τοποτηρητή Αμφιλόχιο, που τα απειλεί, γιατί έφυγαν από τα μοναστήρια χωρίς την άδειά του.

Ο Επίσκοπος Artemije, συνταξιούχος επίσκοπος Raska και Πρίζρεν, ο οποίος πρόσφατα εγκαταστάθηκε στην νέα κατοικία του, σ’ ένα εγκαταλελειμένο μοναστήρι στο βόρειο άκρο της Σερβίας, στην Fruska Šišatovac, έστειλε επιστολή στον διευθυντή της Επισκοπής Raska και Πρίζρεν, τον Μητροπολίτη Μαυροβουνίου και της παράλιας Αμφιλοχίο, επ’ ευκαιρία της αναχωρήσεως από την επισκοπή του μοναχών.

Έφυγαν μέχρι στιγμής 70 μοναχοί και μοναχές, από 11 μοναστήρια του Κοσυφοπεδίου και των Μετοχίων. Οι 40 την Κυριακή παραβρέθηκαν κοντά του στην πρώτη Θεία Λειτουργια, στον τόπο της εξορίας του.

Οι μοναχοί και οι μοναχές που έφυγαν από τα μοναστήρια χωρίς κανονική άδεια, αφού δεν τους την έδινε και απειλούσε ο τοποτηρητής Αμφιλόχιος· αυτά σημαίνει ότι δεν μπορούν να πάρουν την ευλογία, για να παραμείνουν στο έδαφος οποιασδήποτε άλλης Επισκοπής της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, και μπορεί όπως απειλή ο τοποτηρητής να ασκηθούν διώξεις ενώπιον του εκκλησιαστικού δικαστηρίου έναντιον τους, εάν δεν επιστρέψουν στα μοναστήρια τους.

Τους λόγους που έφυγαν οι μοναχοί και οι μοναχές από τα μοναστήρια τους, μας τους εξηγεί ο ηγούμενος της Ιεράς μονής Black River, ας τον ακούσουμε:

· ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ αδελφότητα της Μονής BLACK RIVERΜετά τα επεισόδια με τον πνευματικό μας πατέρα – Επίσκοπος Artemije, τον οποία όχι μόνο έδιωξαν από την Επισκοπή Raska και Πρίζρεν, αλλά και εξόρισαν, η αδελφότητα της Μονής Black River λέει στο κοινό τα ακόλουθα:1η Μια περαιτέρω παραμονή στο μοναστήρι αδελφότητα Black River και γενικά στην Επισκοπή Raska και Prizren δεν φέρει πνευματικό όφελος για την αδελφότητα ως σύνολο και τον καθένα μας ξεχωριστά. Οι λόγοι που αναχωρούμε είναι κυρίως η απώλεια της εμπιστοσύνης στη νέα Διοίκηση και η σύγχυση που ακολούθησε από τη στιγμή που ο Επίσκοπος Artemije απομακρύνεται από το θρόνο της Επισκοπής Raska και Πρίζρεν. 2ος. Αδελφότητα είναι αδύνατον να παραμείνει στο σπίτι από το οποίο πνευματικός πατέρας μας εξορίστηκε… Η απέλασή του χωρίς να αποδειχθεί καμία ενοχή δημιούργησε ερωτηματικά για την νέα ηγεσία. Υποτίθεται ότι πρέπει να ξέρουμε ποιος απόφαση την απόλυση και δίωξη που ασκήθηκε.3ος Α.Ε. Σύνοδος [η μικρή, των 5 οικουμενιστών επισκόπων (η εξήγηση είναι της ιστοσελίδος μας)] αποφάσισε να απαγορεύσει στον Επίσκοπο Artemije να εξασκεί ακόμα και το μυστήριο της εξομολογήσεως των μοναχών και μοναζουσών και γενικά των πνευματικών του παιδιών της Επισκοπής του Raska και Prizren! Αυτό είναι απαράδεκτογια εμάς… 4ο …Είμεθα έτοιμοι να δεχθούμε οποιαδήποτε αντίποινα από την εκκλησιαστική αρχή…5η Η απώλεια του αδελφού Αντώνιου από την μοναστική εκκλησιαστική κοινότητα, για περίοδο δύο ετών, είναι εξαιρετικά αυστηρή στη χώρα μας και προκαλεί ανησυχία το γεγονός ότι η Εκκλησιαστηκή αρχή αρχίζει σιγά-σιγά να κάνει «εκκαθάριση ό,τι της φαίνεται ακατάλληλο και προετοιμάζει το έδαφος»…για την άλωση της Ορθοδοξίας. Πού είμαστε και όλα αυτά τα ατυχή γεγονότα γίνονται; Ποτέ στην ιστορία της Εκκλησίας δεν έχουν επαναληφθεί.…Σύντομα ο ουρανός θα απαντήσει και ο ήλιος της δικαιοσύνης θα λάμψει και πάλι η Εκκλησία της ειρήνης, της αρμονίας και της αλληλεγγύης θα επιστρέψει. Αμήν. Боже дај. Ο Θεός.

