Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σῦρος, ἕνας ἀδικημένος ἅγιος – π.Ἰωάννης Φωτόπουλος

https://www.youtube.com/watch?v=QRHSsDBUaRw

Θαύματα τοῦ Ἁγίου Νικολάου μέ τό χαλί. Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

   

 Θαύματα τοῦ Ἁγίου Νικολάου μέ τό χαλί.

  Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Στήν Κωνσταντινούπολι ζοῦσε ἕνας γέροντας μέ τό ὄνομα Νικόλαος. Ἦταν μόνος μέ τήν γυναῖκα του, διότι δέν εἶχαν ἀποκτήσει παιδιά. Αὐτοί σέ ὅλη τήν ζωή τους, τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Νικολάου, ἐπήγαιναν ἀπό τό πρωΐ στήν ἐκκλησία, ἔκαναν ἐλεημοσύνες, συμμετεῖχαν στίς ἀκολουθίες, ἔφτιαχναν κεριά, θυμίαμα, πρόσφορα. Ἔκαναν ὅ,τι ἠμποροῦσαν.
Καί τώρα πού ἦταν γεροντάκια καί πτωχοί συνέχιζαν τό ἴδιο τυπικό τους. Ἐρχόταν κάθε χρόνο ἡ γιορτή τοῦ ἁγίου Νικολάου κι αὐτοί δέν εἶχαν μέ τί νά κάνουν τήν γιορτή τους, ὅταν ἐγύριζαν ἀπό τήν ἐκκλησία στό σπίτι, δηλαδή δέν εἶχαν νά στρώσουν τραπέζι γιά τούς πτωχούς νά εὐχαριστήσουν καί ἐκεῖνοι τόν Θεό.
Ἔτσι ἔλεγε ἡ γιαγιά στόν παπποῦ:

Μοναχή Χριστονύμφη-Θαυμαστή ὁπτασία τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ. -Τό παράξενο κλάμα τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς

ΜΟΝΑΧΗ ΧΡΙΣΤΟΝΥΜΦΗ - ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΟΠΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑ.- ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΚΛΑΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ.

Ενώ επιμένει ή μικρή Ζωούλα να παρακαλεί την Παναγία μας να την προσκαλέσει στο μοναχικό τάγμα, να και το μήνυμα έρχεται μέσω ουρανίου απεσταλμένου. Βλέπει λοιπόν ή κόρη, σαν προσευχόταν σέ όραμα έναν καβαλάρη με άσπρο άλογο. Πάει μπροστά της και της λέει «ανέβα επάνω» αμέσως ή μικρή κάθεται στο άλογο. Ξεκινάει ό καβαλάρης, ή Ζωή όπως είπαμε πίσω του. Προχωράει-προχωράει, για μία στιγμή ή μικρή ρωτά «έ, που πάμε;» και ό καβαλάρης «θα πάμε κάπου και θα σέ αφήσω εκεί». Τέλος φθάσανε και σταμάτησαν κάπου. Της λέει ό καβαλάρης «κατέβα κάτω». Κατεβαίνει ή μικρή, τόπος τελείως άγνωστος. Όμως από ότι είδε γύρω-γύρω κατάλαβε ότι είναι μοναστήρι. Της λέει εν συνεχεία ό άγνωστος «έδώ πού σέ έφερα, θα μείνεις 30 χρόνια και μετά θα ξανάρθω να σέ πάω άλλου». Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του άγνωστου καβαλάρη και χάθηκε. Αμέσως μετά συνήλθε ή Ζωή και είδε ότι βρισκόταν και πάλι στον τόπον όπου την ανέβασε στο άλογο. Αμέσως τότε άρχισε να κλαίει και συγκινημένη να ψελλίζει στην Παναγία «Παναγία μου, Παναγία μου, ποιος να ήταν αυτός ό καβαλάρης;»

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΔΑΝΙΗΛ ΣΙΣΟΕΒ +2009 «Ὁ Νόμος τοῦ Θεοῦ»

«Ό Νόμος του Θεού»

Αυτό το βιβλίο, είναι ένας σύντομος οδηγός στον δρόμο της ζωής, προορίζεται για εκείνους, πού μπαίνοντας σέ αυτό το δρόμο, επιθυμούν να γνωρίσουν τα βασικά της Ορθόδοξης πίστης, της ζωής και της Ιερής ιστορίας. Αν δεν έχεις γνωρίσει τα παλιότερα έργα του Θεού, πώς να αναγνωρίσεις τα έργα του σήμερα;

Ή πίστη έχει δύο μορφές. Εμείς θα ονομάσουμε την πρώτη από αυτές πίστη στον Θεό, και την δεύτερη, πίστη για τον Θεό.