Αδελφότητα της Μονής Black River

Манастир Црна Река Manastir Τσέρνα Reka

Недеља Свих Светих Κυριακή των Αγίων Πάντων

30/17. 30/17. мај 2010. maj 2010α године Ο
http://mancr.org/2009-03-17-15-07-24/2010-04-20-13-49-45.html http://mancr.org/2009-03-17-15-07-24/2010-04-20-13-49-45.html

Ο επίσκοπος Αρτέμιος στην επιστολή του γράφει·

«Παρόλο που εκδιωχθήκαμε από το Κόσοβο και Μετόχια, δεν μπορούμε να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε το Κοσσυφοπεδίου και Μετόχια και να προσευχόμαστε γι’ αυτό. Ακολουθώντας τις εξελίξεις στο Κόσοβο και τα Μετόχια δεν σημαίνει ότι θα δημιουργήσουμε σύγχυση ή επιθυμούμε να παρέμβουμε στην κυβέρνηση και τη διαχείριση της επισκοπής ERP, που τώρα χρεωθήκατε εσείς ως επίσκοπος. Ωστόσο, μπορούμε ήρεμα και σοβαρά να συζητήσουμε το θέμα και να ακούσετε τι συμβαίνει με τα πνευματικά παιδιά μας, που δεκαετίες, «με πολλούς κόπους και δυσκολίες μεγάλωσαν στα μοναστήρια της επισκοπής μας ERP μέχρι πρόσφατα.

Κυρώσεις (činodejstva απαγόρευση, άρνηση της Θείας Κοινωνίας), η απειλή των εκκλησιαστικών δικαστηρίων για αυστηρότερες ποινές, οι ύβρεις και συκοφαντίες σας και από πολλούς άλλους (και αδελφούς πνευματικούς τους), εξαιτίας της ενοχής τους στους ισχυρισμούς ότι ηθελημένα έφυγα από το μοναστήρι, για να κατεδαφίσουν την κανονική θρησκευτική τάξη, και ούτω καθεξής. Αυτά είναι στην καλύτερη περίπτωση αβάσιμα και εσείς το ξέρετε, γιατί είναι φτιαγμένα. Σίγουρα όχι από κάποια ιδιοτροπία ή ως ανυπάκουος Μητέρα Εκκλησία, αλλά επειδή εσείς, και κάποιοι άλλοι που βρίσκονται μαζί σας το ξέρουν.

Ο τρόπος για να επιλυθούν οι υποθέσεις που έχουν ήδη υποστεί βλάβη και όλη η κανονική και εκκλησιαστική τάξη, πληκτρολογήστε τη σύγχυση και διαφωνία των μοναχών, κληρικών και πιστών ανθρώπων, όχι μόνο στο Κοσσυφοπέδιο αλλά και σ’ ολόκληρη την Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας, τόσο στην πατρίδα μας όσο και στη διασπορά, και στους μοναχούς, που ψάχνουν τώρα να ακολουθήσουν την κανονική besporedak για την εκκλησία τάξη.

Περιμένουν να τους δώσετε μια γραπτή κανονική απελευθέρωση από τη Μητρόπολη για την Εκκλησία μας, ως επίσκοπος που σέβεται την θρησκευτική ελευθερία. Μπορείτε να τους αρνηθείτε αυτό το δικαίωμα; Μπορείτε να τους απειλείτε με την τιμωρία του δικαστήριο;

Πιστεύετε πραγματικά ότι με αυτό τον τρόπο ότι θα αποκατασταθεί η ειρήνη του θρησκευτικού τάγματος των μοναχών στην επισκοπή μας και τους ανθρώπους μας στο Κόσοβο και στα Μετόχια; Πιστεύετε ότι με πιέσεις και τους εξαναγκασμούς της εξουσίας θα επιτύχετε κάτι;

Δεν σας το κρύβω ότι αυτό θα προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη βλάβη.

Σκεφτείτε το πριν να κάνετε το επόμενο βήμα. Δεν είναι ακόμη πολύ αργά για να επιλυθεί η κατάσταση ειρηνικά. Κάντε αυτό που συζητήσαμε κάποτε και προφορικά.

Ανησυχώντας για τις εξελίξεις

Συνταξιούχος Επίσκοπος Raska-Πρίζρεν και το Κοσσυφοπέδιο-Μετόχια

+АРТЕМИЈЕ + Artemije

από:augoustinos-kantiotis.gr/?p=13643

http://aktines.blogspot.com/