Ή πρώτη περιορίζεται στην αναγνώριση της ύπαρξης του Δημιουργού, αλλά δεν αλλάζει τη ζωή.

Εὐχή, νῆψις καί ἡσυχία, μέρος γ'

Εἶναι ἄραγε ἁμαρτωλή αὐτή ἡ προσβολή;
Οἱ Πατέρες, πού μετῆλθαν στήν πρᾶξι τῆς ζωῆς τους τούς πνευματικούς τρόπους τῆς νήψεως, ὠνομάσθησαν ΝΗΠΤΙΚΟΙ καί ὅλοι τους ὤργωσαν μέ τό ἄροτρο τῆς συνεχοῦς μετανοίας «τάς ἀγόνους ἐρήμους» τῆς καρδιᾶς. Τίς πότισαν δέ καί τίς καθάρισαν ἀπό τά πάθη «ταῖς τῶν δακρύων τῶν ροαῖς». Καί μέ τήν ἀδιάλειπτη Νοερά καρδιακή προσευχή, τήν προσοχή καί νῆψι, μεγάλωσαν τό δένδρο τῆς ἀγάπης στίς καρδιές τους, τό πλήρωμα δηλαδή τῆς Χάριτος. Αὐτοῦ τοῦ ἀναιμάκτου μαρτυρίου -ἀγῶνος καρποί εἶναι, ὅπως τό ἔχουμε ἐπισημάνει:
 

• ἡ κάθαρσις,
• ὁ φωτισμός,
• ἡ ἀπάθεια,
• ὁ ἁγιασμός,
• ἡ θέωσις!
  

Λέγει λοιπόν ὁ Ἀββᾶς Φιλήμων ὅτι ἄνευ τῆς τελείας ἡσυχίας καί τοῦ πνεύματος τῆς ἀμεριμνησίας εἶναι ἀδύνατον νά ὐαρεστήση κανείς, ὅπως πρέπει, τόν Θεόν.

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΔΑΝΙΗΛ ΣΙΣΟΕΒ " Ὁ δρόμος γιά τόν ἀντίχριστο βρίσκεται στήν ἰδεολογία καί ὄχι στήν τεχνική. "

Πατήρ Δανιήλ: Πολλοί άνθρωποι για κάποιο λόγο πιστεύουν oτι ο Αντίχριστος δεν θα είναι σε θέση χωρίς την σφραγίδα να αναγνωρίσει έναν άνθρωπο, αλλά μέσα στον Αντίχριστο θα ζει ο Σατανάς, oπως αναφέρεται στην Επιστολή προς τους Θεσσαλονικείς, oτι αυτός θα ενεργήσει σχετικά με τις ενέργειες του Σατανά, αλλά ο Σατανάς έχει εξουσία πάνω σέ όλα τα πονηρά πνεύματα. Τα πονηρά πνεύματα όλο μας ακολουθούν, έχουν ενοχοποιητικά στοιχεία για μάς έτσι και αλλιώς. Όπως περιγράφεται και στην δοκιμασία της μακάριας Θεοδώρας, αυτοί καταγράφουν κάθε κακή πράξη πού κάνουμε.

Στ' αλήθεια στον Αντίχριστο θα είναι άραγε δύσκολο να καλέσει το πνεύμα και να ζητήσει, πού βρίσκεται κανείς; Ναι, θα είναι εύκολο για αυτόν να το ρωτήσει. Και για αυτό δεν του χρειάζεται να μας καταδιώξει. Στον Αντίχριστο θα είναι σημαντικό να γνωρίζει, όχι, το πού βρίσκεται ο άνθρωπος, με τί ασχολείται, τί εμπορεύεται. Για αυτόν θα είναι σημαντικό ο άνθρωπος να υπέγραψε συμβόλαιο μαζί του. Να κάνει συμμαχία μαζί του. Αλλά θα κάνει εκβιασμό χρησιμοποιώντας την πείνα. 

Γι' αυτό είναι η απαγόρευση για το εμπόριο και ο κανόνας θα είναι απλός, δεν θα με προσκυνάς, θα σε πεθάνω της πείνας. Αυτή είναι η όλη λογική, το καταλαβαίνετε;...

Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Δεύτερη Κυριακή (Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.

Δεν πρέπει ν' αγωνιζόμαστε χωρίς ελπίδα στο έλεος τού Θεού. Εύχομαι όλες μας οι προσπάθειες να φωτίζονται από το φως της ελπίδας πώς ό Κύριος είναι κοντά μας, δίπλα μας. Πώς θα μας δεχτεί μπροστά στο φώς τού προσώπου Του. Δεν υπάρχει πιο βαθιά και πιο ανεξάντλητη πηγή από το έλεος του Θεού. Όταν ό Άσωτος Υιός μετάνιωσε για την τρομερή πτώση του στο επίπεδο των χοίρων, ό εύσπλαχνος πατέρας έτρεξε να τον συναντήσει, τον αγκάλιασε και τον συχώρεσε. 

Ό Θεός δεν αποκάμει να τρέχει για να συναντήσει τα μετανιωμένα παιδιά Του. Απλώνει το χέρι Του σέ όλους εκείνους πού θέλουν να γυρίσουν κοντά Του. «Έξεπέτασα τάς χείρας μου όλην την ήμέραν προς λαόν άπειθούντα και άντιλέγοντα», είπε ό Κύριος για τούς Ιουδαίους (Ήσ. ξε'2). Αν ό Κύριος απλώνει το χέρι Του στους άπειθούντες και τούς άντιλέγοντες, δέ θα το κάνει στον υπάκουο; Ό υπάκουος προφήτης Δαβίδ λέει: «Προωρώμην τον Κύριον ενώπιον μου διαπαντός, ότι εκ δεξιών μου εστίν, ίνα μη σαλευθώ» (Ψαλμ. ιε'9). Σ' εκείνους πού αγωνίζονται για τη σωτηρία τους, ό Κύριος δεν αρνείται την παρουσία Του.

19 Μαρτίου Συναξαριστής Χρυσάνθου καὶ Δαρείας Μαρτύρων, τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Κλαυδίου, Ἰλαρίας, Ἰάσονος, Μαύρου καὶ τῶν σὺν αὐτῶν, Παγχαρίου Μάρτυρος, Διοδώρου καὶ Μαριανοὺ Ἱερομαρτύρων, Μαρίας πριγκίπισσας, Ἰννοκεντίου Θαυματουργοῦ, Δημητρίου Νεομάρτυρα, Νικολάου Νεομάρτυρα, Σύναξη Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Τρυφερῆς.

Οἱ Ἅγιοι Χρύσανθος καὶ Δαρεία οἱ Μάρτυρες (ἑορτὴ Χρύσανθος)

 

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Χρύσανθος καὶ Δαρεία ἔζησαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Νουμεριανοῦ (243-284 μ.Χ.). Ὁ Ἅγιος Χρύσανθος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ ἦταν υἱὸς ἐπιφανοῦς εἰδωλολάτρη. Ὅμως κατηχήθηκε στὴν Χριστιανικὴ πίστη ἀπὸ κάποιον Χριστιανὸ καὶ βαπτίσθηκε. Ὅταν ὁ πατέρας του πληροφορήθηκε τὸ γεγονός, τὸν φυλάκισε καί, γιὰ νὰ τὸν ἀποσπάσει ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ πίστη, τοῦ ἔδωσε γυναῖκα τὴν ὡραία Δαρεία, ἡ ὁποία καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀθῆνα καὶ ἦταν εἰδωλολάτρισσα.

Ἀντὶ ὅμως νὰ προσελκύσει ἡ Δαρεία τὸν σύζυγό της Χρύσανθο στὴν εἰδωλολατρία, συνέβη τὸ ἀντίθετο. Πίστεψε καὶ αὐτὴ στὸν Χριστὸ καὶ βαπτίσθηκε. Τότε τοὺς κατήγγειλαν στὸν ἔπαρχο Κελερίνο, ὁ ὁποῖος τοὺς παρέδωσε στὸν τριβοῦνο Κλαύδιο. Τὸ μαρτύριο ἄρχισε. Ἀλλὰ ἡ καρτερία καὶ ἡ ὑπομονὴ τῶν Μαρτύρων ἐξέπληξε τὸν Κλαύδιο, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τὴν σύζυγό του Ἰλαρία, τοὺς υἱούς του Ἰάσονα καὶ Μαῦρο καὶ τοὺς στρατιῶτες του πίστεψε στὸν Χριστό.

Στὴν συνέχεια ἔριξαν τοὺς Ἁγίους Χρύσανθο καὶ Δαρεία μέσα σὲ λάκκο καὶ τοὺς ἐνταφίασαν ζωντανοὺς τὸ ἔτος 283 μ.Χ.

Ἀπό τά θαύματα τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος. Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

Ἀπό  τά θαύματα τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος.

  Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ὁ Ἅγιος Σπυρίδων γεννήθηκε στήν νῆσο Κύπρο. Οἱ γονεῖς του ἦταν ἁπλοϊκοί ἄνθρωποι, ἐνῶ αὐτός ἦταν ταπεινός καί ἀγαθός στήν καρδιά.
Ἀπό τήν παιδική του ἡλικία ἦταν τσοπάνης προβάτων καί ἔκαμε μία τιμημένη ζωή καί μέ φόβο Θεοῦ.
Τόσο πολύ ἀγάπησε τόν Θεό, ὥστε τόν ἀξίωσε τοῦ χαρίσματος τῆς ἐπιτελέσεως θαυμάτων, διότι ἐθεράπευε κάθε εἴδους ἀρρώστειες καί ἔδιωχνε ἀκάθαρτα πνεύματα ἀπό τούς ἀνθρώπους μόνο μέ τόν λόγο του.
Γι᾿ αὐτό καί τόν ἐξέλεξαν ἐπίσκοπο στήν ὀνομαστή πόλι Τριμυθοῦντα τῆς Κύπρου, τήν ἐποχή τῆς βασιλείας στήν Κωνσταντινούπολι τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ἐκεῖ ἔκανε πολλά θαύματα, ἀπό τά ὁποῖα θά μνημονεύσουμε μερικά.
Ὁ ἅγιος Σπυρίδων ἦταν τόσο ταπεινός, ὥστε, ἀκόμη καί ὅταν ἦταν ἀρχιερεύς καί θαυματουργός, δέν θεωροῦσε ἐντροπή του νά ἔχη καί τήν στάνη τῶν ζώων του καί ἐκοπίαζε ὁ ἴδιος γιά τούς ἄλλους.
Μία φορά ἐπήδησαν ληστές μέσα στήν μάνδρα πού ἦταν τά πρόβατά του γιά νά κλέψουν  μερικά ἀπ᾿ αὐτά.
Ὁ Θεός, ἐπειδή ἀγαποῦσε τόν φίλο Του Σπυρίδωνα καί τόν βοηθοῦσε νά ἔχη κάτι ἀπό τήν περιουσία του, ἔδεσε τούς ληστές μέ δυνατά καί ἀόρατα δεσμά, ὥστε δέν ἦταν δυνατόν νά γλυτώσουν. Ἔτσι παρέμειναν δεμένοι μέχρι τό πρωΐ.

Ο ΓΕΡΩΝ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΚΑΡΟΥΛΙΑ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΑΜΕ «Τί νά κάνουμε γιά νά σωθοῦμε;»

Στα ιερά, τα ασκητικά Καρούλια, έζησε ο Γέρων Φιλάρετος. Ασκητής, ανυπόδητος περπατούσε στους δρόμους. Τον ρωτήσαμε: «Τι να κάνουμε για να σωθούμε;» Εκείνος ταπεινά και σεμνά έβαλε την παλάμη του, το χέρι του πάνω απ' το κεφάλι του και είπε: «Να τους έχουμε όλους εδώ, πάνω από μας»! δηλαδή να μην καταφρονούμε κανέναν άνθρωπο και να μην έχουμε τον εαυτό μας ανώτερο από κανέναν άλλο άνθρωπο. Έλεγε επίσης: «Οι φίλοι σας και οι άνθρωποι τους οποίους συναναστρέφεσαι να είναι καλύτεροι από  σένα, έτσι ώστε να ακούσεις κάτι καλό, κάτι πνευματικό, κάτι ωφέλιμο»! Ακριβώς αυτό που έλεγε ο Άγιος Απόστολος Παύλος: 

«Ομιλίαι κακαί φθειρουσι ήθη χρηστά». Δηλαδή, οι κακές συναναστροφές φθείρουν τα καλά στοιχεία ενός ανθρώπου. Και κατά το γραφικόν που βρίσκεται εις την Παλαιοθήκη: «Ανήρ ασύμβουλος, καθ' εαυτού πολέμιος». Αυτός δηλαδή ο οποίος  δεν συμβουλεύεται' έχει έχει εχθρό  τον εαυτό του• «Όταν τρώμε το φαγητό μας», έλεγε ο  Γέρων, «αρκεί να χορτάσουμε ανθρώπινα.

Σωριάσθηκε κάτω βγάζοντας ἀφρούς ἀπό τό στόμα

Όταν το αγοράκι μου ο Γιώργος ήταν ηλικίας 10 χρονών του συνέβη το εξής περιστατικό. Ήταν τότε μαθητής στο δημοτικό σχολείο. Μια ημέρα γυρίζοντας από το σχολείο δε βρήκε της αρεσκείας του το φαγητό που είχε ετοιμαστεί.
Θύμωσε και πήρε να κόψει για να φάει πορτοκάλι, συγχρόνως όμως είπε στο θυμό του και μία βλαστήμια.Δε πρόλαβε όμως να κόψει το πορτοκάλι και σωριάσθηκε κάτω βγάζοντας αφρούς από το στόμα και χτυπώντας με τα πόδια του το πάτωμα. Βλέποντας εγώ το παιδί μου σ’ αυτή την κατάσταση κάλεσα το γιατρό.
Ο γιατρός μετά την εξέταση του παιδιού είπε: -Αυτή δεν είναι αρρώστια για μας, εμείς δεν έχουμε δουλειά εδώ. Θα καλέσεις παπά. Κάλεσα τότε τον εφημέριο της ενορίας μας, ο οποίος διάβασε διάφορες ευχές. Μετά από το  διάβασμα το παιδί ηρέμησε και τότε μπόρεσε να επικοινωνήσει με το περιβάλλον του και να μιλήσει. Διηγήθηκε τότε τα εξής:

Τί καταγγέλλει στή «δημοκρατία» ὁ καθηγητής τοῦ ΑΠΘ Δημήτριος Τσελεγγίδης γιά τό Τμῆμα Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν στή Θεολογικὴ σχολὴ τοῦ ΑΠΘ

Ένας περίεργος θόρυβος (με ενδείξεις πολιτικής παρέμβασης,  ενδεχομένως και σιωπηρής συμφωνίας με την Τουρκία) έχει ξεκινήσει από κάποιους κύκλους τις τελευταίες εβδομάδες στη Θεσσαλονίκη σχετικά με το ενδεχόμενο οι ισλαμικές σπουδές να εισαχθούν σε κάποια ή κάποιες θεολογικές σχολές στην Ελλάδα. Ολα αυτά τη στιγμή που οι γείτονες Τούρκοι κρατάνε επί δεκαετίες κλειστή τη Χάλκη και τον τελευταίο καιρό, με δηλώσεις του ίδιου του Ερντογάν, θέτουν ανοιχτά θέμα μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Στις 18 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη μια εκδήλωση με θέμα «ισλαμικές σπουδές στη θεολογική πραγματική ανάγκη ή πολιτικός σχεδιασμός παίγνιο»; Κάποιες εβδομάδες νωρίτερα, και πιο συγκεκριμένα στις 28 Ιανουαρίου 2014 στη μηνιαία σύναξη των εφημερίων της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης δημοσιοποιήθηκε ένα ψήφισμα των ιερέων της μητρόπολης οι οποίοι εξέφρασαν την αντίθεσή τους στο θέμα.

Η «δημοκρατία» επικοινώνησε με τον καθηγητή στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ Δημήτρη Τσελεγγίδη, ο οποίος συμμετείχε ως ομιλητής στην παραπάνω συζήτηση και παρακολουθεί στενά το ζήτημα. Ο κ. Τσελεγγίδης αναφέρθηκε αρχικά στο πώς ξεκίνησε η υπόθεση, λέγοντας:

Εὐχή, νῆψις καί ἡσυχία. Μέρος β'

 Δεῖτε ἐδῶ:Εὐχή, νῆψις καί ἡσυχία. Μέρος α'

Εἶναι ἄραγε ἁμαρτωλή αὐτή ἡ προσβολή;Ὄχι! ἀλλά «ἔλεγχος τοῦ αὐτεξουσίου θελήματός μας». Ἀμέσως μετά τήν προσβολή ἀρχίζει ἡ πάλη τῆς θελήσεώς μας, ἡ ὁποία ἤ θά διώξη τήν παράσιτη καί σιχαμερή εἰκόνα μέ τήν ἐπίκλησι τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», μέ τήν καταφρόνησι ἤ μέ τόν ἀντιρρητικό λόγο καί τήν αὐτομεμψία ἤ θά τήν ἀποδεχθῆ καί θ᾿ ἀρχίση νά συνδιαλέγεται μαζί της μέ ἐμπάθεια. Ἡ πάλη αὐτή λέγεται καί συνδυασμός, ἡ ἁμαρτία ὅμως ἀρχίζει ἀπό τό σημεῖον τῆς συγκαταθέσεως, τῆς παραχωρήσεως τοῦ πνεύματός μας στήν θεομίσητη εἰκόνα καί λογισμό, ὁπότε δείχνουμε ἐνδιαφέρον, προσοχή καί εὐχαρίστησι. Ἤδη ἔχουμε δηλαδή μέσα μας τήν ἁμαρτία σάν πρᾶξι (πβ. Ματθ. ε΄: 28). Ἡ παραμονή τῶν ματαίων καί ἀργῶν λογισμῶν μέσα στόν νοῦ πιστοποιεῖ ὅτι ἡ ψυχή εἶναι ράθυμος καί ἀργή. Καί ἡ ράθυμος ψυχή, πού δέν μεριμνᾶ γία τήν πνευματική της τροφή, σύντομα πεθαίνει πνευματικά.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ." «Ἐγώ ἐφύτευσα, Ἀπολλώς ἐπότισεν, ἄλλ' ὁ Θεός ηὔξανεν ὥστε οὔτε φυτεύων ἐστί τί οὔτε ὁ ποτίζων, ἀλλ' ὁ αὐξάνων Θεός» (Α'Κορ. γ'6-7). Ὅλα ἑπομένως ἐξαρτιῶνται ἀπό τό Θεό, ἀπό τή δύναμη, τή σοφία καί τό ἔλεός Του. "

Ας δούμε τώρα πόσες θαυμαστές δυνάμεις φανερώνει διά μιας ό Κύριος:

Διαβάζει τις καρδιές των ανθρώπων και σέ μερικές διακρίνει την πίστη, ενώ σέ άλλες το δόλο.

Συγχωρεί στην ψυχή τις αμαρτίες και την χάνει υγιή, καθαρή από την πηγή της αρρώστιας και τις αναπηρίας.

Αποκαθιστά την υγεία στο άρρωστο και παραλυτικό σώμα με τη δύναμη του λόγου Του.

Πόσο μεγάλη, πόσο φοβερή και πόσο θαυμαστή και ζωοδότρα είναι ή παρουσία του ζώντος Κυρίου!

Ας έρθουμε όμως κι ας σταθούμε μπροστά, στην παρουσία του ζώντος Κυρίου. Το πιο σπουδαία πράγμα στο δρόμο της σωτηρίας είναι να προσεγγίσουμε με πίστη την παρουσία του Κυρίου, να τη νιώσουμε. Μερικές φορές έρχεται και μας αποκαλύπτεται ό Ἰδιος ό Κύριος. Έτσι πήγε στη Μάρθα και τη Μαρία στη Βηθανία, έτσι ξαφνικά εμφανίστηκε στον απόστολο Παύλο στο δρόμο προς τη Δαμασκό, σέ άλλους αποστόλους στη θάλασσα της Γαλιλαίας και στο δρόμο προς τούς Εμμαούς, στην οικία όπου μπήκε «κεκλεισμένων των θυρών», στη Μαρία τη Μαγδαληνή στον κόπο και σέ πολλούς αγίους σέ όνειρα ή οράματα. Μερικές φορές παρουσίασαν οι απόστολοι ανθρώπους στον Κύριο, όπως ό Ανδρέας έφερε τον Πέτρο κι ό Φίλιππος το Ναθαναήλ.